Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၁၃၅၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ရည်မှန်းချက် ပန်းတိုင်တစ်ခု ရှိနေခြင်း ဆိုသည့် ခံစားချက်၊ မူလန်၏ မှတ်ဉာဏ်များ၊ ချစ်ရသူများ၏ မှတ်ဉာဏ်များ၊ ကန်ဝမ်နှင့် အသက်စတေးခဲ့သူများအတွက် နာကျင်မှုနှင့် နောင်တတရားများ... အားလုံး ပြန်လည် ရောက်ရှိလာကြသည်။</p> <p>ရှမ့်လန်သည် ရှမ့်လန်အဖြစ်သို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ လူသားဆန်မှုနှင့် စိတ်ခံစားမှုများ ပြည့်နှက်နေသော ရှမ့်လန်ပင် ဖြစ်၏။</p> <p>“တချောင်... မင်းရဲ့ အသားက ပုပ်နေပြီ။ အဲဒါကို စားချင်သေးတာလား။” ရှမ့်လန် ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p>တချောင် ဝမ်းသာသွားရ၏။ “သခင် ပြန်လာပြီ။ သခင် ပြန်လာပြီ။ စောစောက ဒီတိရစ္ဆာန်လေးကို တကယ် သေလောက်အောင် ခြောက်လှန့်ခဲ့တာပဲ။ တကယ် သေလောက်တယ်။ ဟမ်... စောစောက ကျုပ်စားလိုက်တဲ့ အသား ဘာဖြစ်သွားတာလဲ။ ပုပ်နေတာလား။”</p> <p>တချောင် ခေါင်းငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ ထင်မှတ်ထားသည့်အတိုင်း အသားသည် လုံးဝ ပုပ်သိုးနေပြီး အနံ့ဆိုးများ ထွက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သို့သော်ငြား စောစောက ရှမ့်လန်၏ စိတ်ခံစားမှု မှတ်ဉာဏ်များကို ပြန်လည် နှိုးဆွပေးရန် သူသည် အများအပြား စားသုံးခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။</p> <p>“ဝေါ့... ဝေါ့...”</p> <p>တချောင်သည် ပင်လယ်ဘက်သို့လှည့်ပြီး အစွမ်းကုန် အော့အန်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ပြန်အန် မထွက်တော့ပေ။ ချက်ချင်းပဲ သူသည် ရှမ့်လန်ကို သနားစဖွယ် မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။ “သခင်... သခင်က သိပ်တော်တာပဲ။ ဗိုက် ပုပ်နေတဲ့ အသားတွေကို ပြန်ထုတ်ပေးပါလား။”</p> <p>ရှမ့်လန်က ပြောလိုက်သည်။ “နတ်ဘုရားစွမ်းအင်ရှိရင်တောင် ဒီကိစ္စအတွက် အလဟဿ မသုံးသင့်ဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် စားပြီးရင် နောက်ဆုံးကျတော့ အီး ဖြစ်သွားမှာပဲလေ။ ပိုတောင် နံအုံးမယ်။ မင်းရဲ့ အစာချေစနစ် က အရမ်း ကောင်းတယ်။ ဒီပုပ်သိုးနေတဲ့ အသားလောက်က မင်းအတွက် ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ပါးစပ်တော့ ဆေးလိုက်အုံး။ ပြီးတော့ သွားပွတ်တံအစား အသံလွန်လှိုင်းကို သုံးပြီး သွားတိုက်လိုက်။ မဟုတ်ရင် နံနေအုံးမယ်။”</p> <p>တချောင်သည် အတင်းအကြပ် သွားတိုက်လိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် တော်ဝင်ကပ်ဘေး ဘုရားကျောင်း ပျက်စီးသွားခြင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသော ဖုန်မှုန့်များသည် လေထဲတွင် လွင့်မျောနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့သည် ဖြည်းညင်းစွာ စုစည်းသွားပြီး လူတစ်ယောက်၏ ပုံသဏ္ဍာန် ဖြစ်ပေါ်လာ၏။</p> <p>မီတာ ထောင်ချီ မြင့်မားသော တောင်ကြီးတစ်လုံးသဖွယ် ဖြစ်သည်။ ဖုန်မှုန့်များဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော လူတစ်ယောက်၊ တကယ် စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းလှပေသည်။</p> <p><strong>‘တော်ဝင်ကပ်ဘေး ဉာဏ်ပညာဘုရင်၏ လက်ကျန် ပုံရိပ်လွှာလား။’</strong></p> <p>“ရှမ့်လန်...”</p> <p>“ဉာဏ်ပညာဘုရင်ကို ဂါရဝပြုပါတယ်။” ရှမ့်လန်က ပြောလိုက်၏။</p> <p>“နောက်ဆုံးတော့ မင်း အဆင့်မြင့် နဂါးအသိဉာဏ်အမြင်ကို ပြီးမြောက်ခဲ့ပြီပေါ့။ မင်း ဆုပ်ကိုင်ထားတဲ့ စွမ်းအား က ကျန်းလီလောက် မသန်မာပေမဲ့ စွမ်းအင်အဆင့်အတန်း အရတော့ မင်းက သူ့နဲ့ တန်းတူ ဖြစ်နေပါပြီ။ ဒါအပြင် သူ မပိုင်ဆိုင်တဲ့ အရာတချို့ကို မင်း ပိုင်ဆိုင်ထားတယ်။</p> <p>မင်းက ကျုပ်တို့ သုံးယောက်ရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ဝါးမျိုခဲ့တယ်။ မဟုတ်ဘူး။ လူတစ်သောင်းကျော်ရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ဝါးမျိုခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ နားလည်သဘောပေါက်ပြီး နိဗ္ဗာန ကျော်ဖြတ်ခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့် နဂါးမယ်တော် ဖြစ်စေ၊ ကျုပ်ဖြစ်စေ၊ ဘုရင်မမီဒူဆာရဲ့ အရည်အချင်းတွေ အားလုံး ဖြစ်စေ။ မင်း အားလုံးကို ဆုပ်ကိုင်ထားနိုင်ခဲ့ပြီ။”</p> <p>တော်ဝင်ကပ်ဘေး ဉာဏ်ပညာဘုရင်၏ လက်ကျန်ပုံရိပ်လွှာသည် ဤစကားကို ပြောရန်သတ်သတ် ပေါ်လာခြင်းလား။ သေချာပေါက် မဟုတ်နိုင်ပေ။</p> <p>“ရှမ့်လန်... အဆင့်မြင့် နဂါးအသိဉာဏ်အမြင်ဆိုတာ ဘာလို့ ထင်သလဲ။” တော်ဝင်ကပ်ဘေး ဉာဏ်ပညာ ဘုရင်က မေးလိုက်၏။</p> <p>ရှမ့်လန် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ဖြေလိုက်သည်။ “အန္တိမ နဂါးအသိဉာဏ်အမြင်ရဲ့ နိဒါန်းပျိုးခြင်းလား။”</p> <p>“ဟုတ်တယ်။ သိပ်မှန်တယ်။”</p> <p>တော်ဝင်ကပ်ဘေး ဉာဏ်ပညာဘုရင်က ပြောလိုက်၏။ “အဆင့်မြင့် နဂါးအသိဉာဏ်အမြင်ဆိုတာ အန္တိမ နဂါး အသိဉာဏ်အမြင်နဲ့ မျဉ်းပါးပါးလေးပဲ ခြားတာပါ။ ဒါပေမဲ့ ဒီမျဉ်းပါးပါးလေးက ကောင်းကင်အထိ ရှည်လျားပြီး ဖြတ်ကျော်ဖို့ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပဲ။</p> <p>ရှမ့်လန်... နဂါးအသိဉာဏ်အမြင် အစပျိုးအဆင့်ကနေ အဆင့်မြင့် နဂါးအသိဉာဏ်အမြင် အထိ မရေမတွက်နိုင်တဲ့လူတွေက မင်းအတွက် အသက်ကို စတေးပြီး လမ်းခင်းပေးခဲ့ကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ အန္တိမ နဂါး အသိဉာဏ်အမြင် အတွက်တော့ မင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ပဲ အားကိုးရလိမ့်မယ်။ ဘယ်သူမှ မင်းကို မကူညီနိုင်ဘူး။ အရာအားလုံးက မင်းရဲ့ ဉာဏ်ပညာနဲ့ ပြတ်သားမှု လိုအပ်တယ်။”</p> <p>“ကောင်းပါပြီ။” ရှမ့်လန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p>တော်ဝင်ကပ်ဘေး ဉာဏ်ပညာဘုရင်က မေးလိုက်၏။ “ဒါဆို မင်းက ကျန်းလီကို အရင် တိုက်ခိုက်ပြီးမှ အန္တိမ နဂါးအသိဉာဏ်အမြင်ကို ပြီးမြောက်အောင် လုပ်မလား။ ဒါမှမဟုတ် အန္တိမ နဂါးအသိဉာဏ်အမြင်ကို အရင် ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ပြီးမှ ကျန်းလီကို တိုက်ခိုက်မလား။”</p> <p>ရှမ့်လန်က ပြတ်သားစွာ ဖြေလိုက်သည်။ “ကျန်းလီကို အရင်တိုက်ခိုက်မယ်။ ကျုပ် နောက်ထပ် တစ်ခဏလေး တောင် မစောင့်နိုင်တော့ဘူး။ ကျုပ်ရဲ့ မူလ ရည်မှန်းချက် ကိုတော့ မေ့ပျောက်မှာ မဟုတ်ဘူး။”</p> <p>တော်ဝင်ကပ်ဘေး ဉာဏ်ပညာဘုရင်သည် ညင်သာစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “ကျန်တဲ့လမ်းခရီးကိုတော့ မင်းဘာသာမင်း လျှောက်လှမ်းရလိမ့်မယ်။ ဘယ်လို ရလဒ်ပဲ ထွက်လာပါစေ ကျုပ်တို့ အကောင်းဆုံး ကြိုးစားခဲ့ကြပြီးပြီ။ နှုတ်ဆက်ပါတယ်။”</p> <p>ထို့နောက် တော်ဝင်ကပ်ဘေး ဉာဏ်ပညာဘုရင်၏ လက်ကျန် ပုံရိပ်လွှာသည် အစအနမကျန် လုံးဝ ပျောက်ကွယ် သွားခဲ့သည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ တော်ဝင်ကပ်ဘေး ဉာဏ်ပညာဘုရင် ဖြစ်စေ၊ နဂါးမယ်တော် ဖြစ်စေ၊ ဘုရင်မမီဒူဆာ ဖြစ်စေအားလုံးသည် ဤလောကမှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ကြပြီ ဖြစ်၏။</p> <p>ရှမ့်လန်သည် သူပျောက်ကွယ်သွားသော နေရာသို့ ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ “သွားတော့ ဉာဏ်ပညာဘုရင်... ကျန်တဲ့လမ်းခရီးကို ကျုပ် တစ်ယောက်တည်း ဆက်လျှောက်ပါ့မယ်။”</p> <p>ထို့နောက် ရှမ့်လန်သည် တချောင်ကို ပြောလိုက်၏။ “ပြန်ကြစို့။ ငါတို့ ပြန်တိုက်ခိုက်ကြမယ်။ နောက်ထပ် တစ်မိနစ်တောင် မစောင့်နိုင်တော့ဘူး။ မိုကျင်း၊ အရှေ့တိုင်းအင်ပါယာ၊ မြောက်ဝင်ရိုးစွန်းအထိ တိုက်ခိုက်သွားမယ်။ ငါချစ်ရသူတွေ အားလုံးကို ကယ်တင်မယ်။ ငါတို့ အင်ပါယာကို ပြန်ယူမယ်။ ပြီးတော့ ကျန်းလီကို ဖျက်ဆီးပစ်မယ်။”</p> <p>ထို့နောက် ရှမ့်လန်သည် တချောင်၏ကျောပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်ပြီး ဤပင်လယ်ပြင်မှ ထွက်ခွာကာ မြောက်ဘက်သို့ ပျံသန်းသွားသည်။</p> <p>... ...</p> <p>ရှမ့်လန်သည် အဆင့်မြင့် နဂါးအသိဉာဏ်အမြင်ထဲတွင် အဆုံးအစမဲ့ နှစ်ကာလများစွာ နစ်မြုပ်နေခဲ့ သော်လည်း လက်တွေ့တွင်မူ တစ်လပင် မပြည့်သေးပေ။ သို့တိုင်အောင် မိုကျင်း၏ ရေတွက်မှုသည် ပြီးဆုံးလုနီး ဖြစ်နေ၏။</p> <p>ရုပ်ရှင်များတွင် နောက်ဆုံးမိနစ် ကယ်တင်မှုများကို မကြာခဏ ပြသလေ့ရှိသော်လည်း လက်တွေ့တွင်မူ ထိုကဲ့သို့သော အရာမျိုး ဖြစ်ပွားလေ့ မရှိပေ။ ရှမ့်လန် ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် အင်ပါယာ ကျန်းလီ၏ အထူး ကောင်းကင်ခံတပ်များသည် မိုကျင်းကို ဆက်လက် ဗုံးကြဲတိုက်ခိုက်နေခဲ့သည်။</p> <p>နေ့စဉ်နှင့်အမျှ ရပ်တန့်ခြင်း မရှိပေ။ အချိန်အတိုင်းအတာ တစ်ခုကြာတိုင်း မိုကျင်း၏ ကောင်းကင်ယံတွင် လောကပျက်မည့် မြင်ကွင်းများ ပေါ်ပေါက်လာတတ်၏။</p> <p>သို့သော်ငြား မိုကျင်းမြို့သူမြို့သားများသည် မျှော်လင့်ထားသည်ထက် များစွာ ပိုမို ကြံ့ခိုင်ကြသည်။ ကနဦး ထိတ်လန့်မှုများ ပြီးနောက် သူတို့သည် လျင်မြန်စွာ တည်ငြိမ်သွားကြပြီး လုပ်စရာ ရှိသည်များကို ဆက်လက် လုပ်ဆောင်ကြသည်။ ပြင်ပလှုပ်ရှားမှုများကို အိမ်တွင်းသို့ ပြောင်းရွှေ့လိုက်ရုံမှတစ်ပါး ဘာမှ မပြောင်းလဲသကဲ့သို့ နေထိုင်ကြသည်။</p> <p>မင်းသမီးလေးရှမ့်မီသည် လူထောင်ပေါင်းများစွာကို ဦးဆောင်၍ နေကာမျက်မှန်များကို အမြောက်အမြား ထုတ်လုပ်ခဲ့သည်။ သူမသည် အမြောက်အမြား ထုတ်လုပ်နိုင်ခဲ့ပြီး ကင်းလှည့်တပ်ဖွဲ့များကို တပ်ဆင်ပေး နိုင်ခဲ့၏။</p> <p>ရေတွက်မှု ဆက်လက် ပြုလုပ်နေသည်။</p> <p>“နာရီ သုံးရာ”</p> <p>“နာရီ နှစ်ရာ”</p> <p>“နာရီ တစ်ရာ”</p> <p>“သုံးနာရီ”</p> <p>“တစ်နာရီ”</p> <p>တစ်နာရီသာ ကျန်တော့၏။ ၅၉ မိနစ်သာ ကျန်တော့၏။  ရှမ့်လန် ပြန်မရောက်လာသေးပေ။</p> <p>နံနက် ၉ နာရီ တိတိ ဖြစ်သည်။ မိုကျင်းရှိ အရာအားလုံးသည် ယခင်အတိုင်းပင် ဖြစ်နေသည်။ ကလေးများ ကျောင်းတက်ကြ၏။ စစ်သည်များ လေ့ကျင့်ကြ၏။ တပ်ဖွဲ့များ ကင်းလှည့်ကြ၏။ မှူးမတ်များ ညီလာခံ တက်ရောက်ကြ၏။ လူအများစုသည် ကုန်ထုတ်လုပ်ငန်းများတွင် ဆက်လက် လုပ်ကိုင်နေကြ၏။</p> <p>သေချာသည်မှာ စိုက်ပျိုးရေးလုပ်ငန်းသည် လုံးဝ ပျက်စီးသွားခဲ့ဖြစ်သည်။ သီးနှံများပင်လျှင် နဂါးနောင်တ ပေါက်ကွဲမှုမှ ထွက်ပေါ်လာသော အလင်းရောင်ကို မခံနိုင်ကြပေ။ စွမ်းအင်ဒိုင်းကာ တစ်ထပ် ခံထားသည့်တိုင် ဤရှေးဟောင်း သီးနှံပင်များ အားလုံး သေဆုံးကုန်ကြသည်။</p> <p>တော်ဝင်ချန်နန်းတော်တွင် ညီလာခံ ဆက်လက် ကျင်းပနေသည်။ ၎င်းတို့သည် အလွန် အရေးကြီးသော ခေါင်းစဉ်တစ်ခုကို ဆွေးနွေးနေကြခြင်း ဖြစ်၏။ မီးနတ်ဘုရားဂိုဏ်း၏ လျှို့ဝှက်နယ်မြေသို့ သံတမန်များ စေလွှတ်သင့်၊ မသင့် ဆွေးနွေးနေကြခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p>ရှမ့်လန် ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် မိုကျင်း စွမ်းအင်ထိန်းချုပ်ခန်းတွင် အခွင့်အာဏာ အမြင့်ဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်မှာ မင်းသမီးနင်ဟန် ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သေချာသည်မှာ သူမ၏ အခွင့်အာဏာသည် အလွန် နိမ့်ပါး၏။ သူမသည် သတင်းအချက်အလက်များကို ရှာဖွေခြင်းနှင့် လက်ခံခြင်း အခွင့်အာဏာသာ ရှိသည်။ သာမန် လက်နက်များ ကိုပင် အသုံးပြုခွင့် မရှိပေ။</p> <p>လွန်ခဲ့သော ဆယ်ရက်ခန့်က မင်းသမီး နင်ဟန်သည် သတင်းစကား တစ်စောင် လက်ခံရရှိခဲ့သည်။ မီးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းထံမှ ဖြစ်၏။ သတင်းစကား၏ အကြောင်းအရာမှာ အရှင်ရှမ့်လန်အား သစ္စာစောင့်သိသော မည်သည့် အင်အားစုမဆို၊ ဥပမာအားဖြင့် သဲကန္တာရကြီး သို့မဟုတ် ပျောက်ဆုံးအင်ပါယာတို့ အနေဖြင့် မီးနတ်ဘုရားဂိုဏ်း၏ လျှို့ဝှက်စခန်းသို့ အချက်ပြမှု ပေးပို့ရန် ဖြစ်သည်။</p> <p>နောက်ဆုံးတွင် ၎င်းတို့သည် တည်နေရာအမှတ်အသားတစ်ခုကို ပေးပို့ခဲ့ပြီး ရှမ့်လန်အား သစ္စာစောင့်သိသော မည်သည့် အဖွဲ့အစည်းမဆို သံတမန် စေလွှတ်ရန် ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သည်။ ၎င်းတို့သည် လူလွှတ်၍ ကြိုဆိုမည် ဖြစ်ပြီး