Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၁၆၉၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဒုဂိုဏ်းချုပ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုလူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ ချက်ချင်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး အော်ဟစ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ထွက်ခဲ့စမ်း"</p> <p> </p> <p>အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ မည်သူကမျှ ပြန်မထူးပေ။</p> <p> </p> <p>ထိုလူက လှောင်ပြုံးပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ပုန်းနေရင် လွတ်သွားမယ်လို့ မင်း ထင်နေတာလား။ မင်းက ထွက်မလာရဲမှတော့ သေလိုက်တော့"</p> <p> </p> <p>သူသည် လက်ကို မြှောက်လိုက်ရာ သူ့လက်ဝါးထဲတွင် အစိမ်းရောင် စွမ်းအင်ဘောလုံးတစ်ခု အဆက်မပြတ် ပြောင်းလဲသွားပြီးနောက် ကျယ်လောင်သော အသံနှင့်အတူ ပေါက်ကွဲသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>အစိမ်းရောင် အလင်းတန်းများသည် သူ၏ပတ်ပတ်လည်တွင် ဖြန့်ကျက်သွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံးကို ချက်ချင်း ဖုံးလွှမ်းသွား၏။</p> <p> </p> <p>အစိမ်းရောင် အငွေ့များ အလုံးအရင်းဖြင့် ဝင်ရောက်လာချိန်တွင် ယွင်ရှောင်သည် နေရာတစ်ခု၌ ပုန်းအောင်းနေခဲ့သည်။ အမှုန့်အစေ့များသည် သူ၏အရေပြားပေါ်တွင် ကပ်ငြိသွားပြီး သူ၏အသားများကို စားပစ်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>အနံ့မှာ အလွန် စူးရှပြီး ကျွန်းတစ်ခုလုံးတွင် စိမ့်ဝင်နေသော အလောင်းကောင်များ၏ အပုပ်နံ့နှင့် အလွန် ဆင်တူနေ၏။</p> <p> </p> <p>ဤအရာကို အလောင်းကောင်တစ်ခုမှ ထုတ်ယူထားသည်ဟူသော အတွေးကြောင့် ယွင်ရှောင်မှာ ပျို့အန်ချင်လာသော်လည်း သည်းခံနေရုံသာ တတ်နိုင်လေသည်။</p> <p> </p> <p>အတန်ကြာ စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် အပြင်ဘက်ရှိ လူ၏ အမူအရာမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသော်လည်း လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာပြီးနောက် အေးစက်စက် နှာခေါင်းရှုံ့ကာ အလောင်းကောင်ရုပ်သေးများနှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအခါမှသာ ယွင်ရှောင်သည် သူ၏စစ်မှန်သော ယွမ်ချီများကို အနည်းငယ် လှည့်ပတ်လိုက်ပြီး အစိမ်းရောင် အမှုန့်များကို ဆေးကြောရန် မိုးမြေ ရေဒြပ်စင်ကို မောင်းနှင်ကာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ဆေးကြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအခါမှသာ သူသည် ဗြောင်ကျကျ ရှေ့သို့ တိုးမသွားရဲဘဲ အမှောင်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် ဆက်လက် တိုးဝင်သွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ကျောက်ခေါင်းတလား ခန်းမအတွင်းတွင် အစိမ်းရောင် အလောင်းကောင် အငွေ့အသက်များ ပြည့်နှက်နေပြီး လေထုမှာ မှိုင်းညို့ကာ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းနေ၏။</p> <p> </p> <p>ခန်းမအတွင်းတွင် လုံယွမ်ဝူ၊ ကွေ့လွီနှင့် ရှန့်ချင်းတို့မှာ အနည်းငယ် ဂဏာမငြိမ် ဖြစ်နေကြပြီး ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် အလွန်အမင်း မသက်မသာ ဖြစ်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီလောက်တောင် ကြာနေပြီကို ဘာဖြစ်လို့ အရှင်ကျင်းချီ မရောက်လာသေးတာလဲ။ ငါတို့ကို ကြိုမဆိုချင်လို့များလား"</p> <p> </p> <p>ကွေ့လွီသည် စိတ်မရှည်ဖြစ်လာပြီး ညည်းညူလာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>လုံယွမ်ဝူက သူ့အား တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"စိတ်အေးအေးထားပြီး လက်ဖက်ရည်နဲ့ သရေစာ နည်းနည်းလောက် စားပြီး ငြိမ်ငြိမ်နေစမ်းပါ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါက သူတို့ရဲ့ နယ်မြေလေ။ ပြီးတော့ အရှင်ကျင်းချီ အခုထိ ပေါ်မလာသေးဘူးဆိုတော့ တစ်ခုခု ဖြစ်နေလို့ပဲ နေမှာပေါ့"</p> <p> </p> <p>"ဟွန့်... ဘာကိစ္စ ရှိလို့လဲ။ သူတို့က ငါတို့ကို အထင်သေးနေတာ ဖြစ်ရမယ်"</p> <p> </p> <p>ကွေ့လွီက အေးစက်စက် ပြောလိုက်ပြီး လက်ဖက်ရည်ဗန်းထဲမှ လက်ဖဝါးအရွယ်အစားခန့်ရှိသော အင်းဆက်ပိုးမွှား တစ်ကောင်ကို ကောက်ယူလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> ၎င်း၏ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် အနီရောင်နှင့် အစိမ်းရောင် အစက်အပြောက်များ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး ယင်ကောင်ကဲ့သို့ မျက်လုံးများ ရှိနေလေသည်။ သူက ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ပြီးတော့ ငါတို့ကို ဧည့်ခံတဲ့ လက်ဖက်ရည်ကလည်း အင်းဆက် တစ်ကောင်ပဲ"</p> <p> </p> <p>"ဖြန်း..."</p> <p> </p> <p>သူသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် အင်းဆက်ကို မြေကြီးပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်ပြီး ကြေမွသွားသည်အထိ ခြေဖြင့် နင်းချေလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ရှန့်ချင်းက မျက်မှောင်ကြုတ်၍ ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဒီဝိညာဉ်အင်းဆက်က ဆေးဝါးအတွက် တကယ်ကို ကောင်းမွန်တဲ့ အရာတစ်ခုပါ။ ဒါပေမဲ့ အစိမ်းလိုက် မျိုချရတာကတော့ တကယ်ကို ရွံစရာကောင်းတယ်"</p> <p> </p> <p>ကွေ့လွီက လှောင်ပြုံးပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မရဏမိစ္ဆာဂိုဏ်းက ငါတို့ ဒါကို သေချာပေါက် မစားဘူးဆိုတာ သိနေလို့ တမင်သက်သက် ထုတ်လာတာ ဖြစ်မယ်"</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် သူတို့ သုံးဦးစလုံးတွင် အတွေးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ခန်းမအပြင်ဘက်သို့ အလျင်အမြန် ကြည့်လိုက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>လူတစ်ယောက်သည် ရွှေကြိုး ခရမ်းတိမ်တိုက် သစ်သားဖိနပ်နှင့် လိပ်ပြာ ရာပေါင်းများစွာ ပါရှိသော အစိမ်းရောင် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားကာ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်ဝင်လာသည်။ သူ၏မျက်နှာမှာ ပြာနှမ်းနေပြီး အနည်းငယ် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပုံစံရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ့ကို မြင်သောအခါ သုံးဦးစလုံး ချက်ချင်း မတ်တတ်ရပ်လိုက်ကြပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်ကာ နှုတ်ဆက်လိုက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>"အရှင်ကျိုးကွမ်း"</p> <p> </p> <p>မရဏမိစ္ဆာဂိုဏ်း၏ ဒုဂိုဏ်းချုပ် ကျိုးကွမ်းသည် အနည်းငယ် ပြုံးကာ နှုတ်ဆက်စကားကို ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ခင်ဗျားတို့ သုံးယောက်က အရမ်း သဘောကောင်းတာပဲ။ ခင်ဗျားတို့ကို