Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၁၃၄၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဝှစ်...”</p> <p>သူသည် ဝဲကတော့ထဲသို့ အပြည့်အဝ ထိုးဆင်းသွားပြီး ချက်ချင်းပဲ အစအနမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ ကောင်းကင်ခွေးသည် လမင်းကြီးကို ပြန်လည် ထွေးထုတ်လိုက်လေပြီ။ ကောင်းကင်ယံမှ လမင်းကြီးသည် တဖြည်းဖြည်း လင်းလက်လာခဲ့၏။</p> <p>ဝဲကတော့ကြီးသည် သေးငယ်သည်ထက် သေးငယ်သွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် လုံးဝ ပျောက်ကွယ် သွားခဲ့သည်။ ပင်လယ်ပြင်သည် မှန်ကဲ့သို့ ပြန်လည် ငြိမ်သက်သွားပြီး စောစောက ဝဲကတော့ကြီး မရှိခဲ့ဖူးသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။</p> <p>မကြာမီမှာပင် လမင်းကြီးသည် ပန်းကန်ပြားသဏ္ဍာန် ပြန်လည် ပြည့်ဝသွားခဲ့သည်။ ထိုအချိန်၌ တချောင်မှာ ကြောင်အသွားရ၏။ သူသည် ပင်လယ်ပြင်ကို ကြည့်လိုက်၊ ကောင်းကင်မှ လမင်းကြီးကို ကြည့်လိုက် လုပ်နေရှာ၏။</p> <p>သခင် ဘယ်ရောက်သွားသနည်း။</p> <p>“ဝှစ်” ဆိုသော အသံနှင့်အတူ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ နောက်တစ်ဆင့် ဘယ်သွားရမည်နည်း။ သခင် မရှိဘဲ လေထဲတွင် ပျံဝဲနေရသည်မှာ စိတ်မလုံခြုံသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး ရန်သူ လာဖမ်းသွားမည်ကို စိုးရိမ်ရသည်။</p> <p>ထို့ကြောင့် တချောင်သည် အောက်သို့ ထိုးဆင်းလိုက်ပြီး “ရွှီး..” ခနဲ အသံနှင့်အတူ ပင်လယ်ထဲသို့ ငုပ်လျှိုးသွား ခဲ့သည်။ သူသည် ကောင်းကင်၊ ကုန်းမြေနှင့် ရေအောက် သုံးနေရာစလုံးတွင် နေထိုင်နိုင်သူ ဖြစ်၏။</p> <p>သို့သော်ငြား ရေထဲသို့ ငုပ်လျှိုးသွားပြီးနောက် ရှမ့်လန်ကို မတွေ့ရတော့ပေ။ သက်ရှိလက္ခဏာ ကင်းမဲ့နေသော ပင်လယ်ကြမ်းပြင်ကိုသာ တွေ့ရသည်။ ပင်လယ်မွန်းစတား၊ ငါး စသည်တို့ မဆိုထားနှင့် သန္တာကျောက်တန်း များပင် မရှိချေ။ ဤသည်မှာ လုံးဝသေဆုံးနေသော သမုဒ္ဒရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။ တချောင်သည် ပင်လယ်ကြမ်းပြင် တွင် တစ်ကောင်တည်း အထီးကျန်စွာ ကူးခပ်နေရုံမှတစ်ပါး ဘာမှ လုပ်စရာ မရှိတော့ပေ။</p> <p>... ...