Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၁၇၀၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">ကျင်းချီ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>"မင်းက ငါ့ကို တိရစ္ဆာန်လို့ ခေါ်ရဲတယ်ပေါ့လေ။ မင်းရဲ့ တစ်မျိုးနွယ်စုလုံးကို အပိုင်းပိုင်း ခုတ်ပစ်မယ်"</p> <p> </p> <p>မကောင်းဆိုးဝါးဝိညာဉ်၏ မျက်လုံးများ ပြူးထွက်လာပြီး တိုက်ခိုက်မှုနောက်သို့ လိုက်ပါရင်း ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ကျိုးကွမ်းမှာ လန့်ဖြတ်သွားပြီး သူ၏ရင်ထဲတွင် အေးစိမ့်မှုတစ်ခု ပျံ့နှံ့သွားလေသည်။ သူ ဒုက္ခကြီးကြီးမားမား ရောက်နေပြီဖြစ်ကြောင်း သူ သိထားသဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"မကြောက်ကြနဲ့။ သူ့ရဲ့ စွမ်းအားကြောင့် နောက်မဆုတ်ကြနဲ့။ ငါတို့က လူအင်အား ပိုများတယ်... ငါတို့ သေချာပေါက် အနိုင်ရမှာပဲ"</p> <p> </p> <p>အော်ဟစ်ပြီးနောက် သူသည် ရုတ်တရက် သူ၏ယွမ်ချီစွမ်းအားများကို စုစည်းကာ လေထဲသို့ ပျံတက်သွားပြီး ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘယ်လောက်တောင် အရှက်မရှိလိုက်လဲ"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်သည် လေဟာနယ်ကူးပြောင်း၍ ထွက်သွားရာ သူ ရပ်နေသော နေရာတွင် တဖျစ်ဖျစ် မြည်နေသော လျှပ်စီးတန်း တစ်ခုသာ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး ကျိုးကွမ်း၏ ရှေ့တွင် ပေါ်လာကာ ဓားဖြင့် အောက်သို့ ခုတ်ပိုင်းချလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဆောင်းဦးတစ်ထောင်တောင်..."</p> <p> </p> <p>အဆုံးအစမဲ့သော တောင်တန်းများသည် စိမ်းလန်းစိုပြေပြီး အလွှာလိုက် ဖြစ်နေကာ တောင်တန်း တစ်သောင်း၏ ပုံရိပ်များက အဆက်မပြတ်ရှိနေသော တောင်တန်းတစ်ခုကို ရွှေ့ပြောင်းပြီး ဖိချလိုက်သည့်အလား စီးဝင်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျိုးကွမ်း ထိတ်လန့်သွား၏။ သူသည် အလျင်အမြန် လက်ဟန်ပြုလုပ်လိုက်ရာ သူ့ဘေးတွင် အလောင်းကောင်ရုပ်သေး နှစ်ကောင် ပေါ်လာပြီး ပျို့အန်ချင်စရာကောင်းသော အလောင်း အငွေ့အသက်များကို ထုတ်လွှတ်ကာ ရှေ့သို့ ပြေးဝင်သွားကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒိုင်း..."</p> <p> </p> <p>အလောင်းကောင်ရုပ်သေး နှစ်ကောင်သည် ဓားချက်ကို ခံနိုင်ရည်ရှိခဲ့ပြီး မီတာတစ်ရာအကွာသို့ လွင့်စဉ်သွားကြ၏။ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များပေါ်တွင် နက်ရှိုင်းသော ဓားဒဏ်ရာများ ပေါ်လာပြီး သူတို့၏ ရင်ဘတ်များမှာ လုံးဝ ပွင့်ဟသွားသော်လည်း သွေးတစ်စက်မျှ ထွက်မလာပေ။</p> <p> </p> <p>ကျိုးကွမ်းက အံ့သြတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မိတ်ဆွေ... ဒီကိစ္စကို ဆွေးနွေးကြတာပေါ့။ အဲဒီ အစွမ်းထက်တဲ့ ခန္ဓာကိုယ် လေးခုကို ငါ မလိုချင်တော့ဘူး။ သူတို့ကို အကုန် ခေါ်သွားလိုက်ပါ။ မိတ်ဆွေဖွဲ့တယ်လို့ သဘောထားလိုက်ပါ"</p> <p> </p> <p>"သရဲတစ္ဆေ တစ်ကောင်က မင်းနဲ့ မိတ်ဆွေ ဖြစ်ချင်တာကို အခုမှ လာပြောနေဖို့က အရမ်း နောက်ကျသွားပြီ"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်၏ ရင်ထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုသော စိတ်ဆန္ဒများ တက်လာပြီး သူ၏မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားမှ မီးလုံးတစ်လုံး လိမ့်ထွက်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းတွင် မရေမတွက်နိုင်သော အနက်ရောင် အမှုန်အမွှားများ ပြည့်နှက်နေပြီး လေထဲတွင် မိကျောင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွား၏။ မိကျောင်းသည် သူတို့၏ ခြေနှစ်ဖက်ဖြင့် မတ်တတ်ရပ်ကာ ဟိန်းဟောက်လျက် အလောင်းကောင်ရုပ်သေး နှစ်ကောင်ဆီသို့ ပြေးဝင်သွားကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>မိကျောင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အဆင့်တစ်ဆယ် နတ်မီးတောက်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး ထိုကဲ့သို့သော ယင်ဓာတ်နှင့် မကောင်းဆိုးဝါး သတ္တဝါများအတွက် အထိရောက်ဆုံးသော သေမင်းတမန် ဖြစ်စေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ရှေးဟောင်းလေပြင်း၏ စွမ်းအားဖြင့် လေသည် မီးကို ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်ပြီး ၎င်း၏ စွမ်းအားကို ချက်ချင်း တိုးလာစေသည်။ ၎င်း၏ အငွေ့အသက်များ ပေါက်ကွဲထွက်လာရုံမျှဖြင့် ကောင်းကင်ယံကို မီးပင်လယ်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားစေ၏။</p> <p> </p> <p>အလောင်းကောင်ရုပ်သေး နှစ်ကောင်သည် အပေါ်သို့ ပြေးတက်လာစဉ်မှာပင် မီးတောက်များဖြင့် ပက်ဖျန်းခံလိုက်ရပြီး သူတို့၏ တစ်ကိုယ်လုံး တဖျစ်ဖျစ် မြည်ကာ လောင်ကျွမ်းသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့သည် လေထဲတွင် အူဟစ်နေကြပြီး သူတို့၏ မကောင်းဆိုးဝါး စွမ်းအင်များသည် ထူထပ်သော အဖြူရောင် မီးခိုးငွေ့များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ အလုံးအရင်းဖြင့် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ကျိုးကွမ်းမှာ ယခုအခါ အမှန်တကယ် ထိတ်လန့်သွားလေပြီ။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ သူသာ အစပိုင်းတွင် ထွက်ပြေးခဲ့မည်ဆိုပါက ဒဏ်ရာရမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ဤလူငယ်နှင့် ထိပ်တိုက် မတိုက်ခိုက်လိုသောကြောင့်သာ ဖြစ်ပေမည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့သာ မြွေကြီး၏ ကိုယ်တွင်း လေဟာနယ်ထဲမှ ထွက်သွားသည်နှင့် မရဏမိစ္ဆာဂိုဏ်းက ပညာရှင်တွေကို စုစည်းပြီး သူ့ကို အချိန်တိုအတွင်း ကြိတ်ချေကာ သူတို့အားလုံးကို အလောင်းကောင်ရုပ်သေးတွေအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်လို့ရ၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ယခုအခါ ထွက်ခွာရန် အလွန် ခက်ခဲနေကြောင်း သူ တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ တစ်ဖက်လူ၏ ဝှက်ဖဲများမှာ အဆုံးမရှိပုံရပြီး အမြဲတမ်း လွယ်ကူသော အချိန်များကို ရရှိစေကာ သူတို့၏ ပြိုင်ဘက်များကို လုံးဝ ဖိနှိပ်ထားနိုင်စေလေသည်။</p> <p> </p> <p>"အချိန်ရဲ့ အစကတည်းက ဘယ်တော့မှ မမှေးမှိန်ဖူးတဲ့ ကြယ်အလင်းရောင်..."</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်သည် သူ၏ဓားနှင့်အတူ ရောက်ရှိလာပြီး ကြီးမားကျယ်ပြန့်သော ဓားစိတ်ဆန္ဒတစ်ခုက လေဟာနယ် တစ်ခုလုံးကို ပြည့်နှက်သွားရာ လောကကြီးတွင် ထိုအရိပ်တစ်ခုသာ ကျန်ရှိတော့သည့်အလား ဖြစ်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>လူတိုင်း တိုက်ခိုက်နေခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ကြပြီး ထိုအထီးကျန် ပုံရိပ်ကို ထိတ်လန့်တကြား စိုက်ကြည့်နေကြ၏။</p> <p> </p> <p>"ရှူး..."</p> <p> </p> <p>ကျိုးကွမ်းသည် ပြင်းထန်စွာ အသက်ရှူသွင်းလိုက်ရာ လွှမ်းမိုးနိုင်သော အေးစိမ့်မှုတစ်ခု သူ၏ရင်ထဲတွင် ပျံ့နှံ့သွားလေသည်။ သေမင်းနှင့် ဤမျှ နီးကပ်စွာ တစ်ခါမျှ မခံစားဖူးခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>"ဟင့်အင်း... ကျေးဇူးပြုပြီး မလုပ်ပါနဲ့"</p> <p> </p> <p>သူသည် အက်ကွဲသော အသံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ချမ်းသာပေးပါ... ကျေးဇူးပြုပြီး ငါ့အသက်ကို ချမ်းသာပေးပါ"</p> <p> </p> <p>သူ၏အသံမှာ အက်ကွဲနေပြီး မျက်ရည်များ ပြည့်နှက်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဂိုဏ်းသုံးဂိုဏ်း၏ စိတ်ဓာတ်များ ချက်ချင်း ပြိုလဲသွားပြီး သူတို့၏ တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များ လျှပ်တစ်ပြက်အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားကာ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်သွားကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>လုံယွမ်ဝူနှင့် အခြားနှစ်ဦးမှာ သူတို့၏ နှလုံးသားများ အနိမ့်ဆုံးအမှတ်သို့ နစ်ဆင်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်၏ မျက်နှာမှာ ရေကဲ့သို့ တည်ငြိမ်နေပြီး သူ၏မျက်လုံးများမှာ ငြိမ်းချမ်းနေကာ သူ၏အာရုံထဲတွင် အခြားအရာများ မရှိဘဲ အဆုံးအစမဲ့သော ဓားစိတ်ဆန္ဒသာ ရှိနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ကြယ်ဖျက်ဆီးခြင်းဓား..."</p> <p> </p> <p>ရေခဲဓားသည် မရေမတွက်နိုင်သော ဓားရာများကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ရာ အောက်သို့ မခုတ်ပိုင်းမီ လေထုထဲတွင် လှိုင်းထသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားကြပြီး ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ စည်းမျဉ်းများ… ရိုးရှင်းသော မဟာတာအိုအလား ထင်ရသော ထိုဓားချက်၏ လှပမှုကို စိုက်ကြည့်နေကြ၏။</p> <p> </p> <p>ငိုယိုကာ အသနားခံနေစဉ် ကျိုးကွမ်းသည် မရပ်တန့်ဘဲ လက်ဟန်များကို အဆက်မပြတ်ပြုလုပ်ကာ ဧရာမ အပြာရောင် လက်ဝါးရိုက်ချက်တစ်ခုကို ဖန်တီးရန် သူ၏ဘဝတစ်သက်တာ အသိပညာ အားလုံးကို အသုံးပြုလိုက်ပြီးနောက် အောက်သို့ ရိုက်ချလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဝုန်း"</p> <p> </p> <p>ဓားအလင်းတန်းသည် ရေကဲ့သို့ ချောမွေ့ပြီး လရောင်ကဲ့သို့ သန့်စင်နေ၏။</p> <p> </p> <p>အပြာရောင် လက်ဝါးရိုက်ချက်သည် လေထဲတွင် နှစ်ခြမ်းကွဲသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p> ကျိုးကွမ်း၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး သူ၏မျက်ဆံများမှာ ပဲစေ့အရွယ်အစားသို့ ကျုံ့ဝင်သွား၏။ သူသည် အကူအညီတောင်းရန် အချိန်မရလိုက်ဘဲ သူ့ခန္ဓာကိုယ် နှစ်ခြမ်းကွဲသွားသည်ကို ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ကြည့်နေလိုက်ရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဝုန်း"</p> <p> </p> <p>မရွေ့လျားနိုင်သော တောအုပ်ကျွန်းပေါ်တွင် လောဘမြွေကြီးမှာ နာကျင်စွာဖြင့် လူးလှိမ့်နေစဉ် ရုတ်တရက် ၎င်း၏ ဝမ်းဗိုက် ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး စူးရှသော ဓားစိတ်ဆန္ဒတစ်ခု ပစ်ထွက်လာကာ အဆုံးမဲ့ ပင်လယ်ပြင်ဆီသို့ ဦးတည်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ရွှပ်..."