Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၁၆၉၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">တားဆီးမရနိုင်ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>မူဝမ်ချန် ဒေါသထွက်ကာ အရှက်သွားရသည်။ သူသည် တစ်ချက်မျှ အပြန်အလှန် တိုက်ခိုက်ပြီးသည်နှင့် သူ့လက်နက်ကို လွှတ်ချလိုက်ရသဖြင့် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ကျစ်... လူယုတ်မာ"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က စကားမပြောနိုင်တော့ဘဲ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း ငါ့ကို ခုတ်ပိုင်းပြီးတဲ့နောက် ငါက မင်းရဲ့ လက်နက်ကို ယူလိုက်ရင် အဲဒါက ဘယ်လိုလုပ် လူယုတ်မာဆန်တာ ဖြစ်သွားရတာလဲ။</p> <p> </p> <p>ငါက မင်း ခုတ်တာကို ငြိမ်ငြိမ်လေး ခံနေပေးမှ လူယုတ်မာ မဆန်တာလား"</p> <p> </p> <p>မူဝမ်ချန်က လှောင်ပြုံးပြုံး၍ ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"မင်း ဘယ်လောက်ပဲ အပြောကောင်းကောင်း အလုပ်ဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်သည် သူတို့နှင့် လုံးဝ စကားပြော၍ မရနိုင်တော့ကြောင်း ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားလေသည်။ သူသည် သူ၏နဖူးကို ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ရိုက်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"မူကျန့်... ငါ အခုလောလောဆယ် လုပ်စရာ ကိစ္စတွေ ရှိနေလို့ မင်းတို့နဲ့ ကစားဖို့ အချိန်မရှိဘူး။ မင်းတို့ ဖယ်ပေးမယ်ဆိုရင် ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့သလို ငါ ဟန်ဆောင်ပေးလို့ ရတယ်"</p> <p> </p> <p>မူကျန့်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟီးဟီး... တကယ်တော့ ငါက မင်းကို အခက်အခဲ မဖြစ်စေချင်ပါဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတို့က ရန်သူတွေကို အတူတူ တိုက်ခိုက်ခဲ့တဲ့ သမိုင်းကြောင်း ရှိတယ်လေ။</p> <p> </p> <p>မင်းသာ နှလုံးသားမဲ့ခေါင်းလောင်းနဲ့ ကောင်းကင်ခွင်းနွားကို ပေးအပ်ပြီး၊ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ငါ့မူမျိုးနွယ်စုထဲကို ဝင်ရောက်ဖို့ သဘောတူမယ်ဆိုရင် မင်းကို ဖြတ်သန်းသွားခွင့် ပြုရုံသာမကဘဲ မင်းကို ရေနက်လမ်းကြောင်းဆီ ပို့ပေးမယ်ဆိုတဲ့ ငါ့ရဲ့ ကတိကိုပါ တည်ပေးမယ်"</p> <p> </p> <p>"ဘာ... မူမျိုးနွယ်စုထဲ ဝင်ရမယ် ဟုတ်လား..."</p> <p> </p> <p>အခြားလေးဦးစလုံးမှာ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ မူဝမ်ချန်က ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"သူ့မှာ ဘာကောင်းကျိုး ဒါမှမဟုတ် ဘာစွမ်းဆောင်ရည်တွေများ ရှိနေလို့လဲ။ ငါ့မူမျိုးနွယ်စုထဲ ဝင်ဖို့ သူက ဘာအရည်အချင်းတွေ ရှိနေလို့လဲ။ အကြီးအကဲကျန့်... သူ လှည့်စားတာကို မခံနဲ့"</p> <p> </p> <p>မူကျန့်က ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းတို့ ဒီကိစ္စကို လောနေစရာ မလိုပါဘူး။ ငါ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ကို အကြောင်းကြားခဲ့ပြီး သူကလည်း သဘောတူပြီးသားပါ"</p> <p> </p> <p>"ဘာ..."