ဒီလောက်ကြာအောင် စောင့်ခိုင်းမိတာက ကျုပ်ရဲ့ ပေါ့ဆမှုကြောင့်ပါ"</p> <p> </p> <p>ကွေ့လွီ၏ အမူအရာမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>လုံယွမ်ဝူက အလျင်အမြန် ပြန်ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"အရှင်ကျိုးက အရမ်း သဘောကောင်းလွန်းပါတယ်။ အချိန် ခဏလေးပဲ ရှိပါသေးတယ်။ ဒီခန်းမထဲမှာ မရဏအငွေ့အသက်တွေ အရမ်း ပြင်းထန်နေလို့ လူတွေကို အနည်းငယ် ဂဏာမငြိမ် ဖြစ်စေရုံလေးပါ"</p> <p> </p> <p>ကျိုးကွမ်းက ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သြော်... အဲဒီလိုလား။ ကျုပ် မှားသွားတယ်။ အလောင်းကောင် အငွေ့အသက်တွေက ကန်ချီဆီကနေ ထွက်လာတာပါ"</p> <p> </p> <p>"ကန်ချီ..."</p> <p> </p> <p>ထိတ်လန့်စရာကောင်းသော အရာတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည့်အလား သုံးဦးစလုံး လန့်ဖြတ်သွားကြ၏။ သူတို့၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် စိမ့်တက်သွားပြီး နားထင်များမှ ချွေးအေးများ ထွက်လာလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ကျိုးကွမ်းက ခပ်ပြုံးပြုံး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"လူတိုင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေစရာ မလိုပါဘူး။ ဒါက အငွေ့အသက် အနည်းငယ်လောက် ထွက်လာရုံလေးပါ"</p> <p> </p> <p>ရှန့်ချင်း၏ မျက်နှာမှာ ဖြူရော်သွား၏။</p> <p> </p> <p>"အငွေ့အသက် အနည်းငယ်လေးက ဒီလောက် ပြင်းထန်တဲ့ အာနိသင် ရှိနေတာဆိုတော့ ကမ္ဘာပေါ်မှာ နံပါတ်တစ် အလောင်းကောင်လို့ ခေါ်တာ အံ့သြစရာတော့ မဟုတ်ဘူးပဲ"</p> <p> </p> <p>ဖုံးကွယ်မထားသော ဂုဏ်ယူမှုများ သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် အထင်းသား ပေါ်လွင်နေလျက် ကျိုးကွမ်းသည် ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သေချာတာပေါ့။ ဒါက နှစ်သောင်းနဲ့ချီပြီး အဆက်မပြတ် ဆင့်ကဲပြောင်းလဲနေတဲ့ နတ်ဘုရားအလောင်းကောင် တစ်ခုလေ။</p> <p> </p> <p> ဒါကြောင့်မလို့ ဂိုဏ်းချုပ်က ခင်ဗျားတို့ကို လာမတွေ့နိုင်တာပါ။ ကျုပ် တစ်ယောက်တည်းကပဲ ခင်ဗျားတို့ကို ဧည့်ခံနိုင်လို့ ခွင့်လွှတ်ပေးပါ"</p> <p> </p> <p>လုံယွမ်ဝူက ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဂိုဏ်းချုပ်က ကန်ချီကို သန့်စင်နေတာဆိုတော့ အံ့သြစရာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ငါတို့ သုံးယောက် ဒီကို လာရတာက ကြီးကြီးမားမား အကြောင်းပြချက် မရှိပါဘူး။</p> <p> </p> <p>ငါတို့က အစွမ်းထက်တဲ့ ရန်သူ သုံးယောက်ကို ဖမ်းမိထားလို့ သူတို့ကို အလောင်းကောင်ရုပ်သေးတွေအဖြစ် သန့်စင်ဖို့ ခင်ဗျားတို့ ဂိုဏ်းကို အကူအညီ တောင်းချင်လို့ပါ"</p> <p> </p> <p>"အို... ဒီအပြင်ရန်သူက တော်တော်လေး အစွမ်းထက်မှာပဲ"</p> <p> </p> <p>ကျိုးကွမ်း၏ မျက်လုံးများ ဟိုဒီ ဝေ့ကြည့်သွားပြီး ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ခင်ဗျားတို့ ဂိုဏ်းရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ် သေဆုံးသွားပြီး ခင်ဗျားတို့ ဂိုဏ်းရဲ့ တန်ဖိုးအထားရဆုံး ရတနာဖြစ်တဲ့ နှလုံးသားမဲ့ ခေါင်းလောင်းတောင် ပျောက်ဆုံးသွားတယ်လို့ ကျုပ် ကြားတယ်။</p> <p> </p> <p>ပြီးတော့ နှစ်ပေါင်းတစ်သောင်းကြာအောင် မလှုပ်မယှက် နေခဲ့တဲ့ လောဘမြွေကြီးကလည်း သူ့ရဲ့ နယ်မြေကနေ ထွက်ခွာလာပြီး ငါ့ရဲ့ မရွေ့လျားနိုင်တဲ့ တောအုပ်ဆီ ရောက်လာတယ်။ တကယ်ကြီး ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့တာလဲ"</p> <p> </p> <p>"အင်း..."