</p> <p> </p> <p>မြွေ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် နှစ်ခြမ်းကွဲသွားပြီး ၎င်း၏ ပါးစပ်ကို ကျယ်ကျယ်ဟကာ လျှာကို အဆက်မပြတ် ထုတ်လျက် နာကျင်စွာ ညည်းညူအူဟစ်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် လေဟာနယ် ပေါက်ကွဲသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကောင်းကင်ယံဆီသို့ ပြေးတက်သွားသော စွမ်းအား လေဝဲတစ်ခုကို ချက်ချင်း ဖန်တီးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>မြွေ၏ ခန္ဓာကိုယ် နှစ်ခြမ်းမှာ လေဟာနယ် လေဝဲထဲသို့ ဆွဲဖြဲခံလိုက်ရပြီး သဲလွန်စမဲ့ မျိုချခံလိုက်ရလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဝုန်း"</p> <p> </p> <p>မရွေ့လျားနိုင်သော တောအုပ်အထက်ရှိ အတားအဆီးမှာ မုန်တိုင်းကြောင့် ပေါက်ကွဲပွင့်ထွက်သွားပြီး ကျွန်းတစ်ခုလုံးကို တုန်ခါသွားစေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဧရာမ လိပ်နှင့်တူသော သားရဲကြီးသည် ပင်လယ်ရေမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ လွင့်မျောနေ၏။</p> <p> </p> <p> ရိုက်ခတ်မှုကြောင့် ၎င်းသည် ၎င်း၏ ဧရာမ မျက်လုံးကြီး နှစ်လုံးကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လိုက်သည်။ မျက်လုံးများမှာ ကြည်လင်ပြီး နက်ရှိုင်းသော အစိမ်းရောင် ဖြစ်သော်လည်း သေမင်းတမျှ ပြာနှမ်းနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျောက်ခေါင်းတလား နန်းတော်အတွင်းရှိ သီးသန့် အခန်းတစ်ခုထဲတွင် အမျိုးသားတစ်ဦးသည် ကျောက်စိမ်းခေါင်းတလားတစ်ခုပေါ်တွင် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်နေ၏။</p> <p> </p> <p>အခန်းထဲတွင် အစိမ်းရောင် မရဏအငွေ့အသက်များ ပြည့်နှက်နေပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင် အစိမ်းရောင် မီးတောက်များ ပန်းထွက်လာကာ လင်းလက်သွားပြီးနောက် လောင်ကျွမ်းသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် လျှို့ဝှက်ခန်း တစ်ခုလုံး အနည်းငယ် တုန်ခါသွား၏။</p> <p> </p> <p>အမျိုးသားသည် ရုတ်တရက် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ရာ လျှို့ဝှက်ခန်းကို ဖောက်ထွင်းပြီး အပြင်ဘက်ကမ္ဘာကို ကြည့်ရန် ကြိုးစားနေသည့်အလား စူးရှသော အကြည့်တစ်ခု ပစ်လွှတ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>လျင်မြန်သော လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုနှင့်အတူ သူသည် မြင်ကွင်းမှ ပျောက်ကွယ်သွား၏။ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး ကျောချမ်းဖွယ် အလင်းတန်းတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်နေသော ကျောက်စိမ်းခေါင်းတလားသည်လည်း သူနှင့်အတူ ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>မြွေကြီး ပေါက်ကွဲသွားမှုကြောင့် လေဟာနယ်မှာ ချက်ချင်း ပြိုကျပျက်စီးသွားပြီး ဂိုဏ်းသုံးဂိုဏ်းမှ သိုင်းပညာရှင် အများအပြားကို