"အရှင်မင်းကြီး စိတ်ချပါ။ ကျွန်တော်မျိုးက ဆေးပညာလိုက်စားလာတာ ကြာပါပြီ။ ဒီလောက်တော့ နားလည်ပါတယ်။ အကယ်၍ အရှင်မင်းကြီး စိတ်မချရင် နောက်ထပ် ၁၀ ရက်နေမှ ပြန်စစ်ဆေးကြည့်ပါ့မယ်။ အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် သေချာပေါက် ပြောနိုင်ပါပြီ။”
အရှင်မင်းကြီး ပျော်ရွှင်နေသည်ကို ကြည့်ပြီး သမားတော်ကျန်း မနေတတ် ဖြစ်နေသည်။
"ရှောင်ရန်ဆောင်ရန်တွေကတော့... အေးလွန်းတဲ့ အစားအစာတွေ မစားရပါဘူး။ အစပ်လျှော့စားပါ။ ကျန်တာကတော့ ပြဿနာ မရှိပါဘူး။ ရှိုးရုန်ရဲ့ ကိုယ်ဝန်အခြေအနေက ကောင်းမွန်ပါတယ်။ လှုပ်ရှားမှု နည်းနည်းလေး လုပ်ပေးတာ ကောင်းပါတယ်။ အမြဲတမ်း လှဲနေ၊ ထိုင်နေဖို့ မလိုပါဘူး။ နောက်ဆုံးအချက်ကတော့... မိန်းမယောက်ျားကိစ္စ ဆင်ခြင်ဖို့ပါပဲ။”
ထိုစကားကြောင့် နင်ချန် မျက်နှာရဲသွားသည်။ မနေ့ညက အရမ်း ကဲလိုက်မိတာကိုတွေးပြီး ကြောက်စိတ်ဝင်သွားသည်။
ကံကောင်းလို့ ဘာမှမဖြစ်သွားတာ။ နောက်နောင် ဆင်ခြင်မှဖြစ်တော့မယ်။
သမားတော်ကျန်း ထွက်သွားမှ ယဲ့ယွင် သတိပြန်ဝင်လာသည်။ အိပ်မက်မက်နေသလို ခံစားနေရသည်။ ကလေးယူဖို့ ပြင်ဆင်ထားသော်လည်း ဒီလောက် မြန်မြန်ဆန်ဆန်ရလာလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားပေ။
အချိန်အတော်ကြာမှ နင်ချန်၏လက်ဖဝါးက သူမ၏ ဗိုက်ပေါ် ရောက်လာသောအခါ သူမ၏ကိုယ်ထဲတွင် အသက်သစ်တစ်ခု ရှင်သန်နေပြီဖြစ်ကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။
"ကောင်းတယ်... ကောင်းတယ်။ ဒီနေ့ အားလုံးကို ဆုချမယ်။ ယွီရှို့အဆောင်က လူတိုင်း ငွေစ ၂၀ စီ ဆုချမယ်။”
နင်ချန် လက်ဝှေ့ယမ်းပြီး အမိန့်ပေးလိုက်ရာ ယွမ်ကျိုက ချက်ချင်း လုပ်ဆောင်ရန် ပြင်လိုက်သည်။
ယဲ့ယွင် အမြန် တားလိုက်သည်။
"အရှင်မင်းကြီး... သမားတော်ကျန်း ပြောသွားတာ ကြားတယ်မလား။ တစ်လတောင် မပြည့်သေးဘူးတဲ့။ ဘာလို့ အလျင်လိုနေတာလဲ။ ၁၀ ရက်နေမှ ပြန်စစ်ဆေးပြီး သေချာမှ ကြေညာတာ မနောက်ကျပါဘူး။ အခု ကြေညာလိုက်ရင် လူတွေ ဝိုင်းလာပြီး ဂုဏ်ပြုကြတာနဲ့ ဒီချန်းချဲ့ ကောင်းကောင်း နားရမှာ မဟုတ်ဘူး။”
"ချင်းချင်း ပြောတာ ဟုတ်တယ်။ ကျန်း ပျော်လွန်းလို့ သတိလွတ်သွားတာ။”
နင်ချန် စိတ်လျော့လိုက်သော်လည်း မျက်ဝန်းထဲတွင် ပျော်ရွှင်ရိပ်များ တောက်ပနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ဟွေယွဲ့က တိုးတိုးလေး သတိပေးလိုက်သည်။
"အရှင်မင်းကြီး... ရှိုးရုန်က အိပ်ရာထတာ နောက်ကျနေပါပြီ။ မနက်စာတောင် မစားရသေးပါဘူး။ ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီဆိုတော့ အစာမစားဘဲ နေလို့မဖြစ်ပါဘူး။”