</p> <p>ရှမ့်လန် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ချိန်မှာတော့ လူသူကင်းမဲ့သော ရှေးဟောင်းအပျက်အစီး တစ်နေရာသို့ ရောက်ရှိနေ သည်။ တိတိကျကျပြောရလျှင် သူသည် ဧရာမ တောင်ကြီးတစ်လုံး၏ ခြေရင်းတွင် ရောက်ရှိနေခြင်း ဖြစ်၏။ တောင်ထိပ်တွင် ရှေးဟောင်းအပျက်အစီးများ ရှိနေသည်။</p> <p>သူသည် တော်ဝင်ကပ်ဘေးနန်းတော်သို့ ရောက်ဖူးခဲ့ပြီး မပျက်စီးမီ ပုံရိပ်များကို မြင်တွေ့ခဲ့ဖူး၏။ အလွန် လှပ ဆန်းကြယ်ပြီး သဘာဝဆန်သည်။ သို့သော်ငြား တောင်ထိပ်ရှိ အပျက်အစီးများမှာမူ အနည်းငယ်မှ လှပခြင်း မရှိပေ။</p> <p>တော်ဝင်ကပ်ဘေး နန်းတော်တွင် ဆန်းကြယ်သော ရုပ်တုများနှင့် ရှေးဟောင်း သက္ကတစာများ ရှိခဲ့ဖူး၏။ သို့သော်ငြား ဤနေရာတွင်မူ ဘာမှမရှိဘဲ မီးခိုးရောင် သတ်သတ်နှင့် ဗလာကျင်းနေသည်။ အရာအားလုံးကို ကျောက်တုံးဖြင့် ထွင်းထုထားသော်လည်း အလွန် အကြမ်းဖျဉ်းဆန်သော ရှေးခေတ် ဗိသုကာ လက်ရာများ သာ ကျန်ရှိနေသည်။ ဤသည်မှာ အချိန်ကာလ ကြာမြင့်မှုကြောင့်မဟုတ်ဘဲ မူလကပင် ဤကဲ့သို့ တည်ဆောက်ထားခြင်း ဖြစ်နိုင်၏။</p> <p>သို့သော်ငြား ဗိသုကာလက်ရာမှာ တော်ဝင်ကပ်ဘေးနန်းတော်နှင့် ထပ်တူညီမျှ ဖြစ်ကြောင်း ရှမ့်လန် ပြောနိုင်သည်။ တိတိကျကျပြောရလျှင် တော်ဝင်ကပ်ဘေးနန်းတော်ကို ဤနေရာနှင့် တူညီအောင် တည်ဆောက် ထားခြင်း ဖြစ်ပြီး အသေးစိတ် ပိုကျခြင်းသာ ရှိသည်။</p> <p>သူ ခန့်မှန်းမမှားလျှင် ဤနေရာသည် တော်ဝင်ကပ်ဘေး ဘုရားကျောင်း ရှေးဟောင်းအပျက်အစီး ဖြစ်ပေ လိမ့်မည်။ ထို့အပြင် အပျက်အစီး တည်နေရာသည် တောင်ထိပ်ပေါ်၌ တည်ရှိနေခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p> ရှမ့်လန်သည် တောင်ပေါ်သို့ တစ်လှမ်းချင်း တက်သွားပြီးနောက် တောင်တံခါးဝသို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ ဟုတ်ပေသည်။ ဤနေရာသည် တော်ဝင်ကပ်ဘေး ဘုရားကျောင်း အပျက်အစီး ဖြစ်၏။ စာလုံးသုံးလုံးကို ထင်ရှားစွာ ရေးထိုးထားသည်။</p> <p>“တော်ဝင်ကပ်ဘေး ဘုရားကျောင်း”</p> <p>တံခါးကို ဖြတ်ကျော်ဝင်ရောက်လိုက်ချိန်မှာတော့ ဧရာမ ရင်ပြင်ကြီးတစ်ခု ရှိနေသော်လည်း လူတစ်ယောက်မှ မရှိပေ။ ရင်ပြင်၏ အနောက်ဘက်တွင် ကျောက်သားဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော ခန်းမဆောင်တစ်ခု ရှိ၏။ လက်ရာမမြောက်ဘဲ အကြမ်းထည်ဖြစ်ပြီး ရှေးကျလှသည်။ ဤနေရာရှိ လက်မတိုင်းကို ကျောက်သားဖြင့် ပြုလုပ်ထားပြီး သာမန် ကျောက်တုံးများနှင့် တူညီနေ၏။</p> <p>တော်ဝင်ကပ်ဘေး ဘုရားကျောင်း၏ တံခါးမှာ ပိတ်ထားပြီး ကျောက်တံခါးပင် ဖြစ်၏။ ရှမ့်လန် ရှေ့သို့တိုး၍ တွန်းလိုက်ရာ တံခါး ပွင့်သွားခဲ့သည်။ ခန်းမဆောင်ထဲတွင် ဘာမှမရှိဘဲ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေ၏။ ရုပ်တုများ၊ ဘုရားဆင်းတုတော်များပင် မရှိချေ။</p> <p>သို့သော်ငြား နောက်ဖေးတံခါးတစ်ချပ် ရှိနေသည်။ ရှမ့်လန်သည် ထိုတံခါးကို ဖွင့်၍ နောက်ဖေးခန်းမသို့ ဝင်ရောက်လိုက်၏။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် လူတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ရေတွင်းတစ်တွင်း၏ ဘေးတွင် ကိုယ်တော်တစ်ပါး ထိုင်နေ၏။ ခြေသံကြားချိန်မှာတော့ ထိုကိုယ်တော်သည် မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ရှမ့်လန်ကို ပြုံးပြလိုက်သည်။</p> <p>သူသည် ရှမ့်လန်၏ လောကအချောဆုံး ယောက်ျားဘွဲ့ကို လုယူရန် ကြိုးစားခဲ့ဖူးသူ ကန်ဝမ်ဖြစ်သည်။ နှစ်ပေါင်း ၃၀ ကြာသည့်တိုင် ထိုသူ၏ ရုပ်ရည်မှာ ပြောင်းလဲခြင်း မရှိပေ။ ကျား၊ မ ခွဲခြားရခက်နေဆဲ ဖြစ်ပြီး အလွန်တရာ ချောမောနေဆဲပင်။</p> <p>ကန်ဝမ်သည် မတ်တတ်ရပ်ကာ ရှမ့်လန်ကို ဒူးထောက် ဦးတိုက်လိုက်သည်။ သူသည် နဖူးဖြင့် မြေကိုဆောင့်၍ အရိုအသေ ပြုလိုက်၏။</p> <p>“တော်ဝင်ကပ်ဘေး ဘုရားကျောင်းက ကန်ဝမ်... အရှင်ကို ဂါရဝပြုပါတယ်။ သက်တော်ရာကျော် ရှည်ပါစေ။ သက်တော်ရာကျော် ရှည်ပါစေ။”</p> <p>ကန်ဝမ်က ပြောလိုက်သည်။ “အရှင်... နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာခဲ့ပြီ။”</p> <p>ရှမ့်လန်က ပြောလိုက်၏။ “ကန်ဝမ်... ခင်ဗျား နောက်ဆုံးတော့ တော်ဝင်ကပ်ဘေးဘုရားကျောင်း အပျက်အစီး ကို ရှာတွေ့ခဲ့ပြီပေါ့။”</p> <p>ကန်ဝမ်က ပြန်လည် လျှောက်တင်သည်။ “ကျုပ် ရှက်ရွံ့မိပါတယ် အရှင်... တိတိကျကျ ပြောရရင် တော်ဝင်ကပ်ဘေး ဘုရားကျောင်း အပျက်အစီးက ကျုပ်ကို ရှာတွေ့ခဲ့တာပါ။”</p> <p><strong>‘</strong><strong>ဟမ်... ဒီလို