Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၁၆၉၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">လှုပ်ရှားခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ကျိုးကွမ်းက ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"စိတ်အေးအေးထားကြစမ်း"</p> <p> </p> <p>သူသည် သူ၏နှုတ်ခမ်းများကို သွေးထွက်သည်အထိ ကိုက်လိုက်ပြီး သွေးအနည်းငယ် ထွေးထုတ်လိုက်ရာ သူ၏မျက်လုံးများ ကြည်လင်လာစေသည်။</p> <p> </p> <p>အခြားသုံးဦးသည်လည်း သူတို့၏ လျှာများကို ကိုက်လိုက်ကြရာ သူတို့၏ စိတ်ထဲသို့ စူးရှသော နာကျင်မှုတစ်ခု ချက်ချင်း ဝင်ရောက်လာပြီး မူးဝေနေသော ခံစားချက်ကို ပျောက်ကွယ်သွားစေလေသည်။</p> <p> </p> <p>လုံယွမ်ဝူက အော်ဟစ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဒီလူက သာမန်လူ မဟုတ်ဘူး။ အတူတူ တိုက်ခိုက်ကြစမ်း"</p> <p> </p> <p>သိုင်းပညာရှင် သုံးဦးစလုံးသည် လှစ်ခနဲ ခုန်ထွက်လာကြပြီး ယွင်ရှောင်ကို လက်ဝါးများဖြင့် တစ်ပြိုင်နက် ရိုက်ချလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် ကြမ်းတမ်းသော မုန်တိုင်းတစ်ခုသည် မြေပြင်ကို ဖြတ်သန်းတိုက်ခတ်သွားပြီး ဧရာမ လှိုင်းလုံးကြီးများကဲ့သို့ ယွင်ရှောင့် ရှေ့သို့ လျှပ်တစ်ပြက်အတွင်း ရောက်ရှိလာလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့ သုံးဦးပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ အလွန်တရာ အစွမ်းထက်လှသည်။ ယွင်ရှောင်သည် သူတို့ကို ထိပ်တိုက် မရင်ဆိုင်လိုသဖြင့် ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း ဆုတ်ကာ အလျင်အမြန် နောက်ဆုတ်သွား၏။</p> <p> </p> <p>"ထွက်သွားချင်တာလား။ အိပ်မက် မက်နေလိုက်"</p> <p> </p> <p>လုံယွမ်ဝူက အော်ဟစ်ကာ ရှေ့သို့ ခုန်အုပ်လိုက်ပြီး ဘယ်ဘက်လက်ဝါးဖြင့် တစ်ပြိုင်နက် ရိုက်ထုတ်လိုက်ကာ သူ့ရှေ့တွင် လက်ကွက်တစ်ခု ဖော်၍ လက်နှစ်ဖက်ကို အောက်သို့ ရိုက်ချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အခြားနှစ်ဦးမှာ အနီးကပ် လိုက်ပါလာကြပြီး ဘေးနှစ်ဖက်မှ တိုက်ခိုက်ကာ ယွင်ရှောင်၏ ဆုတ်ခွာမည့်လမ်းကို ပိတ်ဆို့ထားကြ၏။</p> <p> </p> <p>ကြမ်းတမ်းသော အငွေ့အသက်သည် နဂါးတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲလုနီးပါး ဖြစ်သွားပြီး သူ၏ပတ်ပတ်လည်တွင် လှည့်ပတ်နေကာ ယွင်ရှောင်၏ သွေးနှင့် ယွမ်ချီများကို ရိုင်းစိုင်းစွာ ဆူပွက်လာစေလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် ဓားကို ဆွဲထုတ်ကာ ချက်ချင်း မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ရေခဲဓားသည် မတူညီသော ဓားသိုင်းနှင့် သတ်ဖြတ်ခြင်း စိတ်ဆန္ဒများ ပါရှိသည့် ဓားအရိပ်သုံးခုအဖြစ် ချက်ချင်း ကွဲထွက်သွားကာ သီးခြားစီ ထိုးနှက်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းမှာ သမုဒ္ဒရာလှိုင်းတံပိုးများကဲ့သို့ ခမ်းနားကြီးကျယ်နိုင်ပြီး တောင်များကဲ့သို့ လေးလံနိုင်သလို မိုးကြိုးများကဲ့သို့လည်း ကြမ်းတမ်းနိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဓားတစ်ချက်တည်းဖြင့် ဓားစိတ်ဆန္ဒ သုံးခုသည် ကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်သန်းသွားပြီး တစ်ခုစီတွင် ၎င်းတို့၏ တိကျသော အဓိပ္ပာယ်များ ပါရှိနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာ..."