Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၁၃၈၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p>ရှမ့်လန်သည် လေ့ကျိုးစံအိမ်မှ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ “နဂါးကြီး... သွားရအောင်။”</p> <p> </p> <p>ဧရာမ နဂါးကြီးသည် ပင်လယ်ထဲမှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း မည်သည့် အသံ၊ မည်သည့် လှိုင်းဂယက်မှ ဖြစ်ပေါ်စေခြင်း မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>ရှမ့်လန်သည် ဧရာမနဂါးကြီး၏ ကျောပေါ်တွင် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်လိုက်ပြီး နုရှောင့်မြို့ထဲမှ ဖြည်းညင်းစွာ ပျံသန်း ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ပင်လယ်ပြင်ထက်တွင် ပျောက်ဆုံးအင်ပါယာမှ ပင်လယ်သတ္တဝါဆန်းများ ပေါ်လာကြ၏။ ပျောက်ဆုံးနိုင်ငံ မိစ္ဆာမယ်တော်သည် ပင်လယ်မွန်းစတား သိန်းပေါင်းများစွာကို ဦးဆောင်လျက် သေသပ် ညီညာစွာ ဒူးထောက်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>နုရှောင့်မြို့ထဲရှိ တော်ဝင်ချန် အင်ပါယာ အတွင်းဝန်ရုံးနှင့် အတိုင်ပင်ခံ လွှတ်တော်မှ လူတိုင်းသည်လည်း သေသပ်ညီညာစွာ ဒူးထောက်လိုက်ကြ၏။ လူတစ်သန်းကျော် တိတ်ဆိတ်စွာ ဒူးထောက်လိုက်ကြသည်။</p> <p>မည်သူမှ သက်တော်ရာကျော် ရှည်ပါစေ ဟု အော်ဟစ်ခြင်း မရှိကြပေ။</p> <p> </p> <p>လူတိုင်းသည် အရှင်ရှမ့်လန် တစ်နေ့တွင် ပြန်လာနိုင်ပါစေကြောင်း စိတ်ထဲမှ ဆုတောင်းနေကြသည်။ ဤသည်မှာ အဆုံးအဖြတ် တိုက်ပွဲ ဖြစ်၏။ အရှင် နိုင်ခဲ့လျှင် သူတို့၌ အနာဂတ် ရှိပေလိမ့်မည်။ အရှင် ရှုံးခဲ့လျှင် သူတို့ရှေ့ရှိ အရာအားလုံးသည် ပြာမှုန့် ဖြစ်သွားရပေမည်။ အရာအားလုံး ပြီးသွားပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ရှမ့်လန်သည် ဧရာမနဂါးကြီးကို စီးနင်းလျက် မြောက်ဝင်ရိုးစွန်းဆီသို့ ပျံသန်းသွားခဲ့သည်။ သူ့နောက်တွင် ကျိလုံအာသည် မရပ်မနား လိုက်ပါလာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ရှမ့်လန်က ပြောလိုက်သည်။ “ပြန်တော့။”</p> <p> </p> <p>ကျိလုံအာသည် ထိုနေရာ၌ ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်နေသော်လည်း မကြာမီ ပြန်လည် လိုက်ပါလာပြန်၏။ သို့သော်ငြား လှမ်းလှမ်းမှသာ လိုက်ပါလာခဲ့သည်။ ရှမ့်လန်နှင့် ရှမ့်ရိလုံတို့ ပြိုင်တူ ပြောလိုက်ကြ၏။ “ပြန်တော့ ပြန်ပါတော့ဆို။”</p> <p> </p> <p>ငါးကြိမ်တိုင်တိုင် မောင်းထုတ်ပြီးနောက် ကျိလုံအာသည် မလိုလားစွာဖြင့် ပြန်လှည့်သွားခဲ့သည်။ ရှမ့်လန်နှင့် သူ၏နဂါးသည် ဟိုက်ဒရိုဂျင်ဗုံးငါးရာကို သယ်ဆောင်လျက် မြောက်ဝင်ရိုးစွန်းဆီသို့ ပျံသန်းသွားခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် ကျန်းလီနှင့် ယှဉ်ပြိုင်ရမည့် အဆုံးအဖြတ်တိုက်ပွဲဆီသို့ ဦးတည်သွားနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>... ...