</p> <p> </p> <p>လုံယွမ်ဝူက သက်ပြင်းချလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဂိုဏ်းက ကြီးမားတဲ့ အပြောင်းအလဲကြီးတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရလို့ နေရာအနှံ့ ထိတ်လန့်သွားကြတယ်။ ဒီအကြောင်းကို ပြောရတာ တကယ်ကို ခက်ခဲပါတယ်"</p> <p> </p> <p>ကျိုးကွမ်းက ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပြီလေ။ အကြီးအကဲလုံက မပြောချင်ဘူးဆိုမှတော့ ငါတို့ အဲဒီအကြောင်းကို ထပ်မတွေးကြတော့ဘူး။ မရွေ့လျားနိုင်တဲ့ တောအုပ်ထဲမှာပဲ နေလိုက်ပါ။ ခင်ဗျားတို့ သုံးယောက် ခေါ်လာတဲ့ သိုင်းပညာရှင်တွေရဲ့ အဆင့်ကိုများ မေးခွင့်ပြုမလား"</p> <p> </p> <p>လုံယွမ်ဝူက ပြန်ဖြေ၏။</p> <p> </p> <p>"သူတို့ထဲက နှစ်ယောက်က ကြယ်ကိုးပွင့် အထွတ်အထိပ် သိုင်းသူတော်စင်အုပ်စိုးသူတွေ ဖြစ်ပြီး တစ်ယောက်ကတော့ ကြယ်တစ်ပွင့် သိုင်းသူတော်စင်အုပ်စိုးသူပါ"</p> <p> </p> <p>ကျိုးကွမ်းမှာ အလွန် အံ့အားသင့်သွားပြီး ချက်ချင်းပင် တည်ငြိမ်မှုကို ဆုံးရှုံးသွားကာ အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"ကြယ်ကိုးပွင့် အထွတ်အထိပ် သိုင်းသူတော်စင်အုပ်စိုးသူ နှစ်ယောက် ဟုတ်လား"</p> <p> </p> <p>သူ၏တုံ့ပြန်မှုမှာ ထိုသုံးဦး မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ဖြစ်ပြီး သူတို့အားလုံး စိတ်ထဲတွင် လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>ကွေ့လွီက လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်တယ်။ ဒီသုံးယောက်ကို ဖမ်းမိဖို့ ငါတို့ တော်တော်လေး အားထုတ်ခဲ့ရပြီး သေဆုံးဒဏ်ရာရသူတွေလည်း အများကြီးပဲ"</p> <p> </p> <p>ကျိုးကွမ်း၏ မျက်နှာတွင် ရှုပ်ထွေးသော ခံစားချက်များ ပြည့်နှက်နေပြီး သူ၏မျက်လုံးများမှာ အဆက်မပြတ် လင်းလက်နေလေသည်။ သူက ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဒီသုံးယောက်ရဲ့ ဇာစ်မြစ်ကို ခင်ဗျားတို့ သိလား"</p> <p> </p> <p>လုံယွမ်ဝူက ပြန်ဖြေသည်။</p> <p> </p> <p>"သူတို့ထဲက နှစ်ယောက်က တော်ဝင်နယ်မြေက ဖြစ်ပြီး ကျန်တစ်ယောက်ကတော့ ကုန်သည်မဟာမိတ်ကပါ။ သူတို့က ရေနက်လမ်းကြောင်းထဲ ဝင်ဖို့ နှလုံးသားမဲ့ ခေါင်းလောင်းကို လုယူချင်ခဲ့ကြတယ်။</p> <p> </p> <p> အဲဒါကြောင့် ဂိုဏ်းချုပ်က သူတို့ရဲ့ သတ်ဖြတ်တာကို ခံလိုက်ရပြီး တစ်ယောက်ကတော့ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားတယ်"</p> <p> </p> <p>"တော်ဝင်နယ်မြေနဲ့ ကုန်သည်မဟာမိတ်က လွတ်မြောက်သွားတယ် ဟုတ်လား..."</p> <p> </p> <p>ကျိုးကွမ်းသည် အချက်အလက်များကို သေချာစွာ စဉ်းစားပြီး သူ့စိတ်ထဲတွင် ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာကာ တီးတိုး ရေရွတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းကင်သိုင်းပညာကုန်းမြေကြီးမှာ ကောင်းကင်ဘုံကိုးပါးနယ်ပယ် ကြယ်ကိုးပွင့် အထွတ်အထိပ် အင်အားရှိတဲ့ အင်အားကြီး တော်ဝင်နယ်မြေ နှစ်ခုနဲ့ အဓိက ဂိုဏ်းကြီး ခုနစ်ဂိုဏ်းပဲ ရှိတယ်။</p> <p> </p> <p>ကုန်သည်မဟာမိတ်မှာလည်း ကောင်းကင်ဘုံကိုးပါးနယ်ပယ် ကြယ်ကိုးပွင့် အထွတ်အထိပ် သိုင်းပညာရှင် တစ်ယောက် ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ ငါ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး။ သူတို့က