</p> <p> </p> <p>လုံယွမ်ဝူနှင့် အခြားနှစ်ဦးမှာ အလွန် အံ့အားသင့်သွားကြ၏။ ဓားသိုင်းက သူတို့ကို အနိုင်ယူရန် မလုံလောက်သော်လည်း ၎င်းမှာ မျက်စိကျိန်းလောက်အောင် တောက်ပပြီး ရောင်စုံဖြစ်နေကာ အဆုံးအစမဲ့၍ အသက်ရှူမှားလောက်အောင် လှပနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျိုးကွမ်းနှင့် တျောက်ဝူ နှစ်ဦးစလုံးမှာ ဆွံ့အသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>"မထိတ်လန့်ကြနဲ့။ အပြောင်းအလဲတွေ ဘယ်လောက်ပဲ ရှိရှိ အဲဒါတွေက အမြင်လှရုံ သက်သက်ပဲ"</p> <p> </p> <p>ရှန့်ချင်းက သူ၏မျက်လုံးများတွင် ကြမ်းတမ်းမှုများ ပြည့်နှက်လျက် အော်ဟစ်လိုက်၏။ သူသည် လက်တစ်ဖက်ကို သူ့ရှေ့တွင်ထားကာ လက်ဟန်တစ်ခု ပြုလုပ်၍ လေထဲသို့ အောက်စိုက်ကာ ညွှန်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏အခြားလက်တစ်ဖက်ဖြင့် လက်သီးဆုပ်ကာ ထိုးချလိုက်၏။ အင်အားနှစ်ခု ပေါင်းစပ်သွားပြီး လေထုကို ဖြတ်သန်းသွားသော လေချွန်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာကာ လေပြင်းမုန်တိုင်းတစ်ခုအဖြစ် စုစည်းသွားပြီး ခုတ်ပိုင်းလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဝုန်း"</p> <p> </p> <p>လေပြင်းမုန်တိုင်း ခုတ်ပိုင်းချက်သည် ဓားအလင်းတန်းကို ထိမှန်သွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင် လေဟာနယ်ကို ဆုတ်ဖြဲသွားစေသော အစွမ်းထက်သည့် ဝိညာဉ်ဖိအားတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဓားအလင်းတန်းသည် တောင်တန်းထောင်ပေါင်းများစွာနှင့် အဆုံးမဲ့ တောင်ထွတ်များကဲ့သို့ အလွှာလိုက် အလွှာလိုက် ဖြစ်နေပြီး ၎င်းမှာ ချယ်ယုံ နားလည်သဘောပေါက်ထားသော ဆောင်းဦးတစ်ထောင်တောင်သိုင်းကွက်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ရှန့်ချင်း၏ အမူအရာမှာ ပြင်းထန်စွာ ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ၏ရင်ထဲမှ အံ့အားသင့်မှုများမှာ ဒီရေလှိုင်းများကဲ့သို့ တက်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းမှာ ဓားသိုင်းသုံးခုထဲမှ တစ်ခုသာဖြစ်ပြီး သူ၏ နတ်ဘုရားစွမ်းအားများကို ယှဉ်ပြိုင်နိုင်ရန်နှင့် အားနည်းချက် မရှိစေရန် လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ တစ်ယောက်ချင်း တိုက်ခိုက်ရမည်ဆိုပါက သူသည် နေရာတွင်ပင် ရှုံးနိမ့်သွားလောက်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း ထိတ်လန့်သွားခြင်း မရှိပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လုံယွမ်ဝူနှင့် ကွေ့လွီတို့သည်လည်း တစ်ပြိုင်နက် လှုပ်ရှားလိုက်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူတို့သုံးဦး ပေါင်းစပ်လုပ်ဆောင်ပါက သူတော်စင်တစ်ပါးပင်လျှင် သူတို့ကို အထင်သေးရဲမည် မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>"ဓားနယ်မြေ..."