Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၁၆၉၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">အကျဉ်းချခံရခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ထပ်တူကျနေသော လမ်းကြောင်းများရှိသည့် ထိုနက်ရှိုင်းပြီး မှောင်မိုက်သော ပင်လယ်ဧရိယာထဲတွင် လောဘမြွေကြီးသည် ကြီးမားသော နာကျင်မှုကို ခံစားနေရသကဲ့သို့ ပင်လယ်ထဲတွင် လူးလှိမ့်ရုန်းကန်နေပြီး ကောင်းကင်ယံအထိ တည့်မတ်စွာ ထိုးတက်သွားသော လှိုင်းလုံးကြီးများကို အကြိမ်ကြိမ် ဖန်တီးနေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဗွမ်း..."</p> <p> </p> <p>ပင်လယ်ရေများသည် အဆက်မပြတ် ပေါက်ကွဲထွက်နေ၏။</p> <p> </p> <p>မိုင်ရာနှင့်ချီသော ပတ်ဝန်းကျင်အတွင်းရှိ ပင်လယ်သားရဲများအားလုံးသည် လောဘမြွေကြီး၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အဆင့်ကိုး ဖိအားကြောင့် ထိတ်လန့်သွားကြပြီး မူလနေရာတွင် ဆက်မနေရဲတော့ဘဲ ထွက်ပြေးကုန်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>နာရီအနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် မြွေကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်သွားကာ ပင်လယ်ရေထဲတွင် ဖြည်းညင်းစွာ ကူးခတ်ရင်း အနည်းငယ် ယိမ်းထိုးနေပြီး ၎င်း၏ ဝမ်းဗိုက်သည် ပင်လယ်ရေထဲမှ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို စုပ်ယူလိုက်တိုင်း နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>မြွေကြီး၏ ကိုယ်တွင်းရှိ မြို့တော်လေဟာနယ် ဗဟိုချက်တွင်မူ အရာအားလုံးသည် အပျက်အစီးများကဲ့သို့ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေ၏။</p> <p> </p> <p>အဆောက်အအုံ အများအပြား ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရပြီး နေရာတိုင်းတွင် အရိုးစုများ၊ ကျိုးပဲ့နေသော နံရံများနှင့် အပျက်အစီးများကိုသာ တွေ့မြင်နေရသဖြင့် အမှန်တကယ်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>မူလက ရှိနေခဲ့သော လူရာပေါင်းများစွာထဲတွင် ယခုအခါ သုံးဆယ် လေးဆယ်ခန့်သာ ကျန်ရှိတော့ပြီး အများစုမှာလည်း ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရထားကာ သွေးသံရဲရဲဖြင့် ထိတ်လန့်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>သံမဏိကြိုးတစ်ချောင်းသည် အပျက်အစီးများအထက်တွင် လွင့်မျောနေပြီး လေထဲတွင် အစီအရင်တစ်ခု ဖန်တီးကာ ယွမ်ကောင်းဟန်နှင့် သူ၏အဖော်များကို ပင့်ကူအိမ်ကဲ့သို့ ရစ်ပတ်ချည်နှောင်ထားသဖြင့် သူတို့မှာ ထွက်ပြေးရန် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>အတော်လေး သန့်ရှင်းနေသေးသော ရွှေရှန်းမှလွဲ၍ ကျန်သုံးဦးမှာ သွေးသံရဲရဲဖြင့် သနားစရာကောင်းသော အခြေအနေသို့ ရောက်နေကြပြီး သူတို့၏ ယွမ်ချီများမှာလည်း ပြင်းထန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ အခြေခံအားဖြင့် ထပ်မံတိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း မရှိတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် သံကြိုးအစီအရင်သည် အလွန်တရာ အစွမ်းထက်ပြီး လူလေးဦး၏ ကိုယ်ပိုင်စွမ်းအားများကို အဆက်မပြတ် စုပ်ယူကာ အစီအရင်စွမ်းအားအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p> ဤသို့ အတက်အကျရှိသော အခြေအနေကြောင့် လူလေးဦးစလုံးသည် အပြီးတိုင် ချည်နှောင်ခံလိုက်ရပြီး ခုခံနိုင်စွမ်း လုံးဝ ဆုံးရှုံးသွားကာ အားနည်းစွာဖြင့်သာ အချည်ခံထားရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"နောက်ဆုံးတော့... ဒီလူယုတ်မာ လေးယောက်ကို ငါတို့ နှိမ်နင်းနိုင်ခဲ့ပြီလား..."</p> <p> </p> <p>ဂိုဏ်းချုပ်ဖြစ်သူ ကွေ့လွီသည် တုန်ရီနေသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး ငိုတော့မည့်ပုံ ပေါ်နေ၏။</p> <p> </p> <p>ဤတိုက်ပွဲတွင် ကွေ့ကျားဂိုဏ်း၏ အထက်တန်းလွှာတပ်ဖွဲ့များမှာ အခြားအဖွဲ့အစည်း နှစ်ခုကဲ့သို့ပင် လုံးဝနီးပါးပျက်စီးသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ သေဆုံးဒဏ်ရာရမှုများမှာ ယခင်က ဤမျှ မများပြားခဲ့ဖူးပေ။</p> <p> </p> <p>"ဒီလေးယောက်က အစွမ်းထက်ကောင်း ထက်နိုင်ပေမဲ့ ငါတို့ရဲ့ ဝူချင်းဂိုဏ်းကို စော်ကားတဲ့ ဘယ်သူမဆို ဘယ်လောက်ပဲ အစွမ်းထက်ထက် အပြစ်ပေးခံရမှာပဲ"</p> <p> </p> <p>ဝူချင်းဂိုဏ်း၏ မဟာအကြီးအကဲလုံယွမ်ဝူ၏ မျက်လုံးများမှ အဆုံးအစမဲ့သော အေးစက်မှုများ ပစ်လွှတ်လိုက်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို သူ၏ရှေ့သို့ ဆတ်ခနဲ ဆွဲယူလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သံကြိုးများ တဂျုံးဂျုံး မြည်သွားပြီး ပိုမို တင်းကျပ်လာပုံရကာ လူလေးဦး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် နာကျင်သော အမူအရာများ စတင် ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဝူရှန်းဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ်ဖြစ်သူ ရှန့်ချင်းက ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ငါတို့က မဟာအကြီးအကဲရဲ့ နတ်ဘုရားစွမ်းအားကို အားကိုးခဲ့ရတုန်းပဲ။ အဲဒီလိုမှ မဟုတ်ရင် ငါတို့ ဆက်ပြီး တောင့်ခံထားနိုင်တော့မှာတောင် မဟုတ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>သူ၏မျက်လုံးများထဲတွင်လည်း ကြောက်ရွံ့မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>ရွှေရှန်းက ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ရှင်တို့က အဲဒီလောက်တောင် စွမ်းဆောင်နိုင်တယ်ဆိုရင် ကျမတို့ကို ချည်နှောင်ဖို့ သံကြိုးတွေကို မသုံးနဲ့လေ။ ကျမတို့နဲ့ မျှမျှတတ တိုက်ခိုက်စမ်းပါ"</p> <p> </p> <p>သူမ၏ ရွှေရောင်ဓားသည် သံကြိုးများကို ခုတ်ပိုင်းလိုက်ရာ မီးပွားအချို့ ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း သံကြိုးများကို လုံးဝ အန္တရာယ် မပေးနိုင်ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ စွမ်းအားများသည် လျော့ကျလာကာ သံကြိုးများနှင့်အတူ စီးဆင်းပျောက်ကွယ်သွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဓားကိုပင် မကိုင်စွဲနိုင်တော့ချေ။ အတန်ကြာ ညည်းညူပြီးနောက် သူမသည် လက်များကို ပျော့ခွေစွာ ချလိုက်ပြီး ပိုက်ကွန်ပေါ်တွင် အားနည်းစွာ တွဲလောင်းကျနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် မြွေကြီး၏ ကိုယ်တွင်းလေဟာနယ်ထဲတွင် စည်းမျဉ်းများနှင့် ကန့်သတ်ချက်များ ရှိနေပုံရသည်။ သူမသည် ရေနက်သားရဲများကို အချိန်မရွေး ဆင့်ခေါ်နိုင်သော်လည်း ယခုအခါ ၎င်းတို့နှင့် လုံးဝ ဆက်သွယ်၍ မရနိုင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ရှန့်ချင်း၏ သားဖြစ်သူ ရှန့်ကျုံးသည် ရှေ့ထွက်လာပြီး ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"အဖေ... ဒီကောင်မလေးက အထူးစွမ်းဆောင်ရည် ရှိပြီး လှလည်း လှတယ်။ သူ့ကို သားရဲ့ ဇနီးအဖြစ် ဘာလို့ မယူရမှာလဲ။</p> <p> </p> <p> မကြာသေးခင်ကမှ သားအတွက် ဇနီးသည် ရှာဖို့ အခက်အခဲ ဖြစ်နေခဲ့တယ် မဟုတ်လား။ ဒီအမျိုးသမီးက သားအတွက် အသင့်တော်ဆုံးလို့ ထင်တယ်"</p> <p> </p> <p>ရှန့်ချင်းသည် အံ့အားသင့်သွား၏။</p> <p> </p> <p>"ဒါက..."</p> <p> </p> <p>ရွှေရှန်းသည် အမှန်တကယ်ပင် လှပပြီး အစွမ်းထက်လှသည်။ အကယ်၍ သူမကို နှိမ်နင်းနိုင်ပြီး သူ၏ချွေးမ ဖြစ်လာမည်ဆိုလျှင်တော့ အကောင်းဆုံးသော အခြေအနေနှစ်ခုစလုံးကို ရရှိမည်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> သို့ရာတွင် သူသည် ဤလူများကို ဖမ်းဆီးခဲ့ခြင်း မဟုတ်သဖြင့် သူတို့ကို စီမံခန့်ခွဲပိုင်ခွင့် မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>လုံယွမ်ဝူသည်လည်း သူ၏အကျပ်အတည်းကို မြင်သောအခါ မျက်မှောင်ကြုတ်၍ ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဒီလူလေးယောက်က ငါ့ဂိုဏ်းက အဖွဲ့ဝင် အမြောက်အမြားကို ဒဏ်ရာရစေခဲ့ပြီး သေထိုက်ပေမဲ့ ဝူရှန်းဂိုဏ်းက သိုင်းပညာရှင်တွေရဲ့ အင်တိုက်အားတိုက် ကူညီထောက်ပံ့မှုသာ မပါရင် ငါလည်း ဒီဘေးဒုက္ခကနေ အသက်ရှင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။</p> <p> </p> <p>အရှင်ရှန့်ချင်းက ဒီကောင်မလေးကို သဘောကျတယ်ဆိုရင်တော့ ခေါ်သွားလိုက်ပါ။</p> <p> </p> <p>ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားတို့ သူ့ကို နှိမ်နင်းနိုင်ဖို့တော့ လိုလိမ့်မယ်။ အဲဒီလိုမှ မဟုတ်ရင် အဆုံးသတ်မရှိတဲ့ ပြဿနာတွေ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p>ရှန့်ချင်းသည် အလွန် ဝမ်းသာသွားပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်ကာ ကျေးဇူးတင်စကား အမြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အကြီးအကဲရဲ့ ကြင်နာမှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ကျုံးအာ... အကြီးအကဲကို အမြန် ကျေးဇူးတင်လိုက်လေ"</p> <p> </p> <p>ရှန့်ကျုံးသည် အလွန် ဝမ်းသာသွားပြီး ကျေးဇူးတင်စကား ပြောတော့မည့်ဆဲဆဲတွင် ရုတ်တရက် အခြားလူတစ်ယောက် ရှေ့ထွက်လာပြီး ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"အဖေ... ဒီကောင်မလေးက အရမ်း အာဏာရှင်ဆန်ပြီး ထိန်းရခက်တယ်။ သူ့ရဲ့ ကျင့်စဉ်ကို ဖျက်ဆီးပစ်ရမှာ နှမြောစရာကောင်းပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ အဲဒီလို မလုပ်ရင် ညီသုံးက သူ့ကို မနှိမ်နင်းနိုင်မှာကို သား စိုးရိမ်တယ်။ သားကိုပဲ သူနဲ့ လက်ထပ်ခွင့်ပေးလိုက်ပါလား"</p> <p> </p> <p>ဤသူကား ရှန့်ချင်း၏ အကြီးဆုံးသား ရှန့်ချုံးဖြစ်ပြီး သူ၏မျက်လုံးများမှာ လောဘများဖြင့် တောက်ပနေကာ နှုတ်ခမ်းများကို သပ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"ရှန့်ချုံး... မင်းလို ခွေးသားက ငါနဲ့ မိန်းမ လုရဲတယ်ပေါ့လေ..."