မရိုးရှင်းဘူးပဲ"</p> <p> </p> <p>လုံယွမ်ဝူက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်တယ်။ ဒီလူတွေ လှုပ်ရှားလိုက်တဲ့အချိန်မှာ သူတို့က ဒီအင်အားကြီး အဖွဲ့အစည်းတွေက ပညာရှင်တွေ ဖြစ်ရမယ်လို့ ငါ ခန့်မှန်းမိတယ်။</p> <p> </p> <p> ကုန်သည်မဟာမိတ်မှာလည်း ကြယ်ကိုးပွင့် အထွတ်အထိပ် သိုင်းသူတော်စင်အုပ်စိုးသူ တစ်ယောက် ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ ငါ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး"</p> <p> </p> <p>ကျိုးကွမ်းက ပြန်ပြော၏။</p> <p> </p> <p>"ကမ္ဘာကြီးက ကျယ်ပြန့်ပြီး အပြည့်အဝ ဖော်ပြဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ဂိုဏ်းတချို့က သူတို့ရဲ့ အင်အားတချို့ကို ဖုံးကွယ်ထားတာက ပုံမှန်ပါပဲ။</p> <p> </p> <p>အလောင်းကောင်ရုပ်သေး ဖြစ်သွားတဲ့ အဲဒီ ကြယ်တစ်ပွင့် သိုင်းသူတော်စင်အုပ်စိုးသူကို ကိုင်တွယ်ရတာကတော့ လွယ်ကူပါတယ်။ တစ်ကောင် ဖန်တီးဖို့ လူတွေကို ချက်ချင်း စတင်ခိုင်းလို့ ရတယ်။</p> <p> </p> <p>ဒါပေမဲ့ ဒီကြယ်ကိုးပွင့် အထွတ်အထိပ် သိုင်းသူတော်စင်အုပ်စိုးသူ နှစ်ယောက်ကတော့... အလောင်းကောင်ရုပ်သေးတွေ ဖန်တီးဖို့ဆိုတာ အရင်းအမြစ် အများကြီး ကုန်ကျမှာဖြစ်ပြီး အောင်မြင်ချင်မှလည်း အောင်မြင်လိမ့်မယ်။</p> <p> </p> <p>တကယ်လို့ သူတို့သာ ကျရှုံးသွားရင် အရင် ကြိုးစားအားထုတ်မှုတွေ အားလုံး အလဟဿ ဖြစ်သွားသလို ဖြစ်သွားမှာဖြစ်ပြီး ရင်းနှီးမြှုပ်နှံထားတဲ့ အရင်းအမြစ် အားလုံးလည်း သဲထဲရေသွန် ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p>သူတို့ သုံးဦးစလုံး စိတ်ထဲတွင် လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p><strong>ဟမ့်</strong><strong>… ဆင်ခြေတွေ အများကြီး ပေးနေတာပဲ…</strong></p> <p> </p> <p>လုံယွမ်ဝူသည် သူ့ကိုယ်သူ တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းထားပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သန့်စင်မှုအတွက် အခကြေးငွေအနေနဲ့ သူတို့ထဲက တစ်ယောက်ကို ငါတို့ပေးမယ်။ ခင်ဗျားတို့ ဂိုဏ်းက ငါတို့အတွက် တစ်ကောင် သန့်စင်ပေးနိုင်ပါတယ်"</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်ဘုံကိုးပါးနယ်ပယ် ကြယ်ကိုးပွင့် အထွတ်အထိပ် အလောင်းကောင်ရုပ်သေးတစ်ကောင် ထပ်မံရရှိခြင်းက ကြီးမားသော ဆုံးရှုံးမှုများကို ခံစားခဲ့ရသည့် ဂိုဏ်းသုံးဂိုဏ်းအတွက် ကြီးမားသော အကူအညီတစ်ခု ဖြစ်လာမည်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျိုးကွမ်းသည် သူ၏နဖူးကို လက်ညှိုးဖြင့် ခေါက်ကာ အခက်တွေ့နေပုံဖြင့် ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ကျုပ် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပါ့မယ်။ ဒါပေမဲ့ အောင်မြင်မယ်လို့တော့ အာမမခံနိုင်ဘူး။</p> <p> </p> <p> ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီလောက် အဆင့်မြင့်တဲ့ အရာတစ်ခုကို သန့်စင်ရတာက အရမ်း အန္တရာယ်များတယ်။ ကျုပ် အမြင်ကို ပြောရရင် ခင်ဗျားတို့ သုံးယောက်က ဒီသိုင်းပညာရှင် နှစ်ယောက်ကို ငါတို့ ဂိုဏ်းဆီ ရောင်းလိုက်ပါလား။</p> <p> </p> <p>ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျုပ်တို့ ဂိုဏ်းမှာ ကြီးမားတဲ့ အရင်းအမြစ်တွေ ရှိပြီး ဒီအန္တရာယ်ကို ခံနိုင်ရည်ရှိတယ်။</p> <p> </p> <p>အဲဒီအတွက် အပြန်အလှန်အနေနဲ့ ကျုပ်တို့ ဂိုဏ်းက ခင်ဗျားတို့အတွက် အဲဒီ ကြယ်တစ်ပွင့် သိုင်းသူတော်စင်အုပ်စိုးသူကို