Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၁၆၉၁)           </h2> <h2 style="text-align: center;">အရာအားလုံးက ပြောင်းလဲသွားပြီ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အဘိုးကြီး၏ မျက်နှာမှာ မှောင်မိုက်သွား၏။ သူက အော်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သူတို့လေးယောက်လုံးကို ဖမ်းလိုက်"</p> <p> </p> <p>ဝူချင်းဂိုဏ်းမှ တပည့်ရာပေါင်းများစွာမှာ တဟုန်ထိုး ဝင်ရောက်လာကြပြီး သူတို့၏ သတ်ဖြတ်လိုသော စိတ်ဆန္ဒမှာ ကောင်းကင်ယံကို တုန်လှုပ်စေသည်။</p> <p> </p> <p>အစိတ်စိတ် အမွှာမွှာဖြစ်နေပြီဖြစ်သော ခေါင်းလောင်းမျှော်စင်ငယ်လေးမှာ လုံးဝ ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး မရှိတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ချန်ချင်းယွီက ချက်ချင်းဆိုသလို ယွမ်ကောင်းဟန်၏ ရှေ့တွင် ခြေတစ်လှမ်းတိုးပြီး အော်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အရှင်သတိထားပါ"</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကောင်းဟန်က သူ့ကို တွန်းဖယ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါတစ်ယောက်တည်း ကိုင်တွယ်နိုင်တယ်။ မင်း မင်းသမီးရွှေရှန်းကို ကာကွယ်ပေး"</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ ပင်လယ်လေးစင်း၏မင်းသမီး တစ်ခုခုဖြစ်သွားလျှင် သူတစ်ခုခုဖြစ်သွားသည်ထက် ပို၍ ပြင်းထန်သော ကိစ္စဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>စုလျန်ရီက အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ချန်ချင်းယွီ နင် အရှင်ကောင်းဟန်ကို ကာကွယ်ပေးသင့်တယ်။ ငါ မင်းသမီးရွှေရှန်းကို ကာကွယ်ပေးမယ်"</p> <p> </p> <p>သူမကလည်း ကျော်ကြားသော အားကောင်းသည့်သူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူမ၏ စွမ်းအားမှာ ချန်ချင်းယွီထက် မလျော့ပေ။</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦးမှာ သူတို့၏ သိုင်းကွက်များကို လွှမ်းမိုးနိုင်သော စွမ်းအားဖြင့် ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး ရှေ့သို့ တဟုန်ထိုးပြေးဝင်လာသော ဝူချင်းဂိုဏ်းမှ တပည့်အုပ်စုကို ချက်ချင်းဆိုသလို ချေမှုန်းပစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ရွှေရှန်းက အော်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျမ ရှင်တို့ရဲ့ ကာကွယ်မှုကို မလိုဘူး။ ဒီပုရွက်ဆိတ်တွေက ကျမကို မထိခိုက်နိုင်ဘူး"</p> <p> </p> <p>ရွှေရောင်ပင်လယ်နတ်ဘုရားဝတ်စုံမှာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖုံးအုပ်ထားပြီး ရွှေရောင်အလင်းဖြင့် တဖျပ်ဖျပ် လင်းနေကာ သူ့အား ခန့်ညားပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းအောင် ပြုလုပ်ထားသည်။ ယွမ်ကောင်းဟန်နှင့် အခြားနှစ်ဦးပင်လျှင် ခဏမျှ ကြောင်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>"အာ"</p> <p> </p> <p>လူတိုင်း ချက်ချင်းဆိုသလို ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများမှာ သူတို့၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် ချမ်းစိမ့်စိမ့် ခံစားလိုက်ရပြီး