အလွန် အရေးကြီးသော ကိစ္စရပ်များကို ဆွေးနွေးမည် ဖြစ်ကြောင်း ပြောကြားခဲ့၏။</p> <p>တည်နေရာအမှတ်အသားသည် မိုင်တစ်သောင်း သဲကန္တာရ၏ အနောက်ဘက် ၁၉,၀၀၀ မိုင် အကွာတွင် ရှိသည်။ မှူးမတ်များ အငြင်းပွားနေကြသည်။ သံတမန် စေလွှတ်သင့်သည်လား၊ သို့မဟုတ် ဤသည်မှာ အင်ပါယာကျန်းလီ၏ ပူးပေါင်းကြံစည်မှု တစ်ခု ဖြစ်နေမလား ဆိုသည်ကို မသိရှိကြပေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ မှန်ကို မီးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းက ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သော်လည်း သဲကန္တာရကြီးထဲတွင် အံ့ဖွယ်နည်းဖြင့် ပြန်လည် ပေါ်လာခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>သို့သော်ငြား မိုကျင်း နန်းတွင်းအစည်းအဝေး၏ နောက်ဆုံးရလဒ်မှာ သံတမန်များ စေလွှတ်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး သုံးသုတ်ခွဲ၍ စေလွှတ်ခဲ့သည်။ ပထမအသုတ်သည် လွန်ခဲ့သော ကိုးရက်က ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ ဤအရာသည် အလွန် ရယ်စရာ ကောင်းနေသည်။ မိုကျင်း ပျက်စီးတော့မည် ဖြစ်ပါလျက် မီးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းနှင့် ဆက်သွယ်ရန် သံတမန်များ စေလွှတ်နေသေးသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>ဤသည်မှာ မန်ချူးမင်းဆက် ပျက်သုဉ်းတော့မည့် အချိန်တွင် နိုင်ငံခြားရေး လှုပ်ရှားမှုများတွင် ပါဝင်ရန် သံတမန်များ စေလွှတ်နေခြင်းနှင့် တူညီနေသည်။ သို့သော်ငြား မိုကျင်းအနေဖြင့် ဤအခမ်းအနား သဘောတရား၊ အင်ပါယာတစ်ခု၏ အခမ်းအနား သဘောတရားကို အလေးအနက်ထား ဆုပ်ကိုင်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ဤအင်ပါယာ ပျက်သုဉ်းတော့မည် ဆိုလျှင်ပင် နောက်ဆုံးအချိန်အထိ တည်ငြိမ်ခန့်ညားနေရမှာ ဖြစ်ပြီး သဲပွင့်များကဲ့သို့ ပြိုကွဲမသွားစေရပေ။ မှန်သည် ရှမ့်လန်၏နေရာတွင် ပြီးပြည့်စုံသော အစားထိုးသူ အဖြစ် ဆက်လက် ရှိနေပြီး သူလုပ်သင့်သမျှကို လုပ်ဆောင်ကာ မိုကျင်းမြို့တော်တစ်ခုလုံး၏ စိတ်ဓာတ်နှင့် စိတ်နှလုံးကို ထိန်းသိမ်းထား၏။</p> <p>“ဒေါင်... ဒေါင်... ဒေါင်... ဒေါင်...” ခေါင်းလောင်းသံ စုစုပေါင်း ကိုးချက် မြည်ဟီးသွားသည်။</p> <p>ဒုတိယဝန်ကြီးချုပ် ကျူးကျွင်းသည် အိတ်ဆောင်နာရီကို ထုတ်ယူ၍ ကြည့်လိုက်၏။ အခြားသော အရာရှိကြီးများလည်း