Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၇၀</h2> <h2 style="text-align: center;">ယုန်ကလေးဆိုတာ မုန်လာဥနီ စားရမှာပေါ့</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">နောက်ဆုံးတွင် ဟူရွှယ်သည် ရိုးရှင်းသော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ကာ ဤဂန္ထဝင်အဆင့်ရှိသော သူဌေးကြီးကို ဦးဆောင်၍ ချင်းရှန်းရွာသို့ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ ယခုအချိန်အထိ သူမသည် ကျင်းယွမ်ဟန်က ဘာကြောင့် လင်းယန်ကို တွေ့ချင်နေရသနည်းဆိုသည်ကို နားမလည်နိုင်သေးပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">တစ်ယောက်က လယ်စိုက်သူ၊ တစ်ယောက်က ခရီးသွားလုပ်ငန်း။ ဘယ်လိုမှ မပတ်သက်နိုင်သော လူနှစ်ဦးပင်။ ၎င်းအပြင် ကျင်းယွမ်ဟန်၏ ပိုင်ဆိုင်မှုမှာ အလွန်ပင် ထိတ်လန့်စရာကောင်းလှသည်။ သို့သော် လင်းယန်ကို တွေ့ဆုံနိုင်ရန်အတွက် ကျင်းယွမ်ဟန်က သူမ၏အခြေအနေအားလုံးကို သဘောတူခဲ့ခြင် ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">…….</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထိုအချိန်တွင် ကျန်းချန်တောင်ပိုင်းဆေးရုံရှိ ပန်းရောင်ဒဏ္ဍာရီဆန်ဆန် ပြင်ဆင်ထားသော ဗီလာအတွင်း၌၊ ချွေရှောင်ဝမ်သည် ယုန်ရုပ်ပါသော ညအိပ်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ကာ သူမ၏ ဖြူဝင်းသော ခြေထောက်လေးများကို လှုပ်ယမ်းရင်း မုန်လာဥနီကို အားရပါးရ ကိုက်စားနေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူမ၏ နုနယ်သော မျက်နှာလေးတွင်တော့ ဖျားနာမှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်နေသော ဖြူဖျော့မှုများ ရှိနေ၏။ သူမ၏ ဦးထုပ်ကို ချွတ်လိုက်မည်ဆိုပါက သူမ၏ဦးခေါင်းတွင် ဆံပင်တစ်ပင်တစ်လေမျှ မရှိသည်ကို တွေ့ရပေလိမ့်မည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူမသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက သွေးကင်ဆာဝေဒနာကို ခံစားနေရသူဖြစ်သည်။ သူမ၏ မိသားစုမှာ မည်မျှပင် ချမ်းသာကြွယ်ဝစေကာမူ သူမကို အမြစ်ပြတ်အောင် မကုသနိုင်ခဲ့ကြပေ။ ထို့ကြောင့် သူမသည် ဤဖန်တီးထားသော ဒဏ္ဍာရီရဲတိုက်အတွင်း၌သာ အပြင်လောကသို့ မထွက်နိုင်သော မင်းသမီးလေးတစ်ပါးအဖြစ် နေထိုင်နေရရှာသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူမ၏ တစ်ဦးတည်းသော သူငယ်ချင်း စူးရို့ရို့ကသာ ရံဖန်ရံခါ ဖုန်းဆက်၍ အပြင်လောကမှ ဇာတ်လမ်းများကို ပြောပြတတ်သည်။ ထိုအထဲမှ လင်းယန်ဆိုသော လူငယ်မှာ သူမ၏ စပ်စုချင်စိတ်ကို အလွန်ဆွဲဆောင်ခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အစပိုင်းတွင် စူးရို့ရို့က ထိုလူမှာ ရုပ်ချော၍ ဈေးတင်ရောင်းသော လူလိမ်တစ်ဦး ဖြစ်နိုင်သည်ဟု ပြောခဲ့ဖူးသည်။ နောက်ပိုင်းတွင်မူ ဖရဲသီးမှာ တကယ်စားကောင်းကြောင်းနှင့် အခွင့်ရလျှင် သူမအတွက် ယူလာပေးမည်ဟု ပြောခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုထက်ထိ ထိုဖရဲသီးကို သူမ မစားရသေးပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထိုအချိန်မှစ၍ သူမသည် လင်းယန်ကို စတင်သတိထားမိလာခဲ့သည်။ စူးရို့ရို့မှာ ထိုအမျိုးသား၏အနားတွင် နေထိုင်ခွင့်ရသည်ကိုလည်း သူမ အလွန်အားကျမိသည်။ လင်းယန်ဆိုသော