</p> <p> </p> <p>ရှန့်ကျုံးသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် သူ့အား ဓားဖြင့် ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ချွင်..."</p> <p> </p> <p>ရှန့်ချင်းသည် ဓားကို ဖမ်းဆွဲလိုက်ပြီး ရှန့်ကျုံး၏ မျက်နှာကို ဖြတ်ရိုက်ကာ အော်ဟစ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"မင်း ဘယ်သူ့ကို ဆဲနေတာလဲ"</p> <p> </p> <p>"ဖြန်း..."</p> <p> </p> <p>ရှန့်ကျုံးသည် ပါးရိုက်ခံရမှုကြောင့် မူးဝေသွားကာ မတ်တတ်ပင် မရပ်နိုင်တော့ချေ။</p> <p> </p> <p>အစပိုင်းတွင် လူတိုင်းက ၎င်းကို ရယ်စရာဟု ထင်ခဲ့ကြသော်လည်း ယခုအခါ နေရာတိုင်းတွင် အပျက်အစီးများ သွေးများနှင့် အလောင်းကောင်များ ရှိနေသဖြင့် သူတို့ ဆက်၍ မရယ်နိုင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>လုံယွမ်ဝူမှာ စကားမပြောနိုင်တော့ဘဲ ရယ်လည်း ရယ်ချင်… စိတ်လည်း တိုနေမိသည်။ သူသည် နှာခေါင်းရှုံ့၍ ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"အရှင်ရှန့်ချင်း... ဒီကောင်မလေးကို ခေါ်သွားလို့ ရပါတယ်။ သူ့ကို ဘယ်လို ကိုင်တွယ်မလဲဆိုတာကိုတော့ ခင်ဗျားတို့ဘာသာ ဆုံးဖြတ်နိုင်ပါတယ်"</p> <p> </p> <p>ရှန့်ချင်းက အလျင်စလို ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အကြီးအကဲ"</p> <p> </p> <p>သားနှစ်ယောက်စလုံးကလည်း အလျင်အမြန် ကျေးဇူးတင်လိုက်ကြသည်။ သူတို့၏ မျက်လုံးများမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် တောက်ပနေသော်လည်း တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အသေအလဲ စိုက်ကြည့်ချင်နေသည့်အလား အဆိပ်ပြင်းသော အကြည့်များဖြင့် အပြန်အလှန် ကြည့်လိုက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>ကွေ့လွီက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါတို့ ဒီသုံးယောက်ကို လွယ်လွယ်နဲ့ သတ်လို့ မဖြစ်ဘူး။ သူတို့ရဲ့ ဇာစ်မြစ်နဲ့ ရည်ရွယ်ချက်တွေကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုဖို့ အတင်းအကျပ် ခိုင်းစေပြီးတဲ့နောက် သေဆုံးဒဏ်ရာရခဲ့တဲ့ ရေတွက်လို့မရတဲ့ တပည့်တွေအတွက် လက်စားချေတဲ့အနေနဲ့ သူတို့ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း အရေခွာ အပိုင်းပိုင်းဖြတ်ပြီး တစ်စစီ သတ်ပစ်ရမယ်"</p> <p> </p> <p>ကွေ့ကျားဂိုဏ်းသည် သူတို့၏ သိုင်းပညာရှင် အများအပြား သေဆုံးခဲ့ပြီး သူကိုယ်တိုင်လည်း သေလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ သူသည် အမုန်းတရားများ ပြည့်နှက်နေပြီး အံကြိတ်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>လုံယွမ်ဝူ၏ မျက်လုံးများတွင် အေးစက်သော အလင်းတန်းများ လင်းလက်သွားပြီး ကျောချမ်းဖွယ်ကောင်းသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ငါတို့ သူတို့ကို ဒီအတိုင်း လွတ်မြောက်သွားခွင့် မပေးနိုင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီသုံးယောက်က အရမ်း အစွမ်းထက်တော့ သူတို့ကို ဒီအတိုင်း သတ်ပစ်လိုက်တာက နှမြောစရာကောင်းတယ်။ ငါတို့ အသုံးပြုဖို့အတွက် မိစ္ဆာရုပ်သေးရုပ်တွေအဖြစ် သန့်စင်ပေးဖို့ မရဏမိစ္ဆာဂိုဏ်းကို အဖိုးအခပေးပြီး ခိုင်းသင့်တယ်"</p> <p> </p> <p>လူတိုင်း၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွား၏။</p> <p> </p> <p>"ဒါ အထူးကောင်းမွန်တာပဲ"</p> <p> </p> <p>"မရဏမိစ္ဆာဂိုဏ်းက ဖန်တီးလိုက်တဲ့ မိစ္ဆာရုပ်သေးရုပ်တွေဟာ သူတို့ရဲ့ စွမ်းအား ကိုးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းကျော်ကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်တယ်။</p> <p> </p> <p>တကယ်လို့ ဒီလူသုံးယောက်ကို ဖန်တီးရာမှာ အောင်မြင်ခဲ့ရင် ငါတို့ ဂိုဏ်းသုံးဂိုဏ်းရဲ့ အင်အားက သေချာပေါက် အများကြီး တိုးတက်လာလိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p>အသက်ရှင် ကျန်ရစ်သူများမှာ အလွန် ဝမ်းသာသွားကြသည်။ တိုက်ပွဲမှာ အလွန် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လွန်းခဲ့ပြီး သူတို့ မွေးဖွားကတည်းက ဤမျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အဖြစ်အပျက်မျိုးကို တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးခဲ့ကြပေ။</p> <p> </p> <p>ရှန့်ချင်းက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဒီနှစ်ယောက်စလုံးက ကောင်းကင်ဘုံကိုးပါးနယ်ပယ် ကြယ်ကိုးပွင့် အထွတ်အထိပ် သိုင်းပညာရှင်တွေလေ။ ဒီလောက် အစွမ်းထက်တဲ့ အလောင်းကောင်တွေဆိုတော့ မရဏမိစ္ဆာဂိုဏ်းက သူတို့အတွက်ပဲ ယူထားဖို့ ကြိုးစားမှာကို ငါ စိုးရိမ်တယ်"</p> <p> </p> <p>လုံယွမ်ဝူက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အခုလောလောဆယ် အဲဒါကို စိတ်ပူနေလို့ မရဘူး။ တကယ်လို့ မရဏမိစ္ဆာဂိုဏ်းက အဲဒါကို လိုချင်တယ်ဆိုရင်တောင် ငါတို့က သူတို့ကို မျက်နှာသာပေးတဲ့အနေနဲ့ ရောင်းလိုက်ပြီး ငါတို့ရဲ့ ဆုံးရှုံးမှုတွေကို ကာမိအောင် စျေးကောင်းကောင်းနဲ့ ပြန်ရနိုင်တယ်လေ"</p> <p> </p> <p>ကွေ့လွီက ခေါင်းညိတ်၍ ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဒါ အဓိပ္ပာယ်ရှိတယ်။ ကောင်းကင်မဟာမိတ်အဖွဲ့ထဲမှာ ငါတို့ရဲ့ နယ်မြေကိုလည်း တိုးချဲ့ပေးနိုင်မှာ ဖြစ်လို့ နောင်တစ်ချိန် ကုန်းမြေကြီးကို အုပ်စိုးတဲ့အခါ ပိုပြီး အကျိုးအမြတ်တွေ ရနိုင်မှာပေါ့"</p> <p> </p> <p>လုံယွမ်ဝူက ခေါင်းညိတ်၍ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါလည်း အဲဒီလိုပဲ ထင်တယ်"</p> <p> </p> <p>ကွေ့လွီက ဝမ်းနည်းစွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"အစကတော့ ငါက ကုန်းမြေကြီးကို ကြီးစိုးဖို့ ယုံကြည်ချက် အပြည့်ရှိခဲ့တာ။ ငါတို့ ဂိုဏ်းသုံးဂိုဏ်းရဲ့ အင်အားနဲ့ဆိုရင် တော်ဝင်နယ်မြေနဲ့ ဝိညာဉ်ဖွဲ့စည်းခြင်းပင်လယ်တို့ကို အနိုင်မယူနိုင်ဘူးဆိုရင်တောင် အဲဒီ အင်အားကြီး ဂိုဏ်းခုနစ်ခုနဲ့ အနည်းဆုံး တန်းတူလောက်တော့ ရှိနေတာပဲလေ။</p> <p> </p> <p> ဒီတိုက်ပွဲမှာ ငါတို့ရဲ့ အင်အား တော်တော်များများ ဆုံးရှုံးသွားလိမ့်မယ်လို့ ငါ လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး။ ပြီးတော့ မင်းတို့ရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်တောင်..."</p> <p> </p> <p>လုံယွမ်ဝူက ခါးသီးစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါတို့ရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်က သူ့ရဲ့ ရည်မှန်းချက် မအောင်မြင်ခင် သေဆုံးသွားတာ တကယ်ကို နှမြောစရာကောင်းတာပဲ"</p> <p> </p> <p>"ဟားဟားဟား..."