အိတ်ဆောင်နာရီများကို ထုတ်ယူ၍ ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ရေတွက်မှု ပြီးဆုံးရန် တစ်နာရီသာ လိုတော့၏။ မိုကျင်း၏ စွမ်းအင်ဒိုင်းကာ ပျက်စီးရန် တစ်နာရီသာ လိုတော့၏။</p> <p>“အချိန်ကျပါပြီ။ ဒီနေ့တော့ ဒီလောက်ပါပဲ။”</p> <p>နန်းဆောင်သခင် ကျိုးရှီက ပြောလိုက်သည်။ “လူတိုင်း သွားပြီး ပြင်ဆင်စရာရှိတာ ပြင်ဆင်ကြပါ။ အကောင်းဆုံးအတွက် ပြင်ဆင်ထားသလို အဆိုးဆုံး အတွက်လည်း ပြင်ဆင်ထားရပါမယ်။”</p> <p>ထို့နောက် မိုကျင်းနန်းတွင်းရှိ အရပ်ဖက်၊ စစ်ဖက် အရာရှိ အားလုံးသည် အရိုအသေ ပြုပြီး စည်းကမ်းတကျ ပြန်လည် ထွက်ခွာသွားကြသည်။ ဤအရာရှိများသည် အိမ်သို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ပြန်သွားကြပြီး ရုံးဝတ်ရုံများကို ချွတ်ကာ ရှေးဟောင်း သံချပ်ကာများကို တိတ်ဆိတ်စွာ ဝတ်ဆင်လိုက်ကြ၏။ လက်နက်မျိုးစုံကို ထုတ်ယူလိုက်ကြသည်။ သူတို့၏ ဇနီး၊ သားသမီးများလည်း သံချပ်ကာမျိုးစုံ ဝတ်ဆင်ပြီး လက်နက်မျိုးစုံ ကိုင်ဆောင်စေ၏။</p> <p>အရာရှိများသာမက မိုကျင်းတစ်ခုလုံးရှိ တပ်ဖွဲ့များနှင့် စစ်သည်တော် အားလုံးသည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး သံချပ်ကာများ နှင့် လက်နက်များ အပြန်အလှန် စစ်ဆေးကြပြီးနောက် သပ်ရပ်စွာ တန်းစီ၍ စစ်တန်းလျားမှ ထွက်ခွာလာကြသည်။</p> <p>သိုင်းပညာ အနည်းငယ် တတ်ကျွမ်းသူများ၊ လက်နက် အသုံးပြုတတ်သူများသည် လက်နက် တပ်ဆင်လိုက်ကြသည်။ လွန်ခဲ့သော တစ်လလုံးလုံး မိုကျင်းရှိ တံခါးများနှင့် ပြတင်းပေါက် အားလုံးကို တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားခဲ့၏။</p> <p>ခေါင်းလောင်းသံ မြည်ပြီး မိနစ်အနည်းငယ် အကြာတွင် တံခါးအားလုံး ပွင့်သွားပြီး လူများ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ထွက်လာကြသည်။ စစ်သည်တော်၊ အရာရှိ၊ ပညာရှင်၊ လက်မှုပညာသည် မခွဲခြားဘဲ အားလုံးသည် လက်နက် အပြည့်အစုံ တပ်ဆင်လျက် လမ်းမများပေါ်တွင် စုရုံးလိုက်ကြသည်။ လူတိုင်းသည် စစ်သည်များ ဖြစ်ကြသည်။</p> <p>နောက်ဆုံးတွင် လူစုစုပေါင်း နှစ်သိန်း စုရုံးမိသွားကြ၏။ မှန်သည် အစားထိုးသူတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း ရွှေရောင် သံချပ်ကာ ဝတ်ဆင်ပြီး အသံလွန်သားရဲကို စီးနင်းထား၏။</p> <p>“ဝုန်း... ဝုန်း... ဝုန်း... ဝုန်း...”