Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၁၃၄၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ပုံမှန်အားဖြင့် လောကမြေပုံအများစုသည် အမိနိုင်ငံကို ဗဟိုပြုပြီး ဆွဲထားခြင်းမျိုးဖြစ်သည်။ တရုတ်ဆိုလျှင် တရုတ်ကို ဗဟိုပြုမည်ဖြစ်ပြီး အမေရိကန်ဆိုလျှင် အမေရိကန်ကို ဗဟိုပြုပေလိမ့်မည်။ တစ်ချို့သောမြေပုံများမှာ မြောက်ဝင်ရိုးစွန်းကို ဗဟိုပြုကြပြီး တစ်ချို့မှာ တောင်ဝင်ရိုးစွန်းကို ဗဟိုပြုသည်။</p> <p>ဤမြေပုံ၏ ဗဟိုချက်မှာမူ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသော သမုဒ္ဒရာပြင် ဖြစ်နေသည်။ ၎င်းသည် အီကွေတာ၏ တောင်ဘက်၊ သဲကန္တာရ၏ အနောက်ဘက်တွင် ရှိ၏။ ဆိုလိုသည်မှာ ဤမြေပုံကို ရေးဆွဲသူ သည် အနောက်ဘက်သမုဒ္ဒရာရှိ နေရာတစ်ခုမှနေ၍ လောကကြီးတစ်ခုလုံးကို ငုံ့ကြည့်နေခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p>ဤအချက်သည် တော်ဝင်ကပ်ဘေးဘုရားကျောင်း အပျက်အစီး တည်ရှိရာနေရာကို ညွှန်ပြနေခြင်း ဖြစ်၏။ မြေပုံ၏အပြင်ဘက်တွင် ဖုံးကွယ်ထားသဖြင့် လောကကြီးကို ငုံ့ကြည့်နေသော မျက်လုံးတစ်လုံးသဖွယ် ဖြစ်နေသည်။</p> <p>ရှမ့်လန်သည် မြေပုံကို စိတ်အာရုံဖြင့် ချဲ့ကားကြည့်ရှုလိုက်၏။ ချဲ့ကားလိုက်သည်။ ထပ်မံ ချဲ့ကားလိုက်သည်။</p> <p>အဆပေါင်း သောင်း၊ သိန်း၊ သန်းချီ၍ ချဲ့ကားလိုက်သည်။ ထိုအခါမှသာ ဤမြေပုံ၏ အံ့မခန်း ဆန်းကြယ်မှုကို သတိပြုမိလိုက်တော့သည်။ အဆမတန် ချဲ့ကားလိုက်သည့်တိုင် အလွန်တရာ တိကျနေဆဲ ဖြစ်၏။</p> <p>သာမန်မျက်စိဖြင့် ကြည့်လျှင် အကြိမ်းထည်ဟု ထင်ရသော်လည်း အဆမတန် ချဲ့ကားလိုက်သည့်အခါ အလွန်တရာ အသေးစိတ်ကျနေကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရ၏။ ကမ်းရိုးတန်း၏ အကွေ့အကောက်တိုင်းကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နေရသည်။ ယုံနိုင်စရာပင် မရှိပေ။</p> <p>ဤမြေပုံကို မည်သူ ရေးဆွဲခဲ့သနည်း။ ထိပ်တန်း ပါရမီရှင်တစ်ဦး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ လုံးဝ စိတ်ကူး၍ပင် မရနိုင်ပေ။ ကန်ဝမ်ကဲ့သို့သော လူမျိုးသာလျှင် ရေးဆွဲနိုင်လိမ့်မည်။ အပေါ်ယံကြည့်လျှင် မြေပုံပေါ်ရှိ မျဉ်းကြောင်းများသည် သာမန်ကလောင်တံဖြင့် ရေးဆွဲထားသကဲ့သို့ ထင်ရပြီး အနည်းငယ် အကြမ်းထည်ပုံ ပေါက်နေသည်။ သို့သော်ငြား မျဉ်းကြောင်းတစ်ခုစီတိုင်းသည် ရာပေါင်းများစွာသော