Book List

<h2 style="text-align: center;">Chapter 67</h2> <h2 style="text-align: center;">ကျိုးယွင်မြို့ကို တိုက်ခိုက်မှု</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီလေ... ဒါဆိုရင်တော့ သဘောတူညီမှု ရပြီပေါ့” ရွှေရောင်နဂါးဝိညာဉ်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ငါ့ရဲ့နောက်ကွယ်မှာ လျှို့ဝှက်အခန်းတစ်ခုရှိတယ်၊ အထဲမှာ ပစ္စည်းအချို့ ရှိနေတယ်။ အလယ်မှာတော့ ငါ့ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုအချို့ ရှိနေတဲ့ သိုလှောင်လက်စွပ် တစ်ကွင်း ရှိတယ်။ အဲဒါကို မင်း ယူနိုင်ပါတယ်” ရွှေရောင်နဂါးဝိညာဉ်က ဆိုသည်။</p> <p>“ဒါက တကယ်ပဲလား” ကျန်းချန်းက အနည်းငယ် သံသယဖြစ်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p>“ဒါပေါ့... အမှန်ပဲ။ ငါက သေပြီးသားသူပဲဆိုတော့ ဒီပစ္စည်းတွေက ငါ့အတွက် ဘာမှ အသုံးမဝင်တော့ဘူး” ရွှေရောင်နဂါးဝိညာဉ်က စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>အကယ်၍သာ ကောင်းကင်ဝါးမျိုခြင်းနဂါး မရှိခဲ့ပါက သူက ထိုပစ္စည်းများကို ကျန်းချန်းအား ပေးပါမည်လော။ အိမ်မက်တောင် မမက်လေနှင့်၊ သူက ကျန်းချန်းကို သတ်လိုက်သည်မှာ ကြာလှပေလိမ့်မည်။ သို့သော်လည်း ကျန်းချန်းမှာ ကောင်းကင်ဝါးမျိုခြင်းနဂါး၏ ကာကွယ်မှုကို ရရှိထားသဖြင့် သူက ကျန်းချန်းကို ရန်မစရဲတော့ပေ။ သူတို့က ကောင်းကင်ဝါးမျိုခြင်းနဂါးကို အမျက်မထွက်စေဝံ့ကြချေ။</p> <p>ရွှေရောင်နဂါးဝိညာဉ်၏ လေးနက်သော အမူအယာကို မြင်ရသောအခါ ၎င်းမှာ အစစ်အမှန်ဖြစ်ကြောင်း ကျန်းချန်း သိရှိသွားခဲ့သည်။ အကယ်၍ တစ်ဖက်လူက သူ့ကို သတ်ချင်သည်ဆိုပါက ကျန်းချန်းမှာ သေဆုံးသွားသည်မှာ ကြာလှပေပြီ မဟုတ်ပါလော။ ဤသို့ တွေးလိုက်မိချိန်တွင် ကျန်းချန်းမှာ ပိုမို ရဲတင်းလာခဲ့သည်။</p> <p>ရွှေရောင်နဂါးဝိညာဉ်၏ ပြောကြားချက်အတိုင်း ကျောက်နံရံရှိ ကျောက်တံခါးကို ဖွင့်လိုက်ရာ အထဲတွင် လျှို့ဝှက်အခန်းတစ်ခု ရှိနေသည်မှာ အမှန်ပင်။</p> <p>သူ့ဘေးတွင် အနည်းဆုံး သန်းနှင့်ချီသော ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးပုံကြီး တစ်ပုံရှိနေသည်။ သို့သော်လည်း ကျန်းချန်း သွားရောက် စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သောအခါ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများမှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ပျောက်ကွယ်သွားသည်မှာ ကြာလှပြီဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများမှာ ဤနေရာတွင် နှစ်ပေါင်း ထောင်ချီကြာအောင် သိမ်းဆည်းထားခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ ယခုအခါ အသုံးမရတော့ပေ။ အကယ်၍ သိုလှောင်နယ်မြေ တစ်ခုခုသာ ရှိခဲ့ပါက ၎င်းတို့ကို ပိုမို အချိန်ကြာမြင့်စွာ သိမ်းဆည်းထားနိုင်မည် ဖြစ်သည်။</p> <p>ကျန်းချန်းမှာ မတတ်နိုင်သဖြင့် သိုလှောင်လက်စွပ်ရှိရာသို့ သွားကာ ကောက်ယူလိုက်ရာ ၎င်းမှာ နဂါးပုံသဏ္ဍာန် လက်စွပ်ဖြစ်ပြီး အပေါ်တွင် ရွှေရောင်နဂါးဦးခေါင်းတစ်ခု ပါရှိကာ အလွန်ပင် ခန့်ညားထည်ဝါလှပေသည်။ ကျန်းချန်းက သူ၏ ဝိညာဉ်အာရုံဖြင့် အထဲသို့ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ရာ အထဲရှိ နယ်မြေမှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလှသဖြင့် တောင်ကြီးတစ်လုံးပင် ဆံ့နိုင်လောက်ပေသည်။</p> <p>‘ဟား...’ ကျန်းချန်း အံ့ဩသွားရသည်။ သိုလှောင်လက်စွပ်က အမှန်တကယ်ပင် ဤမျှအထိ ကြီးမားသော ဆံ့ဝင်မှုမျိုး ရှိနေရသနည်း။</p> <p>၎င်းမှာ တကယ်ပင် အံ့ဩစရာဖြစ်ပြီး တန်ဖိုးကြီးလှသော သိုလှောင်လက်စွပ်တစ်ကွင်း ဖြစ်သည်မှာ သေချာလှပေသည်။ ဤကဲ့သို့သော အခွင့်အရေးမျိုးကို ကျန်းချန်း တစ်ခါမျှ မကြားဖူးခဲ့ပေ။ သို့သော်လည်း သိုလှောင်လက်စွပ်အတွင်းတွင် အခြားမည်သည့်အရာမှ မရှိဘဲ လုံးဝ အချည်းနှီးသာ ဖြစ်နေသည်။</p> <p>လျှို့ဝှက်အခန်း၏ ဘေးတွင်မူ တန်ဖိုးဖြတ်မရနိုင်သော အဆင့်မြင့် ပစ္စည်းပုံကြီး တစ်ပုံ ရှိနေသည်။ အနည်းဆုံးတော့ ချင်းယွီမြို့မှာဆိုလျှင် ဤပစ္စည်းများမှာ အလွန် ရှားပါးလှပြီး ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး အနည်းဆုံး သန်းနှစ်ဆယ် သို့မဟုတ် သန်းသုံးဆယ်ခန့် တန်ဖိုးရှိပေလိမ့်မည်။</p> <p>ဒါက ရွှေရောင်နဂါးဝိညာဉ် ပေးနိုင်သမျှ အကုန်ပဲလား...</p> <p>ကျန်းချန်းအနေဖြင့် လက်ရှိတွင် ဤပစ္စည်းများကို အသုံးမလိုသေးသော်လည်း နောင်တစ်ချိန်တွင် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး အမြောက်အမြားနှင့် လဲလှယ်နိုင်မည်ဖြစ်ရာ ကျန်းချန်းမှာ ချမ်းသာသွားပြီဟု ခံစားနေမိသည်။</p> <p>“ဒါတွေအားလုံးကို ကျွန်တော် ယူလို့ရမလား” ကျန်းချန်းက လှည့်ကြည့်ကာ ရွှေရောင်နဂါးဝိညာဉ်ကို မေးလိုက်သည်။</p> <p>“ရပါတယ်” ရွှေရောင်နဂါးဝိညာဉ်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p>ကျန်းချန်းကလည်း အားနာမနေတော့ဘဲ သိုလှောင်လက်စွပ်ကို အသုံးပြုကာ သူ့ရှေ့ရှိ ပစ္စည်းအားလုံးကို သိမ်းဆည်းလိုက်တော့သည်။ ကျန်းချန်းမှာ ဤတစ်ကြိမ်တွင် ကြီးမားသော ကြွယ်ဝမှုကို ရရှိခဲ့ခြင်းပင်။ ထို့ပြင် သူက သိုင်းပညာရပ် ဆယ်ခုကျော်ကိုလည်း တွေ့ရှိခဲ့သော်လည်း ၎င်းတို့အားလုံးမှာ အဆင့်မြင့် ပညာရပ်များဖြစ်သဖြင့် သူ၏ လက်ရှိကျင့်ကြံမှုဖြင့် မလေ့ကျင့်နိုင်သေးပေ။ ထိုအရာအားလုံးကိုလည်း သူနှင့်အတူ ယူဆောင်ခဲ့လိုက်သည်။</p> <p>သူ့ဘေးမှ ရွှေရောင်နဂါးဝိညာဉ်မှာလည်း သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ ၎င်းမှာ သူ၏ နောက်ဆုံး ပိုင်ဆိုင်မှုများဖြစ်ပြီး ယခုအခါ ကျန်းချန်း၏ ပစ္စည်းများ ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ မဟုတ်ပါလော။</p> <p>‘ထားလိုက်ပါတော့၊ ငါလည်း ဒါတွေကို အသုံးမလိုတော့တာပဲ၊ ကျန်းချန်း ယူသွားတာ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး’</p> <p>“ကောင်းပါပြီ၊ ကျွန်တော် အခု ထွက်သွားပါတော့မယ်။ စိတ်မပူပါနဲ့၊ ဒီမှာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေကို ဘယ်သူ့ကိုမှ ပြန်မပြောပါဘူး၊ နောက်လည်း ဒီကို ပြန်မလာပါဘူး” ကျန်းချန်းက ပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းပြီးနောက် ရွှေရောင်နဂါးဝိညာဉ်ကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။</p> <p>“အဲဒါ အကောင်းဆုံးပဲ” ရွှေရောင်နဂါးဝိညာဉ်က မတတ်နိုင်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ကျောက်တံခါးမှာ ပွင့်သွားခဲ့ပြီး ရွှေရောင်နဂါးဝိညာဉ်၏ ထိန်းချုပ်မှုဖြင့် အပေါ်ဘက်ရှိ ကျောက်ပြားမှာလည်း ပြန်လည် ပွင့်သွားသဖြင့် ကျန်းချန်းမှာ ရွှေရောင်နဂါးဝိညာဉ်၏ အကူအညီဖြင့် အောင်မြင်စွာ အပြင်သို့ ထွက်ခွာနိုင်ခဲ့သည်။ မဟုတ်ပါက ကျန်းချန်း၏ လက်ရှိခွန်အားနှင့်ဆိုလျှင် မီတာဆယ်ဂဏန်းခန့် မြင့်သော ကျောက်တွင်းကြီးထဲမှ ထွက်ရန်မှာ တကယ်ပင် ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။ ကျန်းချန်းက မီတာဆယ်ကျော်အထိ ခုန်နိုင်သော်လည်း မီတာလေးဆယ် သို့မဟုတ် ငါးဆယ်ခန့် အကွာအဝေးမှာမူ သူ့အတွက် ခက်ခဲလှပေသည်။</p> <p>ရွှေရောင်နဂါးဝိညာဉ်၏ သူ့အပေါ် ထားရှိသော သဘောထားမှာ ဘာကြောင့် လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲသွားရသလဲဆိုတာကို ကျန်းချန်း နားမလည်နိုင်ပေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ကျန်းချန်းမှာ ကြီးမားသော အကျိုးကျေးဇူးများကို ရရှိခဲ့ခြင်းပင်။ အရေးကြီးဆုံးမှာ ရွှေရောင်နဂါးလက်စွပ်တွင် အလွန်ကြီးမားသော နယ်မြေများ ပါဝင်နေခြင်းဖြစ်ရာ ၎င်းမှာ ကျန်းချန်းကို အပျော်ရဆုံး ဖြစ်စေခဲ့သည်။ သိုလှောင်အိတ်များတွင် နေရာမလုံလောက်မည်ကို စိုးရိမ်နေစရာ မလိုတော့ပေ။</p> <p>ကျန်းချန်း အပြင်သို့ ထွက်လာပြီးနောက် မြေအောက်နန်းတော်အတွင်း၌ ဆက်လက် ရှာဖွေခဲ့ရာ ဝိညာဉ်ဆေးပင်အချို့နှင့် မိစ္ဆာသားရဲအချို့မှလွဲ၍ အခြားမည်သည့်အရာကိုမျှ မတွေ့ရှိခဲ့ပေ။ ကြီးမားသော အခွင့်အရေးမှာ နဂါးရုပ်အလောင်းနှင့် လျှို့ဝှက်ဘဏ္ဍာတိုက် ရှိနေသော နဂါးသင်္ချိုင်းတွင်သာ ရှိနေပုံရပေသည်။</p> <p>ကျန်းချန်းက နဂါးအရိုးစုကို ယူဆောင်သွားခြင်း မပြုနိုင်ခဲ့သော်လည်း လျှို့ဝှက်ဘဏ္ဍာတိုက်အတွင်းရှိ ပစ္စည်းများကိုမူ ယူဆောင်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ကျန်းချန်းမှာ ကြီးမားသော ကြွယ်ဝမှုကို ရရှိခဲ့ခြင်းပင်။ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး သန်းဆယ်ကျော်ခန့် ဆုံးရှုံးသွားရခြင်းမှာ နှမြောစရာ ကောင်းသော်လည်း ကျန်းချန်း ရရှိခဲ့သော ပစ္စည်းများမှာ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး သန်းဆယ်ဂဏန်းခန့် တန်ဖိုးရှိပေသည်။</p> <p>ကျန်းချန်းက နှစ်ရက်တိုင်တိုင် ရှာဖွေသော်လည်း မည်သည့်အရာမှ မတွေ့ရသဖြင့် မြေအောက်နန်းတော်မှ ထွက်ခွာရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် ကျောက်တံခါး၏ အပြင်ဘက်၌ လူတစ်စုမှာ ချင်းယွီမြို့မှ ပါရမီရှင် အမြောက်အမြားကို ဝိုင်းရံထားကြသည်။ ဦးဆောင်သူမှာ ရှီအန်းမင်ပင် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>ယခုအခါ ကျန်းတုန်းမှာ ဒဏ်ရာရရှိထားပြီး ၎င်းမှာ သေချာပေါက် အရိုက်ခံထားရခြင်းပင်။</p> <p>“ရှီအန်းမင်... မင်း အခုပဲ ငါတို့ကို လွှတ်ပေးလိုက်တာ ပိုကောင်းမယ်၊ မဟုတ်ရင် ကျန်းချန်း ရောက်လာရင် မင်းကို လွှတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး” ကျန်းတုန်းက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ဟားဟား... ငါက အခု သိုင်းဆရာသခင်နယ်ပယ် အဆင့်ငါးကို ရောက်နေပြီ၊ ငါ့ရဲ့ ခွန်အားက အများကြီး တိုးတက်လာခဲ့ပြီ၊ ကျန်းချန်းက ငါနဲ့ယှဉ်ရင် ဘာမို့လို့လဲ” ရှီအန်းမင်က ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p>ရှီအန်းမင်မှာ မြေအောက်နန်းတော်အတွင်း၌ အခွင့်အရေးတစ်ခု ရရှိခဲ့ပြီး သူ၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ သိုင်းဆရာသခင်နယ်ပယ် အဆင့်သုံးမှ အဆင့်ငါးသို့ ဆက်တိုက် တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ခြင်းပင်။ သူက အလွန် အစွမ်းထက်လှသော စတုတ္ထအဆင့် သိုင်းပညာရပ်တစ်ခုကိုလည်း ရရှိခဲ့သဖြင့် ရှီအန်းမင်မှာ ယုံကြည်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေတော့သည်။ အကယ်၍ ကျန်းချန်းနှင့်သာ ထပ်မံတွေ့ဆုံခဲ့ပါက သူက ကျန်းချန်းကို သေချာပေါက် အနိုင်ယူပြီး ယခင်က ရှုံးနိမ့်မှုကို လက်စားချေနိုင်မည်ဟု ယူဆထားခြင်းပင်။</p> <p>ချင်းယွီမြို့မှ လူများကို ဖမ်းဆီးထားခြင်းမှာလည်း မထင်မှတ်ထားသော အခြေအနေများ ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းကို ကာကွယ်ရန်အတွက်ပင်။ အကယ်၍ သူတို့က ကျန်းချန်းကို မယှဉ်နိုင်ခဲ့ပါက ကျန်းတုန်းတို့ကို အသုံးချ၍ ခြိမ်းခြောက်နိုင်ပေသည်။ ရှီအန်းမင်မှာ တကယ်ပင် ယုတ်မာလှပေသည်။</p> <p>ကျန်းတုန်းနှင့် အခြားသူများမှာ ယခုအခါ အနှောင်အဖွဲ့များဖြင့် ချည်နှောင်ခြင်း ခံထားရပြီး လူများက သူတို့ကို စောင့်ကြပ်နေကြသည်။ အားလုံးက ကျောက်တံခါးကို စိုက်ကြည့်ကာ ကျန်းချန်း ပေါ်လာမည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေကြခြင်းပင်။</p> <p>“ကျန်းချန်းက လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းက အနက်ရောင်ကြေးခွံဖွတ်တွေရဲ့ လက်ချက်နဲ့ သေသွားပြီလား မသိဘူး” ကျိုးယွင်မြို့မှ ပါရမီရှင်တစ်ဦးက မေးလိုက်သည်။</p> <p>“သူ မသေနိုင်ပါဘူး။ ငါတို့ အဲဒီနေရာကို သွားကြည့်တုန်းက အနက်ရောင်ကြေးခွံဖွတ် အလောင်းတွေပဲ ရှိနေတာ၊ ကျန်းချန်းကို လုံးဝ ရှာမတွေ့ခဲ့ဘူး။ သူ မသေဘူးဆိုတာ သေချာတယ်” ရှီအန်းမင်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p>အခြားမြို့နယ်များမှ ပါရမီရှင်များမှာမူ အဝေးမှနေ၍ ဘေးထွက်ကြည့်နေကြပြီး သူတို့နှင့် မဆိုင်သလို နေနေကြသည်။ ကျိုးယွင်မြို့နှင့် ချင်းယွီမြို့တို့၏ တိုက်ပွဲကို ဘေးမှသာ ကြည့်နေကြခြင်းပင်။</p> <p>“စိတ်မပူပါနဲ့၊ ငါ ကျန်းချန်းကို သတ်ပြီးရင် မင်းတို့ကိုပါ သူနဲ့အတူတူ ရှိနေဖို့ ပို့ပေးပါ့မယ်။ မဟုတ်ရင် သူ တစ်ယောက်တည်း ပျင်းနေမှာပေါ့၊ မဟုတ်ဘူးလား” ရှီအန်းမင်က လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။ သူက ကျန်းချန်းကို လုံးဝ ထိန်းချုပ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်နေခြင်းပင်။</p> <p>ထိုစဉ်မှာပင် ကျောက်တံခါးဆီမှ လှုပ်ရှားမှုတစ်ခု ရှိလာခဲ့ပြီး ခြေသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။ ခဏအကြာတွင် လူရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့ရာ ၎င်းမှာ ကျန်းချန်းပင် ဖြစ်တော့သည်။</p> <p>“မြှားတွေနဲ့ ပစ်ကြစမ်း” ရှီအန်းမင်က အမိန့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>ချက်ချင်းပင် ကျိုးယွင်မြို့မှ ပါရမီရှင် ဆယ်ဂဏန်းကျော်က သူတို့၏ မြှားများကို ပစ်လွှတ်လိုက်ရာ မြှား ဆယ်စင်းကျော် ကျန်းချန်းထံသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်သွားတော့သည်။</p> <p>ကျန်းချန်းမှာလည်း ထိတ်လန့်သွားရသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က ကျောက်တံခါးမှာ ချောင်းမြောင်း တိုက်ခိုက်နေလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။ ၎င်းမှာ တကယ်ပင် ယုတ်မာလှပေသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူက ပြင်ဆင်ထားခဲ့ခြင်းပင်။ ကျောက်တံခါးနားတွင် ကျန်းချန်းမှာလည်း အလွန် သတိထားခဲ့သဖြင့် တစ်စုံတစ်ယောက် ချောင်းမြောင်း တိုက်ခိုက်မည်ကို စိုးရိမ်နေခဲ့ခြင်းပင်။</p> <p>ကျန်းချန်းက သူ၏ ငွေရောင်ဓားကို အနည်းငယ် ဝေ့ယမ်းလိုက်ရာ သူ့ရှေ့မှ မြှားအချို့မှာ လွင့်ထွက်သွားခဲ့သည်။ ထိုအချိန်မှသာ ကျန်းချန်းက သူ့ကို လူအများအပြား စိုက်ကြည့်နေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ အစောပိုင်းက မြှားနှင့် ပစ်သူမှာ ကျိုးယွင်မြို့မှလူများ ဖြစ်နေခြင်းပင်။</p> <p>“မင်းတို့ပဲလား...” ကျိုးယွင်မြို့မှလူများကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ကျန်းချန်း၏ မျက်လုံးများထဲ၌ သတ်ဖြတ်လိုသော အရှိန်အဝါများ ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။</p> <p>ယခင်က မြေအောက်နန်းတော်အတွင်း၌ ကျိုးယွင်မြို့မှလူများက အနက်ရောင်ကြေးခွံဖွတ်အုပ်စုကို ဆွဲခေါ်လာပြီး ချင်းယွီမြို့မှလူများကို သတ်ရန် ကြံစည်ခဲ့ခြင်းပင်၊ သူတို့၏ လုပ်ရပ်မှာ အလွန်ပင် ယုတ်မာလှပေသည်။ အကယ်၍သာ ကျန်းချန်း မသန်မာခဲ့ပါက ချင်းယွီမြို့မှလူများမှာ သေချာပေါက် ဆိုးဝါးစွာ သေဆုံးသွားရပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save