</p> <p> </p> <p>ချန်ချင်းယွီသည် မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ဘဲ အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ရယ်မောကာ လှောင်ပြောင်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"မင်းတို့ရဲ့ အသေးအဖွဲ အင်အားလေးနဲ့များ ကုန်းမြေကြီးကို ကြီးစိုးမယ်လို့ ကြွေးကြော်ရဲသေးတယ်ပေါ့။</p> <p> </p> <p> ဟားဟားဟား... မင်းတို့က ငါ့ကို ရယ်ရလွန်းလို့ သေတော့မလို ဖြစ်အောင် လုပ်နေတာပဲ။</p> <p> </p> <p>ငါ အမှန်အတိုင်း ပြောပြမယ်။ အဓိက ဂိုဏ်းကြီး ခုနစ်ဂိုဏ်းထဲက ဘယ်ဂိုဏ်းမဆို မင်းတို့လို လူတစ်ရာလောက်ကို ချက်ချင်း သုတ်သင်ပစ်နိုင်တယ်။ ဟားဟားဟား... မင်းတို့က တကယ့်ကို ရေတွင်းထဲက ဖားသူငယ်တွေပဲ"</p> <p> </p> <p>လုံယွမ်ဝူနှင့် အခြားသူများ၏ အမူအရာများမှာ ပြင်းထန်စွာ ပြောင်းလဲသွား၏။ သူတို့၏ ဒေါသနှင့် အမုန်းတရားများမှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"သေချင်နေတာလား"</p> <p> </p> <p>လုံယွမ်ဝူသည် လေထဲတွင် ရုပ်လုံးပေါ်လာသော သူ့လက်ဝါးဖြင့် ဝုန်းခနဲ ရိုက်ချလိုက်ရာ ချန်ချင်းယွီ၏ ရင်ဘတ်ကို ထိမှန်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဖူး..."</p> <p> </p> <p>ချန်ချင်းယွီသည် ယခင်ကတည်းက ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရထားခဲ့ပြီးဖြစ်ရာ ယခုအခါ သွေးတစ်ပွက် အန်ချလိုက်ပြီး နေရာတွင်ပင် သတိလစ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ရှန့်ချင်းက အလျင်စလို ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"အကြီးအကဲ... ကျေးဇူးပြုပြီး သူ့ကို ညှာတာပေးပါ။ သူ့ကို သတ်လိုက်ရင် သူက ဘာတန်ဖိုးမှ ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>"ဟွန့်... ဘယ်သူက သူ့ကို အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ လျှောက်ပြောခိုင်းလို့လဲ။ မရဏမိစ္ဆာဂိုဏ်းကို မရောင်းခင် သူ့ရဲ့ လျှာကို ဖြတ်ပစ်လိုက်"</p> <p> </p> <p>လုံယွမ်ဝူက အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ရွှေရှန်းက အော်ဟစ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ။ ချန်ချင်းယွီ ပြောတာ လုံးဝ မှန်တယ်။ ရှင်တို့ရဲ့ အင်အားက ကျမတို့ကို ယှဉ်ပြိုင်ဖို့ လုံးဝ မလုံလောက်ဘူး"</p> <p> </p> <p>လူတိုင်း၏ မျက်နှာများ ခက်ထန်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ရှန့်ချင်းသည် အလျင်အမြန် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ညွှန်ပြကာ ရွှေရှန်း၏ လည်ချောင်းကို ထိမှန်စေပြီး သူမ၏ စကားပြောသွေးကြောကို ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် ဤချွေးမကို အတော်လေး သဘောကျနေပြီး လူအုပ်ကြီးကို ဒေါသထွက်စေကာ သတ်ဖြတ်ခံရမည်ကို စိုးရိမ်နေ၏။</p> <p> </p> <p>ရွှေရှန်းသည် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် အကြိမ်အနည်းငယ် ရုန်းကန်လိုက်သော်လည်း စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောနိုင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ကွေ့လွီက အေးစက်စက် ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ကုန်းမြေကြီးက ဒီသိုင်းပညာရှင်တွေ အားလုံးက မယုံနိုင်လောက်အောင် မာနကြီးပြီး