Book List

<h2 style="text-align: center;">Chapter 69</h2> <h2 style="text-align: center;">ရှီအန်းမင်ကို သတ်ဖြတ်ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“မင်းတို့အားလုံး အဆင်ပြေကြရဲ့လား” ကျန်းချန်းက မေးလိုက်သည်။</p> <p>“ငါတို့ အဆင်ပြေပါတယ်။ သူတို့ဆီမှာ အဖမ်းခံထားရတုန်းက ဒဏ်ရာရခဲ့တာပါ။ သူတို့က ငါတို့ကို မသတ်ဘဲ မင်းကို ခြိမ်းခြောက်ဖို့အတွက်ပဲ အသုံးချခဲ့တာ။ ခဏနေရင်တော့ ငါတို့ ပြန်ကောင်းလာမှာပါ” ကျန်းတုန်းက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“မင်းတို့ အဆင်ပြေတာ မြင်ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်” ကျန်းချန်း သက်ပြင်းချလိုက်နိုင်သည်။</p> <p>အစောပိုင်းက အပေါ်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ကြသော ချင်းယွီမြို့မှ ပါရမီရှင်များမှာမူ ထွက်ပြေးသွားခဲ့ကြပြီဖြစ်သည်။ သူတို့၏ ခွန်အားမှာ ကျိုးယွင်မြို့မှလူများကို ယှဉ်နိုင်စွမ်း မရှိသလောက်ပင်။ သူတို့အနေဖြင့် ကျန်းတုန်းတို့ကို ကယ်တင်နိုင်စွမ်း မရှိသဖြင့် ထွက်ပြေးသွားခြင်းမှာ မှန်ကန်သော ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။ မဟုတ်ပါက ကျိုးယွင်မြို့မှလူများက သူတို့ကို တွေ့သွားပါက လွတ်မြောက်ရန် ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။</p> <p>ကျန်းချန်းက ထွက်ပြေးသွားသူများကို အပြစ်မတင်ပေ။ ၎င်းမှာ ပညာရှိသော ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။ ခွန်အား မရှိပါက ရှောင်ရှားခြင်းမှာ အကောင်းဆုံးပင် မဟုတ်ပါလော။</p> <p>“မြှားတွေနဲ့ ပစ်ကြစမ်း။ အကုန်လုံးကို သေအောင် ပစ်သတ်ကြ” ရှီအန်းမင်က အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ ယခုအခါ သူက လွတ်မြောက်သွားပြီး သူ၏ အဖော်များအနားသို့ ပြန်ရောက်သွားပြီဖြစ်ရာ ကျန်းချန်းတို့အဖွဲ့ကို မြှားများဖြင့် အလွတ်မပေးဘဲ ပစ်ခတ်ရန် ချက်ချင်း အမိန့်ပေးလိုက်ခြင်းပင်။</p> <p>“မကောင်းဘူး၊ အားလုံး ရှောင်ကြစမ်း” ကျန်းချန်း၏ အမူအယာမှာ အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ သူက သတိထားနေပါက မြှားများကို ခုခံနိုင်စွမ်း ရှိသော်လည်း အခြားသူများမှာမူ ထိုမျှအထိ မသန်မာကြပေ။ ထက်မြက်သော မြှားတစ်စင်းကို ရှောင်တိမ်းရန်မှာ မလွယ်ကူလှပေ။</p> <p>ကျန်းချန်းက ရှေ့သို့ ချက်ချင်း ပြေးထွက်လိုက်ပြီး သူ၏ ငွေရောင်ဓားကို ဆက်တိုက် ဝေ့ယမ်းကာ မြှားအားလုံးကို ခုတ်ချလိုက်တော့သည်။</p> <p>ကျိုးယွင်မြို့မှလူများက ပထမတစ်ကြိမ် မြှားများ ပစ်ခတ်ပြီးနောက် ဒုတိယတစ်ကြိမ် ထပ်မံ ပစ်ခတ်ကြပြန်သည်။ ကျန်းတုန်းမှာလည်း ထိုင်ကြည့်မနေဘဲ အခြားသူများကို အရင် ပုန်းခိုင်းလိုက်ပြီး ကျန်ရှိနေသော မြှားများကို လိုက်လံ ခုတ်ချလိုက်သည်။ မြှားများက အခြားသူများကို ဒဏ်ရာရစေမည်ကို သူက မလိုလားသောကြောင့်ပင်။</p> <p>“မင်းတို့ကတော့ သေချင်နေတာပဲ” ကျန်းချန်းက ဒေါသတကြီး ဟောက်လိုက်ပြီး ခြေရာမဲ့ခြေလှမ်းကို အသုံးပြုကာ ကျိုးယွင်မြို့မှလူများထံသို့ လျင်မြန်စွာ ပြေးဝင် တိုက်ခိုက်လိုက်တော့သည်။</p> <p>ကျိုးယွင်မြို့မှလူများ၏ အမူအယာမှာလည်း အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး ကျန်းချန်းထံသို့ မြှားများဖြင့် ပစ်ခတ်ကြသော်လည်း ကျန်းချန်းမှာ အလွန်ပင် လျင်မြန်လှသဖြင့် အလွယ်တကူ ရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့သည်။ ကျန်းချန်းက ရန်သူနှင့် နီးကပ်သွားသည်နှင့် ဓားစွမ်းအင်တစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ရာ ၎င်းက ကျိုးယွင်မြို့မှ ပါရမီရှင်အုပ်စုအတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် ကျရောက်သွားခဲ့သည်။</p> <p>“အား...” သွေးတွေ စီးကျလာပြီး အားလုံးက နာကျင်စွာ အော်ဟစ်နေကြတော့သည်။ လူအများအပြားမှာ ဓားချက် ထိမှန်သွားခဲ့ပြီး အချို့မှာ ဓားစွမ်းအင်ကြောင့် နှစ်ပိုင်းပင် ပြတ်သွားခဲ့ရသည်။ ထိုမြင်ကွင်းမှာ အလွန်ပင် သွေးစွန်းလှပေသည်။</p> <p>ရှီအန်းမင်၏ အမူအယာမှာ အကြီးအကျယ် ပျက်ယွင်းသွားခဲ့သည်၊ ကျန်းချန်း၏ ခွန်အားက ကြီးမားလွန်းလှပေသည်။ သူတို့အနေဖြင့် ပြန်လည် တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း လုံးဝ မရှိတော့ပေ။</p> <p>ကျန်းချန်းမှာ ရူးသွပ်နေပြီဖြစ်သည်။ ကျိုးယွင်မြို့မှလူများမှာ တကယ်ပင် သေချင်နေကြခြင်းပင်။ ကျန်းချန်းကလည်း သူတို့ကို သတ်ရန် ဆုံးဖြတ်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။ ကျန်းချန်း၏ ပုံရိပ်မှာ လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ လှုပ်ရှားလျက် ကျိုးယွင်မြို့မှ ပါရမီရှင် အမြောက်အမြားကို လျင်မြန်စွာ သတ်ဖြတ်လိုက်တော့သည်။ ထိုပါရမီရှင်များမှာ ကျန်းချန်း၏ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်ကြပေ၊ သူတို့ကြားမှ ကွာခြားချက်က ကြီးမားလွန်းလှပေသည်။</p> <p>နောက်ဆုံးတွင် ရှီအန်းမင်၏ အလှည့်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ရှီအန်းမင်မှာ အခြေအနေ မကောင်းသည်ကို မြင်သောအခါ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားသော်လည်း ကျန်းချန်းက နောက်မှ တောက်လျှောက် လိုက်နေခဲ့သည်။</p> <p>“ရှီအန်းမင်... မင်းက ထွက်ပြေးချင်သေးတာလား။ မင်း လွတ်မယ်လို့ ထင်နေတာလား” ကျန်းချန်းက အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p>“ကျန်းချန်း... မင်း ငါ့ကို သတ်လို့မရဘူး။ ငါ့ကို သတ်ရင် ငါ့အဘိုးက