ဖြစ်ပြန်ပြီလား။</strong><strong>’</strong></p> <p>နန်းဆောင်သခင်ကျိုးရှီလည်း ထိုနည်းလည်းကောင်း ပြောခဲ့ဖူးသည်။ သူတို့က အပျက်အစီးကို ရှာတွေ့ခြင်း မဟုတ်ဘဲ အပျက်အစီးက သူတို့ကို ရှာတွေ့ခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p>ရှမ့်လန်က မေးလိုက်သည်။ “ကျန်တဲ့လူတွေရော ဘယ်မှာလဲ။ ခင်ဗျား လူသောင်းချီ ခေါ်လာခဲ့တယ် မဟုတ်လား။”</p> <p>ကန်ဝမ်က ဖြေလိုက်၏။ “အားလုံး သေဆုံးလောက်ပါပြီ။ အခု အပျက်အစီးထဲမှာ ကျုပ် တစ်ယောက်တည်း ပါ။”</p> <p>“ကျုပ်မိန်းမ ကျင်းမူလန်ရော။”</p> <p>“အရှင်ရဲ့ မိဖုရားလား။”</p> <p>ကန်ဝမ်က ပြောသည်။ “မသိဘူးလို့ ပြောခွင့်ရှိမလား။”</p> <p><strong>‘ဒါ ဘာသဘောလဲ။ မသိရင် မသိဘူးပေါ့။ မသိဘူးလို့ ပြောခွင့်ရှိမလား ဆိုတာက ဘာလဲ။’</strong></p> <p>“ပြောလို့ မရဘူးလား။”</p> <p>ကန်ဝမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။ “ဟုတ်ပါတယ် ... ပြောလို့ မရပါဘူး။ အရှင် ကိုယ်တိုင် ခံစားကြည့်မှ ရပါလိမ့်မယ်။”</p> <p>ရှမ့်လန်သည် ကန်ဝမ်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ “ကန်ဝမ်... ဒီကာလအတွင်း ပင်ပန်းခဲ့လား။”</p> <p>“အစပိုင်း ၁၀ နှစ်ကတော့ ပင်ပန်းခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်း နှစ် ၂၀ ကတော့ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပါတယ်။ အရှင် ကျုပ် ရှေ့ကို ရောက်လာခဲ့ပါပြီ။”</p> <p>“တော်ဝင်ကပ်ဘေး ဉာဏ်ပညာဘုရင်ကို သိသလား။”</p> <p>“သိပါတယ်။ ရှက်စရာ ကောင်းလှပါတယ်။ ဉာဏ်ပညာဘုရင်ရဲ့ လမ်းညွှန်မှုသာ မရှိရင် ကျုပ် ဒီနေရာကို ဘယ်တော့မှ ရောက်လာနိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကပ်ဘေးသင့် သရဲမြို့တော်မှာ ဉာဏ်ပညာဘုရင်ရဲ့ ဝိညာဉ် အမွေအနှစ်ကို ဘာကြောင့် မရနိုင်ခဲ့သလဲ ဆိုတာ အခုမှ သိလိုက်ရပါတယ်။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ ကျုပ်က ကူးတို့သမား သတ်သတ် ဖြစ်လို့ပါပဲ။”</p> <p>“ဝမ်းနည်းပါတယ်။” ရှမ့်လန်က ပြောလိုက်၏။</p> <p>“မဟုတ်တာ။ ကျုပ် စိတ်သက်သာရာ ရသွားတာပါ။”</p> <p>ကန်ဝမ်က ဆက်ပြောသည်။ “ရှန့်ကုန်း ဘုရားကျောင်းကို ပြန်လည် တည်ထောင်စေချင်ရင် ပြဿနာ မရှိပါဘူး။ တော်ဝင်ကပ်ဘေး ဘုရားကျောင်းကို ပြန်လည် တည်ထောင်ပြီး ထိပ်တန်း အင်အားစု ဖြစ်စေချင်ရင်လည်း ပြဿနာ မရှိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ လောကကြီးကို ကယ်တင်ခိုင်းမယ်ဆိုရင်တော့ ဒါက မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ အရမ်းခက်ခဲပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီခက်တဲ့အရာက ကျုပ်ရဲ့ တာဝန် မဟုတ်ဘူး။ ကျုပ်ရဲ့ တာဝန် မဟုတ်တဲ့အတွက် ဝမ်းမြောက်မိပါတယ်။”</p> <p>“ကန်ဝမ်... အဆင့်မြင့် နဂါးအသိဉာဏ်အမြင် အကြောင်း သိလား။”</p> <p>“ကြားဖူးပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျုပ်က အခြေခံ အဆင့်လောက်ပဲ မှီပါတယ်။”</p> <p>“အခြေခံ နဂါးအသိဉာဏ်အမြင် ဆိုတာ နှစ်ဖက်မြင် အဆင့် ဖြစ်တယ်။ အလယ်အလတ် နဂါးအသိဉာဏ် အမြင်ကျတော့ သုံးဖက်မြင်စွမ်းအင်လောက ဖြစ်တယ်။ အဆင့်မြင့် နဂါးအသိဉာဏ်အမြင် ဆိုတာ ဘယ်လိုပုံစံ ဖြစ်မယ်လို့ ထင်သလဲ။”</p> <p>ကန်ဝမ် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ဆိုသည်။ “အရှင်က နှစ်ဖက်မြင်နဲ့ သုံးဖက်မြင်လို့ ပြောခဲ့တယ်။ ဒါဆိုရင် အဆင့်မြင့် နဂါးအသိဉာဏ်အမြင်က လေးဖက်မြင် ဖြစ်နိုင်မလား။”</p> <p>ယခင်က ရှမ့်လန်လည်း ထိုသို့ တွေးခဲ့ဖူးသော်လည်း ယခုအခါ ထိုသို့ မထင်တော့ပေ။ အကြောင်းမှာ လေးဖက်မြင် ဆိုသည်မှာ အချိန်နှင့် ဟင်းလင်းပြင်ကို ကျော်လွန်နေသောကြောင့် ဖြစ်၏။ အလွန် မြင့်မားလွန်းလှသည်။ ၎င်းသည် အန္တိမ နဂါးအသိဉာဏ်အမြင် အဆင့်တွင်သာ ရှိကောင်း ရှိနိုင်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>ရှမ့်လန်က မေးလိုက်၏။ “ဉာဏ်အလင်းပွင့်နေတာ ခင်ဗျားလေ။ အဆင့်မြင့် နဂါးအသိဉာဏ်အမြင်က ဘာဖြစ်မယ်လို့ ထင်လဲ။”</p> <p>“တောင်းပန်ပါတယ် အရှင်... ကျုပ် မသိပါဘူး။ သုံးသပ်လို့လည်း မရပါဘူး။”</p> <p>ရှမ့်လန်သည် ကန်ဝမ်ဘေးနားရှိ ရေတွင်းကို ကြည့်လိုက်မိ၏။ ပျောက်ဆုံးအင်ပါယာမှ အပျက်အစီးများကို သတိရမိလိုက်သည်။ နှင်းတောင်ထိပ်ရှိ ပိရမစ်ထဲတွင် ရှမ့်လန်သည် အလယ်အလတ် နဂါးအသိဉာဏ်အမြင် ကို ပြီးမြောက်အောင်မြင်ခဲ့ဖူးသည်။</p> <p>ထိုစဉ်က မဟာပညာရှင် ၁၃ ဦးသည် သူတို့၏ အသက်နှင့် ဝိညာဉ်များကို