သူတို့၏ လက်ဝါးများမှာ ချွေးစေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားကာ ရုတ်တရက် နောက်ဆုတ်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့မှာ သီးသန့်နေထိုင်ခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ပြီး သူတို့ထဲမှအများစုမှာ "လောဘမြွေ" ဂိမ်းကိုပင် မမြင်ဖူးကြပေ။ ဤနေရာကို စိုးမိုးထားသော ဝူချင်းဂိုဏ်းမှာ ဤသို့ သွေးထွက်သံယို မြင်ကွင်းမျိုးကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးကြပေ။</p> <p> </p> <p>ပုံမှန်အားဖြင့် အတူတူ စားသောက်ကြသော မိတ်ဆွေများမှာ ခေါင်းများ သို့မဟုတ် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခြမ်းသာ ကျန်ရှိတော့သည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ချက်ချင်းဆိုသလို ထိတ်လန့်သွားကြပြီး အချို့မှာ သေဆုံးသွားကာ အချို့မှာ ပို၍ပင် ဆိုးရွားသော အခြေအနေတွင် ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>"မသွားနဲ့။ ဒီကိုလာပြီး ငါ့ဓားကို စား" ဟု ရွှေရှန်းက လူအုပ်ကို အေးစက်စက် စိုက်ကြည့်ပြီး လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> "ရှင်တို့ ငါတို့ကို သတ်ချင်တယ် မဟုတ်လား။ ထွက်မပြေးနဲ့"</p> <p> </p> <p>"ကောင်းကင်ဘုံကိုးပါးနယ်ပယ် ကြယ်ကိုးပွင့် အထွတ်အထိပ်။ သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက ကြယ်ကိုးပွင့် အထွတ်အထိပ် သိုင်းသူတော်စင်အုပ်စိုးသူတွေပဲ"</p> <p> </p> <p>အကြီးအကဲမှာ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့အား လည်ညှစ်လိုက်သကဲ့သို့ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ချက်ချင်းဆိုသလို ကြောင်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ဝူချင်းဂိုဏ်းမှ လူတိုင်းမှာ ကြောင်သွားကြသည်။ သူတို့ အစောပိုင်းက ခံစားခဲ့ရသော လွှမ်းမိုးနိုင်သော သတ်ဖြတ်လိုသော စိတ်ဆန္ဒမှာ ချက်ချင်းဆိုသလို ပျောက်ကွယ်သွားပြီး စိတ်တိုရန်ပင် ပျောက်ဆုံးသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ချန်ချင်းယွီက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါဆို မင်းတို့အားလုံးက ပုရွက်ဆိတ်တွေပဲ။ ငါ မင်းတို့ကို အရမ်းအားကောင်းတယ်လို့ ထင်နေတာကွ၊ ငါ မင်းတို့ကြောင့် ကြောက်လုနီးပါးပဲ။ ငါ မင်းတို့နဲ့ အကျိုးအကြောင်းနဲ့ ကိုယ်ကျင့်တရားအကြောင်း ကောင်းကောင်းပြောရမယ်ထင်တယ်"</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာသော လူများမှာ အပြင်ဘက်မှ ပျံသန်းဝင်ရောက်လာကြပြီး သူတို့၏ အရှိန်အဝါများမှာ အလွန်အားကောင်းနေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျယ်လောင်သော အော်သံတစ်သံ အဝေးမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူ၏အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။</p> <p> </p> <p>"အကြီးအကဲ မကြောက်ပါနဲ့ ငါတို့မင်းကို ကူညီဖို့ လာပြီ"</p> <p> </p> <p>ဒါဇင်ပေါင်းများစွာသော အားကောင်းသည့် အရှိန်အဝါများမှာ ကောင်းကင်ယံမှ ဆင်းသက်လာပြီး ဝူချင်းဂိုဏ်းမှ အဖွဲ့ဝင်များမှာ အလွန်အမင်း ဝမ်းသာသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>"သူတို့က ကွေ့ကျားဂိုဏ်းက လူတွေပဲ"</p> <p> </p> <p>"ဝူရှန်းဂိုဏ်းက လူတွေလည်း ရောက်လာပြီ"</p> <p> </p> <p>အကြီးအကဲမှာ အလွန်အမင်း ဝမ်းသာသွားပြီး သူ့လက်များကို လေးစားစွာ ဦးညွှတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အရှင်ကွေ့လု။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အရှင်ရှချင်"</p> <p> </p> <p>"ဒါက ကွေ့ကျားဂိုဏ်းချုပ်နဲ့ ဝူရှန်းဂိုဏ်းရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်ပဲ… တခြား အားကောင်းတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ အများကြီးနဲ့အတူ။ ဟားဟား ငါတို့ သေချာပေါက် နိုင်မှာပဲ"</p> <p> </p> <p>ဝူချင်းဂိုဏ်းမှ တပည့်များမှာ ချက်ချင်းဆိုသလို ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်ကြပြီး သူတို့၏ ယခင် ကြောက်ရွံ့မှုများမှာ ပျောက်ကွယ်သွားကာ ကြမ်းတမ်းသော အရှိန်အဝါကို ထုတ်ဖော်ပြသပြီး လက်စားချေရန် စိတ်အားထက်သန်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>ချန်ချင်းယွီက သတိဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သတိထား ဒီလူတွေက ရိုးရှင်းတာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>ရွှေရှန်းက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျမ မကြောက်ဘူး။ ရှင်တို့သုံးယောက် သတိထား… ပြီးတော့ ရှင်တို့မလုပ်နိုင်ရင် ကျမကိုပြော… ရှင်တို့ကို ကယ်ဖို့ လာမယ်"</p> <p> </p> <p>သုံးယောက်လုံးမှာ စကားမပြောနိုင်ဖြစ်သွားကြ၏။ သူတို့၏ အသက်ကို သူတို့ကိုယ်တိုင် ထိန်းသိမ်းနိုင်လျှင် ကျေးဇူးတင်ရမည်ဟု စိတ်ထဲတွင် တွေးနေကြပြီး ယွင်ရှောင်က သူမကို မခေါ်ဆောင်သွားသည်ကို သူတို့အားလုံး စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ရွှေရောင်အလင်းတစ်ချက် ပေါ်ထွက်လာပြီး ရွှေရှန်းက ပြေးထွက်သွားကာ အားဖြည့်တပ်အုပ်စုနှစ်ခုကို တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အာ"</p> <p> </p> <p>စုလျန်ရီမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး ကူညီရန် အလျင်အမြန် သွားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝူချင်းဂိုဏ်း၏ မျှော်စင်အထက်မှ နေရာမှာ ချက်ချင်းဆိုသလို သတ်ဖြတ်ကွင်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး သွေးများ တဖျပ်ဖျပ် လင်းနေကာ အော်ဟစ်သံများ အဆက်မပြတ် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်မှာ ပုံရိပ်ကို လိုက်လံရှာဖွေရင်း မြွေ၏ အတွင်းပိုင်းကို ဖြတ်ကျော်ပြီးဖြစ်ကာ မြောက်ပင်လယ်ပေါ်တွင် အရှိန်ဖြင့် ပျံသန်းနေသည်။</p> <p> </p> <p>ရှေ့မှလူမှာလည်း မမျှော်လင့်ဘဲ လျင်မြန်လှသည်။ သူ၏လျှပ်စီးပညာရပ်များဖြင့် လိုက်လံရှာဖွေမှုအောက်တွင် သူတို့ကြားမှ အကွာအဝေးမှာ သူနီးကပ်လာခါနီးတိုင်းတွင် ကျယ်ပြန့်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>အကျပ်အတည်းမှာ နာရီပေါင်းများစွာ ဆက်လက်ဖြစ်ပွားနေသည်။</p> <p> </p> <p>ရှေ့မှလူမှာ ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်ပြီး