မင်းကို ဘယ်တော့မှ လွှတ်မှာမဟုတ်ဘူး။ ငါ့အဘိုးက ဝူကျုံးနယ်ပယ် အဆင့်နှစ် ကျွမ်းကျင်သူပဲ၊ မင်းအဘိုး ကျန်းထျန်းကတော့ ဝူကျုံးနယ်ပယ် အဆင့်တစ်မှာပဲ ရှိသေးတာ။ မင်းရဲ့ ကျန်းမိသားစုကို အပြတ်ရှင်းမခံချင်ရင် အခုချက်ချင်း ရပ်ပြီး ငါ့ကို လွှတ်ပေးစမ်း” ရှီအန်းမင်က ထွက်ပြေးရင်း အော်ဟစ်နေတော့သည်။</p> <p>ယခုအခါ ရှီအန်းမင်မှာ တကယ်ပင် ထိတ်လန့်နေပြီဖြစ်သည်။ သူ၏ အဘိုး ရှီဝူဖုန်းမှာ ဝူကျုံးနယ်ပယ် အဆင့်နှစ်ရှိသော ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။ ရှီအန်းမင်မှာ ထိုအချက်ကြောင့်ပင် အလွန် မောက်မာနေခဲ့ခြင်းဖြစ်ာ်။ မထင်မှတ်ဘဲ ကျန်းချန်းက သူ့ထက် ပိုမို အစွမ်းထက်သော ပါရမီရှင်တစ်ဦး ဖြစ်နေခဲ့ပြီး ရှီအန်းမင်ကို လုံးဝ လွှမ်းမိုးထားနိုင်ခဲ့သည်။ ရှီအန်းမင်မှာ သူ့ကို မည်သို့မျှ မယှဉ်နိုင်ပေ။</p> <p>“ဟားဟား... မင်းအဘိုးက လက်စားချေချင်တယ်ဆိုရင်တောင် သူက အဲဒီလောက် ခွန်အားရှိလားဆိုတာ ကြည့်ရသေးတာပေါ့။ မင်းကတော့ သေရမှာပဲ” ကျန်းချန်းက ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p>ဝူကျုံးနယ်ပယ် အဆင့်နှစ်လေးနဲ့ ငါ့ကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်မယ်လို့ မင်း ထင်နေတာလား။</p> <p>မင်း တကယ်ကို ရိုးအလွန်းတာပဲ။ အကယ်၍ တစ်ဖက်လူကသာ အကောင်းအဆိုးကို မခွဲခြားတတ်ဘူးဆိုရင်တော့ ကျန်းချန်းအနေနဲ့ သူတို့ကို ငရဲကို ပို့ပေးဖို့ ဝန်လေးနေမှာ မဟုတ်ပေ။</p> <p>ကျန်းချန်းက ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး ရှီအန်းမင်၏ လည်ပင်းကို ဓားနှင့် ခုတ်ပိုင်းလိုက်တော့သည်။</p> <p>ဦးခေါင်းတစ်ခုမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လိမ့်ကျသွားခဲ့ပြီး ရှီအန်းမင်၏ ခေါင်းမရှိသော အလောင်းမှာလည်း ချက်ချင်းပင် လဲကျသွားခဲ့ရတော့သည်။ ရှီအန်းမင်မှာ မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် သေဆုံးသွားခဲ့ရသည်။ သူကဲ့သို့ ပါရမီရှင်တစ်ဦးမှာ နဂါးဘုရင်၏ လျှို့ဝှက်နယ်မြေအတွင်း၌ သေဆုံးရလိမ့်မည်ဟု သူ တစ်ခါမျှ မထင်ထားခဲ့ပေ။ သူ၏ ကြီးမားသော ခွန်အားနှင့်ဆိုပါက နဂါးဘုရင်၏ လျှို့ဝှက်နယ်မြေအတွင်း၌ သူ့ကို ယှဉ်နိုင်သူ မရှိဟု သူက ယူဆထားခဲ့ခြင်းပင်။</p> <p>သို့သော်လည်း ၎င်းမှာ ရှီအန်းမင်၏ ကိုယ်ပိုင် ယူဆချက်သာ ဖြစ်ပေသည်။ သူ လုပ်ခဲ့သော အဆိုးရွားဆုံးအချက်မှာ ချင်းယွီမြို့ရှိ ကျန်းမိသားစုကို ရန်စမိခြင်းပင်။ အကယ်၍ ကျန်းချန်းသာ မရှိခဲ့ပါက ချင်းယွီမြို့မှာ စိတ်ကူးမယဉ်နိုင်လောက်အောင် အနိုင်ကျင့်ခံရပေလိမ့်မည်။</p> <p>ရှီအန်းမင်ကို သတ်ပြီးနောက် ကျန်းချန်းက သူ၏ သွေးချီစွမ်းအားများကို ဝါးမျိုလိုက်ပြီး သိုလှောင်အိတ်နှင့် ရှီအန်းမင်၏ ဦးခေါင်းကို ယူဆောင်ကာ ပြန်လာခဲ့သည်။</p> <p>သိပ်မကြာမီမှာပင် ကျန်းချန်းက ရှီအန်းမင်၏ ဦးခေါင်းကို သယ်ဆောင်ကာ ပြန်လာသည်ကို မြင်ရသဖြင့် အားလုံး အံ့ဩသွားကြရသည်။ ရှီအန်းမင်မှာ ကျန်းချန်း၏ လက်ချက်ဖြင့် တကယ်ပင် သေဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ လူအများအပြားက ကျန်းချန်းကို ထိတ်လန့်တကြား စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ ဤကျန်းချန်းမှာ အလွန်ပင် သန်မာပြီး ရက်စက်လှပေသည်။ အခြားအဖွဲ့များမှာ ကျန်းချန်းကို မရန်စလိုကြသဖြင့် တိတ်တဆိတ် ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။</p> <p>ကျန်းချန်းက အခြားသူများ ထွက်သွားသည်ကို မြင်သော်လည်း လျစ်လျူရှုထားလိုက်သည်။ သူ၏ အဓိက ရန်သူမှာ ကျိုးယွင်မြို့မှလူများဖြစ်ပြီး ယခု သူတို့အားလုံး အသတ်ခံလိုက်ရပြီဖြစ်ရာ သူ၏ ရည်မှန်းချက်မှာ အောင်မြင်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ အခြားသူများမှာ အဝေးကြီးသို့ မရောက်သေးသဖြင့် ကျန်းချန်းက သူတို့၏ ယခင် လှောင်ပြောင်မှုများကို ဂရုမစိုက်တော့ပေ။</p> <p>အချိန်က နောက်ကျနေပြီဖြစ်ရာ နဂါးဘုရင်၏ လျှို့ဝှက်နယ်မြေမှ ထွက်ခွာရန် အချိန်တန်ပြီဖြစ်သည်။ ကျန်းချန်းက ကျန်းတုန်းနှင့် အခြားသူများနားသို့ ပြန်သွားခဲ့ပြီးနောက် သူ၏ ကျင့်စဉ်ကို တိတ်တဆိတ် လည်ပတ်ကာ မြေပြင်ပေါ်ရှိ အလောင်းအချို့ထံမှ သွေးချီစွမ်းအားများကို ဝါးမျိုလိုက်တော့သည်။ ကျန်းချန်း၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ သိုင်းဆရာသခင်နယ်ပယ် အဆင့်ရှစ် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ မကြာမီမှာပင် ကျန်းချန်းမှာ သိုင်းဆရာသခင်နယ်ပယ် အဆင့်ကိုးသို့ တက်လှမ်းနိုင်လိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်ရသည်။</p> <p>“ကျန်းချန်း... မင်း အဆင်ပြေရဲ့လား” ကျန်းတုန်းက စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။</p> <p>ယခုအခါ ကျန်းချန်းမှာ ကျန်းမိသားစု၏ အဓိက ပါရမီရှင် တပည့်တစ်ဦးဖြစ်နေပြီ ဖြစ်ရာ သူ၏ အနာဂတ်မှာ အရေးကြီးလှပေသည်။ ကျန်းတုန်းမှာ မနာလိုဖြစ်ခြင်း မရှိပေ။ ထို့ပြင် ကျန်းချန်းက သူတို့ကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ကယ်တင်ခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။ ကျန်းတုန်းမှာ ယခင်က ကျန်းချန်းနှင့် ပြဿနာများ ရှိခဲ့သော်လည်း သူတို့မှာ တစ်မိသားစုတည်းမှ ဖြစ်ပြီး ညီအစ်ကိုဝမ်းကွဲများ ဖြစ်ကြသဖြင့် ရန်သူများ ဖြစ်နေရန် မလိုအပ်ပေ။</p> <p>ခြုံငုံကြည့်လျှင် ကျန်းတုန်းမှာ အတော်လေး အားကိုးထိုက်သူတစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။ အကယ်၍ ကျန်းချန်းက ကျန်းမိသားစုကို