ဒါကို ကြားလိုက်ရမှ နင်ချန် သတိရသွားသည်။
"ဟုတ်သားပဲ။ စားဖိုဆောင်ကို မြန်မြန်သွားပြီး အာဟာရရှိတာတွေ လုပ်ခိုင်းလိုက်။ ငှက်သိုက်ပေါင်း လုပ်ခိုင်းလိုက်။ သွေးငှက်သိုက်ကို သုံးနော်။”
သူ့ရဲ့ စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို ကြည့်ပြီး ယဲ့ယွင် သဘောကျကာ ရယ်မောလိုက်မိပြီး ရင်ထဲ နွေးထွေးသွားသည်။ အနည်းဆုံးတော့ နင်ချန်က သူမကို တကယ် ချစ်မြတ်နိုးတာ သေချာတယ်။
စားဖိုဆောင်သို့ သွားရောက်မှာကြားသူမှာ ယွမ်ကျို ဖြစ်သည်။
သူက ပါးနပ်သူပီပီ အရှင်မင်းကြီးက နိုင်ငံရေးကိစ္စတွေကြောင့် ပင်ပန်းနေလို့ အားရှိအောင် စားချင်တာ ဖြစ်ကြောင်း အကြောင်းပြလိုက်သည်။ ယဲ့ယွင်အတွက် မှာတာလို့ ထုတ်မပြောပေ။
သခင်တွေက ဖုံးကွယ်ထားချင်မှတော့ သူက ထုတ်ပြောလိုက်ရင် ခေါင်းပြတ်သွားမှာပေါ့။
မနက်ခင်း တစ်ခုလုံး နင်ချန်သည် ယဲ့ယွင်ကို အသီးခွံ့ကျွေးလိုက်၊ နွားနို့တိုက်လိုက်နှင့် အလုပ်ရှုပ်နေသည်။ လမ်းလျှောက်ခွင့်တောင် မပေးဘဲ ပွေ့ချီသွားချင်နေသည်။
သို့သော် အလုပ်တွေ ရှိနေသဖြင့် ပြန်သွားရတော့မည်။ ယဲ့ယွင်က ယွီရှို့အဆောင်သို့ ပြန်နားချင်ကြောင်း ပြောလိုက်တော့သည်။ နင်ချန်အား အနှောင့်အယှက် မဖြစ်စေချင်၍ ဖြစ်သည်။
နင်ချန် မခွဲချင်သော်လည်း ညနေပိုင်းတွင် အမတ်ကြီးများနှင့် တွေ့ဆုံရဦးမည် ဖြစ်၍ ခွင့်ပြုလိုက်သည်။ ယွမ်ကျိုကို လိုက်ပို့ခိုင်းမလို့ လုပ်သော်လည်း ယဲ့ယွင် ငြင်းဆန်လိုက်သည်။
အရမ်း ထူးခြားနေရင် လူတွေ ရိပ်မိကုန်မှာပေါ့။
...
ယွီရှို့အဆောင် ပြန်ရောက်သောအခါ ပုံမှန်ဆိုရင် အတင်းခုန်တက်တတ်သော ညန်ကောင်းသည် ဒီတစ်ခါ ငြိမ်ကုပ်နေပြီး အမြီးနှံ့ကာ လှည့်ပတ်နေသည်။
"စဉ်းစားကြည့်မှ... ဒီ ၁၀ ရက်လောက်
အတွင်း ညန်ကောင်းက ငါ့ဆီ မခုန်
တက်တော့ဘူးပဲ။”
ယဲ့ယွင် ရုတ်တရက် သတိထားမိလိုက်သည်။
ဟွေယွဲ့ စဉ်းစားကြည့်တော့မှ ဟုတ်မှန်း သတိရလိုက်သည်။ ဒီရက်ပိုင်း အမှန်တကယ်ခွေးက ထူးဆန်းနေသလို ဖြစ်နေသည်။
ယဲ့ယွင် ပြုံးပြီး ခွေးခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။
"ခွေးတွေက လူတွေရဲ့ရောဂါနဲ့ ပြောင်းလဲမှုတွေကို အနံ့ခံနိုင်တယ်လို့ ကြားဖူးတာ တကယ် ဟုတ်နေတာပဲ။”
"ရှိုးရုန်... ဘာဖြစ်လို့လဲ။ နေမကောင်းလို့လား။ ဘယ်နား နာနေလို့လဲ"
နန်ကျစ်က အခန်းထဲမှ ထွက်လာပြီး စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။ ယဲ့ယွင်နှင့် ဟွေယွဲ့တို့ ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်ကြသည်။