ဖုန်မှုန့်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားစေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်ရစ်သူများနှင့် ယွင်ရှောင်တို့မှာ ထိုကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို တုန်လှုပ်စေသော စွမ်းအားကြောင့် တိမ်တိုက်များဆီသို့ လွင့်စဉ်သွားကြ၏။</p> <p> </p> <p>ထိုကြမ်းတမ်းသော စွမ်းအားကြောင့် ကောင်းကင်ယံတွင် တွင်းနက်တစ်ခု ဆုတ်ဖြဲခံလိုက်ရပြီး ဆက်လက် ပြန့်ကျက်သွားကာ သိုင်းပညာရှင် အများအပြား၏ အလောင်းကောင် အပိုင်းအစများကို စုပ်ယူနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>"အစ်ကိုယွင်ရှောင်... ငါ့ကို ကယ်ပါဦး"</p> <p> </p> <p>ရွှေရှန်း၏ အော်ဟစ်သံသည် မုန်တိုင်းကို ဖြတ်သန်းသွားပြီး သတ္တုလှောင်အိမ် လေးခုစလုံးမှာ ၎င်း၏ စုပ်ယူခြင်းကို ခံနေရ၏။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်သည် လှောင်အိမ်ကို အလျင်အမြန် ခုတ်ခွဲလိုက်ပြီး လူလေးဦးစလုံးကို ကယ်တင်ကာ နတ်ဘုရားနယ်မြေကျောက်ပြားထဲသို့ တိုက်ရိုက် စုပ်ယူလိုက်ပြီးနောက်မှသာ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချနိုင်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>လေဟာနယ်၏ စွမ်းအားများသည် အထက်သို့ အဆက်မပြတ် မြင့်တက်နေပြီး ဂိုဏ်းသုံးဂိုဏ်းမှ လူများကိုသာမက မရွေ့လျားနိုင်သော တောအုပ်ကျွန်းပေါ်ရှိ အရာများကိုပါ တွင်းနက်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>လုံယွမ်ဝူနှင့် အခြားနှစ်ဦးမှာ မသေသော်လည်း ပေါက်ကွဲမှုကြောင့် ဒဏ်ရာရသွားကြ၏။ သူတို့သည် တွင်းနက်ထဲသို့ လွင့်စဉ်မသွားစေရန် သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များကို ငြိမ်သက်စွာ ထိန်းထားလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်သည် သူတို့သုံးဦးကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ငါ ထပ်ပြောမယ်... ငါက မင်းတို့ ဂိုဏ်းချုပ်ကို သတ်တဲ့ လူသတ်သမား မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ လက်စားချေဖို့ လာမှာကိုလည်း ငါ မကြောက်ဘူး။ နှုတ်ဆက်ပါတယ်"</p> <p> </p> <p>လုံယွမ်ဝူမှာ အလွန် အံ့အားသင့်သွား၏။ ဤအချိန်တွင် တစ်ဖက်လူက သူ့ကို လုံးဝ လိမ်ညာမည်မဟုတ်ကြောင်း သူ သိထားသဖြင့် အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"လူသတ်သမားက ဘယ်သူလဲ"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်သည် ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"မူမျိုးနွယ်စုက မူကျန့်"</p> <p> </p> <p>"ဘာ..."</p> <p> </p> <p>သုံးဦးစလုံးမှာ အလွန် အံ့အားသင့်သွားကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ ဒေါသကြောင့် ရှုံ့မဲ့သွားကာ အမုန်းတရားဖြင့် အံကြိတ်လိုက်ကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ခွေးသား လီယွင်ရှောင်... မင်းက ငါ့ကို သစ္စာဖောက်ရဲတယ်ပေါ့လေ"</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် လေထုထဲမှ ဒေါသတကြီး နှာခေါင်းရှုံ့သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။ ၎င်းမှာ မူကျန့်၏ အသံဖြစ်သော်လည်း မည်သူ့ကိုမျှ မတွေ့ရပေ။</p> <p> </p> <p>လုံယွမ်ဝူက