Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၇၂</h2> <h2 style="text-align: center;">ငါ သူ့ကို ဒုက္ခပေးမိသွားပြီလား</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လင်းယန်သည် ဤမုန်လာဥနီ၏ ဈေးနှုန်းအတွက် တစ်ခုတည်းသော စိုးရိမ်ချက်မှာ ဝယ်မည့်သူ မရှိမည်ကိုသာ ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ယွမ် ၄ သန်း ဆိုသည်ကိုတော့ သူ မမက်မောပါ။ လယ်စိုက်ပျိုးမှုက အရှိန်ရနေပြီဖြစ်ရာ နေ့စဉ်နှင့်အမျှ ငွေသားများ အမြောက်အမြား ဝင်ရောက်နေသည်။ ယခုဆိုလျှင် သူသည် ပိုက်ဆံများလွန်း၍ သုံးစရာ နေရာပင် မရှိသလို ဖြစ်နေပြီ။ သူ၏ ပိုင်ဆိုင်မှုမှာ ယွမ်သန်း ၅၀၀ သို့ပင် ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းသာ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဒါတွေအားလုံးက လူမိုက်ခြောက်ယောက်နှင့် စိုက်ပျိုးရေးတက္ကသိုလ်မှ ဆရာ၊ ကျောင်းသားများ၏ ကြိုးစားပမ်းစား လုပ်ဆောင်မှုများကြောင့် ဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် ထိုလူမိုက်ခြောက်ယောက်။ အခုဆိုလျှင် နွားတင်းကုပ်တွင်ပင် အိပ်ခွင့်မရတော့ဘဲ အပြင်ဘက် မြေပြင်ပေါ်တွင်သာ အိပ်နေရသည်။ ကံကောင်းသည်မှာ ဤရက်ပိုင်းအတွင်း မိုးမရွာသဖြင့် အပြင်မှာအိပ်ရသည်က အေးဆေးပါသေးသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"တောင်ခြေက အဆောင်တွေ ပြီးဖို့က အချိန်လိုသေးတယ်လေ။ ရွာထဲမှာ အလွတ်ဖြစ်နေတဲ့ အိမ်ဟောင်းလေးတွေ ရှိတယ်၊ နောက်နေ့ သွားပြင်ပြီး သူတို့ကို အဲ့ဒီမှာ နေခိုင်းရမယ်။"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ယေဘုယျအားဖြင့် လင်းယန်သည် ကတုံးချန်တို့တစ်သိုက်ကို စိတ်ချသွားပြီဖြစ်သည်။ ဤရက်ပိုင်း ထိတွေ့ဆက်ဆံမှုများအရ သူတို့သည် သိုင်းဝတ္ထုများထဲမှ ဇာတ်လမ်းများကို အတုခိုးကာ လူမိုက်လုပ်နေကြသော လမ်းလွဲနေသည့် လူငယ်များသာဖြစ်ကြောင်း သူ နားလည်သွားသည်။ သူတို့က သိုင်းလောကမှာ ကျင်လည်နေသည်ဟု သူတို့ဘာသာ ထင်နေကြခြင်းသာ။ လင်းယန်က သူတို့ထက် ပိုအင်အားကြီးမှန်း သိသွားလျှင်တော့ သူတို့ လုံးဝ အညံ့ခံသွားကြတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အင်း... ရိုက်နှက်ပြီးမှ အညံ့ခံသွားတာလို့ ပြောရင် ပိုမှန်မည်။ အခုဆိုလျှင် ထိုလူများက သူတို့ကိုယ်သူတို့ လင်းယန်၏ တပည့်များအဖြစ်ပင် သတ်မှတ်နေကြသည်။ ဤသည်က လင်းယန်ကို အတော်လေး အနေခက်စေသည်။ သူက အထူးပါမောက္ခ တစ်ယောက်လေ၊ ဘာကိစ္စ လူမိုက်တပည့်တွေ မွေးနေရမှာလဲ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူ့အမြင်တွင်တော့ ဤလူများမှာ အကောင်းဆုံး အခမဲ့လုပ်အားရှင်များသာ ဖြစ်သည်။ အခြား ဘာရည်ရွယ်ချက်မှ မရှိပါ။ နောင်တစ်ချိန်ကျလျှင် သူတို့ကို လစာတချို့ ပေးလိုက်ရုံနှင့် ကိစ္စပြတ်သည်။ အနည်းဆုံးတော့ သူတို့ လုပ်နေသော လယ်အလုပ်များကို လင်းယန် တော်တော်လေး သဘောကျမိသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဤရှုပ်ထွေးသော ကိစ္စများထက်စာလျှင် သူက စူးရို့ရို့ကို ပို၍ သဘောကျသည်။ သူမ၏ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်မှာ ပို၍ပင် ပြည့်စုံလာသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"နည်းနည်းပြည့်တဲ့ မိန်းကလေးတွေကမှ တကယ်ကို ဆွဲဆောင်မှု အရှိဆုံးပဲ။" လင်းယန် ကြည့်ရင်းနှင့်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားနေမိသည်။ ယခုအချိန်အထိတော့ အသားပြည့်ပြည့်လေးနှင့် ထိုလက်လေးကိုသာ ကိုင်ခွင့်ရသေးသည်။ ထိုခံစားချက်က... တကယ့်ကို... ဖရဲသီး ဆယ်လုံးစားရတာထက် ပိုမိုက်တယ်! ရင်ထဲမှာ တင်းကျပ်နေတာပဲ။</p> <p style="text-align:justify">………</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထိုအချိန်တွင် စူးရို့ရို့က သုန်ကျဲထံသို့ တည်နေရာ ပို့ပေးလိုက်သည်။ ရွာတွင် ဖုန်းလိုင်းရပြီဖြစ်သဖြင့် အပြင်လောကနှင့် ဆက်သွယ်ရန် အလွန်လွယ်ကူသွားပြီ ဖြစ်သည်။ ဖုန်းချပြီးနောက် သုန်ကျဲမှာ အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားနေ၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ဈေးနည်းနည်း ကြီးပေမဲ့ လက်ခံနိုင်ပါတယ်၊ ကားတစ်စီးရှာပြီး အခုပဲ သွားသယ်လိုက်မယ်။"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သို့သော် သူမထံသို့ ပို့လာသော တည်နေရာကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါတွင်မူ လုံးဝ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ဒါက ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ? မှားနေတာလား? ပတ်ဝန်းကျင်မှာ လမ်းလေးတစ်ကြောင်းတောင် မရှိပါလား။ ဘာဖြစ်တာလဲ?"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ချင်းရှန်းရွာ၏ လမ်းမှာ ယခုမှ ဖောက်လုပ်ပြီးစီးခြင်း ဖြစ်သဖြင့် မြေပုံပေါ်တွင် လမ်းကြောင်း မပေါ်သေးပေ။ ထို့ကြောင့် သုန်ကျဲမှာ တည်နေရာကို သိသော်လည်း မည်သည့်လမ်းမှ ဝင်ရမည်ကို မသိဘဲ လမ်းပျောက်နေခြင်းဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဖုန်းပြန်ဆက်၍ သေချာမေးမြန်းပြီးမှသာ စိတ်အေးသွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ဆရာဝန်ကြီးတို့... ကျွန်မ သွားပြီး မုန်လာဥနီတွေ အကုန် သွားသယ်လိုက်ပါ့မယ်။"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သုန်ကျဲသည် ဤကိစ္စကို အလွန် အလေးထားပါသည်။ အကြောင်းမှာ ဤမုန်လာဥနီက ရှောင်ဝမ်၏ ကင်ဆာဆဲလ်များ ပြန့်ပွားမှုကို ဟန့်တားပေးနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ အလွန်ကောင်းမွန်သော အရာဖြစ်သည်။ ယွမ် ၄၀,၀၀၀ ဆိုသည်မှာ သူမအတွက် မများပါ။ ရှောင်ဝမ် တစ်လစာ သောက်နေရသော ကင်ဆာဆေးဖိုးကပင် ထိုပမာဏလောက် ရှိနေပြီလေ။ ပြီးတော့ ကလေးက ခဏခဏ လွှင့်ပစ်တတ်သေးသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မုန်လာဥနီ ပေါင် ၂,၀၀၀ ဆိုလျှင်... သူမကိုယ်တိုင် စားမည်ဆိုလျှင်တောင် ကမ္ဘာပျက်သည့်တိုင်အောင် စားလို့ရလောက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သို့သော် သူမ ထွက်ခွာတော့မည့်အချိန်တွင် ဆေးရုံထဲမှ ပါမောက္ခကြီးတစ်ဦး အပြေးအလွှား ထွက်လာသည်။ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဆရာဝန်များနှင့် သူနာပြုများက လမ်းဖယ်ပေးကာ ရိုသေစွာ နှုတ်ဆက်ကြသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ပါမောက္ခသုန်... မင်္ဂလာပါ။"</p> <p style="text-align:justify">"အေး... အေး..."</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ပါမောက္ခသုန်သည် အသက် ၈၀ ကျော်နေပြီဖြစ်ပြီး ဆံပင်များ အားလုံး ဖြူဖွေးနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ကျန်းမာရေး လိုက်စားသူဖြစ်သဖြင့် အလွန်သွက်လက်ဖျတ်လတ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ အချို့သော အိမ်တွင်းအောင်း လူငယ်များ (ဥပမာ- စာရေးသူ) ထက်ပင် ကျန်းမာရေး ပိုကောင်းပေလိမ့်မည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သုန်ကျဲသည် ပါမောက္ခသုန် ထွက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ အလွန်အံ့ဩသွားသည်။ သူတို့သည် မျိုးရိုးတူသော်လည်း ဆွေမျိုးနီးစပ်တော့ မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ထိုအဆက်အသွယ်နှင့် စူးရို့ရို့၏ အဘိုး အကူအညီကြောင့်သာ သူမ၏ သမီးသည် ဤနေရာတွင် ဆေးကုသခွင့်ရရှိခြင်းဖြစ်သည်။ ပါမောက္ခသုန်၏ ဆေးပညာလောကရှိ အဆင့်အတန်းမှာ ထိပ်တန်း တောင်ကတုံးကြီးသဖွယ် ဖြစ်ပြီး ဤတောင်ပိုင်းဆေးရုံတွင်လည်း အဖိုးတန်ရတနာတစ်ပါးကဲ့သို့ပင်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မထင်မှတ်ဘဲ ပါမောက္ခသုန်သည် သူမရှေ့သို့ တည့်တည့်လျှောက်လာကာ -</p> <p style="text-align:justify">"ငါလည်း မင်းနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့မယ်၊ အဲ့ဒီ မုန်လာဥနီကို သွားကြည့်မယ်။"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ပါမောက္ခသုန်... ခရီးက နည်းနည်း ဝေးတယ်နော်။"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"စိတ်ချပါ၊ ငါ့ကျန်းမာရေးက အပြည့်အဝ ကောင်းပါတယ်။ ပြီးတော့ ဒါက ဆေးပညာလောကကို အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲစေမယ့် တွေ့ရှိမှုမျိုး ဖြစ်နိုင်တယ်။ ငါ ဘယ်လိုလုပ် မသွားဘဲ နေနိုင်မှာလဲ?"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သုန်ကျဲသည် ပါမောက္ခသုန် ပြောစကားကို သေသေချာချာ နားမလည်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သဘောတူလိုက်ရသည်။ ဤသို့ဖြင့် လူနှစ်ဦးသည် ချင်းရှန်းရွာသို့ ဦးတည်၍ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထိုအချိန်တွင် လင်းယန်သည် လယ်ကိရိယာများကို သိမ်းဆည်းနေသည်။ လယ်ကူစိုက်သူများပြားသဖြင့် သူ့လယ်ကွက်များအားလုံးမှာ ပြီးစီးလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ။ ထို့ကြောင့် သူ အနည်းငယ် အနားယူရန် အချိန်ရလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ စူးရို့ရို့က မုန်လာဥနီ လာဝယ်မည့်သူ ယနေ့ ရောက်လာနိုင်သည်ဟု ပြောထားသည် မဟုတ်လား။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဒါပေမဲ့...