</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်သည် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်ပြီး ရေခဲဓားကို မြှောက်လိုက်၏။ သန့်စင်ပြီး ကြီးမားကျယ်ပြန့်သော ဓားစွမ်းအားတစ်ခု အပြင်ဘက်သို့ လှိုင်းထသွားပြီး မိုင်အနည်းငယ် အကျယ်အဝန်းကို လွှမ်းခြုံထားသော အပြာရောင် ဓားအတားအဆီးတစ်ခု ပွင့်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဓားစိတ်ဆန္ဒ သုံးခုသည် ရုတ်တရက် စွမ်းအား မြင့်တက်လာပြီး ကြမ်းတမ်းသော ရေလွှမ်းမိုးမှုတစ်ခုကဲ့သို့ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ဖြတ်သန်းသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဝုန်း"</p> <p> </p> <p>ရှန့်ချင်း၏ လေပြင်းမုန်တိုင်း ခုတ်ပိုင်းချက်သည် ဝုန်းခနဲ ပြိုကွဲသွားပြီး ဆောင်းဦးတစ်ထောင်တောင်သည် တောင်တန်း တစ်သိန်းကဲ့သို့ အလျားလိုက် ရွေ့လျားသွားကာ အရာအားလုံးကို ကြိတ်ချေပစ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>လုံယွမ်ဝူနှင့် ကွေ့လွီတို့ နှစ်ဦးစလုံးမှာ အံ့အားသင့်သွားကြပြီး သူတို့၏ စိတ်များ ချာချာလည်သွားကာ ဓားကမ္ဘာကြီး၏ လုံးဝ ဝါးမျိုခြင်းကို ခံလိုက်ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုလူသုံးဦးသည် သူတို့၏ ရန်သူကို အန္တရာယ်ပြုရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိတော့ဘဲ ဤကြီးမားကျယ်ပြန့်သော ဓားစွမ်းအားကြောင့် ဒဏ်ရာမရစေရန် သူတို့၏ စွမ်းအားများကို ကာကွယ်ရေးတွင် စုစည်းလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>"ဘန်း ဘန်း ဘန်း</p> <p> </p> <p>တောင့်ခံထားရန် အသေအလဲ ကြိုးစားပြီးနောက် သူတို့ ဆက်လက် မတိုက်ခိုက်နိုင်တော့ပေ။ ထိုသုံးဦးသည် သတိထား၍ နောက်ဆုတ်သွားကြပြီး သူတို့ကိုယ်သူတို့ အတားအဆီးထဲမှ လွတ်မြောက်အောင် လုပ်ရန်နှင့် သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင် ထိခိုက်ပျက်စီးမှုများကို အနည်းဆုံးဖြစ်အောင် လျှော့ချရန် ဓား၏ စွမ်းအားကို အသုံးပြုလိုက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူ့ ရင်ဘတ်က ဒေါသများဖြင့် ခုန်ပေါက်နေဆဲဖြစ်ကာ ပါးစပ်ကလည်း ခါးသက်သက် ခံစားချက်တွေ ပြည့်နေသဖြင့် အတင်း မြိုချလိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်သည် ဓားတစ်ချက်တည်းဖြင့် လူသုံးဦးကို အနိုင်ယူလိုက်သဖြင့် အားလုံး အံ့အားသင့်သွားကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>မျက်လုံးမှော်အတတ်ကြောင့် ချုပ်နှောင်ခံထားရသော သိုင်းပညာရှင်များသည်လည်း ကြီးမားကျယ်ပြန့်သော ဓားပင်လယ်ကြီးကြောင့် နိုးထလာကြပြီး ထိတ်လန့်တကြား ကြည့်နေကြ၏။</p> <p> </p> <p>သူသည် သူ၏ဓားကို ဓားအိမ်ထဲသို့ ပြန်သွင်းလိုက်ပြီး သံလှောင်အိမ်တစ်ခုပေါ်သို့ ပြန်လည် တက်လှမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ အခု ဒီလူလေးယောက်ကို ခေါ်သွားတော့မယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး ငါ့ကို မျက်နှာသာ ပေးပါဦး"</p> <p> </p> <p>ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ လှောင်ပြောင်သံတွေ မရှိတော့ပေ။ အသံတစ်သံတောင် မထွက်တော့ဘဲ နေရာတစ်ခုလုံး သေမင်းတမျှ တိတ်ဆိတ်သွား၏။</p> <p> </p> <p>လုံယွမ်ဝူနှင့် အခြားနှစ်ဦးမှာ စက္ကူကဲ့သို့ ဖြူရော်နေကြ၏။</p> <p> </p> <p>"မဖြစ်နိုင်ဘူး... ဒါက အဓိပ္ပာယ် မရှိဘူး"</p> <p> </p> <p>ကျိုးကွမ်းက