Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၆၈</h2> <h2 style="text-align: center;">ဒီမုန်လာဥနီက ဘာမှမထူးခြားပါလား</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မုန်လာဥနီဆိုသည်မှာ မူလက ပြည်ပမှ ဝင်ရောက်လာသော သီးနှံတစ်မျိုး ဖြစ်သည်။ ဆောင်မင်းဆက်ဝန်းကျင်ခန့်တွင် စတင်ရောက်ရှိလာပြီး စားပွဲတင် ဟင်းလျာတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ယခုခေတ်တွင်လည်း ဗီတာမင်ဓာတ် ကြွယ်ဝပြီး မျက်စိအတွက် အထူးကောင်းမွန်သဖြင့် လူကြိုက်များနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း အဓိက အစားအစာအဖြစ်တော့ မသတ်မှတ်ကြပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လင်းယန်သည် မုန်လာဥနီကို တော်တော်ကြိုက်သည်။ အထူးသဖြင့် ညီမငယ် လင်းရှောင်ဝူသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက မုန်လာဥနီဆိုလျှင် အရူးအမူး ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။ အတော်ပင်၊ စနစ်ထဲ၌ မုန်လာဥနီမျိုးစေ့ ရှိနေသဖြင့် သူ စိုက်ပျိုးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် မကြာမီမှာပင် သူ သံသယတစ်ခု ဝင်လာတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ဒီစနစ်က ထွက်တဲ့ မုန်လာဥနီမျိုးစေ့က အရမ်းကို ရိုးရှင်းလွန်းနေတယ်" ဟု လင်းယန်က တစ်ကိုယ်တည်း ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"အရွယ်အစားကလည်း ပုံမှန်၊ ထွက်နှုန်းကလည်း ပုံမှန်ပဲ။ ကြွပ်ကြွပ်လေးနဲ့ ချိုပြီး စားလို့ကောင်းတာကလွဲရင် တခြားထူးခြားချက် မရှိသလိုပဲ။ ဒါက စနစ်ရဲ့စတိုင်မဟုတ်ဘူးလေ။"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူ့ဖရဲသီးဆိုလျှင် အရသာထူးကဲရုံတင်မကဘဲ အစားအသောက်ပျက်သည့် ရောဂါကိုပါ ပျောက်ကင်းစေသည်။ စူပါမုန်ညင်းစေ့နှင့် မြေပဲများမှာလည်း ထွက်နှုန်း အဆမတန် မြင့်မားသည်။ သို့သော် ဤမုန်လာဥနီကတော့ စားကောင်းသည်ဆိုသည်မှအပ အခြားဘာအစွမ်းမှ မပြသေးပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"သိပ်ပြီးတော့ မစဉ်းစားတော့ပါဘူး၊ အကုန်နှုတ်ပြီး အိမ်သယ်သွားဖို့ပဲ လုပ်တော့မယ်။"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လင်းယန်သည် မြင်းနက်ကလေး ဝူးယာကို လှည်းနှင့်ချည်ကာ အလုပ်စလုပ်တော့သည်။ မုန်လာဥနီသည် ပုံမှန်အားဖြင့် ထွက်နှုန်းကောင်းသော သီးနှံဖြစ်သော်လည်း သူ့လယ်မှ ထွက်သည်မှာ တစ်ဧကလျှင် ပေါင် ၃,၀၀၀ ဝန်းကျင်ခန့်သာရှိသဖြင့် သူ အံ့ဩနေမိသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ဘာလို့ ဒီလောက်နည်းနေရတာလဲ? ဓာတ်မြေသြဇာ မသုံး၊ ပိုးသတ်ဆေး မဖြန်းဘူးဆိုရင်တောင် ထွက်နှုန်းက ဒီလောက်အထိတော့ မနည်းသင့်ပါဘူး။"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လင်းယန်သည် မုန်လာဥနီပေါ်မှ မြေကြီးများကို သုတ်လိုက်ပြီး တစ်ကိုက် ကိုက်လိုက်သည်။ အရသာမှာ တကယ့်ကို ထူးကဲလှသည်။ စားလိုက်ရုံနှင့် နောက်ထပ် တစ်ခုကိုပါ ထပ်စားချင်စိတ် ပေါ်လာစေသည်။ သူ ဆက်တိုက် စားကြည့်ပြီးသည့်နောက်မှ တစ်ခုကို သတိပြုမိသွားသည်။ သူရရှိထားသော ဆေးပညာဗဟုသုတများအရ ဤမုန်လာဥနီထဲတွင် 'ဆေးဖက်ဝင်အာနိသင်' များ ပိုမိုပြင်းထန်စွာ ပါဝင်နေသည်ကို ရိပ်မိလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ မုန်လာဥနီသည် အစားအစာဖြစ်သလို တရုတ်တိုင်းရင်းဆေးလည်း ဖြစ်သည်ကို လူသိနည်းလှပေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူသည် မုန်လာဥနီများကို အိမ်သို့ အကြိမ်ကြိမ် သယ်ယူပြီးနောက် မြေပြင်ပေါ်၌သာ ပုံထားလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">….