ထိတ်လန့်တကြားနှင့် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မူကျန့်... ငါတို့ ဝူချင်းဂိုဏ်းက မူမျိုးနွယ်စုနဲ့ ဘာရန်ငြိုးမှ မရှိပါဘူး။ မင်းက ဘာဖြစ်လို့ သတ်ရတာလဲကွ"</p> <p> </p> <p>မူကျန့်က အေးစက်စက် ရယ်မောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ရိုးရှင်းပါတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ မင်းတို့က ဘာကောင်းမှန်း မသိလို့ပဲ။ အခု မင်းတို့ သိသွားပြီဆိုတော့ အနာဂတ်မှာ ပြဿနာတွေ မဖြစ်အောင် မင်းတို့ သုံးယောက်စလုံးကိုပါ ရှင်းပစ်လိုက်ကြတာပေါ့"</p> <p> </p> <p>မုန်တိုင်းအတွင်းမှ အေးစက်ပြီး ကင်းကွာနေသော ပုံရိပ်တစ်ခု ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာ၏။ သူကား မူကျန့်ပင်ဖြစ်ပြီး ကျောချမ်းဖွယ် အမူအရာဖြင့် သူတို့သုံးဦးဆီသို့ လျှောက်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် မူယွီရုံနှင့် အခြားသုံးဦးသည်လည်း တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ထွက်ပေါ်လာကြပြီး ထိုသုံးဦး ထွက်ပြေးမည်ကို စိုးရိမ်သည့်အလား ပတ်ပတ်လည်တွင် ဖြန့်ကျက်သွားကြ၏။</p> <p> </p> <p>ထိုသုံးဦးသည် လူငါးဦးကို ချက်ချင်း မှတ်မိသွားကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ ပြာနှမ်းသွားကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>မူကျန့်က လှောင်ပြုံးပြုံး၍ ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"မင်းတို့ သုံးယောက်က ကိုယ့်အသက်ကို ကိုယ်အဆုံးစီရင်ပြီး မင်းတို့ရဲ့ အလောင်းကောင်တွေကို အကောင်းပကတိအတိုင်း ချန်ထားချင်လား...</p> <p> </p> <p>ဒါမှမဟုတ် ငါတို့က မင်းတို့ကို မြေမြှုပ်စရာ နေရာမရှိအောင် သတ်ပစ်ရမလား"</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် အနက်ရှိုင်းဆုံး ငရဲမှ ထွက်လာသည့်အလား ကျောချမ်းဖွယ်ကောင်းသော အေးစက်သည့် အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p>"မရွေ့လျားနိုင်တဲ့ တောအုပ်မှာ ဘယ်သူကများ ပြဿနာရှာရဲတာလဲလို့ ငါ စဉ်းစားနေတာ။ မူမျိုးနွယ်စုကိုး။ သူတို့က ငါ့ကိုတောင် အနိုင်ကျင့်ရဲလောက်အောင် သတ္တိရှိတာပဲ"</p> <p> </p> <p>မူကျန့်နှင့် အခြားလေးဦးမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားကြပြီး အံ့သြတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>"ကျင်းချီ..."</p> <p> </p> <p>မူယွီရုံက ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း... မင်း ဘယ်လိုလုပ် ထွက်လာတာလဲ။ မင်းက ကန်ချီကို သန့်စင်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ငါတို့ကို ဝင်နှောင့်ယှက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလေ"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်သည်လည်း သိချင်စိတ် ပြင်းပြလာပြီး ပင်လယ်ရပ်ခြားရှိ သီးခြားနေထိုင်သော မျိုးနွယ်စုများအကြားတွင် ကျော်ကြားသော အလွန် အစွမ်းထက်သည့် ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်သော မရဏမိစ္ဆာဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ်ကို မြင်တွေ့လိုလာလေသည်။</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် မုန်တိုင်းအတွင်း၌ ပုံရိပ်တစ်ခု တိုက်ရိုက် ပေါ်လာ၏။ သူ၏မျက်နှာမှာ နှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးနေပြီး အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် ငယ်ရွယ်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် အနက်ရောင် ဝတ်ရုံရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားလေရာ သူ့ကို တည်ငြိမ်ပြီး ဂုဏ်သိက္ခာရှိပုံ ပေါက်စေသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းတို့ သိစရာ မလိုပါဘူး"</p> <p> </p> <p>ကျင်းချီသည် လက်မြှောက်ကာ မူယွီရုံကို ရိုက်ချလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>မူကျန့်က လန့်ဖြတ်၍ အော်ဟစ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ငါတို့ သူတို့ကို ထိပ်တိုက် မရင်ဆိုင်နိုင်ဘူး... ထွက်ပြေးရမယ်"</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ပင်လယ်ဆီသို့ ဦးမတည်ဘဲ မုန်တိုင်း၏ လမ်းကြောင်းအတိုင်း လိုက်ကာ အထက်ရှိ တွင်းနက်ထဲသို့ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် တိမ်တိုက်များကြားမှ ဧရာမ ပင်လယ်သားရဲကြီးတစ်ကောင် ခုန်ဆင်းလာပြီး ပင်လယ်ရေပြင်ပေါ်သို့ ဗွမ်းခနဲ ကျဆင်းသွားကာ ၎င်း၏ လက်ဖဝါးဖြင့် တွင်းနက်ကို ရိုက်ချလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဝုန်း"</p> <p> </p> <p>တွင်းနက်မှာ ၎င်း၏ လက်ဝါးရိုက်ချက်ကြောင့် ပျက်စီးသွားပြီး လျှပ်တစ်ပြက်အတွင်း ဗဟိုချက်ဆီသို့ လည်ပတ်သွားကာ အရိပ်အယောင်မကျန် ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်တစ်ခုလုံး ချက်ချင်း ကြည်လင်သွား၏။</p> <p> </p> <p>မူမျိုးနွယ်စုဝင်များအားလုံး သေမင်းတမျှ ဖြူရော်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>မူယွီရုံမှာ ကျင်းချီ၏ လက်ဝါးရိုက်ချက် အရိပ်အောက်တွင် ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ သူ ပြန်လည် မတိုက်ခိုက်လိုသော်လည်း ထွက်ပြေးရန် လမ်းစမရှိသဖြင့် မတတ်သာဘဲ သူ့လက်ဝါးဖြင့် တိုက်ခိုက်မှုကို ရင်ဆိုင်ရန် ကြိုးစားလိုက်ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဘန်း..."</p> <p> </p> <p>သူ့ခန္ဓာကိုယ် တုန်ခါသွားပြီး သူ၏သွေးများ ပြင်းထန်စွာ ဆူပွက်လာကာ သွေးတစ်ပွက် အန်ချလိုက်ရပြီး မီတာရာနှင့်ချီ လွင့်စဉ်သွားလေသည်။ ဤလူက ဒဏ္ဍာရီတွေထဲကလောက် မစွမ်းဘူးဆိုတဲ့ ထူးဆန်းသော ခံစားချက်တစ်ခု သူ့ရင်ထဲတွင် ပေါ်လာ၏။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်၏ မျက်ဆံများ ရုတ်တရက် ကျုံ့ဝင်သွား၏။ တစ်ခုခုကို သတိပြုမိသွားသည့်အလား သူ၏အမူအရာမှာ ချက်ချင်း လေးနက်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျင်းချီ ပေါ်လာသည့် အချိန်မှာပင် ဤသူသည် သူတော်စင်တစ်ပါးဖြစ်ကြောင်း သူ သိလိုက်သော်လည်း သူ သိပ်ပြီး အာရုံမစိုက်ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူသည် သူတော်စင် ရန်သူ အများအပြားနှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရပြီးဖြစ်ရာ ယခုမှသာ လက်ဝါးရိုက်ချက် တစ်ချက်တည်းက သူ့အား အလွန် အလေးအနက်ထားလာစေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ယခုအချိန်တွင် တွင်းနက်ကို လက်ဝါးတစ်ချက်တည်းဖြင့် ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့သော