လေထဲတွင် ရပ်တန့်ကာ နောက်လှည့်ပြီး ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ယွင်ရှောင် အချိန်အတော်ကြာပြီပဲ။ မင်းရဲ့ စွမ်းအားက ပိုပြီး နက်ရှိုင်းသွားပြီ"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်မှာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကြောင့် မျက်နှာဖြူဖျော့နေပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"တကယ်ကို ခင်ဗျားပဲ အရှင်မူကျန့်။ ခင်ဗျား ဝူချင်းဂိုဏ်းထဲမှာ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရောက်နေတာလဲ… ဂိုဏ်းချုပ်ကို သတ်ပြီး နှလုံးသားမဲ့ခေါင်းလောင်းကို ခိုးသွားတာတောင်"</p> <p> </p> <p>ထိုလူမှာ မူကျန့်ဖြစ်ပြီး မူမျိုးနွယ်စု၏ အကြီးအကဲတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူတို့မှာ လျန်ကျဲ့တောင်၏ ရွှမ်ဝူကြယ်နန်းတော်တွင် အတိတ်က ဆက်ဆံရေးရှိခဲ့ပြီး ယွင်ရှောင်၏ ဆန်းကြယ်ဝိညာဉ်မျက်လုံးကျင့်စဉ်ကို သူက သင်ကြားပေးခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟားဟား ဒါက ဇာတ်လမ်းရှည်ကြီးပဲကွ… ငါက မင်းကို မေးရမှာ။ မင်းက ဝူချင်းဂိုဏ်းထဲကို ဘယ်လိုရောက်သွားတာလဲ"</p> <p> </p> <p>မူကျန့်၏ မျက်လုံးများမှာ ထူးဆန်းသော အလင်းတစ်ချက် လင်းလက်သွား၏။ သူ၏မျက်နှာမှာ မယုံကြည်နိုင်ဖွယ်ရာ ဖြစ်လာသည်။ သူက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ့ရဲ့ ဆန်းကြယ်ဝိညာဉ်မျက်လုံးတွေက မင်းရဲ့ စွမ်းအားကိုတောင် ထွင်းဖောက်မမြင်နိုင်ဘူး။ မင်းဘာအခွင့်အရေး ရခဲ့တာလဲ ကောင်လေး"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျုပ်က ဒီနှလုံးသားမဲ့ခေါင်းလောင်းအတွက် အထူးတလည် သွားခဲ့တာ… ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားက အရင်ဆုံး ရသွားလိမ့်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ခဲ့ဘူး။ ခင်ဗျားက အဲဒါကို ခဏလောက် ငှားပေးနိုင်မယ်လို့ မျှော်လင့်တယ်… ပြီးတော့ ကျုပ် ခင်ဗျားကို ခဏနေရင် ပြန်ပေးမယ်"</p> <p> </p> <p>"အိုး"</p> <p> </p> <p>မူကျန့်က သူ၏မေးစေ့ကို သူ၏ညာလက်ပေါ်တွင် တင်ပြီး ရယ်ကျဲကျဲဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း ဒီခေါင်းလောင်းကို ငှားချင်တယ်ဆိုရင် ကောင်းပြီ။ ဒါပေမဲ့ လျန်ကျဲ့တောင်မှာ ငါမင်းကို စဉ်းစားခိုင်းခဲ့တဲ့ ကိစ္စက ဘယ်လိုလဲ"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ရှုပ်ထွေးချင်ယောင်ဆောင်ပြီး မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာလဲ"</p> <p> </p> <p>"ဟားဟား မင်းငါ့ရှေ့မှာ ဟန်ဆောင်စရာမလိုဘူး"</p> <p> </p> <p>မူကျန့်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ့မူမျိုးနွယ်စုနဲ့ လက်ထပ်ပြီး မူမျိုးရိုးနာမည်ကို ပေးရင် မင်းကို အများကြီး ပိုပြီး ဂုဏ်သရေရှိစေလိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မူမျိုးရိုးနာမည်က ဘာထူးခြားလဲဆိုတာ ငါတကယ်မမြင်ဘူး..."