မျဉ်းမျှင်လေးများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ဤသည်မှာ သစ်ကြားသီးပေါ်တွင် လှေပုံ ထွင်းထုခြင်းထက် များစွာ ပိုခက်ခဲသည်။ မြေပုံမှာ တစ်ခုတည်းဟု ထင်ရသော်လည်း လက်တွေ့တွင် ထပ်နေသော ပုံရိပ်ပေါင်းများစွာ ပါဝင်နေခြင်း ဖြစ်၏။ မူလက မြေပုံပေါ်ရှိ အစက်ကလေး တစ်စက်သည် မရေမတွက်နိုင်အောင် ချဲ့ကားလိုက်ပြီးနောက် ပြီးပြည့်စုံသော ကျွန်းတစ်ကျွန်း ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ကျွန်း၏ ပုံသဏ္ဍာန်ပင်လျှင် ပြည့်စုံနေ၏။</p> <p>သို့သော်ငြား သတင်းအချက်အလက် နှစ်မျိုး ရှိနေပြန်သည်။  ပထမအချက်မှာ တော်ဝင်ကပ်ဘေး ဘုရားကျောင်း အပျက်အစီးများသည် ကောင်းကင်ပေါ်တွင် ရှိနေခြင်း ဖြစ်၏။ ဒုတိယအချက်မှာ တော်ဝင်ကပ်ဘေး ဘုရားကျောင်း အပျက်အစီးများသည် သမုဒ္ဒရာ၏ နက်ရှိုင်းသော နေရာတွင် ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ မြေပုံပေါ်ရှိ သတင်းအချက်အလက်မှာ အလွန် ရှင်းလင်းလှသည်။ လောကမြေပေါ်ရှိ GPS စနစ်ကဲ့သို့ပင် စင်တီမီတာ အကွာအဝေးအထိ တိကျမှု ရှိသည်။ ထိုနေရာသည် မိုကျင်းနှင့် မိုင်ပေါင်း ၃၉,၀၀၀ ခန့် ဝေးကွာကြောင်း ရှမ့်လန် တွက်ချက်ကြည့်လိုက်မိ၏။ သဲကန္တာရ၏ အနောက်တောင်ဘက် နက်ရှိုင်းသော သမုဒ္ဒရာ နေရာတွင် ဖြစ်သည်။ သူ ထင်ထားသလောက် မဝေးကွာလှပေ။</p> <p>ထိုနေရာတွင် အဆင့်မြင့် နဂါးအသိဉာဏ်အမြင်များ ရှိနေသည်လား။ ရှမ့်လန် မသေချာပေ။ သို့သော်ငြား မူလန်က သူ့ကို အထူးတလည် ဆင့်ခေါ်ထားသည့်အတွက် ဤနေရာသည် အလွန် အရေးကြီးကြောင်း ဖော်ပြနေခြင်း ဖြစ်၏။ သူ သွားမှ ဖြစ်ပေမည်။</p> <p>သို့သော်ငြား မိုကျင်းမြို့တော်၏ လက်ရှိအခြေအနေအရ ရှမ့်လန် ထွက်ခွာသွား၍ ဖြစ်ပါမည်လား။ အင်ပါယာ ကျန်းလီ၏ နဂါးနောင်တ လက်နက်ကြီးများသည် အလကားရသည့်အလား ပစ်ခတ်ခံနေ၏။ အချိန်အတိုင်းအတာ တစ်ခုကြာတိုင်း စွမ်းအင်ဒိုင်းကာအပေါ်တွင် ပေါက်ကွဲလျက်ရှိပြီး နေမင်းထက် အဆပေါင်းများစွာ တောက်ပသော အလင်းရောင်ကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ သဲကန္တာရ မြို့တော်ရှိ သိန်းပေါင်းများစွာသော လူထုမှာ အလုပ်မလုပ်နိုင်၊ လေ့ကျင့်မှု မပြုလုပ်နိုင် ဖြစ်နေကြရ၏။</p> <p>ဤသည်မှာ စိတ်ဓာတ်ပိုင်းဆိုင်ရာနှင့် စိတ်ဓါတ်ရေးရာကို သေစေနိုင်လောက်သော ထိုးနှက်ချက် ဖြစ်သည်။ မိုကျင်းရှိ သိန်းပေါင်းများစွာသော လူထုသည် ကြောက်ရွံ့မှုဖြင့် နေထိုင်နေကြရပြီ ဖြစ်၏။ အကယ်၍ ရှမ့်လန်သာ ထွက်ခွာသွားပါက အရှင်သည် သူတို့ကို စွန့်ပစ်သွားပြီဟု ထင်မှတ်သွားကြမည် မဟုတ်ပါလား။ သူတို့၏ စိတ်ဓာတ်ရေးရာများ ပြိုလဲသွားမည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>“အရှင်... မှန်ကိုပဲ ဆက်လက် တာဝန်ယူခိုင်းရမလား။” မင်းသမီးနင်ဟန်က မေးမြန်းလိုက်၏။</p> <p>မိုကျင်းကို ဗုံးကြဲတိုက်ခိုက်ပြီးနောက် နဂါးနှလုံးသားနှင့် ရှေးဟောင်းဘုရင်လက်စွပ်တို့သည် မှန်ထံမှ ပြုတ်ကျသွားခဲ့သည်။ ထိုအချိန်၌ မှန်သည် ထောင့်တစ်နေရာတွင် ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေပြီး လွန်ခဲ့သော ဆယ်စုနှစ်များစွာကကဲ့သို့ပင် မလှုပ်မယှက် ရှိနေသည်။</p> <p>အခြားသူများက သူ့အကြောင်း ပြောဆိုကြချိန်မှာတော့ သူသည် ရှမ့်လန်ကို အလိုအလျောက် လှမ်းကြည့်လိုက်မိ၏။</p> <p>“ကျုပ် လုပ်နိုင်မလား မသိဘူး။” မှန်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p>မှန်၏ စွမ်းဆောင်ရည်မှာ အမြဲတမ်း ပြည့်စုံကောင်းမွန်ခဲ့သည်။ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က ရှမ့်လန်အဖြစ် ဟန်ဆောင်ခဲ့မှုမှာ အပြစ်ပြောစရာ မရှိအောင် ကောင်းမွန်ခဲ့၏။ မင်းသမီး နင်ဟန်၊ ကျူးဟုန်ရွှဲ့နှင့် ကျူးနင်တို့ပင်လျှင် ရှမ့်လန်မှာ အစစ်ဖြစ်ပြီး မှန်မှာ အတုဖြစ်သည်ဟု ယုံကြည်လိုကြသော်လည်း ဟာကွက် တစ်ကွက်မှ ရှာမတွေ့ခဲ့ကြပေ။</p> <p>ထို့ကြောင့် ရှမ့်လန် ထွက်ခွာသွားလျှင် သူသည် ရှမ့်လန်၏နေရာတွင် အစားထိုးကာ နေ့စဉ် ညီလာခံ တက်ရောက်နိုင်ပေလိမ့်မည်။ ဤသို့ဆိုလျှင် လူထု၏ စိတ်နှလုံးကို ငြိမ်သက်စေနိုင်လိမ့်မည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ညီလာခံကျင်းပချိန်တွင် ရှမ့်လန်သည် ထီးနန်းပလ္လင်ပေါ်၌ ရှိနေဆဲ ဖြစ်မည်။</p> <p>မှန်က ပြောလိုက်၏။ “အရှင်... ကျုပ် သိပါတယ်။ အရှင် တော်ဝင်ရန် အင်ပါယာကို အနိုင်ယူပြီးတဲ့နောက်မှာ တစ်စုံတစ်ယောက်က ကျုပ်ကို သတ်ပစ်ဖို့ အကြံပြုခဲ့ကြတယ်။ ကျုပ်ရဲ့ တာဝန် ပြီးဆုံးသွားပြီလို့ သူတို့ ခံစားမိကြတယ်။ သခင်မကြီး ရွှယ်ရင်တောင်မှ ကျုပ်ကို အရိပ်အမြွက် ပြောခဲ့ပါသေးတယ်။”</p> <p>ဤသည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်ပြီး မည်သူမှ ရှမ့်လန်ကို လျှောက်တင်ရဲခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် မင်းသားကျင်းကို သွားရောက်ရှာဖွေပြီး ဆွေးနွေးတိုင်ပင်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ မှန်ကို ဖယ်ရှားပစ်ရန်မှာ တကယ် လိုအပ်သည်။ အကြောင်းမှာ လောကကြီးကို စုစည်းပြီးသည့်တိုင် အင်ပါယာနှင့် ထပ်တူနီးပါး တူညီသော လူတစ်ယောက် ရှိနေခြင်းသည် ပြဿနာ ဖြစ်ပွားစေနိုင်သောကြောင့်ပင်။</p> <p>အကယ်၍ ဤအစားထိုးသူသည် ထိုမျှလောက် မတူညီခဲ့လျှင် ကိစ္စမရှိပေ။ အဓိကအချက်မှာ မှန်သည် အလွန် ထူးချွန်လွန်းနေခြင်း ဖြစ်၏။ သူသည် ရှမ့်လန်နှင့် ထပ်တူညီမျှ ဖြစ်နေသည်။ အမှန်စင်စစ် သူသည် ရှမ့်လန်ထက်ပင် ပို၍ ရှမ့်လန်နှင့် တူနေသေး၏။ ထို့ကြောင့် လူအများအပြားက မှန်ကို လျှို့ဝှက်စွာ ကွပ်မျက်ပစ်ရန် ထောက်ခံခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>နောက်ဆုံးတွင် ကျင်းမင်းသားက ဤကိစ္စကို ရှမ့်လန်ထံ တင်ပြခဲ့ပြီး သူ၏ သဘောထားကို ပြောပြခဲ့၏။ သူသည် မှန်ကို အသက်ရှင်စေချင်သော်လည်း ရုပ်ရည်ကို ပြောင်းလဲစေချင်သည်။ ရှမ့်လန်သည် အားလုံးကို ငြင်းပယ်ခဲ့၏။ သူသည် မှန်ကို သတ်မည်မဟုတ်သလို ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက်လည်း အဖြစ်ခံမည် မဟုတ်ပေ။ အစားထိုးသူ တစ်ယောက်ကို သူ မည်သို့ လက်မခံနိုင်စရာ ရှိမည်နည်း။</p> <p>ဤလောကတွင် မှန်ထက် ပို၍ သန့်ရှင်းစင်ကြယ်သောသူ မရှိနိုင်တော့ပေ။ အကယ်၍ မှန်သာ အသတ်ခံရပါက ရှမ့်လန်၏ နှလုံးသားတွင် အမဲစက်တစ်ခု ဖြစ်ကျန်ရစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>မြောက်ဝင်ရိုးစွန်းတွင် အပြောင်းအလဲများ ဖြစ်ပေါ်ပြီးနောက် မှန်ကို ကျန်းလီ အသုံးချမည် စိုးရိမ်သောကြောင့် ရှမ့်လန်သည် မီးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းကို တောင်းဆိုကာ သူ့အား ခေါ်ဆောင်သွားစေခဲ့ပြီး အရှေ့ဘက် လောကမှ ထွက်ခွာစေခဲ့သည်။</p> <p>မီးနတ်ဘုရားဂိုဏ်း၏ မှန်အပေါ် ထားရှိသော သဘောထားမှာ အမှန်တကယ်တော့ အေးစက်စက်ပင် ဖြစ်၏။ မီးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းတွင် အထူးတာဝန်သိစိတ်တစ်ခု အမြဲ ရှိတတ်သည်။ ၎င်းမှာ လောကကြီးကို ကယ်တင်ရန် ဟူသော လျှို့ဝှက်နက်နဲသည့် တာဝန်သိစိတ်ပင် ဖြစ်၏။</p> <p>အမှန်စင်စစ် ကျောက်စိမ်းဖြူမြို့တော်၊ တော်ဝင်ကပ်ဘေးဘုရားကျောင်းတို့နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ၎င်းတို့၏ တာဝန်မှာ အခြေခံ လူတန်းစားအဆင့်သာ ရှိသည်။ ၎င်းတို့သည် ဤလောကကြီးတွင် ကြီးပြင်းလာသော သဘာဝလွန် အင်အားစုတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်၏။ သေချာသည်မှာ ရှမ့်လန်နှင့် မဟာမိတ်ဖွဲ့ပြီးနောက် သဘာဝလွန် အင်အားစုတစ်ခု၏ စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်လာခဲ့ကြသည်။</p> <p>အစပိုင်းတွင် သူတို့သည် အမည်မသိ နဂါးကြီးအပေါ် မျှော်လင့်ချက် ထားခဲ့ကြသည်။ ထို့နောက် ရှမ့်လန်အပေါ် မျှော်လင့်ချက် ထားခဲ့ကြပြန်သည်။ အကြောင်းမှာ ရှမ့်လန်သည် နဂါးသခင်ဖြစ်ပြီး အရှေ့ဘက်ခြမ်း ၏ လူသားအင်ပါယာဘုရင် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။</p> <p>ထို့အပြင် မီးနတ်ဘုရားဂိုဏ်း၏ ရှယ်လီတွင် ရှမ့်လန်၏ သွေးသားရင်းချာ ကလေးတစ်ဦး ရှိနေသည်။ ရှမ့်လန်သည် နဂါးကြီးနှင့်အတူ တော်ဝင်ရန်အင်ပါယာဘုရင်ကို အနိုင်ယူလိုက်ချိန်မှာတော့ မီးနတ်ဘုရားဂိုဏ်း၏ ရှမ့်လန်အပေါ် လေးစားကြည်ညိုမှုသည် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် မှန်အပေါ် သူတို့၏ သဘောထားမှာ အတော်အတန် အေးစက်နေခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p>မီးနတ်ဘုရားဂိုဏ်း၏ အယူအဆအရ အရှင်ရှမ့်လန်သည် တုနှိုင်းမဲ့ ဖြစ်သည်။ သူသည် ဘုရားသခင်နီးပါး ဖြစ်၏။ သူနှင့်တူသောသူ မည်သို့ ရှိနိုင်မည်နည်း။ မွေးရာပါဆိုလျှင်ပင် ကြီးမားသော အပြစ်တစ်ခု ဖြစ်နေဆဲပင်။</p> <p>ရှမ့်လန်က မီးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းအား မှန်ကို ခေါ်ဆောင်သွားရန် အမိန့်ပေးခဲ့သော်လည်း မှန်မှာမူ အစတည်းက သတိလစ်မေ့မြောနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် အချိန်အများစုတွင် အိပ်ပျော်နေခဲ့၏။ ဤသည်မှာ ပင်းအာ၊ မင်းသမီးရှမ့်မီတို့နှင့် အလွန် တူညီသည်။ ကျန်းလီ၏ ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံရပြီးနောက်ပိုင်း သူသည် အချိန်အများစု ကို ရေခဲတုံးထဲတွင် ကုန်ဆုံးခဲ့ရသည်။</p> <p>“ကျုပ်နိုးလာတော့ မိုင်တစ်သောင်း သဲကန္တာရကြီးရဲ့ အစွန်အဖျားကို ရောက်နေပါပြီ။ နုရှောင့်မြို့က ထွက်လာတဲ့အချိန်ကစပြီး သဲကန္တာရကြီးထဲမှာ နိုးလာတဲ့အထိ ကျုပ် အိပ်ပျော်နေခဲ့တာပါ။ ကျုပ် ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့လဲ ဆိုတာ မသိဘူး။”</p> <p>မှန်က ပြောလိုက်၏။ “မကြာခင်ကမှ ၂၉ နှစ် ကုန်လွန်သွားပြီ ဆိုတာကို သိခဲ့ရတယ်။ ဒါကြောင့် ကျုပ်ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ ဦးနှောက်က စိတ်ချရသေးလားဆိုတာ  