</p> <p style="text-align:justify">ရောက်လာတဲ့ အရှိန်ကတော့ နည်းနည်း မြန်လွန်းနေသလိုပဲ။ ဖုန်းဆက်ပြီး သိပ်မကြာသေးဘူးလေ။ ပြီးတော့ ဘန်တလေကားကြီးနဲ့ မုန်လာဥနီ လာဝယ်တာတဲ့။ တွေးကြည့်ရုံနဲ့တင် တကယ်ကို ဇိမ်ခံလွန်းလှသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ချင်အဖေတောင် A8L (Audi) ပဲ စီးတာလေ။ သူ့မှာတော့ 'စီးတော်ယာဉ်' ရှိပါရဲ့၊ ဒါပေမဲ့ မကြီးသေးဘူး။ နေ့တိုင်း မြင်းစာ ကျွေးနေရတုန်းပဲ။ စီးလို့ရဖို့ဆိုရင် အနည်းဆုံး နောက်ထပ် ခြောက်လလောက်တော့ စောင့်ရဦးမည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">နောက်ပြီး... ဒီရက်ပိုင်း မြင်းနက်ကလေးက မုန်လာဥနီ အရွက်တွေကိုတင် မဟုတ်ဘဲ မုန်လာဥနီကိုပါ စားချင်နေသည်။ ဝါးစားလိုက်တိုင်း 'ဂွပ်၊ ဂွပ်' ဆိုသည့် အသံထွက်နေပြီး အလွန်ပင် အရသာရှိပုံရသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အိမ်မှာ မုန်လာဥနီတွေ အများကြီး ရှိနေတာဆိုတော့ လင်းယန်က အဝသာ ကျွေးထားလိုက်သည်။ သူက ဒီလောက်လေးကို နှမြောမနေပါဘူး။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဒါပေမဲ့... ခွေးကြီးတာ့ဟွမ်ကပါ မုန်လာဥနီကို လိုက်စားနေတာကိုတော့ လင်းယန် လုံးဝ နားမလည်နိုင်တော့ပါ။ အရင်က မြင်းနက်ကလေးနဲ့ မြက်လုစားတာက ထားပါတော့။ အခု မုန်လာဥနီ လုစားတာက ဘာသဘောလဲ? တစ်ခုခုများ ထူးဆန်းတဲ့ အကြိုက်တွေ ရှိနေတာလား?</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လင်းယန် ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး ဧည့်သည်များကို ဆီးကြိုရန် ထွက်လာခဲ့သည်။ ပထမဆုံး ကားပေါ်မှ ဆင်းလာသူက သူ့ကို အနည်းငယ် အံ့ဩသွားစေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"အရာရှိဟူလား?"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ယနေ့ ဟူရွှယ်သည် ဂျင်းဝတ်စုံကို ရိုးရှင်းသပ်ရပ်စွာ ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူမ၏ ရှည်လျားဖြောင့်စင်းသော ခြေတံများမှာ ခွန်အားများ ပြည့်နှက်နေကာ မြင်သူတကာ၏အာရုံကို ဖမ်းစားထားနိုင်သည်။ ထို့ပြင် သူမက မိတ်ကပ် အပါးလေး လိမ်းထားသဖြင့် ပို၍ပင် လှပနေသေးသည်။ စုပေါင်းပြောရလျှင် ယနေ့ သူမ၏ ပြင်ဆင်မှုမှာ အလွန်ပင် သပ်ရပ်လှပနေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ဟူရွှယ်လို့ပဲ ခေါ်ပါ... ဖရဲသီးကိုကို... ကျွန်မတို့ ထပ်တွေ့ပြန်ပြီနော်။"</p> <p style="text-align:justify">ဟူရွှယ်၏ ရင်ထဲတွင် ကြိတ်၍ ပျော်နေသော်လည်း လင်းယန်ကို တွေ့လိုက်ရချိန်တွင် အနည်းငယ် ထိတ်လန့်နေမိသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"လူတစ်ယောက်က ရှင့်ကို လာရှာခိုင်းလို့ ကျွန်မ လိုက်ပို့ပေးတာပါ။ ဒါက ယွမ်ကျင့်ခရီးသွားလုပ်ငန်းစုက ဥက္ကဌ ကျင်းယွမ်ဟန်ပါ။ သူ နောင်ခရိုင်ကို ရောက်နေတာ ကြာပြီ၊ ရှင့်ကို လာတွေ့ချင်နေတာ။"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လင်းယန်၏မျက်လုံးများ ချက်ချင်း ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်၏ အပူချိန်မှာ ရုတ်တရက် ကျဆင်းသွားသလို ဟူရွှယ် ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကျင်းယွမ်ဟန်သည် လင်းယန်၏အကြည့်ကို မြင်သောအခါ ရင်ထဲတွင် ခါးသီးသွားရသည်။ တွေ့လိုက်ရချိန်တွင် သူထင်ထားသည်ထက်ပင် အရှိန်အဝါ ပိုကြီးမားနေသည်။ အထူးသဖြင့် ထိုအကြည့်များ... ယုံကြည်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး အလွန်အန္တရာယ်များသည့်ပုံ ပေါက်နေသည်။ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့်ပင် လင်းယန်၏ အနာဂတ်အောင်မြင်မှုမှာ အကန့်အသတ်မရှိနိုင်ကြောင်း ကျင်းယွမ်ဟန် ပို၍ သေချာသွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ကျွန်တော် အခုလာတာ... ညီလေးလင်းဆီကို လာရောက် တောင်းပန်တာပါ။ အဲ့ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ အသုံးမကျတဲ့ သားကြောင့်ပါ။ ငယ်ငယ်ကတည်းက သေချာ မဆုံးမခဲ့လို့ ညီလေးလင်းကို အများကြီး ဒုက္ခပေးမိသွားတယ်။ ညီလေးလင်းကို ပြဿနာရှာချင်နေတဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဇနီးကိုလည်း ကျွန်တော် ဆုံးမပြီးပြီ။ သူမနဲ့လည်း လုံးဝ ကွာရှင်းလိုက်ပါပြီ။</p> <p style="text-align:justify">ဒီနေ့ ကျွန်တော် လာတာက... ညီလေးလင်းရဲ့ ခွင့်လွှတ်မှုကို ရဖို့အတွက် သက်သက်ပါ။"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကျင်းယွမ်ဟန်၏ အပြုအမူမှာ ချက်ချင်းပင် အလွန်တရာ အောက်ကျို့သွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဟူရွှယ်မှာမူ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားရ၏။</p> <p style="text-align:justify">"ဟို လူမိုက်တွေက... ရှင့်ရဲ့ နောက်ကွယ်ကနေ လာတာလား။"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဟူရွှယ် ဘာမှ ဆက်မပြောနိုင်တော့ပါ။ ကျင်းယွမ်ဟန်၏ အဆင့်အတန်းနှင့် သူ၏ ဂန္ထဝင်ဇာတ်လမ်းများကို သူမ သတိရသွားသည်။ သူသည် အလွန် ပြတ်သားပြီး ရက်စက်သော လုပ်ငန်းရှင်ကြီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူမကိုယ်တိုင်ပင် ကျင်းယွမ်ဟန်ကို လင်းယန်ထံသို့ လမ်းပြခေါ်လာမိခြင်းအတွက် နောင်တရနေမိလေပြီ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ငါ သူ့ကို ဒုက္ခများ ပေးမိသွားပြီလား?"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save