Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၁၃၅၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ရှမ့်လန်က မေးလိုက်၏။ “မိစ္ဆာမယ်တော်... ကျုပ်မိန်းမကို လုံးဝ မတွေ့ဖူးဘူးလား။”</p> <p>ပျောက်ဆုံးနိုင်ငံ မိစ္ဆာမယ်တော်က လေးလေးနက်နက် ပြောလိုက်သည်။ “တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးပါဘူး။”</p> <p><strong>‘</strong>ဒါ ထူးဆန်းနေပြီ။<strong>’ </strong></p> <p>ရှမ့် လန်က ထပ်မေးလိုက်၏။ “ဒါဆို ဘိုးဘေးလော်ရော”</p> <p>ပျောက်ဆုံးနိုင်ငံ မိစ္ဆာမယ်တော်က ဖြေလိုက်သည်။ “မရှိပါဘူး။ ဘုရင်မရဲ့ လမ်းညွှန်မှုနဲ့ ဒီအပျက်အစီးကို ရောက်လာပြီးတည်းက ဘယ်သူ့ကိုမှ မတွေ့ဖူးပါဘူး။ ရုန်းကန် ရှင်သန်နေရတာပါ။ အရှင် ရောက်လာမယ့် အချိန်ကို စောင့်မျှော်နေခဲ့တာပါ။”</p> <p>“ကျုပ်လာမယ်လို့ တစ်ယောက်ယောက်က ပြောခဲ့လား။”</p> <p>“ဘယ်သူမှ မပြောခဲ့ပါဘူး။”</p> <p>ရှမ့်လန် မျက်လုံးများကို မှိတ်ပြီး မူလန်၏ တည်နေရာကို ကန်ဝမ်အား မေးမြန်းခဲ့စဉ်က ကန်ဝမ်သည် “မသိဘူးလို့ ပြောခွင့်ရှိမလား။” ဟု ပြန်လည် ဖြေကြားခဲ့သည်ကို သတိရလိုက်၏။ ထို့ကြောင့် ကန်ဝမ်သည် မူလန်ကို မတွေ့ဖူးသော်လည်း သူသည် အလွန် ဉာဏ်ကောင်းသူ ဖြစ်သဖြင့် တစ်စုံတစ်ရာကို ခန့်မှန်းမိနိုင်သည်။</p> <p>ပျောက်ဆုံးနိုင်ငံ မိစ္ဆာမယ်တော်သည် မူလန်ကို မတွေ့ဖူးပါက သူမ ဘယ်ရောက်နေသနည်း။</p> <p>မြောက်ဝင်ရိုးစွန်းတွင် အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲမှု ဖြစ်ပေါ်ချိန်မှာတော့ မူလန်၊ ဘိုးဘေးလော်၊ ကျောက်စိမ်းဖြူရဲတိုက် တမန်တော်နှင့် အဒေါ့ဖ်တို့ပါ ထွက်ခွာသွားခဲ့သင့်သည် မဟုတ်ပါလား။ သူတို့ ဘယ်ရောက်သွားကြသနည်း။</p> <p>သူတို့သည် ရှမ့်လန်ကို အချိန်တိုင်း ကူညီပေးနေပြီး လမ်းညွှန်ပြသပေး နေကြသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>ရှမ့်လန်သည် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး ဤအတွေးကို ခေတ္တ ဘေးဖယ်ထားလိုက်သည်။</p> <p><strong>‘မူလန် အဆင်ပြေမှာပါ။’ </strong></p> <p>သူမသည် အရာရာကို အမြန်ဆုံး ပြီးဆုံးစေချင်ပြီး ရှမ့်လန်နှင့်အတူ ပျော်ရွှင်အေးချမ်းစွာ နေထိုင်ချင်သူ ဖြစ်၏။</p> <p><strong>‘သေချာပေါက် အဆင်ပြေမှာပါ။ သေချာပေါက်</strong><strong>...</strong><strong>’</strong></p> <p>ထို့နောက် ရှမ့်လန်သည် ပျောက်ဆုံးနိုင်ငံ မိစ္ဆာမယ်တော်အား မေးလိုက်သည်။ “အပြင်မှာ ဘာတွေ ဖြစ်နေလဲ ဆိုတာ မင်း မသိဘူးလား။”</p> <p>“လုံးဝ မသိပါဘူး။”</p> <p>ပျောက်ဆုံးနိုင်ငံ မိစ္ဆာမယ်တော်က ပြောလိုက်၏။ “ဒီရွှေ့ပြောင်းမှုအတွင်းမှာ ပင်လယ် မွန်းစတား သန်းပေါင်းများစွာရဲ့ ကိုးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းလောက် သေဆုံးခဲ့ရပြီး ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းလောက်ပဲ အသက်ရှင်လျက် ရောက်လာခဲ့ကြတာပါ။ ဒါပေမဲ့ ဒီမှာ နေ့တိုင်း ဆောင်းခိုနေရပါတယ်။ မဟုတ်ရင် အသက်ရှင်နိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါကြောင့် ဝမ်းနည်းပါတယ် အရှင်ရှမ့်လန်... လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်စုနှစ် အနည်းငယ်အတွင်း ကျွန်မတို့ ဘာအကျိုးပြုမှုမှ မလုပ်နိုင်ခဲ့ပါဘူး။ ခက်ခက်ခဲခဲ အသက်ရှင်နေရုံ သတ်သတ်ပါပဲ။”</p> <p>“တော်ပါပြီ။ တော်ပါပြီ။” ရှမ့်လန်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ဤနေရာရှိ ပတ်ဝန်းကျင်သည် မှော်သလင်းကျောက်ထက်ပင် ပိုဆိုးရွားပုံ ရသည်။ မိုကျင်းရှိ လက်ကျန်စွမ်းအင်သည် အနည်းဆုံးတော့ လူသိန်းပေါင်းများစွာ၏ ပုံမှန်ဘဝကို ထောက်ပံ့ပေးနိုင်သေး၏။ သို့သော်ငြား တောင်ဝင်ရိုးစွန်းရှိ ရှေးဟောင်း မီဒူဆာ အင်ပါယာ အပျက်အစီးများရှိ စွမ်းအင်သည် အခြေခံ အသက်ရှင်သန်မှုကိုပင် မထောက်ပံ့နိုင်သဖြင့် ပင်လယ် မွန်းစတားများ ဆောင်းခိုနေကြရခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p>ရှမ့်လန်သည် ထိုပင်လယ် မွန်းစတားများကို ကြည့်လိုက်မိ၏။ မိစ္ဆာတြိဂံနယ်မြေတွင် ရှိစဉ်က ၎င်းတို့သည် ကြမ်းတမ်းပြီး အစွမ်းထက်သော သဘာဝကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ကာ အံ့မခန်း တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း ရှိခဲ့ကြသည်။ ယခုမူ ၎င်းတို့သည် အလွန် စိတ်ဓာတ်ကျနေပြီး ခန္ဓာကိုယ်များပင် အကြိမ်များစွာ ကျုံ့သွားကြရှာသည်။ သူတို့သည် မသေရုံတမယ် အသက်ရှင်နေရပြီး မျိုးသုဉ်းမသွားရုံ တမယ်သာ ရှိတော့သည်ဟု ဆိုရပေမည်။</p> <p>ထို့အပြင် ကျန်းလီ၏ လောကကြီးကို ကယ်တင်မည့် စီမံကိန်းတွင် သူ၏ အနာဂတ် အာကာသယာဉ်၌ ပျောက်ဆုံးအင်ပါယာ စာရင်း ပါဝင်ခြင်း မရှိပေ။ သူသည် လူသားယဉ်ကျေးမှုကိုသာ ကယ်တင်လိုခြင်းဖြစ်ပြီး ပင်လယ် မွန်းစတားများကို ကယ်တင်လိုခြင်း မရှိပေ။</p> <p>ရှမ့်လန် နောက်တစ်ဆင့် ဘာလုပ်သင့်သနည်း။ သူ အဆင့်မြင့် နဂါးအသိဉာဏ်အမြင် ပြီးမြောက်စေရန် အတွက် ဘုရင်မမီဒူဆာ၏ နောက်ဆုံး လက်ကျန်ဝိညာဉ်ကို စတေးပြီး ရေတွင်းကို ဖြည့်ဆည်းပေးရန် ပျောက်ဆုံးနိုင်ငံ မိစ္ဆာမယ်တော်အား ပြောရမည်လား။</p> <p>ရှမ့်လန်သည် ထိုစကားမျိုးကို မည်သို့ပြောထွက်မည်နည်း။</p> <p>“ပိရမစ် အလယ်ဗဟိုကို သွားလို့ ရမလား။” ရှမ့်လန်က မေးလိုက်၏။</p> <p>“ရပါတယ် အရှင်။” ပျောက်ဆုံးနိုင်ငံ မိစ္ဆာမယ်တော်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ရှမ့်လန်သည် ဧရာမပိရမစ်ကြီးဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်၏။ ဤပိရမစ်ကြီးကို ရေခဲမြစ်တစ်ခုလုံးမှ ထွင်းထုထားခြင်း ဖြစ်ပြီး မီတာ ထောင်ချီ မြင့်မားသည်။ ဘုရင်မမီဒူဆာ၏ ရုပ်တုကို ပိရမစ်ထိပ်တွင် ထားရှိ၏။ ပင်လယ် မွန်းစတား သိန်းပေါင်းများစွာက နောက်မှ လိုက်ပါလာကြ၏။</p> <p>ရှမ့်လန်သည် ရေခဲပိရမစ်၏ ပင်မခန်းမဆောင်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားလိုက်၏။ ပင်လယ် မွန်းစတား သိန်းပေါင်း များစွာသည် ရေခဲပိရမစ်ကို ဝိုင်းရံထားပြီး ငြိမ်သက်စွာ စောင့်ကြည့်နေကြသည်။</p> <p>... ...</p> <p>သူ ပိရမစ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားလိုက်၏။ ထင်မှတ်ထားသည့်အတိုင်း ဤနေရာတွင်လည်း ပုံရိပ်ယောင် နံရံတစ်ခု ရှိနေပြီး သလင်းကျောက်ကဲ့သို့ ခိုင်မာသော နံရံတစ်ခု ဖြစ်သည်။ မိုကျင်းပိရမစ်ရှိ အရာအားလုံးနှင့် အလွန် တူညီနေ၏။</p> <p>ရှမ့်လန်သည် အလယ်အလတ် နဂါးအသိဉာဏ်အမြင်ကို အသုံးပြု၍ “နဂါး” ဟူသော စာလုံးကို ရေးသားလိုက်၏။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအား အများအပြားကို အသုံးပြုလိုက်ရသည်။</p> <p>“နဂါး” စာလုံးသည် ပုံရိပ်ယောင်နံရံပေါ်တွင် ထွင်းထုခြင်း ခံလိုက်ရ၏။ ချက်ချင်းပဲ အသက်ဝင် လာခဲ့သည်။ ပုံရိပ်ယောင်နံရံသည် စတင် အရည်ပျော်လာပြီး အလင်းလုံးကြီး တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲ သွားခဲ့၏။</p> <p>“ထိန်းချုပ်မှု ဗဟိုချက် အသက်ဝင်ပါပြီ။ သင်သည် အလယ်အလတ် လုပ်ပိုင်ခွင့်ကို ရရှိပါသည်။”</p> <p>အရာအားလုံးသည် မိုကျင်းနှင့် ထပ်တူနီးပါး ဖြစ်သည်။ ရှမ့်လန်သည် ပုံရိပ်ယောင်နံရံ ထိန်းချုပ်ခန်းထဲသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ဝင်ရောက်သွားပြီး နဂါးအသိဉာဏ်အမြင် အခြေအနေသို့ ဝင်ရောက်လိုက်သည်။ တစ်ခဏအတွင်း အဆုံးအစမဲ့ စိတ်စွမ်းအင်များ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။</p> <p>စောစောက ကုန်ဆုံးသွားသော ဝိညာဉ်စွမ်းအားများသည် ချက်ချင်း ပြန်လည် ပြည့်ဝလာခဲ့သည်။ ယခုအချိန်အထိ အရာအားလုံးသည် မိုကျင်းနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။ နောက်တစ်ဆင့်တွင် စွမ်းအင်သက်ရှိ တစ်ခုက စကားပြောလာသင့်၏။ သို့သော်ငြား လုံးဝ မပြောလာပေ။</p> <p>“ဘုန်း... ဘုန်း... ဘုန်း... ဘုန်း...”