အမည်မှာ သူမဘဝတွင် သူမဖခင်မှလွဲ၍ အကြားရဆုံးသော အမျိုးသားအမည် ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သူမ၏ စိတ်ကူးထဲတွင်လည်း အမျိုးမျိုး ပုံဖော်ထားမိ၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လင်းယန်၏ စူပါမုန်ညင်းစေ့မှာ နိုင်ငံအတွက် မည်မျှအကျိုးပြုကြောင်း သူမ သိလိုက်ရချိန်တွင် သူမ၏ စိတ်ကူးထဲ၌ သူသည် ဝတ်ရုံနီကြီးကို ဝတ်ဆင်ကာ တိမ်စီးလာသော စူပါဟီးရိုးကြီးတစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်ကမှ စူးရို့ရို့ ပို့ပေးလိုက်သော ပစ္စည်းကို သူမ ရရှိခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ မုန်လာဥနီ ပေါင်အစိတ်ခန့်ဖြစ်ပြီး လင်းယန်ကိုယ်တိုင် စိုက်ပျိုးထားခြင်းဖြစ်သည်ဟု ဆိုသည်။ ဤသည်က သူမကို ပျော်ရွှင်စေသော်လည်း အနည်းငယ်တော့ စိတ်ကောက်မိသွားစေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ဟွန့်... ဘာလို့ ဖရဲသီးကျတော့ ပို့မပေးတာလဲ။"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ပါးစပ်ကသာ ပြောနေသော်လည်း လက်ထဲမှ မုန်လာဥနီကိုတော့ အလွန်မြိန်ယှက်စွာ စားနေ၏။ ယုန်ကလေးဆိုတာ မုန်လာဥနီ စားရမှာပေါ့... ဒဏ္ဍာရီပုံပြင်တွေထဲမှာလည်း ဒီအတိုင်းပဲ မဟုတ်လား။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ပို့ပေးတာ နည်းနည်းလေးပဲ၊ ကုန်တော့မယ်။"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ရှောင်ဝမ်သည် ကျန်ရှိနေသော မုန်လာဥနီများကို ကြည့်ရင်း စိတ်မကောင်း ဖြစ်နေမိသည်။ အခွင့်အရေးရလျှင် နောက်ထပ် ထပ်တောင်းရမည်ဟု သူမ တွေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"အဲ့ဒီဖရဲသီးကိုလည်း ငါ သေချာပေါက် စားကြည့်ရမယ်။"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူမသည် ပါးစပ်လေးကို အုပ်ကာ တိတ်တိတ်လေး ရယ်မောနေမိသည်။ သို့သော် ဒဏ္ဍာရီဆန်ဆန် ပြင်ဆင်ထားသော ထိုအခန်းအတွင်း၌ အရုပ်များမှလွဲ၍ မည်သူမျှမရှိပေ။ သူမ အသက် ၆ နှစ်အရွယ်မှ ယခုအချိန်အထိ ၁၀ နှစ်ကျော်တိုင်အောင် ဤကဲ့သို့သာ နေထိုင်ခဲ့ရသော်လည်း သူမ မည်သည့်အခါမျှ မညည်းတွားခဲ့ဖူးပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူမ မုန်လာဥနီ စားနေစဉ်မှာပင် တံခါးအပြင်ဘက်မှ ခြေသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ရှောင်ဝမ်... အမေ လာကြည့်တာ။"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">တံခါးပွင့်လာပြီး အသက် ၄၀ ကျော်သော်လည်း အလှမပျက်သေးသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဝင်လာသည်။ သို့သော် သူမ၏ ဦးခေါင်းတွင် ဆံပင်ဖြူများစွာ ရှိနေ၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ဆရာဝန်က ပြောတယ်... ဒီရက်ပိုင်း သမီး ထမင်းမစားဘူးဆို။ ထမင်းမစားရင် ရောဂါက ဘယ်လိုလုပ် ပျောက်မှာလဲ?" သုန်ကျဲ တစ်ယောက် ရင်ထဲတွင် အလွန်နာကျင်နေရသည်။ သူမနှင့် သူမ၏ခင်ပွန်းမှာ အလွန်ချမ်းသာကြွယ်ဝပြီး အရှိန်အဝါရှိကြသော်လည်း ဘာအကျိုးရှိလို့လဲ? သူမ၏သမီးကို ရောဂါဆိုးမှ မကယ်တင်နိုင်ကြပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သွေးကင်ဆာဆိုသည်မှာ ကမ္ဘာပေါ်ရှိ မည်သည့်ဆေးရုံကမျှ အမြစ်ပြတ်အောင် မကုသနိုင်သေးသော ရောဂါဖြစ်သည်။ နည်းပညာများ တိုးတက်လာသည်ဟု ဆိုသော်လည်း အချိန်ဆွဲထားနိုင်ရုံသာ ရှိသည်။ ထိုသို့ အချိန်ဆွဲထားနိုင်ရန်အတွက်လည်း ကုန်ကျစရိတ်မှာ မိုးပေါ်ထိ ရှိလှပေသည်။ သုန်ကျဲတို့ကဲ့သို့ မိသားစုပင်လျှင် အတော်လေး မောဟိုက်နေရပြီဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ရှောင်ဝမ်သည် သူမ၏မိခင်ကို မြင်သောအခါ အလွန်ပျော်ရွှင်သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">"အမေ... သမီး စားပါတယ်၊ မုန်လာဥနီလေ။ အရမ်းစားကောင်းတာပဲ၊ အမေလည်း မြည်းကြည့်ပါဦး။" ရှောင်ဝမ်သည် လိမ္မာစွာဖြင့် မုန်လာဥနီကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သုန်ကျဲ ရင်ကွဲမတတ် ခံစားလိုက်ရသည်။ ဤရောဂါဆိုးကြီးသာ မရှိလျှင် ဘယ်လောက်ကောင်းလိုက်မလဲ!</p> <p style="text-align:justify">"မုန်လာဥနီက ထမင်းမှ မဟုတ်တာ သမီးရဲ့၊ ထမင်းကိုတော့ သေသေချာချာ စားရမယ်။"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူမက ပါးစပ်ကသာ ပြောနေသော်လည်း သမီးဖြစ်သူ စိတ်ချမ်းသာစေရန် တစ်ကိုက် ကိုက်လိုက်မိသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ဟင်?"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သုန်ကျဲ ရုတ်တရက် ကြောင်သွားကာ လက်ထဲက မုန်လာဥနီကို အံ့ဩတကြီး ကြည့်လိုက်မိသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ဒါက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် စားကောင်းနေရတာလဲ? ဒါက ဘယ်ကရတာလဲ သမီး?"</p> <p style="text-align:justify">သမီးဖြစ်သူ၏ ရောဂါကြောင့် သူမသည် နှစ်ဝက်နီးပါး စိတ်ဆင်းရဲနေရသဖြင့် အစားအသောက်အပေါ် စိတ်ဝင်စားမှု လုံးဝ မရှိတော့ပေ။ သို့သော် ယခု ဤမုန်လာဥနီကို စားလိုက်ရချိန်တွင် သူမထံ၌ ပျောက်ဆုံးနေသော ဆာလောင်မှုများ ပြန်လည်နိုးထလာခဲ့သည်။ ငယ်စဉ်ကကဲ့သို့ပင် အားရပါးရ စားချင်စိတ်များ ပေါ်လာခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"အမေ ကြိုက်ရင် သမီးဆီမှာ ရှိသေးတယ်နော်။"</p> <p style="text-align:justify">ရှောင်ဝမ်သည် စောင်ကို အသာလှန်ပြလိုက်ရာ သူမ ဝှက်ထားသော ပစ္စည်းများကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ကုတင်ခင်းအောက်ရှိ မုန်လာဥနီများကို မြင်သောအခါ သုန်ကျဲမှာ ရယ်ရခက် ငိုရခက် ဖြစ်သွားတော့သည်။ သူမ၏ သမီးလေးသည် ဤမုန်လာဥနီများကို ဖက်အိပ်နေခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သို့သော် သူမလည်း သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ တစ်ခုကို ယူ၍ အားရပါးရ စားလိုက်မိပြန်သည်။ တစ်ဖက်ကလည်း -</p> <p style="text-align:justify">"ဆေးတွေကိုတော့ ခိုးပြီး မလွှင့်ပစ်ဘူး မဟုတ်လား?" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"မ... မဟုတ်ပါဘူး။"</p> <p style="text-align:justify">ရှောင်ဝမ်၏ မျက်လုံးများက ဟိုကြည့်ဒီကြည့်ဖြစ်နေသဖြင့် သုန်ကျဲ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ ကင်ဆာဆေးများ၏ ဈေးနှုန်းမှာ အလွန်မြင့်မားလှသည်။ တစ်ဘူးလျှင် ယွမ် နှစ်သောင်း၊ သုံးသောင်းရှိပြီး တစ်နှစ်လျှင် သိန်း ၆၀၀ ကျော် ကုန်ကျသည်။ ဤသည်မှာ အခြားသော ကုသစရိတ်များကို မပါဝင်သေးပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ချမ်းသာသော