Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၆၃</h2> <h2 style="text-align: center;">အားချင်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ရှေ့တွင် နတ်ဘုရားအဆင့် သားရဲတစ်ကောင်ရှိကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် လူနှစ်ဦးနှင့် တံဆိပ်တစ်ခုတို့သည် အရှိန်ပြင်းပြင်းဖြင့် မသွားတော့ဘဲ အလွန်သတိထားကာ ချဉ်းကပ်သွားကြသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကျန်းလီသည် တောင်ကုန်းတစ်ခုခန့် ကြီးမားပြီး ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက်ဖြစ်နေသော နွားပြာကြီးတစ်ကောင် သစ်ပင်အောက်တွင် အိပ်ပျော်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ ၎င်း၏ လည်ပတ်တွင် ကြေးခေါင်းလောင်းလေးတစ်လုံး ချည်ထားသည်။ ၎င်း၌ မျက်လုံးလေးလုံးနှင့် ဦးချိုလေးချောင်းရှိပြီး ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်မှာ အဆမတန် ကြီးမားဖောင်းကားနေသည်။ ဝမ်းဗိုက်မှာလည်း ဖောင်းကားနေပြီး အရေပြားများမှာ ခန္ဓာကိုယ်၏ ဖိအားကြောင့် ပေါက်ပြဲနေကာ ပြည်ပုပ်များ အဆက်မပြတ် စီးကျနေသဖြင့် အလွန်ပင် ရွံရှာဖွေကောင်းလှသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ပို၍ပင် ပျို့အန်ချင်စရာ ကောင်းသည်မှာ - ၎င်း၏ အရေပြား အက်ကွဲကြောင်းများကြားမှ ပုံသဏ္ဌာန်မျိုးစုံရှိသော သားရဲငယ်များမှာ တစ်ကောင်ပြီးတစ်ကောင် တိုးထွက်လာနေခြင်းပင်။ ခုလေးတင် မွေးလာသော သားရဲငယ်များသည် မျက်စိပင် မပွင့်သေးသော်လည်း နွားပြာကြီးထံမှ စီးကျလာသော ပြည်ပုပ်များကို လျက်ယူလိုက်သည်နှင့် ချီသန့်စင်ခြင်းအဆင့်မှ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်သို့ ချက်ချင်း ရောက်ရှိသွားကာ ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ဒါ... ဒါက သားရဲတွေရဲ့ မြစ်ဖျားခံရာပဲ။" မင်ကျုံးသည် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူ့လေသံတွင် ဒေါသများ ပြည့်နှက်နေပြီး နွားပြာကြီးအား စိုက်ကြည့်ကာ လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ထားမိသည်။ သူသည် ထိုနွားပြာကြီးအား ယခုချက်ချင်း သတ်ပစ်ချင်နေမိသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ဒါ... ဒါက ဆရာကြီးရဲ့ အားချင်ပဲ။" ယင်ယန်ကောင်းကင်စည်းတံဆိပ်သည် ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ရုပ်ရည်မှာ အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲနေသော်လည်း ၎င်းသည် တာအိုဘိုးဘေး၏ စီးတော်ယာဉ်ဖြစ်မှန်း မှတ်မိနေခြင်း ဖြစ်သည်။ "အားချင်... ငါ ယင်ယန်ကောင်းကင်စည်းတံဆိပ်လေ။ ဆရာကြီး ဘယ်မှာလဲဟင်"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"မူ—"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">နွားပြာကြီးသည် လန့်နိုးလာပြီး သူ့မျက်လုံးများမှာ သွေးအေးမှုနှင့် ရူးသွပ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">၎င်းသည် စိတ်တိုတိုဖြင့် ခွာလေးဖက်ဖြင့် မြေကြီးကို နင်းခြေလိုက်ရာ၊ ၎င်း၏ ပြည်ပုပ်ကို သောက်နေသော သားရဲငယ်များမှာ နေရာ၌ပင် ပိပြားသေဆုံးကုန်ကြသော်လည်း ၎င်းကမူ ဂရုမစိုက်ပေ။ ၎င်း၏ မျက်လုံးထဲတွင် ရှေ့မှ လူနှစ်ဦးနှင့် တံဆိပ်တစ်ခုသာ ရှိသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အထူးသဖြင့်... စကားပြောတတ်သော ထိုတံဆိပ်ကိုပင် ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"သူက တာအိုဘိုးဘေးရဲ့ စီးတော်ယာဉ်လား။" ကျန်းလီသည် တာအိုဂိုဏ်းတွင် တာအိုဘိုးဘေး နွားစီးကာ နတ်ဘုရားဘုံတက်သွားသည့် ပုံတူပန်းချီကို မြင်ဖူးသည်။ လူနှင့်နွား တစ်ပြိုင်နက် နတ်ဘုရားဖြစ်သွားခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် သူသည် ရှေ့မှ ဘီလူးသတ္တဝါကြီးနှင့် နတ်ဘုရားအရှိန်အဝါရှိသော နွားပြာကြီးကို လုံးဝ ပေါင်းစပ်၍ မရနိုင် ဖြစ်နေရသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">နွားပြာကြီးသည် ဦးချိုများဖြင့် ဝှေ့ရန် ပြေးဝင်လာရာ၊ ယင်ယန်ကောင်းကင်စည်းတံဆိပ်သည် လုံးဝ မထိတ်လန့်ဘဲ ၎င်း၏ ကိုယ်ထည်နှင့် နွားချိုကို တိုက်ရိုက် ဆောင့်တိုက်လိုက်သဖြင့် လေးလံသော အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"အားချင်... စိတ်အေးအေးထားပါဦး။"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">နွားပြာကြီးသည် ယင်ယန်ကောင်းကင်စည်းတံဆိပ် ပြောသည်ကို လုံးဝ နားမထောင်ပေ။ နွားနှင့် တံဆိပ်တို့ လုံးထွေး တိုက်ခိုက်နေကြသဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင် မိုင်ပေါင်း ရာနှင့်ချီသော နေရာမှာ မြေပြန့် ဖြစ်သွားရသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မင်ကျုံးမှာ ကျန်းလီ၏ အကာအကွယ်အောက်တွင်ရှိနေသဖြင့် ထိုနှစ်ဦး တိုက်ခိုက်နေသည်ကို သေသေချာချာ မမြင်ရဘဲ၊ တိုက်ခိုက်သံများ၊ နွားဟိန်းသံနှင့် တံဆိပ်၏ အော်ဟစ်သံများကိုသာ နောက်ကျပြီးမှ ကြားနေရသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">နွားပြာကြီးသည် ပါးစပ်မှ အလင်းတန်းတစ်ခု ပစ်လွှတ်လိုက်ရာ ကီလိုမီတာ ထောင်နှင့်ချီသော လမ်းကြောင်းတစ်လျှောက် ပျက်စီးသွားပြီး မြေပြင်ကြီးမှာလည်း တုန်ခါသွားသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ယင်ယန်ကောင်းကင်စည်းတံဆိပ်သည် ထိုတိုက်ကွက်ကို ထိပ်တိုက် ခုခံလိုက်သဖြင့် ဖုန်တောထဲတွင် အတော်လေး နွမ်းနယ်သွားရရှာသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"အားချင်... ငါ့ကို အတင်းအကျပ် မလုပ်ခိုင်းနဲ့။ ငါ့ရဲ့အစွမ်းကို မင်း သိပါတယ်။ ငါ မင်းရဲ့ ကံတရားကို ထိန်းချုပ်လို့ ရတယ်နော်။" ယင်ယန်ကောင်းကင်စည်းတံဆိပ်က ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ မင်ကျုံးသည် မိမိနှင့် အမြဲဆော့ကစားနေသော တံဆိပ်တွင် ဤမျှအထိ ဒေါသထွက်ဖွယ်ကောင်းသော အချိန်ရှိလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ဟင်... ကံတရားက ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ။ ငါ ဘာလို့ မင်းရဲ့ကံတရားကို မမြင်ရတာလဲ။" ယင်ယန်ကောင်းကင်စည်းတံဆိပ်မှာ ကြောင်အသွားသည်။ ရှေ့မှ နွားပြာကြီးသည် ဆရာကြီး၏ စီးတော်ယာဉ်ဖြစ်သည်မှာ သေချာသည်၊ ကျိုကျိုးမှလာသော သားရဲ ဖြစ်သည်။ နတ်ဘုရားဖြစ်သွားလျှင်ပင် ၎င်း၏ကံတရားကို ထိန်းချုပ်နိုင်ရမည်ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သို့သော် ယခုမူ ထိန်းချုပ်ဖို့ မဆိုထားနှင့်၊ မြင်ပင် မမြင်ရတော့ပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ယင်ယန်ကောင်းကင်စည်းတံဆိပ် ခဏမျှ အာရုံလွတ်သွားစဉ် နွားပြာကြီး၏ ဝှေ့ခြင်းကို ခံလိုက်ရသဖြင့် လွင့်ထွက်သွားသည်။ ၎င်းသည် ပြန်လည် ပျံသန်းလာပြီး အားချင်နှင့် ထပ်မံ တိုက်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ကျန်းလီက ၎င်း၏နေရာတွင် အစားဝင်ကာ နွားပြာကြီးနှင့် ရင်ဆိုင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">စတင် ထိတွေ့လိုက်သည်နှင့် ကျန်းလီသည် အတိဒုက္ခဖြတ်ကျော်ခြင်းအဆင့်ထက် သာလွန်သော ခွန်အားကြီးကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ၎င်းမှာ နတ်ဘုရားအဆင့် သားရဲဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူသည် ဖာရှန်းထျန်းတီအတတ်ကို အသုံးပြုကာ မိမိ၏ အရွယ်အစားကို မီတာ တစ်ရာခန့်မြင့်သော လူသားကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်ရာ နွားပြာကြီးနှင့် အရွယ်အစား တူညီသွားသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူ့နောက်ကျောမှ လက်နှစ်ဖက် ထပ်မံထွက်ပေါ်လာပြီး၊ လက်လေးဖက်စလုံးဖြင့် နွားပြာကြီး၏ ဦးချိုလေးချောင်းကို ကိုင်ကာ ဝှေ့ယမ်းပြီး လွှင့်ပစ်လိုက်သည်။ နွားပြာကြီးသည် ၎င်းအိပ်စက်ခဲ့သော သစ်ပင်ကြီးကို ဝင်တိုက်မိသွားသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထိုစဉ် သစ်ပင်ကြီးအတွင်းမှ ဟောင်းနွမ်းနေသော လက်စွပ်တစ်ကွင်း ထွက်ကျလာသည်ကို ကျန်းလီ သတိထားမိသွားသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူသည် ထိုလက်စွပ်ကို ကောက်ယူလိုက်ရာ၊ လက်စွပ်အတွင်းမှ နတ်ဘုရားချီအချို့ ယိုစိမ့်ထွက်လာပြီး ပြင်ပလေထုနှင့် ထိတွေ့သည်နှင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအား အမြောက်အမြားအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ဒါက... နတ်ဘုရားချီတွေကို သိုလှောင်ဖို့ သီးသန့်လုပ်ထားတဲ့ သိုလှောင်လက်စွပ်လား။" ကျန်းလီသည် ချန်ချွန်းရှန်းဝမ် ပြောပြဖူးသည်ကို သတိရသွားသည်။ သာမန် နတ်ဘုရားများသည် လူ့ပြည်သို့ မဆင်းမီ နတ်ဘုရားချီများ ပြည့်နှက်နေသော လက်စွပ်တစ်ကွင်းကို ပြင်ဆင်လေ့ရှိသည်။ ၎င်းသည် နတ်ဘုရားချီကိုသာ သိုလှောင်နိုင်သော်လည်း ပမာဏမှာ အလွန်ကြီးမားလှသဖြင့် နှစ်ပေါင်း သောင်းနှင့်ချီ၍ သုံးစွဲနိုင်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူသည် ဤကဲ့သို့သော ပစ္စည်းအစစ်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဤနေရာတွင် ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ ပေါများနေခြင်းမှာ ဤလက်စွပ်ကြောင့်ဖြစ်ရမည်ဟု ကျန်းလီ ယူဆလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူသည် ပို၍ပင် ရဲတင်းသော ခန့်မှန်းချက်တစ်ခုကို ထုတ်လိုက်သည် - ဤကုန်းမြေကြီးတစ်ခုလုံးရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအား အားလုံးသည် ဤလက်စွပ်မှ လာခြင်း ဖြစ်ရမည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"မင်းတို့က သခင်ကြီးရဲ့ လက်စွပ်ကို လုတဲ့ လူယုတ်မာတွေပဲ။ လက်စွပ်ကို ပြန်ပေးစမ်း။" နွားပြာကြီးသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် တစ်ပတ်လိမ့်ကာ လူစကားဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"မင်း စကားပြောတတ်တာလား? မင်းက တကယ်ပဲ တာအိုဘိုးဘေးရဲ့ စီးတော်ယာဉ်လား။"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"မင်းတို့က