</p> <p>ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ စွမ်းအင်နယ်ပယ်သည် ပြင်းထန်စွာ ပေါက်ကွဲနေသကဲ့သို့ ရှမ့်လန် ခံစားလိုက်ရသည်။ ပုံရိပ်ယောင်နံရံ ထိန်းချုပ်ခန်းတစ်ခုလုံးသည် ပြင်းထန်သော မီးတောက်များ အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသကဲ့သို့ ရှိပြီး ထိုအရာများသည် အပြာရောင် မီးတောက်များ ဖြစ်သည်။</p> <p>သာမန်မီးတောက်များသည် ပူပြင်းသော်လည်း ဤနေရာမှ အပြာရောင် မီးတောက်များမှာမူ အလွန် အေးစက်ပြီး အနှုတ် ၂၀၀ ဒီဂရီ စင်တီဂရိတ်ခန့် ရှိသည်။ ဒေါသ၊ အဆုံးအစမဲ့ ဒေါသနှင့် အမုန်းတရားများ...</p> <p>ထို့နောက် မရေမတွက်နိုင်သော မီးတောက်များသည် လှပသော ပုံရိပ်တစ်ခုအဖြစ် စုစည်းသွားခဲ့သည်။ မျက်နှာကို သေချာ မမြင်ရသလို ခန္ဓာကိုယ်ကိုလည်း သေချာ မမြင်ရပေ။ သို့သော်ငြား အလွန်တရာ လှပသော ခံစားမှုကို ပေးစွမ်းနေသည်။ ဤအချိန်တွင် သူမ၌ခန္ဓာကိုယ်ပင် မရှိသော်လည်း ဆန်းကြယ်သော ဆွဲဆောင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။</p> <p>ထို့နောက် တိုင်းပြည်ကို ဖျက်ဆီးနိုင်၊ သက်ရှိအားလုံးကို မှောက်လှန်နိုင်သော ဤအလှပဂေး ပုံရိပ်သည် ရုတ်တရက် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်။ ပွင့်လန်းလာသော တောက်ပသည့် အလင်းရောင်သည် လူတစ်ယောက် ကို တစ်ခဏအတွင်း ပြာမှုန်ဖြစ်သွားစေနိုင်လောက်သည်။</p> <p>သူမသည် ဘုရင်မမီဒူဆာပင် ဖြစ်သည်။ ပျောက်ဆုံးအင်ပါယာ၏ ဘုရင်မမီဒူဆာ... ဤလောကတွင် ဝိညာဉ်စွမ်းအား အကြီးမားဆုံးသော သတ္တဝါ ဖြစ်၏။</p> <p>“မင်းက... ကျန်းရှဲ့ရဲ့ မျိုးဆက်... ကျန်းလီရဲ့သား... ရှမ့်လန် ဆိုတာလား။” ဘုရင်မမီဒူဆာက အေးစက်စွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>“ဟုတ်ပါတယ်။ ကျုပ်ပါပဲ။” ရှမ့်လန်က ပြန်လည် ဖြေကြား၏။</p> <p>အင်ပါယာဘုရင်မ မီဒူဆာက ပြောလိုက်သည်။ “ငါ့ဝိညာဉ်ကို စတေးပြီး ဝိညာဉ်ရေတွင်းကို ဖြည့်ဆည်းပေး ရမယ်။ ပြီးတော့ မင်း အဆင့်မြင့် နဂါးအသိဉာဏ်အမြင် ရရှိအောင် ကူညီပေးရမယ်ပေါ့။  ငါ့ရဲ့ လက်ကျန် ဝိညာဉ်စွမ်းအားတွေကို စတေးပြီး မင်းရဲ့ ဆန္ဒတွေ ပြည့်ဝအောင်၊ မင်းရဲ့ ရည်မှန်းချက်တွေ အောင်မြင်အောင် လုပ်ပေးရမယ်ပေါ့လေ။”</p> <p>ရှမ့်လန် တိတ်ဆိတ်နေလိုက်၏။</p> <p>ဘုရင်မမီဒူဆာက အေးစက်စွာ ထပ်ပြောလိုက်သည်။ “မင်း ငါ့ကို ဟုတ်တယ်။ မဟုတ်ဘူး ဆိုတာပဲ ပြောပါ။”</p> <p>သူ မဟုတ်ဘူးဟု ပြောချင်မိ၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အခြားနည်းလမ်း ရှိမရှိ သူ အမြဲ တွေးတောနေခဲ့ သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ကန်ဝမ်နှင့် လူတစ်သောင်းကျော် စတေးခံလိုက်ရခြင်းသည်ပင် အလွန် ဝမ်းနည်းဖွယ် ကောင်းလှပြီ ဖြစ်၏။ ယခု ဘုရင်မမီဒူဆာပါ ထပ်မံ စတေးခံရတော့မည်လား။ ရှမ့်လန်သည် စတေးခြင်း ဆိုသည့် စကားလုံးကို မနှစ်သက်ပေ။</p> <p>သို့သော်ငြား ရှမ့်လန်သည် တစ်စက္ကန့်မျှ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် ဖြေကြားလိုက်၏။ “ဟုတ်ပါတယ်။”</p> <p>... ...</p> <p>ရှမ့်လန်၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် ဘုရင်မမီဒူဆာသည် တည်ငြိမ်သွားခဲ့သည်။</p> <p>ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦးစလုံး တိတ်ဆိတ်သွားကြပြန်၏။</p> <p>“မင်း ဟိုဘက်က လာခဲ့တာလား။” ဘုရင်မမီဒူဆာက မေးလိုက်သည်။</p> <p>သူမ ပြောသော ဟိုဘက် ဆိုသည်မှာ မိုင်တစ်သောင်း သဲကန္တာရကြီးကို ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော်ငြား ထိုစကားလုံး နှစ်လုံးထဲတွင် လျှို့ဝှက်ချက်များစွာ ပါဝင်နေသည်။ ရှေးဟောင်းကာလက ကုန်းမြေ ပေါ်တွင် အင်ပါယာ တစ်ခုနှင့် ပင်လယ်ထဲတွင် အင်ပါယာတစ်ခုသာ ရှိခဲ့ဖူးရာ ဟိုဘက်ဟု ပြောလိုက်ရုံဖြင့် လုံလောက်၏။</p> <p>“ဟုတ်ပါတယ်။” ရှမ့်လန်က ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>ဘုရင်မမီဒူဆာက ဆက်မေး၏။ “သူ့ကို တွေ့ခဲ့လား။ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒီ ရုပ်တုကို တွေ့ခဲ့လား။”</p> <p>သူမ ဆိုလိုသော သူ ဆိုသည်မှာ လူမျက်နှာနှင့် မြွေခန္ဓာကိုယ်ပါသော ရုပ်တုကို ပြောခြင်း ဖြစ်၏။ ဘုရင်မ မီဒူဆာက အစပိုင်းတွင် သူ့ကို ဟု သုံးနှုန်းခဲ့သော်လည်း ချက်ချင်းပဲ ငြင်းဆန်လိုက်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမ နှုတ်ဖျားမှ “သူ” ဆိုသည်မှာ ထိုလူ၊ အိမ်ရှေ့စံ ကျန်းရှဲ့၊ သူမ၏ ချစ်သူ၊ သူမ၏ ရန်သူ ဖြစ်နေနိုင်သောကြောင့်ပင်။</p> <p>ရှမ့်လန်က ပြန်ဖြေလိုက်၏။ “တွေ့ခဲ့ပါတယ်။ သူက အာဏာစက် ပြင်းထန်ပုံ ပေါက်ပါတယ်။”</p> <p>“သူ့မျက်လုံးကို ကြိုးစားကြည့်ခဲ့လား။”</p> <p>ရှမ့်လန် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ဟန်ဆောင်ကြည့်ခဲ့ တာပါ။ တကယ်တမ်း သူ့မျက်လုံးထဲကို စိုက်မကြည့်ခဲ့ပါဘူး။”</p> <p>“သူက အရည်အချင်းရှိတဲ့ ရုပ်တုတစ်ခုပါပဲ။”</p> <p>ဤစကားထဲတွင်လည်း သတင်းအချက်အလက်များစွာ ပါဝင်နေပြန်သည်။ တစ်နည်းအားဖြင့် သူမသည် အရည်အချင်းရှိသော ရုပ်တုတစ်ပါး မဟုတ်ကြောင်း ခံစားနေရခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p>“ရှမ့်လန်... နတ်ဘုရားတစ်ပါးအနေနဲ့ ဘာလုပ်သင့်တယ်လို့ မင်း ထင်သလဲ။” ဘုရင်မမီဒူဆာက မေးလိုက်သည်။</p> <p>ရှမ့်လန်က ဖြေ၏။ “မေတ္တာတရား