စတေးပြီး ရေတွင်းထဲသို့ လောင်းထည့်ပေးခဲ့ကြရသည်။ သူတို့၏ ဝိညာဉ်များသည် ရေတွင်းထဲမှ ရေများသဖွယ် ဖြစ်ခဲ့ရ၏။ မဟာပညာရှင် ၁၃ ဦး၏ အသက်ကို စတေးပြီးမှသာ ရှမ့်လန်၏ ဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်း ပြီးမြောက်ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုလည်း ဤနေရာတွင် ရေတွင်းတစ်တွင်း ရှိနေပြန်၏။</p> <p>ရှမ့်လန်က မေးလိုက်သည်။ “ကန်ဝမ်... ဒီရေတွင်းက ဘာလုပ်ဖို့လဲ။”</p> <p>“တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျုပ် မသိပါဘူး အရှင်။”</p> <p>“အဆင့်မြင့် နဂါးအသိဉာဏ်အမြင် ရရှိအောင် ကူညီပေးနိုင်မယ်လို့ ထင်လား။”</p> <p>ကန်ဝမ်သည် ဒူးထောက် ဦးတိုက်ပြီး ဆိုသည်။ “ကျုပ် မသိပါဘူး။ ခွင့်လွှတ်တော်မူပါ အရှင်။”</p> <p>ယခုအချိန်တွင် ကန်ဝမ်သည် စစ်မှန်သော ကူးတို့သမား တစ်ဦးကဲ့သို့ ပြုမူနေသည်။ သူသည် ပို့ဆောင် ပေးရန်သာ တာဝန်ရှိပြီး မည်သည့် ဆုံးဖြတ်ချက်၊ လမ်းညွှန်ချက်၊ လွဲမှားသော လမ်းပြမှုမျိုးကိုမှ မပြုလုပ်ပေ။</p> <p>ရှမ့်လန်သည် ရေတွင်းပျက်နားသို့ သွားရောက်ကြည့်ရှုလိုက်၏။ ဤရေတွင်းပျက်သည် အလွန် နက်ရှိုင်း လှသည်။ ပျောက်ဆုံးအင်ပါယာ နှင်းတောင်ထိပ် ပိရမစ်ထဲမှ ရေတွင်းပျက်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် အဆပေါင်း တစ်သောင်းမက ပိုမို နက်ရှိုင်းသည်။ လောကမြေ၏ ဗဟိုချက်အထိ ပေါက်ရောက်နေသကဲ့သို့ ခံစားရ၏။ ထို့အပြင် ဟာလာဟင်းလင်း မဟုတ်ဘဲ ရေရှိနေသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။ သေချာသည်မှာ ရေအစစ် မဟုတ်ဘဲ ဝိညာဉ်များသာ ဖြစ်သည်။ မရေမတွက်နိုင်သော ဝိညာဉ်များပင်။ သို့သော်ငြား ရေတွင်းထဲမှ ဝိညာဉ်ရေသည် မပြည့်ဘဲ သုံးပုံနှစ်ပုံသာ ရှိနေသေး၏။</p> <p>ရှမ့်လန် တုန်ယင်စွာ မေးလိုက်မိသည်။ “ခင်ဗျား ခေါ်လာတဲ့ လူတစ်သောင်း ဘယ်ရောက်သွားလဲ။”</p> <p>ကန်ဝမ်သည် စကားမဆိုဘဲ မြေကြီးပေါ်တွင် လုံးဝ ဝပ်တွားနေသည်။ အဖြေကို စဉ်းစားမိလိုက်ချိန်မှာတော့ ရှမ့်လန်၏ ဦးရေပြားများ ထုံကျင်သွားရသည်။ အရူး... လုံးဝ အရူးတစ်ယောက်ပင်။</p> <p>“ခင်ဗျား ခေါ်လာတဲ့ လူတစ်သောင်းလုံး ရေတွင်းထဲ ဝင်သွားကြတာလား။ အားလုံးရဲ့ ဝိညာဉ်တွေကို