</p> <p> </p> <p>"ဟားဟား မင်းမကြာခင် သိလာမှာပါ။ ငါ့ရဲ့ အခြေအနေတွေက ဒီမှာ။ မင်း မူမျိုးနွယ်စုထဲကို လက်ထပ်ချင်တယ်ဆိုရင် မင်းမူမျိုးနွယ်စုထဲကို လက်ထပ်ရမယ်။</p> <p> </p> <p>ဒီခေါင်းလောင်းက မူမျိုးနွယ်စုအတွက် တော်တော်အသုံးဝင်တယ်ဆိုတာ သိသင့်တယ်။ ဒါကြောင့် ငါသီးသန့် ခရီးထွက်ခဲ့တာ။ ငါ ဘာမှမရဘဲနဲ့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လက်လွှတ်ပေးနိုင်မှာလဲ"</p> <p> </p> <p>မူကျန့်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အရှင်မူကျန့် ခင်ဗျား ကျုပ်ကို အခက်တွေ့အောင် လုပ်နေတယ်ဗျာ”</p> <p> </p> <p>မူကျန့်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ မင်းကို အခက်တွေ့အောင် လုပ်နေတာ မဟုတ်ဘူး မင်းကို လမ်းပြနေတာ"</p> <p> </p> <p>“ရပ်”</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က သူ့လက်ကို လှန်ပြီး အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အချိန်အတော်ကြာပြီပဲ။ ကျုပ်နဲ့ခင်ဗျား အကျိုးအကြောင်းနဲ့ ကိုယ်ကျင့်တရားအကြောင်း ပြောရမယ်ထင်တယ်"</p> <p> </p> <p>"ဟမ်။ အကျိုးအကြောင်းနဲ့ ကိုယ်ကျင့်တရားလား။ အဲဒါတွေက ဘာတွေလဲ"</p> <p> </p> <p>မူကျန့်မှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး ရှုပ်ထွေးစွာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါပဲ"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လင်းလက်သွားပြီး ချက်ချင်းဆိုသလို ရွှေရောင်ပုံသဏ္ဌာန်သို့ ပြောင်းလဲသွားကာ သူက လေထဲမှ လက်သီးတစ်ချက် ထိုးထုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ပင်လယ်ရေ မျက်နှာပြင်တစ်ခုလုံးတွင် မီးတောက်တစ်ခု တက်လာပြီး လေကိုယ်တိုင်က လက်သီး၏ အင်အားကြောင့် မီးလောင်နေသည့်အလားဖြစ်ကာ ပင်လယ်ရေမှာ ချက်ချင်းဆိုသလို ကွဲထွက်သွားပြီး ဧရာမလှိုင်းလုံးတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဝိုး။ မင်း အဲလိုမျိုး ရန်ပွဲစနိုင်တယ်လို့ ထင်နေတာလား။ ငါ မင်းကို ကြောက်တယ် ထင်နေတာလားကွ"</p> <p> </p> <p>မူကျန့်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး သူ့လက်မှာ လည်ပတ်လာကာ သူ၏အရေပြားအတွင်းမှ လက်မရှည်ရှည် အပြာရောင်အလင်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ့လက်ပတ်လည်တွင် လည်ပတ်နေသော အစီအရင်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားမှာ တဖြည်းဖြည်း စုပုံလာပြီးနောက် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် အဆများစွာ တိုးပွားလာသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ခြေဖဝါးအောက်မှ ပင်လယ်ရေမှာ ပြင်းထန်သော ပေါက်ကွဲမှုကို မခံနိုင်ဘဲ လေပွေတစ်ခုကို ဖွဲ့စည်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘန်း"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်၏ လက်သီးမှာ လှိုင်းလုံးများအားလုံးကို ကြေမွသွားစေပြီး အောက်သို့ ပြိုကျသွားသည်။</p> <p> </p> <p>"ဘုန်း"</p> <p> </p> <p>လက်သီးနှစ်လုံးမှာ ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံပြီး မိုင်ပေါင်းများစွာ ပင်လယ်ရေကို အငွေ့ပျံသွားစေသော ကြီးမားသော