ပြန်လည် ထွန်းကားအောင် ဦးဆောင်နိုင်မည်ဆိုပါက ကျန်းတုန်းမှာလည်း သေချာပေါက် အကျိုးကျေးဇူးများစွာ ရရှိပေလိမ့်မည်။ ၎င်းကို သူက ရှင်းလင်းစွာ မြင်နိုင်ပေသည်။ ထို့ပြင် နဂါးဘုရင်၏ လျှို့ဝှက်နယ်မြေအတွင်း ကျန်းချန်း၏ လုပ်ရပ်များမှာ တရားမျှတလှသဖြင့် ကျန်းတုန်းမှာ စိတ်ရင်းဖြင့် အညှိခံလိုက်ခြင်းပင်။ ကျန်းချန်းက သူ့ထက် ငယ်သော်လည်း ဤလောကမှာ သိုင်းပညာကို တန်ဖိုးထားသဖြင့် ကျန်းချန်းမှာ အလွန်သန်မာနေသောကြောင့် သူက ကျန်းချန်း၏ လက်အောက်တွင် ရှိနေရန် ဆန္ဒရှိခြင်းပင်။ ကျန်းချန်းသာ မရှိပါက သူတို့ထဲမှ မည်မျှ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်မည်ကို ပြောရန် ခက်ခဲလှပေသည်။</p> <p>“ငါ အဆင်ပြေပါတယ်။ သွားကြစမ်း... ငါတို့ရဲ့ အလုပ်တွေကို အပြီးသတ်ပြီးတာနဲ့ နဂါးဘုရင်ရဲ့ လျှို့ဝှက်နယ်မြေကနေ ထွက်ခွာဖို့ အချိန်တန်ပြီ။ ငါတို့မှာ အချိန်သိပ်မကျန်တော့ဘူး။ ဒီလူတွေရဲ့ သိုလှောင်အိတ်ထဲက ပစ္စည်းတွေကိုတော့ မင်းတို့ ခွဲယူလိုက်ကြတော့။ ငါ မယူတော့ဘူး” ကျန်းချန်းက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>နဂါးဘုရင်၏ လျှို့ဝှက်နယ်မြေအတွင်း ဆက်လက် ရှာဖွေနေရန် မလိုအပ်တော့ပေ။ တတ်နိုင်သမျှ အမြန်ဆုံး ထွက်ခွာခြင်းက အကောင်းဆုံးပင်။</p> <p>“ဒီလူတွေကို မင်းက သတ်ခဲ့တာလေ၊ ငါတို့က ဒါတွေကို ယူဖို့ မသင့်တော်ပါဘူး” ကျန်းတုန်းက ခေါင်းခါရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“မင်းတို့ ကျင့်ကြံဖို့အတွက် အရင်းအမြစ်တွေ လိုအပ်နေသေးတယ် မဟုတ်လား။ ကောင်းပါပြီ... ဒါဆိုရင်တော့ သဘောတူလိုက်ပြီနော်” ကျန်းချန်းက ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ကျန်းချန်းက ရှီအန်းမင်၏ သိုလှောင်အိတ်ကို ယူဆောင်လိုက်ရာ အထဲတွင် အရင်းအမြစ် အမြောက်အမြား ရှိနေသည်။ ထို့ကြောင့် ကျန်းချန်းမှာ ကျိုးယွင်မြို့မှ အခြားပါရမီရှင်များ၏ သိုလှောင်အိတ်များကို မလိုချင်တော့ဘဲ အခြားသူများကို ယူစေလိုက်ခြင်းပင်။</p> <p>မည်သို့ပင်ဆိုစေ နဂါးဘုရင်၏ လျှို့ဝှက်နယ်မြေသို့ ဤတစ်ကြိမ် လာရောက်ရာတွင် ကျန်းချန်းက ရွှေရောင်နဂါးလက်စွပ်နှင့် သန်းဆယ်ဂဏန်းခန့် တန်ဖိုးရှိသော ပစ္စည်းများကို ရရှိခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။ သူက ကြီးမားသော ကြွယ်ဝမှုကို ရရှိခဲ့သည်ဟုပင် ဆိုနိုင်ပေသည်။ ထို့ပြင် ကျန်းချန်း မသိရှိခဲ့သည်မှာ သူ၏ ကိုယ်ထဲတွင် ‘ကျောက်ဆောင်မီးလျှံ’ ဟုခေါ်သော ထူးခြားသော မီးလျှံတစ်ခု ရှိနေခဲ့ခြင်းပင်။ ၎င်းမှာ သူ ရရှိခဲ့သော တန်ဖိုးအရှိဆုံးအရာပင် ဖြစ်ပေသည်၊ ထူးခြားသော မီးလျှံဆိုသည်မှာ သာမန်လူများ ရရှိနိုင်သော အရာမျိုး မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save