</p> <p> </p> <p>ထိုလေးဦးမှာ နောက်တစ်ကြိမ် အံ့အားသင့်သွားကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများပေါ်တွင် ထိတ်လန့်မှုများ ပေါ်လာလေသည်။ ထို့နောက် သူတို့သည် ယွင်ရှောင်အား ထီပေါက်သွားသူ တစ်ယောက်ကဲ့သို့ ကြည့်လိုက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>မူယွီရုံသည် မျက်မှောင်များကို ပြင်းထန်စွာ ကျုံ့လိုက်ပြီး မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အကြီးအကဲကျန့်... ငါ ခင်ဗျားကို သံသယဝင်လို့ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒါက ယုံဖို့ တကယ်ကို ခက်ခဲလွန်းတယ်"</p> <p> </p> <p>မူကျန့်က ပြန်ပြော၏။</p> <p> </p> <p>"မင်းတို့အားလုံး ဒီနှစ်ရဲ့ သိုင်းပြိုင်ပွဲအကြောင်းကို မေ့သွားကြပြီလား"</p> <p> </p> <p>မူယွီရုံက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ့ရဲ့ မူမျိုးနွယ်စုက သိုင်းပြိုင်ပွဲမှာ အနိုင်ရဖို့ အခွင့်အရေး အရမ်းများပါတယ်။ ငါတို့ အနိုင်မရနိုင်ဘူးဆိုရင်တောင် ဒီဂုဏ်ကျက်သရေကို ရယူဖို့ အပြင်လူတစ်ယောက်ကို ငါတို့ မျိုးနွယ်စုထဲ ဝင်ခွင့်ပြုစရာ မလိုပါဘူး"</p> <p> </p> <p>မူကျန့်၏ အမူအရာမှာ ခက်ထန်သွားပြီး လေးနက်စွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဒီသိုင်းပြိုင်ပွဲက အရင်နဲ့ မတူဘူး။ အချိန်ကျလာရင် မင်းတို့ အသေးစိတ် အချက်အလက်တွေကို သိလာလိမ့်မယ်။ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ကလည်း သဘောတူပြီးသားမလို့ ဒီနေရာမှာ သံသယဝင်နေစရာ မလိုဘူး"</p> <p> </p> <p>မူဝမ်ချန်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး တစ်ခဏအကြာတွင် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီလိုဆိုမှတော့ ငါတို့က နာခံရမှာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ မူဆိုတဲ့ မျိုးရိုးနာမည်ကို ပြောင်းလိုက်ရင်တောင် အပြင်လူတွေပဲ ဖြစ်နေဦးမှာပဲ။ မူသွေးစစ်စစ် ပါသူတစ်ယောက်လို ဆက်ဆံခံရပြီး ဂုဏ်ကျက်သရေကို ရနိုင်မယ်လို့တော့ မထင်နဲ့"</p> <p> </p> <p>သူသည် ယွင်ရှောင်ကို အေးစက်စက် ကြည့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ခွေးသားတွေ... မင်းတို့ ရပ်တော့မှာလား မရပ်တော့ဘူးလား"</p> <p> </p> <p>ထိုစကားများကြောင့် ယွင်ရှောင်မှာ ဒေါသထွက်သွားပြီး ရွှေရှန်းနှင့် အခြားသူများ၏ လုံခြုံရေးအတွက် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းတို့က ဖယ်ပေးဖို့ ငြင်းဆန်နေမှတော့ သေလိုက်ကြတော့"</p> <p> </p> <p>စကားပြောဆို ဆက်သွယ်ခြင်းမှာ လုံးဝ အသုံးမဝင်ကြောင်းနှင့် သူတို့နှင့် အကျိုးသင့်အကြောင်းသင့် ပြောဆိုကာ ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ အခြေခံမူများကို ရှင်းပြရမည်ဖြစ်ကြောင်း နောက်ဆုံးတွင် သူ သဘောပေါက်သွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူ့လက်ထဲတွင် ကောင်းကင်အလင်းဓားသေတ္တာ ဖျတ်ခနဲ ပေါ်လာ၏။ လက်ဟန်တစ်ချက်ဖြင့် ဓားသေတ္တာသည် အလိုအလျောက် ပွင့်သွားပြီး အဆုံးအစမဲ့သော ငွေရောင်အလင်းတန်းများ ကောင်းကင်ယံသို့ ပစ်တက်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ပေထျန်းနှင်းကြယ်ဓား