</p> <p>သောင်းချီသော ပျံသန်းသားရဲကောင်များ လေထဲသို့ ပျံတက်လာပြီး သောင်းချီသော ကောင်းကင်ပင်လယ် နန်းဆောင် အထူးတပ်ဖွဲ့ဝင်များသည် လေထဲတွင် တန်းစီလိုက်ကြသည်။</p> <p>“ချီတက်...”</p> <p>“ချီတက်...”</p> <p>“မိုကျင်းကို ကာကွယ်ကြ၊ တော်ဝင်ချန်အင်ပါယာကို ကာကွယ်ကြ...”</p> <p>အမိန့်ပေးသံနှင့်အတူ လူနှစ်သိန်းသည် သပ်ရပ်ခန့်ညားစွာဖြင့် မိုကျင်း၏ မြောက်ဘက်သို့ ဦးတည် ချီတက် သွားကြသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အင်ပါယာကျန်းလီ၏ မရေမတွက်နိုင်သော တပ်ဖွဲ့များသည် မြောက်ဘက်မှ ဆင်းလာကြမည် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။</p> <p>မိုကျင်းရှိ အရွယ်ရောက်ပြီးသူအားလုံးသည် ကာကွယ်ရေး စစ်ပွဲတွင် ပါဝင်ကြရမည် ဖြစ်သည်။ အကောင်းဆုံး အခြေအနေမှာ ရှမ့်လန် ပြန်လာပြီး မိုကျင်းကို ကယ်တင်ရန် ဖြစ်သည်။ သို့သော်ငြား အရှင်ရှမ့်လန် အချိန်မီ ပြန်မရောက်လာပါက ဖြစ်ပေါ်လာမည့် အဆိုးဆုံး အခြေအနေ အတွက်လည်း ပြင်ဆင်ထားရမည်။ ဤလူသိန်းပေါင်းများစွာသည် တာချင်အင်ပါယာ၏ ပုံရိပ်ကို အထိခိုက်မခံနိုင်ပေ။ အင်ပါယာ၏ အခမ်းအနား သဘောတရားကို အဆုံးထိ ထိန်းသိမ်းထားရမည်။</p> <p>... ...</p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ မိုကျင်း၏ မြောက်ဘက်တွင် အင်ပါယာ ကျန်းလီ၏ ဒါဇင်နှင့်ချီသော အထူးကောင်းကင် ခံတပ်များသည် တောင်ဘက်သို့ ဦးတည်လာနေကြသည်။ ၎င်းတို့သည် မိုကျင်းနှင့် ပိုမို နီးကပ်လာနေပြီ ဖြစ်၏။</p> <p>အင်ပါယာ ကျန်းလီ၏ အထူးကောင်းကင်ခံတပ်များ ပိုမို များပြားလာပြီး တပ်ဖွဲ့များ ပိုမို များပြားလာကာ ကောင်းကင်ကို ဖုံးလွှမ်းသွားကြသည်။</p> <p>မိုကျင်းနှင့် မိုင်သုံးရာ အကွာ...။</p> <p>မိုင် နှစ်ရာ...။</p> <p>မိုင် တစ်ရာ...။</p> <p>မိုင် သုံးဆယ်။</p> <p>သေချာသည်မှာ ဤသည်မှာ ပထဝီဝင် အကွာအဝေးသာ ဖြစ်သည်။ မိုကျင်းသည် စွမ်းအင်ဒိုင်းကာ၏ ကာကွယ်မှုအောက်တွင် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သဖြင့် ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ပြီး ရှာဖွေမတွေ့ရှိနိုင်သေးပေ။</p> <p>သို့သော်ငြား ရေတွက်မှု ပြီးဆုံးသည်နှင့် စွမ်းအင်ဒိုင်းကာ လုံးဝ ပျက်စီးသွားမှာဖြစ်ပြီး မိုကျင်းတစ်ခုလုံးသည် အင်ပါယာ ကျန်းလီ၏ တပ်ဖွဲ့များ ရှေ့မှောက်တွင် ပေါ်ထွက်လာတော့မည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save