သန့်စင်ပေးမယ့်အပြင် ကြယ်ရှစ်ပွင့် သိုင်းသူတော်စင်အုပ်စိုးသူ အလောင်းကောင်ရုပ်သေး တစ်ကောင်ကိုလည်း ပေးမယ်လေ။ ဘယ်လိုလဲ"</p> <p> </p> <p>သုံးဦးစလုံး၏ မျက်နှာများ ခက်ထန်သွားပြီး သူတို့၏ ရင်ထဲတွင် ဒေါသများ ပေါက်ကွဲလာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ကြယ်ကိုးပွင့် အထွတ်အထိပ် သိုင်းသူတော်စင်အုပ်စိုးသူကို ကြယ်ရှစ်ပွင့်အထိ လျှော့ချလိုက်ပြီး ကြယ်တစ်ပွင့် သိုင်းသူတော်စင်အုပ်စိုးသူ အလောင်းကောင်ရုပ်သေးကတော့ လုံးဝ အခမဲ့ လက်ဆောင်တစ်ခုဖြစ်ကာ မရှိလည်း ဖြစ်သည်လေ။ ဤအပေးအယူက လုံးဝ မတရားပေ။</p> <p> </p> <p>ထိုလူသုံးဦး၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ မသာယာသော အမူအရာများကို မြင်သောအခါ ကျိုးကွမ်းက အနေခက်စွာ ပြုံး၍ ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဒီလိုလုပ်ရင်ရော ဘယ်လိုလဲ။ ကျုပ်က နောက်ထပ် ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခုကို ထပ်ချလိုက်ပြီး ကြယ်ရှစ်ပွင့် သိုင်းသူတော်စင်အုပ်စိုးသူ အလောင်းကောင်ရုပ်သေးအစား ကြယ်ကိုးပွင့် အစောပိုင်းအဆင့် ရုပ်သေးရုပ်တစ်ခုနဲ့ အစားထိုးပေးမယ်လေ။</p> <p> </p> <p> ဘယ်လိုလဲ။ ဒါက ကျုပ်တို့ ဂိုဏ်းရဲ့ အမြင့်ဆုံး ကန့်သတ်ချက်ပဲ။ ခင်ဗျားတို့ သဘောမတူနိုင်ဘူးဆိုရင်တော့ ဒီအတိုင်းပဲ ထားလိုက်ကြတာပေါ့"</p> <p> </p> <p>သူသည် သူ၏အင်္ကျီလက်စများကို ခါထုတ်လိုက်ပြီး လက်နောက်ပစ်ကာ အဖြေတစ်ခုကို တည်ငြိမ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုလူသုံးဦး၏ အမူအရာများမှာ အကြိမ်ကြိမ် ပြောင်းလဲသွား၏။ သူတို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အပြန်အလှန် ကြည့်လိုက်ကြပြီး အားလုံးမှာ ကူကယ်ရာမဲ့သလို ခံစားလိုက်ကြရသည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ဖက်လူက သူတို့ကို ကျဉ်းထဲကျပ်ထဲ ရောက်အောင် လုပ်ထားပြီး အရှုံးပေးရုံမှတစ်ပါး အခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိကြောင်း သူတို့ သိလိုက်ကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီလို ကြင်နာမှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အရှင်ကျိုးကွမ်း"</p> <p> </p> <p>လုံယွမ်ဝူသည် သူ၏ဒေါသကို မြိုသိပ်ကာ ခံစားချက်မဲ့သော မျက်နှာဖြင့် လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်၍ နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဟားဟား... ရပါတယ်ဗျာ။ ရပါတယ်"</p> <p> </p> <p>ကျိုးကွမ်းမှာ အလွန် ဝမ်းသာသွားပြီး သူ၏မျက်နှာတွင် အပြုံးများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။ သူက နွေးထွေးစွာ ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ကျုပ်တို့အားလုံးက အိမ်နီးချင်းတွေပဲဆိုတော့ အချင်းချင်း ကူညီရမှာ သဘာဝပါပဲ။ ပြီးတော့ အခု ကျုပ်တို့အားလုံးက ကောင်းကင်မဟာမိတ်အဖွဲ့ဝင်တွေ ဖြစ်နေပြီဆိုတော့ ကျုပ်နဲ့ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ရင်းနှီးဖို့ ခက်နေရတာလဲ။</p> <p> </p> <p> ဟားဟား... အဲဒီ အစွမ်းထက်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်နှစ်ယောက်ကို ကြည့်ဖို့ ကျုပ်ကို မြန်မြန် ခေါ်သွားစမ်းပါ"</p> <p> </p> <p>သူ့စိတ်ထဲတွင် ထိုနှစ်ဦးမှာ အလောင်းကောင်ရုပ်သေးများ ဖြစ်နေပြီဖြစ်ပြီး သူက ၎င်းတို့ကို တိုက်ရိုက်ပင် "ကိရိယာများ" ဟု