ဧရာမ ပင်လယ်သားရဲကြီးအပြင် လူရာပေါင်းများစွာ ချက်ချင်း ပေါ်လာကြပြီး သူတို့အားလုံးမှာ မရဏမိစ္ဆာဂိုဏ်းမှ အစွမ်းထက်သော ပုဂ္ဂိုလ်များ ဖြစ်ကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>အစွမ်းထက်သော အလောင်းကောင်ရုပ်သေး ဆယ့်ရှစ်ကောင်ကို အနက်ရှိုင်းဆုံး အပိုင်းတွင် နေရာချထားသော်လည်း လေဟာနယ် တစ်ခုလုံးကို လုံးဝ ပိတ်ဆို့ထားပြီး ခြင်တစ်ကောင်တောင် ဝင်ထွက်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>"ဂိုဏ်းချုပ်"</p> <p> </p> <p>တျောက်ဝူသည် ရုတ်တရက် ပျံသန်းလာပြီး ဦးညွှတ်ကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဖြစ်ခဲ့တာက ဒီလိုပါ..."</p> <p> </p> <p>သူသည် ဖြစ်ရပ်များကို စကားလုံး အနည်းငယ်ဖြင့် အကျဉ်းချုံး ပြောပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျင်းချီက မူယွီရုံကို လက်ဝါးတစ်ချက်တည်းဖြင့် တွန်းလှန်ပြီးနောက် သူသည် ခံစားချက်မဲ့သော မျက်နှာဖြင့် လက်နောက်ပစ်ကာ မတ်တတ်ရပ်နေ၏။</p> <p> </p> <p>တျောက်ဝူ၏ စကားများကို ကြားပြီးမှသာ သူက မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျိုးကွမ်း ဘယ်မှာလဲ"</p> <p> </p> <p>လုံယွမ်ဝူက အလျင်အမြန် ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"အရှင်ကျင်းချီ... အရှင်ကျိုးကွမ်းက ဒီကောင်လေးရဲ့ ဓားတစ်ချက်တည်းနဲ့ နှစ်ခြမ်းကွဲသွားပြီး သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် လုံးဝ ပျက်စီးသွားပါပြီ"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်သည် လူသတ်သမား မဟုတ်ကြောင်း ရှင်းလင်းသွားသော်လည်း လောဘမြွေကြီးမှာ ယွင်ရှောင်၏ ဓားတစ်ချက်တည်းဖြင့် သေဆုံးသွားခဲ့ရပြီး သူတို့၏ ထာဝရအိမ်ကို ဆုံးရှုံးသွားစေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဤအမုန်းတရားမှာ ဝူချင်းဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ်ကို သတ်ဖြတ်ခြင်းထက်ပင် ပိုကြီးမားနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>မူကျန့်၏ အမူအရာမှာ လေးနက်နေ၏။ သူသည် လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အရှင်ကျင်းချီ... အရာအားလုံး ရှင်းလင်းသွားပါပြီ။ ဒါက လီယွင်ရှောင်ရဲ့ လက်ချက်ချည်းပါပဲ။ ငါတို့ ငါးယောက်နဲ့ ဘာမှ မဆိုင်ပါဘူး။ ငါတို့ရဲ့ မဟာမိတ်အဖွဲ့ကို မထိခိုက်စေဖို့ ငါတို့ကို ထွက်သွားခွင့် ပြုမယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"</p> <p> </p> <p>ကျင်းချီသည် သူ့လက်ကို ပျင်းရိစွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"သူတို့အားလုံးကို သတ်ပစ်လိုက်။ အလောင်းကောင်တွေကိုတော့ မချေမွပစ်နဲ့... အလောင်းကောင် သန့်စင်ဖို့ ချန်ထားခဲ့"</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်ယံတွင် သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်များ ရုတ်တရက် စုစည်းလာ၏။</p> <p> </p> <p> မူမျိုးနွယ်စုဝင်များနှင့် ယွင်ရှောင်တို့မှာ လှုပ်ခတ်နေသော အလောင်းကောင် အငွေ့အသက်များကို ခံစားလိုက်ကြရရာ သူတို့၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် စိမ့်တက်သွားစေပြီး ပျို့အန်ချင်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save