သုံးဆယ့်ခြောက်လက် ပျံသန်းထွက်ပေါ်လာပြီး ကောင်းကင်ယံတွင် ဧရာမ အစီအရင်တစ်ခုကို ဖန်တီးကာ အောက်သို့ ပြင်းထန်စွာ ဖိချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အဆုံးအစမဲ့သော ဓားစွမ်းအင်ပင်လယ်ကြီးသည် လူငါးဦးကို ချက်ချင်း ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး ပင်လယ်ရေများ မြင့်တက်လာကာ ရေနွေးငွေ့မြောက်မြားစွာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများကို ပြာဝေသွားစေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုလူငါးဦးမှာ အံ့အားသင့်သွားပုံရသော်လည်း သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင်တော့ သိပ်ပြီး ဂရုမစိုက်ကြပေ။</p> <p> </p> <p>ဓားအတားအဆီးသည် အောက်သို့ ဖိချလာပြီး ၎င်း၏ အတွင်းတွင် ဓားအလင်းတန်း သန်းပေါင်းများစွာ ကခုန်နေကာ ကြီးမားလှသော ဖိအားကို ဖန်တီးနေ၏။ ငါးဦးစလုံး သတိထားလိုက်ကြသော်လည်း ဓား၏ စွမ်းအားက တိုက်ခိုက်ခြင်း မရှိဘဲ လေဟာနယ်ကို ဖိနှိပ်ထားရုံသာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>မူယွီရုံက လှောင်ပြုံးပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီဓားဝင်္ကပါက ပြစားရုံ သက်သက်ပဲလား"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်သည် နတ်ဘုရားနယ်မြေကျောက်ပြားကို လေထဲသို့ ပစ်တင်လိုက်ရာ ၎င်းသည် လှိုင်းလုံးများအထက်တွင် ကခုန်နေပြီး ရွှေရောင် အလင်းတန်း မြောက်မြားစွာကို ထုတ်လွှတ်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p> မူကျန့်မှလွဲ၍ ကျန်လူလေးဦးမှာ အံ့အားသင့်သွားကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများအတွင်းသို့ စူးဝင်လာမှုကြောင့် နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ကြရ၏။</p> <p> </p> <p>မူယိထုံက စူးစိုက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အကြီးအကဲကျန့်... ဒါက ခင်ဗျား ပြောတဲ့ ရတနာလား။ ဒါက ဘယ်လို မှော်လက်နက်မျိုးလဲ။ သူ့ရဲ့ စွမ်းအားက အရမ်း ကြီးမားပြီး အဆုံးမဲ့နေတာပဲ"</p> <p> </p> <p>မူကျန့်သည်လည်း အံ့အားသင့်သွားပြီး မျက်တောင် အကြိမ်ကြိမ် ခတ်လိုက်သော်လည်း ထိုမှော်လက်နက်၏ အဆင့်ကို မခွဲခြားနိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် လူငါးဦးထံမှ ရွှေရောင် အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာ၏။ ယွင်ရှောင်သည် ထူးဆန်းသော လက်ဟန်များ တရစပ် ပြုလုပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး ရွှေရောင် အလင်းတန်းများသည် ပင်လယ်ရေမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် လှိုင်းထနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ချွင်..."