သခင်ကြီးရဲ့ လက်စွပ်ကို လုတဲ့ လူယုတ်မာတွေပဲ။ လက်စွပ်ကို ပြန်ပေးစမ်း။"</p> <p style="text-align:justify">"မင်းတို့က သခင်ကြီးရဲ့ လက်စွပ်ကို လုတဲ့ လူယုတ်မာတွေပဲ။ လက်စွပ်ကို ပြန်ပေးစမ်း။"</p> <p style="text-align:justify">"မင်းတို့က သခင်ကြီးရဲ့ လက်စွပ်ကို လုတဲ့ လူယုတ်မာတွေပဲ။ လက်စွပ်ကို ပြန်ပေးစမ်း။"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">နွားပြာကြီးသည် ဤစကားတစ်ခွန်းတည်းကိုသာ ထပ်ခါတလဲလဲ အော်ဟစ်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကျန်းလီသည် ဤနွားပြာကြီးမှာလည်း နယ်ပယ်ပြင်ပ နတ်ဆိုးများ၏ ညစ်ညမ်းမှုကို ခံထားရပြီး အသိဉာဏ်များ လုံးဝ ပျောက်ဆုံးနေပြီမှန်း သိလိုက်ရသည်။ ခုနက စကားပြောခြင်းမှာလည်း သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ကျန်ရစ်နေသော စွဲလမ်းမှုတစ်ခုကြောင့်သာဖြစ်ပြီး ထို့ကြောင့်ပင် ဤစကားတစ်ခွန်းတည်းကိုသာ ပြောနေခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ဘယ်သူက ဆရာကြီးရဲ့ လက်စွပ်ကို လုတာလဲ။ အားချင်။ ငါ့ကို ဖြေစမ်း။" ယင်ယန်ကောင်းကင်စည်းတံဆိပ်မှာ နွားပြာကြီးတွင် အသိဉာဏ် ကျန်သေးသည်ဟု ထင်ကာ အလျင်အမြန် မေးမြန်းရှာသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"အပိုပဲ... သူက မင်းသိတဲ့ အားချင် မဟုတ်တော့ဘူး။" ကျန်းလီက ခေါင်းခါပြကာ လက်လေးဖက်ဖြင့် နွားပြာကြီးကို ဆက်တိုက် ထိုးနှက်တော့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သို့သော် နွားပြာကြီးမှာမူ သူ့ဦးချိုများ အကျိုးခံရသည့်တိုင် ထိုစကားကိုသာ ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောနေဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"မင်းတို့က သခင်ကြီးရဲ့ လက်စွပ်ကို လုတဲ့ လူယုတ်မာတွေပဲ။ လက်စွပ်ကို ပြန်ပေးစမ်း။"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကျန်းလီ နားလည်သွားသည်။ နွားပြာကြီးသည် နှစ်ပေါင်း ထောင်နှင့်ချီ၍ ဤလက်စွပ်ဘေးတွင် စောင့်ကြပ်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ တာအိုဘိုးဘေး ပြန်လာမည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းရင်း၊ လက်စွပ်အတွင်းမှ နတ်ဘုရားချီများကို အမှီပြု၍ ယနေ့အထိ အသက်ဆက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကံကောင်း၍သာ နွားပြာကြီးသည် ဤနေရာမှ ထွက်မသွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ၎င်းသာ လူသားများရှိရာသို့ တစ်ခေါက်လောက် သွားခဲ့မည်ဆိုလျှင် လူသားအားလုံး သေဆုံးသွားသည်မှာ ကြာလှပေပြီ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ရူးသွပ်နေသော နတ်ဘုရားအဆင့် သားရဲတစ်ကောင်ကို ကျိုကျိုးတိုက်ကြီးတွင်ပင် တားဆီးနိုင်မည့် နည်းလမ်း အနည်းငယ်သာရှိသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကျန်းလီက နွားပြာကြီးကို ဖိထားစဉ်၊ ယင်ယန်ကောင်းကင်စည်းတံဆိပ်သည် နွားပြာကြီး၏ မျက်စိရှေ့သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ပျံလာပြီး "အားချင်" ဟု နူးညံ့စွာ ခေါ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">၎င်းသည် လွန်ခဲ့သော အချိန်များစွာကို ပြန်လည် မြင်ယောင်လာသည်။ မိုးမခပင်လေးများကြား၊ လေညင်းလေးများ တိုက်ခတ်နေချိန်တွင် အားချင်သည် သစ်ပင်အောက်၌ အိပ်စက်နေပြီး၊ ဆရာကြီးက အားချင်ကို ခေါင်းအုံးကာ မိမိ (တံဆိပ်) ကို လက်တွင်ကိုင်လျက် ပြုံးနေခဲ့ဖူးသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အခု ပြန်ဆုံတဲ့အချိန်မှာတော့ အရာရာက ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ။ အားချင်က ရူးသွပ်နေပြီး ဆရာကြီးက ပျောက်ကွယ်နေသည်။ ၎င်း တစ်ခုတည်းသာ အထီးကျန်စွာ ကျန်ရစ်ခဲ့ရသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ယင်ယန်ကောင်းကင်စည်းတံဆိပ်၏ ပုံရိပ်သည် နွားပြာကြီး၏မျက်လုံးထဲတွင် ထင်ဟပ်နေသည်။ သွေးစများ ရောနှောနေသော မျက်ရည်စက်များသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ စီးကျသွားရာ ရှူးရှူးရှဲရှဲ အသံများ ထွက်ပေါ်လာ၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"သတ်... ပေး... ပါ..." နွားပြာကြီးထံမှ ပြတ်တောင်းပြတ်တောင်းနှင့် အားနည်းသော အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"အားချင်... မင်း သတိပြန်ရလာပြီလား။" ယင်ယန်ကောင်းကင်စည်းတံဆိပ်မှာ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"မင်းတို့က သခင်ကြီးရဲ့ လက်စွပ်ကို လုတဲ့ လူယုတ်မာတွေပဲ။ လက်စွပ်ကို ပြန်ပေးစမ်း။" အားချင်က ပြန်လည် ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီးမှ၊ တစ်ဖန် အသနားခံသော လေသံဖြင့် - "သတ်... ပေး... ပါ..." ဟု ဆိုသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ယင်ယန်ကောင်းကင်စည်းတံဆိပ်သည် သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်မိသည်။ အားချင်သည် အလွန် နာကျင်နေရပြီး သေခြင်းတရားကိုသာ တောင့်တနေမှန်း ၎င်း သိလိုက်ရပြီ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">၎င်းသည် ကျန်းလီအား အားချင်ကို အေးအေးချမ်းချမ်း အနားယူခွင့်ပေးရန် တောင်းဆိုလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကျန်းလီသည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ အားချင်၏ခေါင်းမှာ ပြတ်ကျသွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">နွားပြာကြီး သေဆုံးသွားသော်လည်း ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ သားရဲငယ်များမှာ ဆက်တိုက် တိုးထွက်နေဆဲ ဖြစ်သဖြင့်၊ ကျန်းလီသည် အားချင်၏ ရုပ်အလောင်းကို ပြာဖြစ်အောင် လောင်ကျွမ်းပစ်လိုက်ရတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">နယ်ပယ်ပြင်ပ နတ်ဆိုးများသည် သာမန်လူများကိုသာ ညစ်ညမ်းစေနိုင်သည်ဟု ကျန်းလီ ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း၊ ယခုမူ နတ်ဘုရားအဆင့် သားရဲကိုပင် ညစ်ညမ်းစေနိုင်သည်ကို သူ သိလိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">နွားပြာကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ နတ်ဆိုးများ၏ ပြုပြင်ခြင်းကို ခံထားရပြီး၊ ကျန်းလီသည် ၎င်း၏ကိုယ်တွင်း၌ ငှက်မျိုးနွယ်၊ သားရဲမျိုးနွယ် အစရှိသဖြင့် မတူညီသော သွေးမျိုးရိုးပေါင်းများစွာကို ခံစားမိသည်။ ကံကောင်း၍သာ ၎င်းမှာ နတ်ဘုရားခန္ဓာကိုယ်ဖြစ်နေသဖြင့် ဤမျှ ရှုပ်ထွေးသော သွေးမျိုးရိုးဒဏ်ကို ခံနိုင်ရည်ရှိကာ အသက်ရှင်နေခြင်း ဖြစ်လေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save