ဟွေယွဲ့က တိုးတိုးလေး ပြောပြလိုက်သည်။
"မကောင်းတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကောင်းတာပါ။ ရှိုးရုန်မှာ ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီ။”
"တကယ်လား။”
နန်ကျစ် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားပြီး မျက်လုံးပြူးကာ အော်လိုက်သည်။
"တိုးတိုး... တိုးတိုး"
ဟွေယွဲ့က သူမပါးစပ်ကို အမြန် ပိတ်လိုက်သည်။
"တစ်လတောင် မပြည့်သေးဘူး။ ၁၀ ရက်နေမှ ပြန်စစ်ဆေးရမှာ။ အပြင်မပြောနဲ့ဦး။ အခု လူတိုင်းက ဝေ့ရွယ်ဆောင်ကို အာရုံစိုက်နေကြတာ။ ငါတို့ ရှိုးရုန်က တိတ်တိတ်လေး ကိုယ်ဝန်ဆောင်ထားတာ ပိုကောင်းတယ်။”
နန်ကျစ် ခေါင်းညိတ်ပြီး ပါးစပ်ပိတ်ကာ ရယ်မောနေသည်။ အစေခံနှစ်ယောက်က အခန်းထဲရှိ ပစ္စည်းများကို အသစ်လဲချင်ကြသော်လည်း ယဲ့ယွင် တားလိုက်သည်။
နောက်ဆုံးတွင် ဆိုဖာပေါ်က မွေ့ရာကို အနူးညံ့ဆုံးတစ်ခုနှင့် လဲလိုက်ရုံသာ လုပ်လိုက်သည်။ အခုချိန်မှာ ဘာမှမဖြစ်သလို နေတာ အကောင်းဆုံးပဲ။
....
ညရောက်သောအခါ နင်ချန်သည် ယဲ့ယွင်ထံသို့ ထပ်လာသည်။
မနေ့ညကမှ ကိုယ်ဝန်ရှိကြောင်း သိလိုက်ရသော ယောင်ရှန်းသည် ရယ်စရာ ဖြစ်သွားသည်။
နှစ်ရက်ဆက်တိုက် အရှင်မင်းကြီးက သူမဆီ မလာပေ။ ဆုလာဘ်တွေပေးသော်လည်း လူကမူယွီရှို့အဆောင်သို့ရောက်နေသည်။
ဒါက လုံးဝ သူမက်ို ဂရုမစိုက်တာပဲ။
ယောင်ရှန်း ဒေါသထွက်ပြီး လက်ဖက်ရည်ခွက်များကို ရိုက်ခွဲပစ်သော်လည်း ဘာမှ မတတ်နိုင်ပေ။ ဒါက ကံတရားပဲလား။
ဘဝနှစ်ခု ဖြတ်သန်းခဲ့ပေမဲ့ နင်ချန်က သူမကို တစ်ချက်ကလေးတောင်လှည့်မကြည့်ဘူး။ အခွင့်အရေးရတိုင်း အသည်းအသန် ကြိုးစားခဲ့ပေမဲ့ ဒီဘဝက အရင်ဘဝလောက်တောင် အချစ်မခံရဘူး။
ယဲ့ယွင်ကတော့ တခြားသူတွေ မုန်းတာ၊ မမုန်းတာ ဂရုမစိုက်ပါဘူး။ အခုချိန်မှာ အရှင်မင်းကြီးက သူမကို ကြွေရုပ်လေးလို သဘောထားပြီး ပွေ့ဖက်ထားသည်။
မနေ့ညက ရေချိုးကန်မှာ ရေချိုးတုန်းက အိပ်ချင်လွန်းလို့ ခေါင်းမလျှော်ခဲ့ရဘူး။ ဒီနေ့ည ရေချိုးတော့မှ လျှော်လိုက်ရသည်။
နင်ချန်က စေတနာအပြည့်နှင့် ခေါင်းသုတ်ပေးသည်။ သူမကို ပေါင်ပေါ်တင်ပြီး ရင်ခွင်ထဲ ထည့်ကာ ဖြည်းဖြည်းချင်း သုတ်ပေးနေသည်။
"ကိုယ်ဝန် သုံးလပြည့်ရင် ရာထူးတိုးပေးမယ်။ နေရာသစ် ပြောင်းပေးမယ်။ မင်းက ကျိုဖင်အဆင့် ရောက်နေပြီဆိုတော့ သီးသန့် အဆောင်တစ်ခုမှာ နေသင့်တယ်။ ယွီရှို့အဆောင်က မဆိုးပေမဲ့ ကလေးမွေးဖို့အတွက်တော့ သေးလွန်းတယ်"
"အရှင်မင်းကြီး သဘောပါပဲ။”