</p> <p> </p> <p>သံကြိုးများ ယိမ်းထိုးနေသည့် အသံများ ဖြည်းဖြည်းချင်း ထွက်ပေါ်လာပြီး မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် လူငါးဦးသည် နတ်ဘုရားနယ်မြေကျောက်ပြား၏ ဥပဒေသံကြိုးများဖြင့် ချည်နှောင်ခံလိုက်ရကာ အကြိမ်အနည်းငယ် ရစ်ပတ်ခံလိုက်ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>မူကျန့် ထိတ်လန့်သွား၏။ သူသည် ရွှေရောင် သံကြိုးများကို ကြည့်လိုက်ရာ ၎င်းတို့တွင် သတ္တုဒြပ်စင် မရှိသော်လည်း သတ္တုဂုဏ်သတ္တိများ ပါရှိနေပြီး အဆုံးမရှိသော အကွာအဝေးအထိ ဆန့်ထွက်နေသော သေးငယ်သည့် မှော်စာလုံးများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>မကောင်းသော ခံစားချက်တစ်ခုနှင့် သံသယတစ်ခု သူ့စိတ်ထဲတွင် ပေါ်လာလေသည်။ လေဟာနယ်စွမ်းအား သံကြိုးပင်။</p> <p> </p> <p>အခြားသူများသည် ပြင်းထန်စွာ ရုန်းကန်ကြသော်လည်း တစ်ခဏအတွင်း ရုန်းမထွက်နိုင်ကြသဖြင့် သူတို့၏ အမူအရာများမှာ ပြင်းထန်စွာ ပြောင်းလဲသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>မူကျန့်က အံ့သြတကြီး အော်ဟစ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"လီယွင်ရှောင်... ဒါ... ဒါက ဘာကြီးလဲ။ ဒဏ္ဍာရီလာ လေဟာနယ်စွမ်းအား သံကြိုးများလား"</p> <p> </p> <p>လေဟာနယ်စွမ်းအား သံကြိုးဟူသော စကားလုံးများ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် အခြားလေးဦးမှာ လန့်ဖြတ်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>မူယွီရုံက အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ရယ်မောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဟားဟား... အကြီးအကဲကျန့်ကတော့ လွန်လွန်ကျူးကျူးတွေ တွေးနေပါပြီ။ ဘယ်လိုလုပ် အဲဒီနယ်မြေရဲ့ စွမ်းအား အရာအားလုံးရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေ ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။</p> <p> </p> <p>ဒီကောင်လေးမှာသာ အဲဒီလောက် စွမ်းအားရှိရင် ငါတို့ အစောကြီးကတည်းက သုတ်သင်ခံလိုက်ရပြီပေါ့"</p> <p> </p> <p>အခြားသူများလည်း ငြိမ်သက်သွားကြပြီး မူကျန့်သည်လည်း စဉ်းစားကြည့်ကာ သဘောတူလိုက်သော်လည်း ရွှေရောင်သံကြိုးများသည် သူ့ကို ကြီးမားသော ဖိနှိပ်မှု ခံစားချက်တစ်ခု ပေးနေဆဲဖြစ်ပြီး သူ၏လေးလံသော စိတ်အခြေအနေမှာ ဆက်လက် တည်ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါက ဘာလဲဆိုတာ အရေးမကြီးတော့ဘူး။ အရေးကြီးတာက မင်းတို့ကောင်တွေနဲ့ အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ပြောနေဖို့ ငါ့မှာ အချိန်မရှိဘူး"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်၏ အကြည့်များမှာ ဓားတစ်လက်ကဲ့သို့ အေးစက်နေ၏။ တုသိတာဘုံတောင်သည် သူ့လက်ဝါးထဲမှ ဖြည်းဖြည်းချင်း ထွက်ပေါ်လာပြီး ဧရာမ တောင်ကြီးတစ်လုံးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ လူငါးဦးအပေါ်သို့ ဝုန်းခနဲ ဖိချလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ကြီးမားလှသော အင်အားကြောင့် လေထုမှာ အဆက်မပြတ် ပေါက်ကွဲသွားပြီး ပေထျန်းနှင်းကြယ်ဓား ဝင်္ကပါပင် တုန်ခါသွားကာ ဖိအားကို ခံနိုင်ရည်ရှိရန် အသေအလဲ ရုန်းကန်နေရသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအခါမှသာ ထိုလူငါးဦးသည် ဓားဝင်္ကပါနှင့် ရွှေရောင်သံကြိုးများမှာ သူတို့ကို ချည်နှောင်ထားရန်သာ ရည်ရွယ်ပြီး တောင်ကြီးကသာ တကယ့် သတ်ဖြတ်မည့် လှည့်ကွက်ဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားကြလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>မူရိထုံ၏ အမူအရာမှာ ခက်ထန်သွားသော်လည်း သူက လှောင်ပြုံးပြုံး၍ ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"လှည့်ကွက်တစ်ခုတည်းနဲ့ ငါတို့ငါးယောက်စလုံးကို အနိုင်ယူနိုင်မယ်လို့ မင်း ထင်နေတာလား။</p> <p> </p> <p>သေမျိုးနယ်ပယ်ကို ကျော်လွန်သွားတဲ့ ပြိုင်ဘက်ကင်း သူတော်စင်တစ်ပါးတောင် အဲဒီလို မလုပ်နိုင်ဘူး။ လူငယ်တွေက အရမ်းကို အပြစ်ကင်းစင်လွန်းတယ်။ မင်းက အရမ်း ငယ်လွန်းသေးတယ်"</p> <p> </p> <p>သူ၏အနောက်ဘက်ရှိ လေဟာနယ်မှာ တောက်ပသွားပြီး ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခု ပေါ်လာကာ တကယ့် မှော်ရုပ်တုတစ်ခုကဲ့သို့ ပိုပို ကြီးမားလာလေသည်။</p> <p> </p> <p> ယွင်ရှောင့် မျက်ဆံများ အနည်းငယ် ကျုံ့သွားပြီး ထိုပုံရိပ်ယောင်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်၏။ ဧရာမ ရုပ်သေးရုပ်ကြီးတစ်ခုသည် ပင်လယ်ပေါ်တွင် မတ်တတ်ရပ်နေပြီး တိမ်တိုက်များအထိ မြင့်မားနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>အရှေ့ပင်လယ်ရှိ နောက်ဆုံးတိုက်ပွဲတွင် ဤရုပ်သေးရုပ်၏ စွမ်းအားကို သူ ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီးဖြစ်သည်။ ၎င်းကို တောင်ခွဲနတ်ဘုရားများဟု ခေါ်ဆိုကြသည်။</p> <p> </p> <p>မူရိထုံသည် တုန်ခါသွားပြီး ဥပဒေသံကြိုးများကို ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ခါသွားစေကာ မှော်စာလုံး အများအပြားကို အပေါ်သို့ လွင့်စင်သွားစေသည်။</p> <p> </p> <p>တောင်ခွဲနတ်ဘုရားကြီးသည် ရုတ်တရက် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ရာ မီးအိမ်အရွယ်အစားခန့်ရှိသော ၎င်း၏ ဧရာမ ကျောက်မျက်ရတနာ မျက်လုံးများက အလင်းရောင်ကို ရောင်ပြန်ဟပ်နေလေသည်။ ထို့နောက် ၎င်းသည် ၎င်း၏ လက်ကြီးကို မြှောက်ကာ တုသိတာဘုံတောင်ကို ဖမ်းဆွဲရန် လှမ်းလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>မူယွီရုံက အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟားဟား... အကြီးအကဲထုံရဲ့ တောင်ခွဲနတ်ဘုရားက မြစ်တွေ ပင်လယ်တွေကိုတောင် မှောက်လှန်နိုင်ပြီး ကြယ်တွေ နက္ခတ်တွေကိုတောင် ရွှေ့ပြောင်းနိုင်တယ်။</p> <p> </p> <p> ဒီတောင်က ဘယ်လောက်ပဲ အံ့သြစရာ ကောင်းကောင်း လက်ဗလာနဲ့ ခွဲပစ်နိုင်တယ်"</p> <p> </p> <p>"ဝုန်း"</p> <p> </p> <p>တောင်ခွဲနတ်ဘုရားသည် တုသိတာဘုံတောင်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဖမ်းဆွဲလိုက်ရာ "ဗွမ်း" ဟူသော အသံနှင့်အတူ ၎င်း၏ တစ်ကိုယ်လုံး အောက်သို့ နစ်ဆင်းသွားပြီး ခြေထောက်များက ပင်လယ်ရေထဲသို့ ထိုးကျသွားကာ အဆုံးမဲ့ ရေပန်းများကို ဖန်တီးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>မူရိထုံ၏ အမူအရာမှာ ပြင်းထန်စွာ ပြောင်းလဲသွား၏။ သူ့လက်များဖြင့် လက်ဟန်များ လျှပ်တစ်ပြက် ပြုလုပ်လိုက်ရာ တောင်ခွဲနတ်ဘုရား၏ ခြေထောက်များပေါ်တွင် အစီအရင်တစ်ခု ပေါ်လာပြီး ရေပြင်ပေါ်တွင် ဖြန့်ကျက်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p> ထို့နောက် သူသည် ခါးကို ကိုင်းလိုက်ပြီး တောင်ကို