ဖော်ပြလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့ လေးဦးသည် ခန်းမအပြင်ဘက်သို့ ထွက်လာခဲ့ကြရာ လောဘမြွေကြီးမှာ ထိုနေရာတွင် ခွေနေပြီး အိပ်ပျော်နေသည့်အလား ၎င်း၏ ခေါင်းမှာ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် မှီကျနေကာ မလှုပ်မယှက် ရှိနေသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော် အသေအချာ ကြည့်လိုက်ပါက မြွေ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ပုံစံများ အဆက်မပြတ် စီးဆင်းနေပြီး လေဟာနယ် စွမ်းအားများ ထွက်ပေါ်လာကာ ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ် ပတ်ပတ်လည်ရှိ အလောင်းကောင်များကို စုပ်ယူနေပြီး အလောင်းကောင် အငွေ့အသက်များ ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ မဝင်ရောက်နိုင်အောင် တားဆီးထားကြောင်း တွေ့မြင်နိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျိုးကွမ်း၏ မျက်လုံးများတွင် အလင်းတန်းတစ်ခု ပေါ်လာပြီး သူက အံ့သြချီးကျူးစွာဖြင့် အာမေဍိတ်သံ ပြုလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီဧရာမ မြွေကြီးကိုသာ ရုပ်သေးရုပ်အဖြစ် သန့်စင်လိုက်မယ်ဆိုရင် သူ့ရဲ့ စွမ်းအားက အတိုင်းအတာ မရှိနိုင်ဘူး"</p> <p> </p> <p>သုံးဦးစလုံးမှာ ဖြူရော်သွားကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများပေါ်တွင် ထိတ်လန့်မှုနှင့် ဒေါသများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ကွေ့လွီက ဒေါသတကြီး ပြန်ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဒါ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ အရှင်ကျိုး"</p> <p> </p> <p>ကျိုးကွမ်းက အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟားဟား... စိတ်မလှုပ်ရှားပါနဲ့ဗျာ။ ကျုပ်က ဒီအတိုင်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်ရုံလေးပါ။ ဒီ လောဘမြွေကြီးနဲ့ ကျုပ်တို့ ဂိုဏ်းရဲ့ မရွေ့လျားနိုင်တဲ့ တောအုပ် နှစ်ခုစလုံးက ရှေးဟောင်း ထူးဆန်းတဲ့ မျိုးစိတ်တွေပါ။</p> <p> </p> <p>သူတို့ကို တကယ်ပဲ ရုပ်သေးရုပ်အဖြစ် သန့်စင်လိုက်မယ်ဆိုရင်တောင် ပြဿနာ မရှိပါဘူး။ အခု မရွေ့လျားနိုင်တဲ့ တောအုပ်ကို ကြည့်လိုက်လေ။ မကောင်းဘူးလား။ ထိန်းချုပ်ရတာ ပိုတောင် လွယ်သေးတယ်"</p> <p> </p> <p>လုံယွမ်ဝူက လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"အဲဒီအကြောင်း မေ့လိုက်ကြရအောင်။ ဒီမြွေက ငါတို့ ဂိုဏ်းသုံးဂိုဏ်းရဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်ပဲ။ ဘယ်သူမှ သူ့ကို အကြံအစည် မရှိရင် အကောင်းဆုံးပဲ။ အဲဒီလိုမှ မဟုတ်ရင်..."</p> <p> </p> <p>"ဟားဟား... မဖြစ်နိုင်တာ။ ခင်ဗျားတို့အားလုံး ဘယ်လောက်တောင် စိတ်လှုပ်ရှားနေလဲ ကြည့်ပါဦး"</p> <p> </p> <p>ကျိုးကွမ်း၏ မျက်လုံးများတွင် ပါးနပ်သော အလင်းတန်းတစ်ခု လင်းလက်သွားပြီး ရယ်မောကာ ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ကွေ့လွီက အေးစက်စက် ပြန်ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"မရှိရင် အကောင်းဆုံးပါပဲ"</p> <p> </p> <p>ထိုလေးဦးသည် လောဘမြွေကြီးထံသို့ လျှောက်သွားကြသည်။ လုံယွမ်ဝူက မန္တန်တစ်ခုကို ရွတ်ဆိုလိုက်ရာ မြွေ၏ ကိုယ်တွင်းသို့ ပျံသန်းသွားပြီး မြွေကြီးသည် ၎င်းကို ကြည့်ရန် ချက်ချင်း ခေါင်းထောင်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် မြွေ၏ ခန္ဓာကိုယ် ပတ်လည်ရှိ လေဟာနယ်မှာ မှုန်ဝါးသွားပြီး သူတို့ လေးဦးစလုံး ချက်ချင်း အတွင်းသို့ ရောက်သွားကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>အပြာရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ယွင်ရှောင်သည် မြွေကြီးရှေ့တွင် ပေါ်လာ၏။ တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူသည် ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>လေဟာနယ်သည် ရုတ်တရက် အေးခဲသွားပြီး ခိုင်မာသွားကာ ယွင်ရှောင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လေထဲတွင် ရပ်တန့်သွားစေပြီး မလှုပ်ရှားနိုင်အောင် ဖြစ်သွားစေသည်။ သူ၏တစ်ဝက်ခန့်မှာ အတွင်းသို့ ရောက်နေပြီဖြစ်ပြီး ကျန်တစ်ဝက်မှာ အပြင်ဘက်တွင် ကျန်ရှိနေ၏။</p> <p> </p> <p>မြွေကြီးသည် ခေါင်းကို မြှောက်လိုက်ရာ ၎င်း၏ မျက်လုံးများမှ ကြမ်းကြုတ်သော အလင်းတန်းများ ပစ်လွှတ်နေပြီး ယွင်ရှောင်ကို သတိထားကာ စိုက်ကြည့်နေလေသည်။ ၎င်းမှာ သူ့ရှေ့ရှိ လူကို မှတ်မိနေပုံ ပေါ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟေ့... တိရစ္ဆာန်ကောင်... မင်း သေချင်နေတာလား"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင့် စိတ်ထဲတွင် အတွေးများ ပြေးလွှားနေ၏။ အကယ်၍ သူသာ မြွေကြီးကို သတ်လိုက်ပါက မရဏမိစ္ဆာဂိုဏ်း၏ အာရုံစိုက်မှုကို သေချာပေါက် ရရှိမည်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် သူသည် သူ့လက်များကို ရွှေအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး လေဟာနယ်ကို အတင်းအကျပ် ဆွဲဖြဲကာ အတွင်းသို့ တည့်တည့် ဝင်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ရွှစ်..."</p> <p> </p> <p>လောဘမြွေကြီးမှာ အလွန် မကျေမနပ် ဖြစ်သွားပြီး လျှာကို ထုတ်ကာ ကိုက်ရန် ပါးစပ်ကို ဟလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဝုန်း"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်၏ လက်ထဲမှ နတ်မီးတောက်များ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး သူ့လက်ဝါးထဲတွင် ပျံသန်းနေသော ကောင်းကင်ဖီးနစ်ငှက်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။ အစွမ်းထက်သော အရှိန်အဝါကြောင့် လောဘမြွေကြီး တုန်ခါသွားပြီး ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ချက်ချင်း တောင့်တင်းသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်ပြီး လေဟာနယ်ထဲသို့ အပြေးအလွှား ဝင်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် အနောက်ဘက်မှ အလောင်းကောင် အငွေ့အသက်များ အလုံးအရင်းဖြင့် ဝင်ရောက်လာပြီး သူ့အား မျိုချမည့်အလား ခြိမ်းခြောက်လာ၏။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်သည် လက်ဝါးရိုက်ချက်ဖြင့် ပြန်လည် တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဝုန်း"</p> <p> </p> <p>အင်အားနှစ်ခု ရိုက်ခတ်သွားပြီး ကြီးမားလှသော အလောင်းကောင် အငွေ့အသက်များ ချက်ချင်း ပြန့်ကျဲသွားလေသည်။ ဝင်လာသူမှာ လက်ရိုးများ ကျိုးကြေသွားပြီး အော်ဟစ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>သူကား အစောပိုင်းက အတားအဆီးအတွင်း ပေါ်လာခဲ့သော လူပင်ဖြစ်ပြီး သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် ထိတ်လန့်မှုများ အထင်းသား ပေါ်လွင်လျက် ယွင်ရှောင်ကို စိုက်ကြည့်နေလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save