ဘဝင်မြင့်ကြတာပဲ။</p> <p> </p> <p> သူတို့က ကမ္ဘာကြီးရဲ့ ကျယ်ပြန့်မှုကို တကယ် မသိကြဘဲ ကောင်းကင်သိုင်းပညာကုန်းမြေကြီးကပဲ အထွတ်အထိပ်လို့ ထင်နေကြတယ်။ တကယ် ရယ်စရာကောင်းတာက သူတို့ပဲ"</p> <p> </p> <p>လုံယွမ်ဝူက ခေါင်းညိတ်၍ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါရဲ့ အသေးစိတ် ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာမှုနဲ့ တွက်ချက်မှုတွေအရ ကောင်းကင်သိုင်းပညာကုန်းမြေကြီးမှာ စောင့်ကြည့်ဖို့ တန်တာဆိုလို့ အင်အားကြီး ဂိုဏ်းခုနစ်ဂိုဏ်းပဲ ရှိတယ်။</p> <p> </p> <p>တော်ဝင်နယ်မြေနဲ့ ဝိညာဉ်ဖွဲ့စည်းခြင်းပင်လယ်ကလည်း အင်အားကြီးတယ်လို့ သတ်မှတ်လို့ ရပြီး သူတို့ရဲ့ အင်အားက ငါတို့ ဂိုဏ်းသုံးဂိုဏ်းထက် အများကြီး သာလွန်တယ်။</p> <p> </p> <p> ငါတို့ သူတို့ကို ရှောင်ရှားဖို့ ကြိုးစားသင့်ပြီး လွယ်လွယ်နဲ့ မဆွသင့်ဘူး။ အဓိက ဂိုဏ်းကြီး ခုနစ်ဂိုဏ်းအတွက်ကတော့ သူတို့ရဲ့ အင်အားက ငါတို့လောက် မကောင်းပေမဲ့ သိပ်တော့ မကွာဘူး။ ငါတို့သာ သတိထားမယ်ဆိုရင် သူတို့ကို တစ်ဂိုဏ်းချင်းစီ ဖြုတ်ချနိုင်တယ်"</p> <p> </p> <p>ရှန့်ချင်းက ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"မဟာအကြီးအကဲပြောတာ လုံးဝ မှန်တယ်။ ငါတို့ ဂိုဏ်းသုံးဂိုဏ်းက ကြီးမားတဲ့ အပြောင်းအလဲတွေနဲ့ ရင်ဆိုင်ခဲ့ရတာဆိုတော့ ကုန်းမြေကြီးပေါ်က ဂိုဏ်းတွေကို အတင်းအကျပ် သိမ်းပိုက်ဖို့ဆိုတာ မသင့်တော်တော့ဘူး။</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်မဟာမိတ်အဖွဲ့ထဲမှာပဲ နေပြီး အကျိုးအမြတ်တွေကို ခံစားနေတာက အကောင်းဆုံးပဲ။ ငါတို့ အင်အား ပြန်ပြည့်လာမှ နောက်ထပ် အစီအစဉ်တွေကို ဆက်လုပ်နိုင်တယ်"</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကောင်းဟန်သည် အံ့အားသင့်သွားပြီး မမေးဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။</p> <p> </p> <p>"မင်းတို့ ဘာလုပ်ချင်တာလဲ။ ကောင်းကင်သိုင်းပညာကုန်းမြေကြီးကို ကြီးစိုးချင်တာလား။ မင်းတို့က တသီးတခြား နေထိုင်ရမှာ မဟုတ်ဘူးလား"</p> <p> </p> <p>"ဟွန့်... မင်းက ထာဝရ ပုန်းအောင်းနေမှာလား။ ပင်လယ်ရပ်ခြား အရင်းအမြစ်တွေက ပိုပိုပြီး ရှားပါးလာနေပြီ။ ဘာဖြစ်လို့ မင်းတို့လို အားနည်းတဲ့သူတွေကို အရင်းအမြစ်တွေ အများကြီး ပေးရမှာလဲ"</p> <p> </p> <p>ကွေ့လွီက လှောင်ပြုံးပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အခုလောလောဆယ် ကောင်းကင်သိုင်းပညာကုန်းမြေကြီးမှာ ရေနွေးအိုးထဲက ဖားတွေလို ဖြည်းဖြည်းချင်း အပြုတ်ခံနေရတဲ့သူတွေ အများကြီးပဲ။</p> <p> </p> <p>သူတို့ မကြာခင် ငါတို့ရဲ့ လျှို့ဝှက်ဂိုဏ်းတွေရဲ့ အင်အားကို မြည်းစမ်းရတော့မယ်။ အဲဒီအချိန်ကျရင် သူတို့မှာ လက်နက်ချမလား သေမလားဆိုတဲ့ ရွေးချယ်စရာပဲ ရှိတော့မှာ"</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကောင်းဟန်မှာ အလွန် အံ့အားသင့်သွားရသည်။ အစဉ်အမြဲ အေးချမ်းခဲ့သော ပင်လယ်ရပ်ခြားတွင် ဤမျှ ကြီးမားသော အန္တရာယ်ကြီးတစ်ခု ကျရောက်လာမည်ဟု သူ လုံးဝ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>ထိုအတောအတွင်း တော်ဝင်နယ်မြေ၏ ထောက်လှမ်းရေးခန်းမသခင်ဖြစ်သည် ပိုင်လင်ယွဲ့သည် ရှင်းယန်မြို့တွင် ကျဆုံးသွားခဲ့လေပြီ။ ယခု ထောက်လှမ်းရေးခန်းမအား မည်သူက တာဝန်ယူထားသည်ကို မသိရသလို ပင်လယ်ရပ်ခြားမှ အန္တရာယ်များကို သူတို့ ရင်ပေါင်တန်းနိုင်ခြင်း ရှိ မရှိကိုလည်း မသိရပေ။</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကောင်းဟန်က မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဒါက ထျန်းချွမ်ယာရဲ့ အကြံလား"</p> <p> </p> <p>လုံယွမ်ဝူနှင့် အခြားသူများ၏ မျက်နှာများအားလုံး အရောင်ပြောင်းသွားကြပြီး နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ပြောလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>"ထျန်းချွမ်ယာက အရာအားလုံးကနေ ကင်းကွာနေပြီး ဒီကိစ္စတွေကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘူး"</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကောင်းဟန်က ထပ်မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဒါဆိုရင် မင်းတို့ စောနက ပြောတဲ့ ကောင်းကင်မဟာမိတ်ဆိုတာ ဘယ်လို အဖွဲ့အစည်းမျိုးလဲ"</p> <p> </p> <p>လုံယွမ်ဝူက ဖြေရန် ဟန်ပြင်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ကွေ့လွီက အလျင်အမြန် တားဆီးကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အကြီးအကဲ... သူတို့ကို ဘာမှ ထပ်ပြောနေစရာ မလိုပါဘူး။ သူတို့ကို မရဏမိစ္ဆာဂိုဏ်းဆီ ရောင်းပစ်လိုက်ပြီး အရူးတွေအဖြစ်သာ နေပါစေ"</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကောင်းဟန်က ကျိန်ဆဲလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ကျစ်... မင်းတို့က အရမ်း ရက်စက်လွန်းတယ်"</p> <p> </p> <p>လုံယွမ်ဝူက ခေါင်းညိတ်၍ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်တယ်။ ငါ့ရဲ့ ယွမ်ချီပြောင်းလဲခြင်းသံကြိုးက သူတို့ရဲ့ ယွမ်ချီတွေ အားလုံးကို စုပ်ယူပြီးတဲ့နောက် သူတို့ကို အကျဉ်းချထားမယ်။</p> <p> </p> <p> ပြီးရင် သူတို့ရဲ့ ဇာစ်မြစ်နဲ့ ရည်ရွယ်ချက်တွေကို သိရအောင် သူတို့ကို ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မယ်"</p> <p> </p> <p>သံကြိုးများပေါ်မှ မှော်စာလုံးများသည် ဆက်လက် မြင့်တက်လာပြီး လူလေးဦးထံမှ စွမ်းအားများကို ပိုမို ညှစ်ထုတ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကောင်းဟန်က ခါးသက်သက် ပြုံး၍ ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်စရာ မလိုပါဘူး။ မင်း သိချင်တာသာ မေးပါ။ ငါ သိသမျှ အရာအားလုံးကို ပြောပြပါ့မယ်"</p> <p> </p> <p>"ဟွန့်... သူရဲဘောကြောင်တဲ့ကောင်"</p> <p> </p> <p>လုံယွမ်ဝူက မထီမဲ့မြင် လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်ပြီး မှော်အတတ်ကို ဆက်လက် အသုံးပြုနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>မကြာမီတွင် သူတို့လေးဦးသည် စွမ်းအင်များ ခန်းခြောက်သွားပြီး သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များပေါ်တွင် ထူးဆန်းသော အဆောင်လက်ဖွဲ့များ ကပ်ထားခံရကာ မည်သည့်စွမ်းအားမျှ ထုတ်မသုံးနိုင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p> ထို့နောက် သူတို့ကို အထူးသတ္တုလှောင်အိမ်တစ်ခုအတွင်း အကျဉ်းချကာ အမြင့်တွင် ချိတ်ဆွဲထားလိုက်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save