စွမ်းအင်ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ကာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လေဟာနယ်တစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဧရာမဝိညာဉ်ဖိအားတစ်ခု သူတို့နှစ်ဦးပတ်လည်တွင် တဟုန်ထိုး ဝင်ရောက်လာပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ ဒေါသဖြင့် ပုံပျက်နေကာ သနားညှာတာမှု မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>မူကျန့်၏ နှလုံးသားထဲတွင် ကြီးမားသော လှိုင်းလုံးတစ်ခု တဟုန်ထိုး ဝင်ရောက်လာပြီး သူ၏ထိတ်လန့်မှုမှာ ပတ်ဝန်းကျင်မှ ပင်လယ်လှိုင်းလုံးများထက်ပင် လွှမ်းမိုးနေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ့လက်မောင်းမှာ စက်ရုပ်တစ်ရုပ်အဖြစ် လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားပြီး ပေါင်သန်းရာပေါင်းများစွာ၏ အင်အားကို ခံနိုင်ရည်ရှိသော်လည်း ဤလက်သီးအောက်တွင် သူက သိသာထင်ရှားသော ထိတ်လန့်မှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏အတွင်းပိုင်း ဖွဲ့စည်းပုံအချို့မှာပင် လျော့ရဲသွားသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ခွေးသား။</p> <p> </p> <p>မူကျန့်က ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်ပြီး သူ၏ဘယ်လက်သီးကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ထိုးထုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘုန်း"</p> <p> </p> <p>သူတို့၏ လက်သီးများမှာ နောက်တစ်ကြိမ် ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံပြီး ကြီးမားသော လှိုင်းလုံးတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> ပုံရိပ်နှစ်ခုမှာ လှိုင်းလုံးများထဲတွင် ပေါ်လိုက် ပျောက်လိုက်ဖြစ်နေပြီး ပညာရပ်မရှိသော စွမ်းအား၏ တိုက်ရိုက် ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံမှုဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်လည်း အတော်လေး အံ့အားသင့်သွားသည်။ မူကျန့်က လျန်ကျဲ့တောင်ဖြစ်စဉ်အတွင်း သူ၏စွမ်းအားကို ဖုံးကွယ်ထားသော်လည်း သူက အခု ပိုအားကောင်းလာပြီး ကြီးမားသော အခွင့်အရေးအချို့ ရရှိခဲ့သည်မှာ သေချာသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟီးဟီး အခု ငါ မင်းရဲ့ လက်နှစ်ဖက်လုံးကို ချုပ်ထားပြီဆိုတော့ မင်း ဒီတိုက်ကွက်ကို ဘယ်လိုကိုင်တွယ်မလဲ ကြည့်ရအောင်"</p> <p> </p> <p>မူကျန့်၏ နှုတ်ခမ်းများပေါ်တွင် ဆိုးရွားသော အကြည့်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။ သူက သူ့လက်များကို အတွင်းဘက်သို့ အနည်းငယ် ကွေးလိုက်ပြီး ကလစ် ဟူသော အသံနှင့်အတူ သူ၏တံတောင်ဆစ်များမှာ သပ်ပုံသဏ္ဌာန်တစ်ခုအဖြစ် ပေါင်းစပ်သွားပြီး သူ၏အရေပြားပေါ်တွင် သေးငယ်သော သတ္တုအစက်ခုနစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒင်"</p> <p> </p> <p>သတ္တုအစက်ပေါ်တွင် ပြတ်သားသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး တစ်နာရီမှ ခုနစ်နာရီအထိ "ဒင်ဒင်" ဟူသော အသံကို အဆက်မပြတ် ပြုလုပ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ဤအသံလှိုင်းများမှာ ထပ်တူကျသွားပြီး စည်းချက်မှာ ချက်ချင်းဆိုသလို မမှန်မကန်ဖြစ်သွားကာ လူများကို စိတ်တိုပြီး မငြိမ်မသက်ဖြစ်စေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟေး ငါ့ရဲ့ အသစ်ဖန်တီးထားတဲ့ ဒီတိုက်ကွက်ကို ခံလိုက်..  