</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ရှောင်ဝူ... ညကျရင် စားမယ့်သူ များလိမ့်မယ်။ ဒီမုန်လာဥနီတွေကို အအေးသုတ်တွေ အများကြီး လုပ်လိုက်ရအောင်" ဟု သူက လှမ်းပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လင်းယန်သည် လူပေါင်း ၆၀ ကျော်စာ ထမင်းချက်ပေးနေရသော ရှောင်ဝူကို ကြည့်ပြီး သနားမိသွားသည်။ ကံကောင်းသည်မှာ ရွာထဲမှ ဒေါ်ဒေါ်များက လာရောက်ကူညီပေးနေကြခြင်းပင်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"အဘိုးဝမ်... နောင်ကျရင် စားဖိုမှူးတချို့ ခေါ်ပေးပါဦး၊ ဒီအတိုင်းဆိုရင်တော့ အဆင်မပြေဘူး" ဟု လင်းယန်က လောင်ဝမ်ကို အကူအညီတောင်းလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လောင်ဝမ်က ဖတ်လက်စ သတင်းစာကို ချလိုက်ပြီး "မလိုပါဘူး၊ ဒီကျောင်းသားတွေက ထမင်းချက်တာ တော်တော်လက်ရာကောင်းကြတယ်။ ငါ သူတို့အဆောင်နားက ဖြတ်သွားတိုင်း အမြဲတမ်း ဟင်းနံ့မွှေးနေတာပဲ" ဟု ပြန်ဖြေခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">စူးရို့ရို့ကတော့ မုန်လာဥနီကို မြည်းကြည့်ပြီး မျက်လုံးများ တောက်ပသွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဒါ... ဒါက အရမ်းစားကောင်းတာပဲ!"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လင်းယန်က ပြုံးရင်း "ခုနတင် နှုတ်လာတာလေ၊ အကြာကြီး ထားရင်တော့ အရသာက ဒီလောက် မကောင်းတော့ဘူး" ဟု ဆိုလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ဒီမုန်လာဥနီက သယ်ယူပို့ဆောင်ရတာ လွယ်တာပဲနော်။ ကျွန်မမှာ သူငယ်ချင်းမလေး တစ်ယောက်ရှိတယ်၊ သူက နည်းနည်း ထူးခြားတယ်။ ရှင့်ဆီက ထွက်တာတွေကို စားချင်နေတာ ကြာပြီ၊ ဒါပေမဲ့ အခွင့်အရေးမရခဲ့ဘူး။ ဒီမုန်လာဥနီကတော့ သယ်လို့ရတာဆိုတော့ သူ အရမ်းကြိုက်မှာပဲ။ ကျွန်မ သူ့ကို နည်းနည်း ပေးလို့ရမလား?" ဟု စူးရို့ရို့က မေးလာသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ရတာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ ဒီကနေ အပြင်ကို သယ်ဖို့က ခက်တယ်လေ"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"စိတ်ချပါ၊ ကျွန်မအဘိုးဘေးနားမှာ လူတွေ အများကြီး ရှိပါတယ်" ဟု သူမက ဆိုလိုက်သဖြင့် လင်းယန်မှာ ခေါင်းယမ်းလိုက်မိသည်။ ထိုတိုက်ခိုက်ရေးသမားကြီးများကို ပါဆယ်ပို့ခိုင်းဦးမည်ပေါ့။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လင်းယန်သည် မုန်လာဥနီ နှစ်ခုကို ယူဆောင်ပြီး အဘိုးစူးရှိရာသို့ သွားလိုက်သည်။ အိမ်ကြီးက အရမ်းကျယ်သဖြင့် လူရှာရသည်မှာ တစ်ခါတရံ ခက်ခဲလှသည်။ မကြာခင်မှာပင် အေးအေးဆေးဆေး နေနေသော အဘိုးစူးနှင့် ချင်အဖေတို့ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ခုနတင် မြေထဲက နှုတ်လာတာ၊ မြည်းကြည့်မလား?"