စတေးလိုက်တာလား။” ရှမ့်လန်က မေးလိုက်၏။</p> <p>ကန်ဝမ်သည် စကားမဆိုဘဲ ဆက်လက် ဦးတိုက်နေသည်။</p> <p>ရှမ့်လန်၏ ဆံပင်များ ထောင်ထသွားရ၏။ “ဒါ... ဒါဆို မူလန်ကော... အထဲမှာလား။”</p> <p>“ဒီမှာ မရှိပါဘူး။” ကန်ဝမ်က ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>ချက်ချင်းပဲ ရှမ့်လန် သက်ပြင်းချနိုင်သွားခဲ့သည်။ သို့သော်ငြား သူ လက်မခံနိုင်သေးပေ။ သူသည် စတေးမှုကို မလိုလားပေ။ ကျန်းလီနှင့် လုံးဝမတူညီသော လမ်းကြောင်းကို လျှောက်လှမ်းချင်ခဲ့သူ ဖြစ်၏။ လွန်ခဲ့သော တစ်ခေါက်က မဟာပညာရှင် ၁၃ ဦး အသက်စတေးခဲ့ရသည်။ ရှမ့်လန် ဝမ်းနည်းခဲ့ရ၏။ သို့သော်ငြား ထိုမဟာပညာရှင် ၁၃ ဦးသည် အသက်ရှင်ခဲ့သည်မှာ ကြာမြင့်လှပြီ ဖြစ်သည်။ ထွက်ခွာသွားခြင်းသည် သူတို့အတွက် သက်သာရာ ရစေခြင်းပင် ဖြစ်၏။</p> <p>သို့သော်ငြား ကန်ဝမ် ခေါ်ဆောင်လာသော လူတစ်သောင်းထဲတွင် လူငယ်များစွာ ပါဝင်နိုင်သည်။ တော်ဝင်ကပ်ဘေး ဘုရားကျောင်းကို ပြန်လည်တည်ထောင်မည့် အိပ်မက်များအားလုံး ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ ထိုလူတစ်သောင်းလုံးသည် ဤရေတွင်းပျက်ထဲမှ ဝိညာဉ်များ ဖြစ်သွားကြသည်။</p> <p>“အရှင်... ဒါပေမဲ့ ဒီရေတွင်းက မပြည့်သေးပါဘူး။ မပြည့်သေးပါဘူး။” ကန်ဝမ် တုန်ယင်စွာ ပြောလိုက်၏။</p> <p>“ဘာ... ဘာဖြစ်လို့လဲ။”</p> <p>ရှမ့်လန်က ဆိုလိုက်သည်။ “ခင်ဗျား လူတစ်သောင်းလုံးကို ရေတွင်းထဲ ပို့လိုက်တယ်။ ဝိညာဉ်ရေ ဘယ်လောက် တက်လာလဲ။”</p> <p>ကန်ဝမ်က ဦးတိုက်် လျက် ဆိုသည်။ “လုံးဝ တက်မလာပါဘူး။ မူလတည်းက သုံးပုံနှစ်ပုံ ရှိနေတာပါ။ ဝိညာဉ်တစ်သောင်း စတေးလိုက်တာတောင် တစ်မီလီမီတာမှ တက်မလာခဲ့ပါဘူး။”</p> <p>“ခင်ဗျား ဝမ်းနည်းနေလား။”</p> <p>“သေချင်လောက်အောင် နာကျင်ရပါတယ်။ အရှင် ရောက်လာမယ့်အချိန်ကို စောင့်မျှော်ရင်း စိတ်တွေ ထုံကျင်နေခဲ့ရပါတယ်။”</p> <p>ထို့နောက် သူသည် တရစပ် ရေရွတ်နေသည်။ တော်ဝင်ကပ်ဘေး ဘုရားကျောင်း ရှေးဟောင်း ရေတွင်းပျက် သည် အဘယ်ကြောင့် မပြည့်နိုင်ရသနည်း။ အဘယ်ကြောင့် အတွင်းမှရေသည် သုံးပုံနှစ်ပုံတွင် ရပ်တန့် နေရသနည်း။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:center">***</p>


Save