မိသားစုများအတွက်ပင် ဆေးဝါးများဖြင့် အသက်ကို အချိန်ဆွဲထားရခြင်းမှာ ပင်ပန်းလှပေသည်။ ဆေးမသောက်နိုင်သော သွေးကင်ဆာဝေဒနာရှင်များမှာ မည်မျှတောင် များပြားလိုက်မည်နည်း။ တကယ်တမ်း ကုသနိုင်သည့်နေ့ ရောက်လာလျှင်ပင် ထိုငွေကို မည်သူ တတ်နိုင်ကြမည်နည်း။ သို့သော် သုန်ကျဲကတော့ ဤအံ့ဖွယ်ဖြစ်ရပ်ကြီး ဖြစ်လာရန် ဆုတောင်းနေမိသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ဆေးကို သေသေချာချာ မသောက်ရင် ရောဂါက ဘယ်လို ပျောက်မှာလဲ သမီးရဲ့။"</p> <p style="text-align:justify">သုန်ကျဲသည် ကုလို့မရသော ကင်ဆာမှန်း သိနေသော်လည်း သမီးဖြစ်သူကို ဆေးမှန်မှန် သောက်စေချင်နေသည်။ ရှောင်ဝမ်ကတော့ နှုတ်ခမ်းလေးစူကာ ဝမ်းနည်းသွားဟန်ရှိသော်လည်း မငိုပါပေ။ သူမ၏ရောဂါမှာ ကုမရမှန်း သူမ ကြိုသိနေပြီးသားပါ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဒါဆို ဘာလို့ ဆေးတွေ သောက်နေရဦးမှာလဲ? မုန်လာဥနီပဲ စားတော့မယ်၊ မုန်လာဥနီက အရမ်းစားကောင်းတာကိုး။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သားအမိနှစ်ဦး စကားပြောနေစဉ်မှာပင် အသက် ၆၀ ကျော် ဆရာဝန်ကြီး ဝင်လာသည်။ သူ့မျက်နှာတွင် အပြုံးများ ပြည့်နှက်နေ၏။</p> <p style="text-align:justify">"ရှောင်ဝမ်အမေ ရောက်နေတာပဲ။ ဒီရက်ပိုင်း ရှောင်ဝမ်က တော်တော်လိမ္မာတယ်။ ပြီးခဲ့တဲ့ စစ်ဆေးမှု ရလဒ်တွေက အရမ်းကောင်းတယ်။ ကင်ဆာဆဲလ်တွေ ပြန့်နှံ့မှုကို ကောင်းကောင်း ထိန်းချုပ်နိုင်လိုက်ပြီ။"</p> <p style="text-align:justify">"ရှောင်ဝမ်က ငယ်သေးတော့ ဒီကင်ဆာဆေးတွေကို ခန္ဓာကိုယ်က ကောင်းကောင်း စုပ်ယူနိုင်ပုံရတယ်၊ ဆေးကို ဆက်ပြီး မှန်မှန် သောက်ပေးရမယ်နော်။"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ရှောင်ဝမ်သည် ခေါင်းလေးကို စောင်းကာ ဆရာဝန် ပြောသည်ကို နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ကင်ဆာဆေး? ဟို အဝါရောင် စားလို့မကောင်းတဲ့ ဆေးတွေလား? သူမ အဲ့ဒါတွေကို လွှင့်ပစ်လိုက်တာ ကြာလှပြီလေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သုန်ကျဲလည်း တစ်ခုခုမှားနေမှန်း ရိပ်မိလိုက်သည်။ ရှောင်ဝမ်သည် ဘယ်သောအခါမျှ လိမ်မပြောတတ်ပေ။ သူမ ဆေးမသောက်ခဲ့မှန်း သုန်ကျဲ သိနေသည်။ ဒါဆို ဘာကြောင့် ကင်ဆာဆဲလ်တွေက ကျသွားရတာလဲ?</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ဆရာ... ကျွန်မ ဆရာနဲ့ သီးသန့် စကားပြောချင်လို့ပါ။"</p> <p style="text-align:justify">သုန်ကျဲသည် ရှောင်ဝမ်ကို မကြားစေချင်သဖြင့် ဆရာဝန်ကြီးကို အပြင်သို့ ခေါ်ထုတ်သွားသည်။ ရှောင်ဝမ်ကတော့ ဇဝေဇဝါဖြင့် မုန်လာဥနီကို တစ်ကိုက် ကိုက်လိုက်မိသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကင်ဆာဆဲလ်တွေက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အထိန်းခံလိုက်ရတာလဲ? သူမက ကောင်းကင်ဘုံဆိုတာ ဘယ်လိုလဲလို့တောင် ကြည့်ချင်နေတာကိုး။ သို့သော် ခဏအကြာမှာပင် တံခါးအပြင်ဘက်မှ ဆရာဝန်ကြီး၏ အော်ဟစ်လိုက်သံကြောင့် ရှောင်ဝမ်မှာ လန့်ဖြန့်သွားရတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ခင်ဗျား ပြောတာတွေက အတည်လား? ကျုပ်ကို မလိမ်နဲ့နော်!"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save