ရုတ်တရက် စကားပြောလာသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီကောင်လေးရဲ့ စွမ်းအားက အမြဲတမ်း ကြယ်ကိုးပွင့် သိုင်းသူတော်စင်အုပ်စိုးသူအဆင့်ရဲ့ အလယ်အလတ်အဆင့်မှာပဲ ရှိတာ။</p> <p> </p> <p> သူ့ရဲ့ စွမ်းအင်အဆင့်အရ တစ်ယောက်ချင်း တိုက်ရင်တောင် အရှင်သုံးယောက်ကို ယှဉ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။</p> <p> </p> <p>ဓားတစ်ချက်တည်းနဲ့ လူသုံးယောက်ကို သူ ဘယ်လိုလုပ် တွန်းလှန်နိုင်မှာလဲ။ သိုင်းသူတော်စင် တစ်ယောက်တောင် အဲဒီလို လုပ်နိုင်မယ် မထင်ဘူး"</p> <p> </p> <p>သူတို့သုံးဦး၏ မျက်နှာများ ခက်ထန်သွားပြီး လုံးဝ အရှက်ရသွားသလို ခံစားလိုက်ရ၏။ အထူးသဖြင့် ကွေ့လွီက ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အရှင်ကျိုးကွမ်းက ငါတို့ကို လှောင်ပြောင်နေတာလား။ ဒီကောင်လေးရဲ့ စွမ်းအားနဲ့ပတ်သက်ပြီး သံသယရှိတယ်ဆိုရင် ခင်ဗျားကိုယ်တိုင် သူ့ကို စမ်းကြည့်လို့ ရပါတယ်"</p> <p> </p> <p>ကျိုးကွမ်းသည် မျက်မှောင်ကြုတ်၍ ပြန်ပြော၏။</p> <p> </p> <p>"ကျုပ်က ခင်ဗျားတို့ သုံးယောက်ကို လှောင်ပြောင်ချင်တဲ့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့..."</p> <p> </p> <p>လုံယွမ်ဝူက သူ့စကားကို ဖြတ်ကာ အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကောင်လေး... လှောင်အိမ်ထဲက လူလေးယောက်ထဲမှာ ကြယ်ကိုးပွင့် အထွတ်အထိပ် သိုင်းသူတော်စင်အုပ်စိုးသူ နှစ်ယောက်ကို မရွေ့လျားနိုင်တဲ့ တောအုပ်ဖြစ်တဲ့ မရဏမိစ္ဆာဂိုဏ်းကို ငါတို့ ပေးပြီးသွားပြီ။</p> <p> </p> <p> သူတို့ကို ငါတို့ စီမံခန့်ခွဲပိုင်ခွင့် မရှိတော့ဘူး။ ဒီ ကြယ်တစ်ပွင့် သိုင်းသူတော်စင်အုပ်စိုးသူနဲ့ ဒီကောင်မလေးအတွက်ကတော့ မင်း လိုချင်ရင် ခေါ်သွားလို့ ရတယ်"</p> <p> </p> <p>ကျိုးကွမ်း၏ အမူအရာမှာ ပြင်းထန်စွာ ပြောင်းလဲသွား၏။ လုံယွမ်ဝူက သူ့အပေါ် အပြစ်ပုံချရန် ကြိုးစားနေခြင်းဖြစ်ပြီး သူ ဒေါသမထွက်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။</p> <p> </p> <p>လုံယွမ်ဝူက တိုးတိုးလေး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အရှင်ကျိုးကွမ်း... ခင်ဗျား စောနက မြင်တဲ့အတိုင်းပဲ။ ငါတို့က ဒီအစွမ်းထက်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်နှစ်ယောက်ကို မကာကွယ်ချင်လို့ မဟုတ်ဘူး။</p> <p> </p> <p> ဒါပေမဲ့ ငါတို့က အဲဒီလို လုပ်ဖို့ တကယ်ကို စွမ်းအား မရှိလို့ပါ။ ခင်ဗျားလည်း ဒီအလောင်းကောင်ရုပ်သေးတွေကို မလိုချင်ဘူးဆိုရင်တော့ ခင်ဗျားကိုယ်စား ငါ ငြင်းဆိုပေးပြီး သူ့ကို ခေါ်သွားခွင့်ပြုလိုက်မယ်"</p> <p> </p> <p>ကျိုးကွမ်းသည်လည်း အကျပ်ရိုက်သွား၏။ သူသာ တိုက်ခိုက်ပါက ဤကောင်လေးကို ယှဉ်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ မတိုက်ခိုက်ပါက ကြယ်ကိုးပွင့် အထွတ်အထိပ် အလောင်းကောင်ရုပ်သေး နှစ်ခု ဆုံးရှုံးသွားမှာဖြစ်ပြီး မရဏမိစ္ဆာဂိုဏ်းအတွက်တောင် ကြီးမားတဲ့ ဆုံးရှုံးမှုတစ်ခု ဖြစ်သွားပေမည်။။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဤနေရာသည် သူတို့၏ နယ်မြေ ဖြစ်နေဆဲဖြစ်ပြီး အလွယ်တကူ လက်လွှတ်ရန် ဆန္ဒမရှိပေ။</p> <p> </p> <p>"အရှင်လုံယွမ်ဝူ ပြောတာ မှန်တယ်။ ဒီအစွမ်းထက်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်နှစ်ယောက်က ငါ့ရဲ့ မရဏမိစ္ဆာဂိုဏ်းက ပိုင်ဆိုင်ပြီးသားပါ။ မင်း ငါ့ကို မျက်နှာသာပေးပြီး ကျန်တဲ့ နှစ်ယောက်ကို ခေါ်သွားခွင့်ပြုဖို့ ငါ မျှော်လင့်ပါတယ်။</p> <p> </p> <p> ဒီလိုဆိုရင် ငါတို့က ရန်သူတွေ မဟုတ်ဘဲ မိတ်ဆွေတွေ ဖြစ်သွားမှာပါ။ မရွေ့လျားနိုင်တဲ့ တောအုပ်ဆီ မကြာခဏ လာလည်ဖို့ မင်းကို နွေးထွေးစွာ ဖိတ်ခေါ်ပါတယ်"</p> <p> </p> <p>"ငါ ဒီကို မကြာခဏ လာစရာ မလိုပါဘူး။ ငါ့ဘဝမှာ ဒီကျိန်ဆဲခံထားရတဲ့ နေရာကို နောက်တစ်ကြိမ် လုံးဝ မလာချင်တော့ဘူး။</p> <p> </p> <p> မရဏမိစ္ဆာဂိုဏ်းနဲ့ မိတ်ဆွေဖြစ်ဖို့လည်း ငါ စိတ်မဝင်စားဘူး။ ဒီနေ့ကစပြီး လမ်းခွဲကြရအောင်... နောက်တစ်ခါ ဘယ်တော့မှ ပြန်မတွေ့ကြေးပေါ့"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်သည် မဆိုင်းမတွ ငြင်းဆန်လိုက်ရာ လူတိုင်း၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် စိမ့်တက်သွားစေလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့၏ သီးခြားနေထိုင်သော မျိုးနွယ်စုများတွင် မရဏမိစ္ဆာဂိုဏ်းသည် ပြိုင်ဘက်ကင်းသော အင်အားစုတစ်ခု ခွန်အား၏ မဏ္ဍိုင်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ သူတို့ကို ဘယ်သူကများ မလေးမစား လုပ်ရဲမှာလဲ။ ဒီကောင်လေးက ပြဿနာရှာနေတာပဲ။</p> <p> </p> <p>လုံယွမ်ဝူနှင့် အခြားနှစ်ဦးမှာ တိတ်တဆိတ် ဝမ်းသာသွားကြပြီး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အောင်နိုင်သူအပြုံးများဖြင့် အပြန်အလှန် ကြည့်လိုက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>သူသာ ကျိုးကွမ်းကို ဒေါသထွက်အောင် လုပ်ပြီး မရဏမိစ္ဆာဂိုဏ်း ဝင်ပါလာပါက ဤကောင်လေး သေချာပေါက် သေရပေမည်။။</p> <p> </p> <p>မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ကျိုးကွမ်း၏ မျက်နှာမှာ စိမ်းဖျော့သွားပြီး အေးစက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းက မယုံနိုင်လောက်အောင် မာနကြီးတာပဲ။ ကောင်းကင်သိုင်းပညာကုန်းမြေကြီးမှာရော ငါ့ရဲ့ မရွေ့လျားနိုင်တဲ့ တောအုပ်မှာပါ မင်းက ထင်တိုင်းကြဲနိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား။</p> <p> </p> <p> မင်းတို့ တော်ဝင်နယ်မြေ နှစ်ခုက ပညာရှင်တွေ ဒီကျွန်းကို လာရင်တောင် ငါ့ရှေ့မှာ ဒူးထောက်ရလိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်သည် လှောင်အိမ်ထဲရှိ ယွမ်ကောင်းဟန်ကို ညွှန်ပြကာ လက်မထောင်ပြပြီး ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ကြည့်ပါဦး... ဒါက တော်ဝင်နယ်မြေက အစွမ်းထက်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ပဲ။ သူ တကယ်ကို ကျဆင်းသွားပြီပဲ။ အထင်ကြီးစရာပဲ"</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကောင်းဟန်မှာ ဒေါသထွက်သွားပြီး ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"လူယုတ်မာ... ဒီလိုအချိန်မျိုးမှာတောင် ငါ့ကို လှောင်ပြောင်ပြီး အရှက်ခွဲချင်သေးတယ်ပေါ့"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ပြန်ပြော၏။</p> <p> </p> <p>"လူကြီးလူကောင်း တစ်ယောက်က စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေ ကြောက်ရွံ့မှုတွေကနေ ကင်းလွတ်ပြီး အချက်အလက်တွေကနေ အမှန်တရားကို ရှာဖွေတတ်တယ်။</p> <p> </p> <p> အစ်ကိုကောင်းဟန်... လူတွေ မင်းရဲ့ ဇာစ်မြစ်ကို သိသွားမှာ မင်း ကြောက်နေတာလား"</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကောင်းဟန်မှာ ခေတ္တမျှ စကားမပြောနိုင်ဖြစ်သွားပြီးနောက် လေးလံစွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ဒေါသမထွက်စေရန် လှောင်အိမ်ထဲတွင် မျက်လုံးမှိတ်လျက် လှဲနေလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>ကျိုးကွမ်းက ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"မင်းက အရေးကြီးတဲ့ သူတစ်ယောက်ဆိုတာ ရှင်းပါတယ်။ ပြီးတော့ ဒီလှောင်အိမ်ထဲက လူနဲ့ မင်း သိပ်ပြီး ဆက်ဆံရေးမကောင်းဘူးထင်တယ်။ တစ်ခဏတာ ဒေါသအတွက် ဘာလို့ ဘေးဒုက္ခကို စွန့်စားရမှာလဲ"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က လှောင်ပြုံးပြုံး၍ ပြန်ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းလည်း မြင့်မားတဲ့ အဆင့်အတန်း ရှိတယ်ဆိုတာ ငါ ပြောနိုင်ပါတယ်။ မိတ်ဆွေ... တစ်ခဏတာ စိတ်လိုက်မာပါ လုပ်မိတာလေးအတွက် ဘာလို့ မင်းရဲ့ အသက်ကို စတေးရမှာလဲ"</p> <p> </p> <p>ကျိုးကွမ်းသည် သူ၏ဒေါသကို အချိန်ကြာမြင့်စွာ မြိုသိပ်ထားခဲ့ပြီး ယခုအခါ သူ ဆက်လက် သည်းမခံနိုင်တော့ပေ။ သူက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"မင်းက သေချင်နေမှတော့ မင်းကို အလောင်းကောင်ရုပ်သေးအဖြစ် သန့်စင်ပစ်ရုံကလွဲပြီး ငါ့မှာ တခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘူး။ မင်းက ထပ်ခါတလဲလဲ သေချင်နေမှတော့ အဲဒီလိုလုပ်မှ တရားမျှတမှာပေါ့"</p> <p> </p> <p>"တျောက်ဝူ... လောဘမြွေကြီးကို ဝိုင်းရံဖို့ အလောင်းကောင်ရုပ်သေး ဆယ့်ရှစ်ကောင်ကို ဆင့်ခေါ်ဖို့ ငါ့ရဲ့ အမိန့်ကို လက်ဆင့်ကမ်းလိုက်။</p> <p> </p> <p>ကျန်တဲ့လူတွေ... ငါ့နောက်လိုက်ပြီး တိုက်ခိုက်ကြ။ နောက်ဆုတ်သူတိုင်း သစ္စာဖောက်အဖြစ် သတ်မှတ်မယ်"</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ကဲ့"</p> <p> </p> <p>တျောက်ဝူမှာ အလွန် အံ့အားသင့်သွား၏။ ထို အလောင်းကောင်ရုပ်သေး ဆယ့်ရှစ်ကောင်မှာ မရဏမိစ္ဆာဂိုဏ်း၏ အတော်ဆုံး တိုက်ခိုက်ရေး တပ်ဖွဲ့ဖြစ်ပြီး သူတို့ကို အင်အားအပြည့်ဖြင့် လုံးဝနီးပါး မချထားဖူးပေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ၎င်းမှာ ကြီးလေးသော ကိစ္စတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း သူ သိထားသဖြင့် လေဟာနယ်ထဲမှ အလျင်အမြန် လှည့်ထွက်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဂိုဏ်းသုံးဂိုဏ်းစလုံးမှာ အံ့အားသင့်သွားကြပြီး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် မယုံကြည်နိုင်စွာ အပြန်အလှန် ကြည့်လိုက်ကြ၏။ ကျိုးကွမ်းက သူတို့ကို အမြောက်စာအဖြစ် အသုံးပြုရန် ရည်ရွယ်ထားကြောင်း ရှင်းလင်းနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>လုံယွမ်ဝူက လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အရှင်... စောနက ဒီကောင်လေးရဲ့ စွမ်းအားကို ခင်ဗျား မြင်ပြီးပြီပဲ။ ငါတို့ ဂိုဏ်းသုံးဂိုဏ်းရဲ့ အင်အားက အရမ်း အားနည်းလွန်းတော့ သူတို့အတွက် နေရာတစ်ခု