ရွှေ ကျောက်တုံးကို ရိုက်ခြင်း</p> <p> </p> <p>"ဒင် ဒင်"</p> <p> </p> <p>တေးသံမှာ ချက်ချင်းဆိုသလို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တုန်ခါမှုတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်မှ လေဟာနယ်ကို စုတ်ဖြဲသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်၏ လက်များမှာ ချက်ချင်းဆိုသလို ပြာများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ၏အရေပြားမှ စုတ်ဖြဲသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူ၏စွမ်းအားမှာ ဆက်လက်တိုးပွားလာပြီး မုန်တိုင်းတစ်ခုကဲ့သို့ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မူကျန့်က သူ့လက်သီးများထဲမှ အင်အားကို နောက်တစ်ကြိမ် တိုးမြှင့်လိုက်ပြီး သူ့အား မလှုပ်ရှားနိုင်အောင် နှိမ်နင်းရန် ကြိုးစားကာ အသံမုန်တိုင်းကို ခံနိုင်ရည်ရှိအောင် ပြုလုပ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာရယ်စရာကောင်းတာလဲ။ ဒါက ငါ့ကို အခက်တွေ့စေရင် ကောင်းကင်သိုင်းပညာလောကမှာ ငါ ဘယ်သူ့ကိုမှ မျက်နှာပြနိုင်တော့မှာလဲ"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်၏ မျက်ခုံးများကြားတွင် ခေါင်းလောင်းပုံသဏ္ဌာန်ရှိသော အကွက်တစ်ခု လင်းလက်သွားပြီး မင်းဆက်ခေါင်းလောင်းမှာ လေထဲတွင် ပေါ်ထွက်လာကာ မူကျန့်အပေါ် ပြင်းထန်စွာ ဖိနှိပ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အသံမုန်တိုင်းမှာ မင်းဆက်ခေါင်းလောင်းပေါ်တွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး ထူးဆန်းသော တေးသံများကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ကာ ပင်လယ်ပေါ်တွင် မမှန်မကန် ပျံသန်းသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ခေါင်းလောင်း ဆက်လက်ကျဆင်းလာသည်နှင့်အမျှ အသံလှိုင်း တုန်ခါမှုဧရိယာတစ်ခုလုံးမှာ နှိမ်နင်းခံလိုက်ရ၏။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ခေါင်းလောင်းနံရံ၏ ရောင်ပြန်ဟပ်မှုမှတဆင့် အသံမှာ မင်းဆက်ခေါင်းလောင်းအောက်တွင် စုစည်းပြီး ပေါက်ကွဲထွက်သွားကာ ပြင်းထန်မှုမှာ အဆများစွာ တိုးပွားလာသည်။</p> <p> </p> <p>"အာ"</p> <p> </p> <p>မူကျန့်မှာ သူ့လက်မောင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသော အသံမုန်တိုင်းမှာ မင်းဆက်ခေါင်းလောင်းကြောင့် အဆများစွာ တိုးပွားလာပြီး သူ့အား ဗုံးကြဲတိုက်ခိုက်ခံလိုက်ရသောအခါ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ခွက်"</p> <p> </p> <p>သူ့ခန္ဓာကိုယ်မျက်နှာပြင်မှာ ကြေမွသွားပြီး အင်အားကို မခံနိုင်တော့ဘဲ သူက သူ့လက်သီးကို ဆတ်ခနဲ ရုပ်သိမ်းပြီး ပြင်းထန်စွာ နောက်ဆုတ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က သူ့လက်သီးများကို ဖြန့်ပြီး အောက်သို့ ဖိနှိပ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ပင်လယ်တစ်ခုလုံးမှာ ကမောက်ကမဖြစ်သွားပြီး လက်သီးများအားလုံးမှာ မူကျန့်အပေါ် ကျရောက်သွားကာ သူ၏စက်ရုပ်ခန္ဓာကိုယ်ကို ကြေမွသွားစေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဘုန်း"</p> <p> </p> <p>မူကျန့်မှာ ပင်လယ်ပေါ်မှ လှေငယ်တစ်စင်းကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး အဆုံးမဲ့ သမုဒ္ဒရာထဲသို့ အမြောက်ဆံကဲ့သို့ ပစ်လွှတ်ခံလိုက်ရကာ ခြေရာတစ်စတောင် မကျန်ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>မင်းဆက်ခေါင်းလောင်းမှာ ယွင်ရှောင်၏ လက်ထဲသို့ ကျရောက်သွားသည်။ သူက ၎င်းကို စိုက်ကြည့်ပြီး အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ထွက်သွားဖို့ ကြိုးစားနေတာလား"</p> <p> </p> <p>မုန်တိုင်းကို ဖြတ်ကျော်ပြီး ပုံရိပ်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားကာ ချက်ချင်းဆိုသလို ပေရာပေါင်းများစွာ အောက်ရှိ ပင်လယ်ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ပေါ်ထွက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>မူကျန့်၏ ရင်ဘတ်မှာ ကြေမွသွားပြီး သွေးများဖြင့် ရွှဲနစ်နေကာ သတ္တုအစိတ်အပိုင်းများ ထည့်သွင်းထားသည်ကို မြင်နေရသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ရုပ်ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း ဒဏ်ရာရရှိသွားပြီး သူက နောက်ဆုတ်သွားကာ သူ၏မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့နေသည်။</p> <p> </p> <p>"ငါတို့ လျန်ကျဲ့တောင်မှာ တွေ့ဆုံပြီး အရမ်းရင်းနှီးခဲ့ကြတယ်၊ မင်း ငါ့ကို တကယ်ပဲ ဒီလိုလုပ်မှာလား"</p> <p> </p> <p>သူ၏မျက်နှာမှာ မုန်းတီးမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က အံ့အားသင့်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အရှင်မူကျန့် ခင်ဗျား အရမ်းစဉ်းစားနေတာပဲ။ အစကနေအဆုံး ကျုပ်က နှလုံးသားမဲ့ခေါင်းလောင်းကို ငှားချင်တာပဲ။ ခင်ဗျားက ကျုပ်ကို အတင်းအကျပ် လှုပ်ရှားခိုင်းခဲ့တာ”</p> <p> </p> <p>မူကျန့်က လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ မင်းကို နှလုံးသားမဲ့ခေါင်းလောင်းကို ပေးရင် မင်း ငါ့ကို မသတ်ဘူးလား"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါပေါ့ မသတ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>မူကျန့်က ခဏရပ်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"နှလုံးသားမဲ့ခေါင်းလောင်းကို မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်က ပြန်လည်ရယူဖို့ စေလွှတ်ခဲ့တာ။ မင်း ငါတို့ဆီကနေ ယူသွားရင် မင်း ရန်သူကြီးတစ်ယောက် ရနိုင်တယ်။ မင်း တကယ်လိုချင်တယ်ဆိုရင် မင်း ငါနဲ့အတူ မူမျိုးနွယ်စုကို လိုက်ပြီး မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ဆီကနေ ကိုယ်တိုင် ငှားတာက ပိုကောင်းမယ်"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အရှင်မူ ခင်ဗျား နောက်နေတာလား။ ဒီခေါင်းလောင်းက ဘယ်တုန်းက ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ဖြစ်သွားတာလဲ။</p> <p> </p> <p>ငှားချင်တယ်ဆိုရင် ဝူချင်းဂိုဏ်းဆီကနေ ငှားသင့်တာလေ"</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save