တွန်းဖွင့်ရန် ကြိုးစားသည့်အနေဖြင့် ၎င်းကို မတင်ရန် ခေါင်းနှင့် ပခုံးများကို အသုံးပြုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဝုန်း"</p> <p> </p> <p>တောင်ခွဲနတ်ဘုရား၏ ကိုယ်တွင်းတွင် မြင်းတစ်သောင်း ခွာသံပေး ပြေးလွှားနေသည့်အလား ကြီးမားလှသော တုန်ခါမှုတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်သွား၏။ ၎င်း၏ ခေါင်းမှာ လည်ပင်းထဲသို့ ပိုမို နက်ရှိုင်းစွာ ဖိဝင်သွားပြီး ပြေးလွှားနေသော မြင်းများနှင့် တူသည့် ပခုံးများမှာလည်း တစ်လက်မချင်းစီ နစ်ဆင်းသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာ..."</p> <p> </p> <p>လူခြောက်ဦးစလုံးမှာ ပြင်းထန်စွာ အံ့အားသင့်သွားကြပြီး အာမေဍိတ်သံ ပြုလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>မူမျိုးနွယ်စုမှ လူငါးဦးသည် ဤတောင်ခွဲနတ်ဘုရား၏ ဖွဲ့စည်းပုံနှင့် စွမ်းအားကို ကောင်းကောင်း သိရှိကြသည်။ ယခုအချိန်တွင် ၎င်းမှာ ပြိုကွဲတော့မည့်ပုံ ပေါ်နေပြီး ၎င်း၏ ကိုယ်တွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသော အသံက အဓိကဖွဲ့စည်းပုံ အဆက်မပြတ် ပြိုကျနေကြောင်း သက်သေပြနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွား၏။ တုသိတာဘုံတောင်၏ စွမ်းအားကို ခံနိုင်ရည်ရှိသည့် အရာမျိုးကို သူ ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်တွေ့ဖူးခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းသည် အချိန်ကြာမြင့်စွာ ခံနိုင်ရည်မရှိသော်လည်း တောင်ကို ပေအနည်းငယ်မျှ တွန်းထုတ်နိုင်ခဲ့ပြီး ၎င်း၏ ကျဆင်းမည့် နေရာကို ပြောင်းလဲနိုင်ခဲ့သည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် လျှပ်စီးတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး တုသိတာဘုံတောင်ပေါ်တွင် တိုက်ရိုက် ပေါ်လာလေသည်။ သူ၏မျက်လုံးများမှာ ရေခဲကဲ့သို့ အေးစက်နေပြီး မိုးကြိုးတူကို မြှောက်ကာ အောက်သို့ ပြင်းထန်စွာ ထုချလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဝုန်း"</p> <p> </p> <p>တူဆီမှ မရေမတွက်နိုင်သော လျှပ်စီးမှော်စာလုံးများ ပစ်ထွက်လာပြီး တောင်ပေါ်မှ တဖွဲဖွဲ ကျဆင်းလာကာ တောင်ခွဲနတ်ဘုရားကို တိုက်ရိုက် ထိမှန်သွားရာ မိုးကြိုးထောင်ပေါင်းများစွာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပေါက်ကွဲသွားသည့်အလား ဖြစ်သွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဂျိမ်း ဂျိမ်း ဂျိမ်း..."</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးတွင် တောင်ခွဲနတ်ဘုရားမှာ ဖိအားကို ဆက်လက် မခံနိုင်တော့ပေ။ ၎င်း၏ ဧရာမ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးမှာ ကောင်းကင်ကို ထောက်ထားသော တိုင်ကြီး ပြိုကျသွားသည့်အလား ချက်ချင်း ပြိုကျသွားပြီး အမှိုက်များ စွန့်ပစ်လိုက်သကဲ့သို့ အောက်သို့ စောင်းကျသွားသော အပိုင်းအစ မြောက်မြားစွာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>အောက်ဘက်ရှိ လူငါးဦးမှာ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် ဖြူဖျော့နေပြီဖြစ်ပြီး အသေအလဲ ရုန်းကန်နေကြရ၏။</p> <p> </p> <p>မူရိကျွင်း၏ အမူအရာမှာ အေးစက်သွား၏။ သူသည် ချည်နှောင်ခံထားရသော လက်များဖြင့် လက်ဟန်တစ်ခုကို အတင်းအကျပ် ပြုလိုက်ရာ သူ့လက်များမှ ရွှေရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု ပစ်ထွက်လာပြီး စစ်သည် တစ်ထောင်အဖြစ် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားကာ ရွှေရောင်သံကြိုးများကို ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>ရုပ်သေးတပ်ဖွဲ့၏ အခြားတစ်ဝက်မှာမူ ယွင်ရှောင်ဆီသို့ ပြေးဝင်သွားကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ထန်း ထန်း ထန်း..."</p> <p> </p> <p>လေထုထဲတွင် သတ္တုများ ရိုက်ခတ်သံများနှင့် ဆူညံသံများ ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်သည် လေထဲတွင် လက်ချောင်းဖြင့် လက်ဟန်တစ်ခု ပြုလုပ်လိုက်ပြီး ဓားမန္တန်တစ်ခုကို ရွတ်ဆိုလိုက်ရာ ပေထျန်းနှင်းကြယ်ဓား သုံးဆယ့်ခြောက်လက်သည် ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံသန်းသွားပြီး အဝေးသို့ ခုတ်ပိုင်းသွားသော မရေမတွက်နိုင်သည့် ဓားမိုးများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဓားတစ်ထောင်သိုင်း..."</p> <p> </p> <p>"ထန်း ထန်း ထန်း..."</p> <p> </p> <p>ထိုးဖောက်မရနိုင်သော ဓားသံများသည် လေဝဲတစ်ခုအဖြစ် စုစည်းသွားပြီး ဆက်လက် ခုတ်ပိုင်းနေစဉ် ရုပ်သေးရုပ် ထောင်ချီကို ပေရာနှင့်ချီ အကွာတွင် ထိန်းထားနိုင်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် မူကျန့်နှင့် အခြားလေးဦးတို့သည်လည်း ဥပဒေသံကြိုးများမှ ရုန်းထွက်နိုင်ခဲ့ကြပြီး အဝေးသို့ အလျင်အမြန် ထွက်ပြေးသွားကြ၏။</p> <p> </p> <p>"ဝုန်း"</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးတွင် တုသိတာဘုံတောင် ပြိုကျသွားပြီး ပင်လယ်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် ကျသွားကာ ဧရာမ လှိုင်းလုံးကြီးများကို ဖန်တီးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ပင်လယ်ရေများသည် ကောင်းကင်ယံသို့ ဝက်အူရစ်ပုံစံဖြင့် တက်သွားပြီး ဧရာမ လှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခုက အပြင်ဘက်သို့ ရိုက်ခတ်သွားကာ ပင်လယ်နှင့် ကောင်းကင်ကို တစ်သားတည်းအဖြစ် လုံးဝ ပေါင်းစပ်သွားစေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဗွမ်း... ဗွမ်း..."</p> <p> </p> <p>ပတ်ဝန်းကျင်မှ ဆူညံသံများမှာ အလွန် ကျယ်လောင်လွန်းသဖြင့် နားစည်များကိုပင် နာကျင်စေသည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ခဏအကြာတွင် ပင်လယ်ပြင်မှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ငြိမ်သက်သွားသော်လည်း ကောင်းကင်ယံတွင် ပင်လယ်ရေ အမြောက်အမြား စုပုံနေပြီး မိုးပေါက်များအဖြစ် အဆက်မပြတ် ပြောင်းလဲနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>သည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသော မိုးရေထဲတွင် ပုံရိပ်ငါးခု စုဝေးနေကြ၏။ မိုးရေများက သူတို့၏ အဝတ်အစားများကို မစိုစွတ်စေသော်လည်း ထိုငါးဦးစလုံး၏ မျက်နှာများမှာ အလွန် ဖြူရော်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>"ငါတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ။ သူ လွတ်သွားပြီ"</p> <p> </p> <p>မူဝမ်ချန်၏ မျက်နှာမှာ ခက်ထန်နေပြီး အံကြိတ်ကာ ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ငါ့ရဲ့ လနက်ဓားက သူ့လက်ထဲမှာ ရှိနေတုန်းပဲ။ အဲဒါကို ပြန်ယူရမယ်"</p> <p> </p> <p>မူကျန့်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အရေးကြီးတာက လနက်ဓား မဟုတ်ဘူး။ သူ့လက်ထဲက နှလုံးသားမဲ့ ခေါင်းလောင်းနဲ့ နတ်ဘုရားရုပ်သေးရုပ်ပဲ"</p> <p> </p> <p>"ဘာ..."</p> <p> </p> <p>လေးဦးစလုံး ထိတ်လန့်သွားကြပြီး တုန်ရီလာကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>မူရိထုံက အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"အကြီးအကဲကျန့်... ခင်ဗျား စောနက ဘာပြောလိုက်တာလဲ။ နတ်ဘုရားရုပ်သေးရုပ် ဟုတ်လား"</p> <p> </p> <p>မူကျန့်က ခေါင်းညိတ်၍ ပြန်ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်တယ်။ သူ့မှာ နတ်ဘုရားရုပ်သေးရုပ် တစ်ရုပ် ရှိတယ်။ ဒီကိစ္စကို မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ဆီ ငါ သတင်းပို့ပြီးပြီ။</p> <p> </p> <p>အစက ငါတို့ ကုန်းမြေကြီးကို ကြီးစိုးမယ့်အချိန်ကျရင် သူ့ကို ရှာဖို့ အာရုံစိုက်ထားမလို့ စဉ်းစားထားတာ။</p> <p> </p> <p> ဒါပေမဲ့ သူက ငါတို့ဆီ ဒီလို ရောက်လာလိမ့်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး။ ပိုဆိုးတာက ငါတို့ငါးယောက် ပေါင်းပြီးတော့တောင် သူ့ကို မဖြုတ်ချနိုင်ခဲ့ဘူးလေ"</p> <p> </p> <p>လူတိုင်း၏ မျက်နှာများမှာ အလွန် ခက်ထန်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>မူယွီရုံက ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်က ခင်ဗျားကို အင်အားဖြည့်ပေးဖို့ ငါတို့လေးယောက်ကို လွှတ်လိုက်တာ မအံ့အောတော့ဘူး။ တကယ်လို့ အဲဒါက နတ်ဘုရားရုပ်သေးရုပ်ဆိုရင် ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အဲဒါကို ငါတို့ လက်ထဲ ရအောင် ယူရမယ်"</p> <p> </p> <p>"ဟွန့်... အပြောလွယ်သလောက် လုပ်ဖို့ခက်တယ်။ မင်း အဲဒါကို ဘယ်လို လုပ်မလဲဆိုတာ ပြောပြစမ်းပါ"</p> <p> </p> <p>မူရိထုံက ဒေါသတကြီး နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ့ရဲ့ တောင်ခွဲနတ်ဘုရားတွေရဲ့ စွမ်းအားကို လူတိုင်း သိသင့်တယ်။ သူတို့က အဲဒီတောင်ရဲ့ တစ်ချက်တည်းသော တိုက်ခိုက်မှုကိုတောင် မခံနိုင်ဘူးလေ။</p> <p> </p> <p>တကယ်လို့ အဲဒါကသာ မင်း ဒါမှမဟုတ် ငါ့ကို ထိလာရင် သံမဏိခန္ဓာကိုယ် ရှိတဲ့သူတွေတောင် သေချာပေါက် သေရမှာပဲ"</p> <p> </p> <p>မူကျန့်က ပြန်ပြော၏။</p> <p> </p> <p>"အရင် လျန်ကျဲ့တောင်တန်းတုန်းက သူ ဒီတောင် ပိုင်ဆိုင်ထားတာ ငါ မတွေ့ခဲ့ရဘူး။ ဒါကြောင့် အဲဒါကို သူ မကြာသေးခင်ကမှ ရထားတာ ဖြစ်ရမယ်။</p> <p> </p> <p>ငါထင်တာတော့ အဲဒီမှာ တစ်ခုခု မှားယွင်းနေတာ ရှိရမယ်။ အဲဒီလိုမှ မဟုတ်ရင် အဲဒါက အဲဒီလောက် အစွမ်းထက်နေတာတောင် သူက ဘာလို့ ထွက်ပြေးရမှာလဲ။ သူ ငါတို့ကို အလွယ်တကူ သတ်ပစ်လို့ ရတာပဲကို"</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save