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အဘိုးစူးက သူ့သွားများကို ညွှန်ပြကာ "သွားတွေက အတုတွေချည်းပဲ၊ ဒါမျိုး မရဘူး။ ဖရဲသီးဆိုရင်တော့ တစ်မျိုးပေါ့" ဟု ငြင်းလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ဖရဲသီးက ကုန်သွားပြီလေ" ဟု လင်းယန်က ပြန်ပြောလိုက်စဉ် ချင်အဖေကတော့ တစ်ခုကိုယူကာ 'ဂွပ်၊ ဂွပ်' နှင့် မြိန်ယှက်စွာ စားနေတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လင်းယန်က အဓိကကိစ္စကို တိုက်ရိုက်ပင် မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"အဘိုးစူး... အဘိုးဆီမှာ အငြိမ်းစားစစ်သားတွေ ရှိလားဟင်? ကျွန်တော် တချို့လောက်ကို အလုပ်ခန့်ချင်လို့။"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အဘိုးစူးက မျက်လုံးတစ်ဖက် မှိတ်ကာ "ဘာလဲ? မင်းက သက်တော်စောင့် လိုလို့လား?" ဟု မေးသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ဒီလမ်းက ဖောက်လို့ ပြီးသွားပြီလေ။ ကျွန်တော် ရွာအဝင်မှာ ဂိတ်တစ်ခု ဆောက်မလို့။ ဒီနေရာရဲ့ အေးချမ်းမှုကို လူတွေ လာမနှောင့်ယှက်နိုင်အောင် တားဖို့ပါ" ဟု လင်းယန်က ရှင်းပြလိုက်သည်။ လင်းယန်သည် လူမိုက်များ လယ်ထဲအထိ ဇွတ်ဝင်လာမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ကြိုတင်ကာကွယ်လိုခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ဘယ်နှစ်ယောက် လိုလဲ?"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ငါးယောက်၊ ခြောက်ယောက်လောက်ပေါ့"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ငါ ရှစ်ယောက် ပေးမယ်၊ လစာတော့ မနည်းစေနဲ့နော်" ဟု အဘိုးစူးက ဆိုလာသည်။ လင်းယန်ကလည်း ပိုက်ဆံရှိသူပီပီ လစာအတွက် မငြင်းဆန်ခဲ့ပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လင်းယန်သည် ဂိတ်ကြေးကို တစ်ယောက်လျှင် ယွမ် ၁,၀၀၀ ခန့် ကောက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် လူများ လာရောက်ရန် ဝံ့မည်မဟုတ်ပေ။ တောင်ခြေရှိ ဓာတ်ခွဲခန်း ဆောက်လုပ်ရေးမှာလည်း ကျောင်းခွဲတစ်ခုအလား ကြီးမားနေသဖြင့် လင်းယန်မှာ ကျန်းနန်စိုက်ပျိုးရေးတက္ကသိုလ်၏ အကြံအစည်ကို နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေရသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ရှောင်ဝူ ကျောင်းတက်ရမယ်ဆိုရင်တောင် မူလတန်းပဲ ရှိဦးမှာလေ။ အခုက တက္ကသိုလ်ကျောင်းခွဲကြီး ဆိုတော့ ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်ဘူးပဲ" ဟု သူ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လင်းယန် မသိလိုက်သည်မှာ သူ၏မုန်လာဥနီများကို စူးရို့ရို့က ထူးခြားသော နေရာတစ်ခုသို့ ပို့ဆောင်လိုက်ခြင်းပင်။ ထိုနေရာမှာ ကျန်းချန်တောင်ပိုင်းဆေးရုံဖြစ်ပြီး အထူးပုဂ္ဂိုလ်များသာ ကုသမှုခံယူရာ နေရာဖြစ်သည်။ စူးရို့ရို့၏ သူငယ်ချင်းမလေးသည် ထိုဆေးရုံရှိ အခန်းတစ်ခုအတွင်း ကုတင်ပေါ်၌ ခြေထောက်လေး လှုပ်ကာ ချင်းရှန်းရွာအကြောင်း သတင်းများကို စိတ်ဝင်တစား ရှာဖွေနေလေတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save