ယူဖို့ ခက်ခဲမှာ စိုးမိတယ်။ ဟိုပေါ်ကို တက်သွားတာက သူတို့ကိုယ်သူတို့ သေတွင်းထဲ ပို့လိုက်သလိုပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p>ကျိုးကွမ်းက အေးစက်စက် ပြန်ပြော၏။</p> <p> </p> <p>"အနည်းဆုံးတော့ ဒါက သူ့ကို နည်းနည်း အားနည်းသွားစေနိုင်တယ် မဟုတ်လား။ အစွမ်းထက်တဲ့ ရန်သူက အနီးကပ် ရှိနေတော့ ကျုပ်တို့ ကိုယ်ပိုင် အသက်တွေအတွက် ဘယ်လိုလုပ် စိတ်ပူနေလို့ ရမှာလဲ။</p> <p> </p> <p>အရှင်သုံးယောက်... ခင်ဗျားတို့က လောဘမြွေကြီးကို မရွေ့လျားနိုင်တဲ့ တောအုပ်ဆီ ခေါ်လာကတည်းက ကျုပ်ရဲ့ မရဏမိစ္ဆာဂိုဏ်းကို သစ္စာခံဖို့ စီစဉ်နေတာ မဟုတ်လား။</p> <p> </p> <p>အခုက ခင်ဗျားတို့ရဲ့ သစ္စာရှိမှုကို ပြသရမယ့် အချိန်ပဲ။ အဲဒီလိုမှ မဟုတ်ရင်တော့... ဟွန့်"</p> <p> </p> <p>သူ၏အေးစက်သော နှာခေါင်းရှုံ့သံကြောင့် အခန်းထဲရှိ ဂိုဏ်းသုံးဂိုဏ်းမှ လူတိုင်း၏ နှလုံးသားများ နစ်ဆင်းသွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>လုံယွမ်ဝူနှင့် သူ၏အဖော်နှစ်ဦးသည် တပ်ဖွဲ့တစ်ခုနှင့်အတူ ရောက်ရှိလာခြင်းက ခိုလှုံခွင့် တောင်းခံရန် သူတို့၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ရှင်းလင်းစွာ ပြသနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏သစ္စာခံမှုအတွက် အပြန်အလှန်အနေဖြင့် အထူးအခွင့်အရေးများ ရရှိရန် အပေးအယူကောင်းတစ်ခုကို ဆွေးနွေးလိုသောကြောင့် သူ စကားမပြောခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ သူသာ အမှန်တကယ် မကျေနပ်ပါက သူ၏တပ်ဖွဲ့ကို အချိန်မရွေး ဦးဆောင်ထွက်ခွာသွားနိုင်လေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ယခုအခါ သူတို့သည် ဘက်ရွေးချယ်ရမည့် အခြေအနေတွင် ပိတ်မိနေကြပြီဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ သူတို့သည် ယခုအချိန်တွင် ကျိုးကွမ်း၏ အမိန့်ကို မနာခံပါက သူနှင့် ပူးပေါင်းမည့် သူတို့၏ အစီအစဉ် ပျက်ပြားသွားရုံသာမက မရဏမိစ္ဆာဂိုဏ်းကိုလည်း စော်ကားသလို ဖြစ်သွားမည်ဖြစ်ရာ မရွေ့လျားနိုင်သော တောအုပ်မှ ထွက်ခွာရန် သူတို့အတွက် ခက်ခဲသွားမည်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျိုးကွမ်းက အေးစက်စက် ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"အရှင်တို့... တွေဝေမနေကြပါနဲ့။ အခွင့်အရေးဆိုတာ ခဏလေးပဲ ရတာပါ"</p> <p> </p> <p>လုံယွမ်ဝူသည် အံကြိတ်လိုက်ပြီး သူ၏မျက်လုံးများတွင် ဆုံးဖြတ်ချက်များ လင်းလက်သွားကာ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သတ်... သတ်... သတ်... ဒီကောင်လေးကို အပိုင်းပိုင်း ဆွဲဖြဲပြီး ငါတို့ ဂိုဏ်းချုပ်အတွက် လက်စားချေကြစမ်း"</p> <p> </p> <p>ရှန့်ချင်းနှင့် ကွေ့လွီတို့ တုန်ခါသွားကြပြီးနောက် သူတို့၏ စိတ်ကို ဆုံးဖြတ်ကာ အော်ဟစ်လိုက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>"သတ်... အတူတူ သတ်ကြစမ်း... ငါတို့ ဘယ်တော့မှ နောက်မဆုတ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>ထိုအခါ ကျိုးကွမ်းသည် အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခုကို ပြသကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ခင်ဗျားတို့ သုံးယောက်... ဒီတိုက်ခိုက်မှုမှာ ငါနဲ့ ပူးပေါင်းကြ။ ငါတို့သာ အတူတူ အလုပ်လုပ်မယ်ဆိုရင် သိုင်းသူတော်စင် ဒါမှမဟုတ် နတ်ဘုရားတစ်ပါးတောင် ကျဆုံးသွားမှာပဲ။</p> <p> </p> <p> ဒီကောင်လေးက ကမ္ဘာကြီးကို ဇောက်ထိုးမိုးမျှော် ဖြစ်အောင် လုပ်နိုင်မယ်လို့ ငါ မယုံဘူး"</p> <p> </p> <p>ချက်ချင်းပင် သူတို့ လေးဦးသည် ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားကြပြီး ကျန်သုံးဦးမှာ ဂိုဏ်းတွင်းရှိ တပည့်များလွန်းသဖြင့် သေဆုံး သို့မဟုတ် ဒဏ်ရာရမည်ကို စိုးရိမ်ကာ အံကြိတ်၍ ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>"အပြစ်တွေ အများကြီး မကျူးလွန်မိအောင် ငါ ပထမအကြိမ် သနားညှာတာမှု ပြခဲ့ပေမဲ့ ဒုတိယအကြိမ်မှာ သူက နောင်တရတဲ့ ပုံမပြဘူးဆိုတော့ သူ သေသင့်တယ်"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်၏ မျက်လုံးများ အေးစက်သွားပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှ သတ်ဖြတ်လိုသော စိတ်ဆန္ဒများ ပေါက်ကွဲထွက်လာကာ အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးသို့ လှုပ်ခတ်သွားသော လျှပ်စီးတန်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>လောဘမြွေကြီး၏ ကိုယ်တွင်း တစ်ခုလုံး အပြာရောင် လျှပ်စီးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွား၏။</p> <p> </p> <p> ထို့အပြင် တိုက်ပွဲကို အလျင်အမြန် အဆုံးသတ်ရန်နှင့် မရဏမိစ္ဆာဂိုဏ်း၏ ရွှံ့နွံထဲတွင် နစ်မွန်းမနေစေရန် သူသည် မိုးကြိုးနက်နှင့် မကောင်းဆိုးဝါးဝိညာဉ်ကိုလည်း လွှတ်ပေးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>မိုးကြိုးနယ်မြေ၏ စွမ်းအားအောက်တွင် မိုးကြိုးနက်သည် ရေထဲမှ ငါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်မှ လျှပ်စီးများကို အဆက်မပြတ် စုပ်ယူနေလေသည်။</p> <p> </p> <p> သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဆယ်ဆကျော် ကြီးမားလာပြီး ရွှေရောင် လျှပ်စီးများကို ပစ်လွှတ်ကာ တစ်ချက်တိုက်ခိုက်တိုင်း ယင်ကောင် အမြောက်အမြားကို သတ်ဖြတ်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>မကောင်းဆိုးဝါးဝိညာဉ်သည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အူဟစ်ဟိန်းဟောက်နေပြီး ပုဆိန်တစ်လက်ကို ကိုင်ကာ ကျိုးကွမ်းနှင့် အခြားသူများကို ခုတ်ပိုင်းနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းမှာ မဆင်မခြင် သေလုမြောပါး တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခု ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်း၏ အရုပ်ဆိုးသော နတ်ဆိုးခန္ဓာကိုယ်သည် ပြိုကွဲခြင်းမှတစ်ဆင့် မသေနိုင်သော စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး ၎င်းကဲ့သို့ အသေခံ မိုက်မိုက်မဲမဲ တိုက်ခိုက်သူနှင့် အပြည့်အဝ ကိုက်ညီနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာ... ဒီ မိစ္ဆာသားရဲ နှစ်ကောင်က ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ"</p> <p> </p> <p>လုံယွမ်ဝူမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဖြစ်နိုင်တာက... သူက သားရဲထိန်းသခင် တစ်ယောက်များလား"</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save