ကြီးမားရမယ်။ ဒါပေမဲ့ သံယောဇဉ် ကင်းမဲ့ရမယ်။ ဘယ်လို ယုံကြည် ကိုးကွယ်သူရဲ့ ဆုတောင်းမှုကိုမှ မတုံ့ပြန်ဘဲ လူမျိုးစုတစ်ခုလုံးကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ပေး ရမယ်။”</p> <p>ဘုရင်မမီဒူဆာက ပြောလိုက်သည်။ “နတ်ဘုရားတစ်ပါးအနေနဲ့ ပလ္လင်ထက်မှာ ထာဝရ စံမြန်းနေသင့်တယ်။ ရုပ်တုတစ်ခု အဖြစ်နေပြီး ယဇ်ပလ္လင်အောက် ဘယ်တော့မှ မဆင်းသက်သင့်ဘူး။ ဆင်းသက်လိုက်တာနဲ့ ပြီးပြည့်စုံတဲ့ ခန္ဓာကိုယ် ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်။ ဒါကြောင့် ကျိန်စာတိုက်ခံရရင်တောင်၊ မထီမဲ့မြင် ပြုခံရရင်တောင် ယဇ်ပလ္လင်အောက် မဆင်းသင့်ဘူး။”</p> <p>ဤစကားသည် အဓိပ္ပာယ်ရှိသည်ဟု ရှမ့်လန် ခံစားရသော်လည်း နားမလည်နိုင်ပေ။</p> <p>“ငါက မီဒူဆာ အင်ပါယာကြီး ထာဝရ ကျဆုံးသွားမှာကို မကြည့်ရက်နိုင်ခဲ့ဘူး။ ဒါကြောင့် ယဇ်ပလ္လင်အောက် ဆင်းသက်ခဲ့ပြီး ရုပ်တုအဖြစ်ကနေ အင်ပါယာဘုရင်မ အဖြစ် ပြောင်းလဲခဲ့တယ်။”</p> <p>ဘုရင်မမီဒူဆာက ဆက်ပြော၏။ “အဲဒီနောက် လူသားတစ်ယောက်ရဲ့ ကစားစရာ ဖြစ်ခဲ့ရတယ်။ ခန္ဓာနဲ့ စိတ်ကို ပုံအပ်ခဲ့ရုံသာမက ပိုင်ဆိုင်သမျှအားလုံးကိုပါ ပေးအပ်ခဲ့ရတယ်။ နောက်ဆုံးတော့ ရုပ်တုတစ်ခု ပြန်ဖြစ် သွားခဲ့ရတယ်။ ကျိုးပဲ့နေတဲ့ ရုပ်တုတစ်ခုပေါ့။”</p> <p>သူမသည် ကျန်းရှဲ့အကြောင်း ပြောနေခြင်း ဖြစ်သည်။ အတန်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် ဘုရင်မမီဒူဆာက ဆိုပြန်သည်။</p> <p>“ရှမ့်လန်... အဲဒီတုန်းက ကျန်းရှဲ့ဟာ ငါပိုင်ဆိုင်သမျှ အားလုံးကို ရယူဖို့ အများကြီးပေးဆပ်ခဲ့ရတယ်။ မဟာဗျူဟာမြောက် ပေးဆပ်မှုပေါ့။ အခု မင်းက ငါ့ဝိညာဉ်ကို စတေးချင်တယ်။ မင်း ဘယ်လောက် ပေးဆပ်ချင်သလဲ။ မင်းရဲ့ လျှာအရိုးမရှိ စကားလုံးတွေနဲ့ ငါ့ကို ဘယ်လို စည်းရုံးမလဲ။”</p> <p>ဘုရင်မမီဒူဆာကို မည်သို့ စည်းရုံးနိုင်မည်နည်း။ အကြောင်းပြချက်များစွာ ရှိပါသည်။ ဥပမာအားဖြင့် ‘ခင်ဗျားကို လက်စားချေပေးမယ်။ ကျန်းလီ (ကျန်းရှဲ့) ကို သတ်ပေးမယ်။’ နောက်တစ်မျိုးက ‘ပျောက်ဆုံးအင်ပါယာကို ကာကွယ်ပေးပြီး ဆက်လက်တည်တံ့စေမယ်’ စသည်ဖြင့်။ သို့သော်ငြား ဤအကြောင်း ပြချက်များကို ပြောစရာ မလိုပေ။ ဘုရင်မမီဒူဆာ မသိဘဲ နေမည်လား။</p> <p>တစ်မိနစ်ခန့် စဉ်းစားပြီးနောက် ရှမ့်လန်က ပြောလိုက်၏။ “ခင်ဗျားကို ဘယ်လို စည်းရုံးရမလဲ ဆိုတာ ကျုပ် မသိပါဘူး။”</p> <p>“မင်း ပါးစပ်က ထုတ်မပြောဘဲနဲ့ သူများတွေကို မင်းအတွက် အသက်စတေးခိုင်းလို့ မရဘူးလေ။ ဟုတ်တယ်မလား။”</p> <p>“ဟုတ်ပါတယ်။” ရှမ့်လန်က ဝန်ခံလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save