ယဲ့ယွင်သည်မျက်လုံးမှေးပြီး ဇိမ်ခံနေသည်။ ခေါင်းခြောက်သွားပြီး အိပ်ရန် ပြင်သောအခါ ယဲ့ယွင်က နင်ချန်၏ လည်ပင်းကို သိုင်းဖက်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ချွဲနွဲ့သလို၊ တောင်းပန်သလို ပြောလိုက်သည်။
"အရှင်မင်းကြီး... ဒီချန်းချဲ့ရဲ့ စိတ်ကို သိပါတယ်။ အရမ်း စိတ်ဆတ်တယ်လေ။ တခြားလူတွေနဲ့ အမြဲ ရန်ဖြစ်နေကျ။ အခု ကိုယ်ဝန်ရှိနေတော့ မဆိုးရဲတော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အပြင်ထွက်ရင် ပြဿနာတက်မှာ စိုးရိမ်တယ်။ ဒီချန်းချဲ့က တောင့်ခံနိုင်ပေမဲ့ ဗိုက်ထဲက ကလေးလေးကို စိတ်ပူလို့ပါ။”
"အရှင်မင်းကြီးကို တောင်းဆိုချင်တာက... ဒီချန်းချဲ့ကို နေမကောင်းဘူးဆိုပြီး အပြင်မထွက်ခိုင်းဘဲ ထားပေးပါ။ သုံးလပြည့်ပြီး ကိုယ်ဝန်ခိုင်မာမှ ပြန်ထွက်ပါရစေ။ ဖြစ်မလားဟင်။”
နင်ချန် သူမကို ဖက်ထားရင်း ခဏစဉ်းစားပြီး သဘောတူလိုက်သည်။ သို့သော် ချက်ချင်းကြီး နေမကောင်းဖြစ်တာက သဘာဝမကျသဖြင့် အချိန်ယူရမည်။
နောက် သုံးလေးရက်အကြာတွင် မင်ရှိုးရုန် မျက်နှာမကောင်းဘဲ ချောင်းဆိုးနေသည်ကို လူအများ သတိထားမိလာသည်။
ငါးရက်အကြာတွင် မင်ရှိုးရုန် ရာသီဖျားမိပြီး အိပ်ရာထဲ လဲနေကြောင်းသတင်းထွက်လာသည်။
နင်ချန်က ချက်ချင်း အမိန့်ထုတ်ပြီး ယဲ့ယွင်ကို အနားယူစေကာ ဂါရဝပြုပွဲ မတက်ရောက်ရန်နှင့် အပြင်မထွက်ရန် မှာကြားလိုက်သည်။
သို့သော် မျက်နှာလိုက်သလို မဖြစ်စေရန် ဖန်းကျယ်ယွီကိုလည်း ကိုယ်ဝန်သုံးလမပြည့်မချင်း ဂါရဝပြုပွဲ တက်ရောက်စရာမလိုကြောင်း အမိန့်ထုတ်လိုက်သည်။
ဒီအမိန့်နှစ်ခုကြောင့် အနောက်ဆောင်တွင် တုံ့ပြန်မှုအမျိုးမျိုး ထွက်ပေါ်လာသည်။
ယဲ့ယွင် နေမကောင်းဖြစ်ခြင်းက အခြားကိုယ်လုပ်တော်များအတွက် အခွင့်အရေး ဖြစ်လာသဖြင့် ဝမ်းသာနေကြသည်။
ဖန်းကျယ်ယွီကတော့ မနာလိုစရာ ဖြစ်နေသည်။ သူမ ကလေး ပျက်ကျသွားရင် ကောင်းမှာပဲဟု ကျိန်ဆဲနေကြသည်။
ကိုယ်ဝန်မဆောင်ဖူးသူများက မနာလိုရုံသာ ရှိသော်လည်း ကိုယ်ဝန်ပျက်ကျဖူးသူများကတော့ ပိုပြီး ခံစားရသည်။ မိဖုရားခေါင်ကြီး အပါအဝင်ပေါ့။
လူအများက အအေးနန်းဆောင်ထဲက ကျောက်မျိုးရိုးကို မေ့နေကြသော်လည်း မိဖုရားခေါင်ကြီးကတော့ မမေ့နိုင်ပေ။
ကျောက်မျိုးရိုးက မကောင်းဆိုးဝါး ပစ္စည်းတွေ ယူလာလို့သာ သူမ ကိုယ်ဝန်ပျက်ကျခဲ့ရတာလေ။ လင်းမျိုးရိုးသေသွားပြီမို့ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ ကျောက်မျိုးရိုးသည် မိဖုရားခေါင်ကြီး၏ နှစ်ဆတိုးသော အမုန်းတရားကို ခံစားရတော့မည်။
***