တကယ် မသိဘူး။”</p> <p>နန်းဆောင်သခင်ကျိုးရှီ မှန်ကို တွေ့ရှိခဲ့ချိန်တွင် သူ့ထံ ဘာမှမရှိသလောက်ပင် ဖြစ်နေသည်။ နဂါးနှလုံးသား မရှိ၊ ရှေးဟောင်းဘုရင်လက်စွပ် မရှိ၊ နဂါးဓားလည်း မရှိပေ။ ထိုအရာအားလုံးကို ကျိုးရှီက သူ့အား ပေးအပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>တစ်စုံတစ်ယောက်က ရှမ့်လန်အဖြစ် ဟန်ဆောင်ကာ မိုကျင်းကို သိမ်းပိုက်လိုကြောင်း ကြားသိရချိန်မှာတော့ သူသည် မိမိ၏အသက်နှင့် ဝိညာဉ်ကို အရင်းပြု၍ ရှမ့်လန်အဖြစ် ဟန်ဆောင်ခဲ့သည်။ ရလဒ်များမှာ အံ့မခန်းပင် ဖြစ်၏။</p> <p>ကျန်းလီ၏ အစားထိုးကိုယ်ပွားဖြစ်သော ကွေ့ဝူသည် ကျန်းလီကို အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ သစ္စာဖောက် ခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော်ငြား ရှမ့်လန်၏ အစားထိုးကိုယ်ပွားဖြစ်သော မှန်သည်ကား အစမှအဆုံးတိုင် တစ်ကြိမ်တစ်ခါမှ သစ္စာဖောက်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ ယခုအချိန်တွင် သူသည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ဝိညာဉ် ရုတ်တရက် ထိန်းချုပ်မရ ဖြစ်သွားပြီး ရှမ့်လန်ကို သစ္စာဖောက်မိမည်ကို အစိုးရိမ်ဆုံး ဖြစ်နေရှာသည်။</p> <p>လူတိုင်းသည် လွတ်လပ်ပြီး ကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်ခွင့် ရှိကြ၏။ လူတိုင်းသည် မိမိကိုယ်တိုင်သာ ဖြစ်လိုကြသည်။ မည်သူမှ သူတစ်ပါး၏ အရိပ် ဖြစ်မနေလိုကြပေ။ သစ္စာရှိသော အစေခံကွေ့ဝူပင်လျှင် ခြွင်းချက် မရှိပေ။ သို့သော်ငြား မှန်အတွက်မူ ရှမ့်လန်အဖြစ် ဟန်ဆောင်ရခြင်းသည် သူ၏ ဘဝတွင် အကြီးမားဆုံးသော အိပ်မက်နှင့် ရည်မှန်းချက် ဖြစ်နေ၏။</p> <p>သူသည် မိမိကိုယ်တိုင် ဖြစ်လိုစိတ် ၊ သီးခြားဖြစ်တည်လိုစိတ် တစ်ခါမှ မရှိခဲ့ပေ။ မဟုတ်သေးချေ။ သူသည် အချိန်အများစုကို မိမိကိုယ်တိုင်အဖြစ် ကုန်ဆုံးခဲ့သည်။ ကြေးမုံရှေ့တွင် မိမိကိုယ်တိုင်နှင့် စစ်တုရင် ကစားခဲ့၏။ သူ၏စစ်တုရင် စွမ်းရည်မှာ ပြိုင်ဘက်ကင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>မှန်ကဲ့သို့လူမျိုးကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်သော်လည်း ဦးနှောက်ဆေးကြော၍ မရနိုင်ကြောင်း၊ လက်နက်ချ အရှုံးပေးခိုင်းရန်မှာ ပို၍ပင် မဖြစ်နိုင်ကြောင်း ရှမ့်လန် ရုတ်တရက် သဘောပေါက်လိုက်၏။ အကြောင်းမှာ သဘောတရား အရ မှန်တွင် အားနည်းချက်ဟူ၍ မရှိသောကြောင့် ဖြစ်၏။</p> <p>ရှမ့်လန်သည် ဘာမှမပြောဘဲ မှန်၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “မင်းကလည်း ငါ့ရဲ့ မိသားစုဝင်ပါပဲ။ မင်းက ငါ့ရဲ့ အင်ပါယာထက် ပိုပြီး အရေးကြီးပါတယ်။ ဘာများ ပြောစရာ လိုသေးလို့လဲ။”</p> <p>မှန်သည် ရှက်သွေးဖြာစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ဘာမှဆက်မပြောတော့ပေ။</p> <p>... ...</p> <p>ရှမ့်လန်သည် မြေအောက်အကျဉ်းထောင်သို့ ထပ်မံ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။</p> <p>“နန်းဆောင်သခင်ကျိုးရှီ... ကျုပ် မိုကျင်းကနေ ခဏလောက် ထွက်ခွာရလိမ့်မယ်။”</p> <p>ရှမ့်လန်က ပြောလိုက်၏။ “အချိန် နာရီ ၇၀၀ ကျန်ပါသေးတယ်။ ရေတွက်မှုပြီးဆုံးတာနဲ့ မိုကျင်းရဲ့ စွမ်းအင်ဒိုင်းကာ ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်။ အဲဒီအခါ မိုကျင်းတစ်ခုလုံး ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်။ ကျုပ် အားလုံးကို ကယ်တင်ဖို့ နာရီ ၇၀၀ အတွင်း ပြန်လာခဲ့ပါ့မယ်။</p> <p>အင်ပါယာကျန်းလီရဲ့ တပ်တော်ကို ချေမှုန်းပြီး နဂါးကြီးကို ပြန်လည် သိမ်းပိုက်မယ်။ အရှေ့ဘက် အင်ပါယာဆီ ပြန်လည်ဝင်ရောက်ပြီး ကျုပ်ရဲ့ နေရပ်ကို ပြန်ယူမယ်။ ဒါကြောင့် ဒီအတောအတွင်း မိုကျင်းတစ်ခုလုံးကို ခင်ဗျားဆီ အပ်နှင်းခဲ့လို့ ရမလား။”</p> <p>ရှမ့်လန်က မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p>နန်းဆောင်သခင်ကျိုးရှီ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် တုန်ယင်သွားခဲ့ရသည်။ သူသည် ရှမ့်လန်အား မယုံကြည်နိုင်စွာ မော့ကြည့်လိုက်မိ၏။ သူသည် အရှင်ကို သစ္စာဖောက်ခဲ့ဖူးသူ ဖြစ်သည် မဟုတ်ပါလား။ အဘယ်ကြောင့် အရှင်ရှမ့်လန်က မိုကျင်းကို သူ့ထံ အပ်နှင်းရသနည်း။ အဘယ်ကြောင့် နင်ဟန်ကို မအပ်နှင်းသနည်း။ ကျူးဟုန်ရွှဲ့ကို မအပ်နှင်းသနည်း။ အဘယ်ကြောင့် သစ္စာဖောက်တစ်ဦးကို အပ်နှင်းရသနည်း။</p> <p>သို့သော်ငြား ကျိုးရှီသည် ကျူးဟုန်ရွှဲ့၊ နင်ဟန်နှင့် ကောင်းကင်ပင်လယ်နန်းဆောင်မှ မရေမတွက်နိုင်သော လူများအတွက် ကျန်းလီထံ လက်နက်ချခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် အသက်ရှင်လိုခြင်း မရှိပေ။ ထို့အပြင် မိုကျင်း ဆိုသည်မှာ ကောင်းကင်ပင်လယ်နန်းဆောင်ပင် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>ရှမ့်လန်၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် နန်းဆောင်သခင်ကျိုးရှီသည် ဒူးထောက်ကာ ဦးခေါင်းဖြင့် မြေကို ဆောင့်၍ အရိုအသေ ပြုလိုက်သည်။ “ကျုပ်က အပြစ်သားပါ။ သေသည်အထိ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားသွားပါ့မယ်။ အကယ်၍... အကယ်၍များ အရှင် အချိန်မီ ပြန်မရောက်လာခဲ့ရင် ပုံရိပ်ယောင်နံရံရဲ့ စွမ်းအင် ထိန်းချုပ်ခန်းထဲကို ပထမဆုံး ခုန်ဆင်းမယ့်သူက ကျုပ်ပါပဲ။ ၀.၀၁ စက္ကန့်လောက်ပဲ တောင့်ခံနိုင်မယ် ဆိုရင်တောင်ပေါ့။”</p> <p>ရှမ့်လန်သည် စကားမဆိုပေ။ ကျိုးရှီ၏ ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော မျက်နှာကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။ “လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ် ၃၀ဆီကို ပြန်သွားချင်လိုက်တာ။ ခင်ဗျားက သူတော်စင်စိတ်ရှိပြီး ကျက်သရေရှိတဲ့ ကောင်းကင်ပင်လယ် နန်းဆောင်သခင် ဖြစ်နေတုန်းပေါ့။”</p> <p>“ကျုပ် ပြန်မသွားနိုင်တော့ပါဘူး။”</p> <p>ကျိုးရှီက ဆွေးမြေ့စွာ ဆိုသည်။ “အားနည်းခြင်းက အားနည်းခြင်းပဲ ဖြစ်ပြီး အားကြီးခြင်းက အားကြီးခြင်းပဲ ဆိုတာကို လက်တွေ့ဘဝက သက်သေပြခဲ့ပါပြီ။ တော်ဝင်ရန်အင်ပါယာက အားကြီးခဲ့သလို နင်ယွမ်ရှန်းလည်း အားကြီးခဲ့ပါတယ်။ ကျုပ်ကတော့ အားနည်းသူ တစ်ယောက်ပါ။”</p> <p>နင်ယွမ်ရှန်းသည် ယခင်က ဒူးထောက်ခဲ့ဖူးပြီး ခါးကျိုးခဲ့ဖူးသည်ဟု ရှမ့်လန် ပြောခဲ့သော်လည်း သူသည် ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ်ကိုယ် ပြန်လည် ရပ်တည်နိုင်ခဲ့ပြီး ဂုဏ်သိက္ခာကို ပြန်လည် ရယူနိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော်ငြား သူသည် ထိုစကားများကို မပြောလိုတော့ပေ။ နင်ယွမ်ရှန်းသည် သူ၏ဆွေမျိုးသားချင်း ဖြစ်၏။ ထိုကဲ့သို့ ခမ်းနားသော စကားလုံးများဖြင့် မချီးကျူးလိုပေ။</p> <p>“နန်းဆောင်သခင်ကျိုးရှီ... ဒါဆိုရင် ကျုပ်သမီးလေးကိုပါ ခင်ဗျားဆီ အပ်ခဲ့မယ်နော်။” ရှမ့်လန်က ပြောလိုက်၏။</p> <p>ကျိုးရှီသည် မြေကြီးပေါ်တွင် ဒူးထောက်လျက် ငိုကြွေးလိုက်သည်။ သူ ပြန်မထနိုင်တော့ပေ။ “ကျုပ် အသေဆိုးနဲ့ သေရမယ် ဆိုရင်တောင် မင်းသမီးလေးကို ကာကွယ်ပေးပါ့မယ်။ အသေဆိုးနဲ့ သေရမယ်ဆိုရင်တောင် တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်ပါမယ်။”</p> <p>သူသည် ထိုစကားများကို ထပ်ကာထပ်ကာ ရွတ်ဆိုနေသည်။ အံကြိတ်၍ အော်ဟစ်နေသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save