</p> <p> </p> <p>နာရီအနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် ရှမ့်လန်သည် မြောက်ဝင်ရိုးစွန်းအထက်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ နှစ်ပေါင်း ၃၀ ကျော် ကြာပြီးနောက် သူ ဤနေရာသို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ ဤနေရာသည် ကြီးမားစွာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ထာဝရ ညဉ့်ကာလ ဖြစ်သော်လည်း ရှမ့်လန် ကောင်းစွာ မြင်တွေ့နေရ၏။</p> <p> </p> <p>ပထမဆုံးအနေဖြင့် လှပသော ဝင်ရိုးစွန်း အလင်းတန်းများ မရှိတော့ပေ။ အခြေခံအားဖြင့် ဂြိုဟ်တစ်လုံးတွင် ဝင်ရိုးစွန်း အလင်းတန်းများ ပျောက်ဆုံးသွားခြင်းသည် သူ၏ သက်စောင့်စွမ်းအား သေဆုံးခြင်းကို ကိုယ်စားပြုသည်။ သေချာတိကျစွာ ပြောရလျှင် ဤဂြိုဟ်သည် လုံးဝ သေဆုံးသွားခြင်းတော့ မဟုတ်သေးပေ။</p> <p> </p> <p>ယခုအခါ မြောက်ဝင်ရိုးစွန်းတွင် ရေခဲမြစ်များနှင့် နှင်းများ မရှိတော့ချေ။ အဆုံးအစမဲ့သော ငရဲ သလင်းကျောက် များသာ ရှိတော့သည်။ အမှန်စင်စစ် အလွန် အေးမြနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း လွန်ခဲ့သော နှစ် ၃၀ ကကဲ့သို့ အနုတ် ဒီဂရီ ၂၀၀ စင်တီဂရိတ် မဟုတ်တော့ဘဲ အနုတ် ဒီဂရီ ၁၀၀ စင်တီဂရိတ်အောက်တွင်သာ ရှိတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းလီသည် ဤနေရာကို ဂြိုဟ်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။ အရာအားလုံး ပြောင်းလဲ သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ငရဲသလင်းကျောက် မည်မျှ ရှိသနည်း။ အလွန် များပြားလှသည်။ စတုရန်းကီလိုမီတာ သန်းပေါင်းများစွာ ကျယ်ဝန်းသော မြေပြင်ကို ဖုံးလွှမ်းထားပြီး မြေအောက် နက်ရှိုင်းသောနေရာများအထိ အဆုံးအစမဲ့ တည်ရှိနေ၏။</p> <p> </p> <p>မြောက်ဝင်ရိုးစွန်းတွင် ရေခဲနှင့် နှင်းများ မရှိတော့ရုံသာမက မြေအောက် လှုပ်ရှားမှုများ၊ ချော်ရည်များလည်း မရှိတော့ချေ။ အားလုံးသည် ထူးဆန်းသော ငရဲသလင်းကျောက်များသာ ဖြစ်နေသည်။ ဤအရာက ရှမ့်လန်အား စိန်များဖြင့် လုံးဝ ဖွဲ့စည်းထားသော မှော်ဆန်သည့် ဂြိုဟ်တစ်လုံးကို အမှတ်ရစေသည်။ ဂြိုဟ်တစ်ခုလုံးသည် ကြီးမားခမ်းနားသော စိန်တုံးကြီး တစ်တုံးကဲ့သို့ပင်။</p> <p> </p> <p>မြောက်ဝင်ရိုးစွန်း၏ စတုရန်းကီလိုမီတာ သန်းပေါင်းများစွာသည် ပင်လယ်ရေမျက်နှာပြင်ကဲ့သို့ပင် လုံးဝ ညီညာ ပြန့်ပြူးနေသည်။ နိမ့်မြင့်တက်ကျမှု တစ်ခုမှပင် မရှိပေ။ များပြားလွန်းသော ငရဲသလင်းကျောက်များ သည် ကျန်းလီ၏ စွမ်းအင်အရင်းအမြစ် ဖြစ်သည်။</p> <p>ဤနေရာတွင် သူသည် နတ်ဘုရား တစ်ပါးကဲ့သို့ပင်။ သူသည် တောင်များကို ရွှေ့နိုင်ပြီး ပင်လယ်များကို ဖို့နိုင်၏။ သူသည် လောကကြီးကို ဇောက်ထိုး ပြောင်းပစ်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။ သူသည် အလွန်တရာ အစွမ်းထက်၏။ ထိုသို့ဆိုလျှင် ရှမ့်လန်၏ ဟိုက်ဒရိုဂျင်ဗုံး ၅၀၀ သည် ငရဲသလင်းကျောက် မည်မျှကို အရည်ပျော်စေ နိုင်မည်နည်း။</p> <p> </p> <p>တစ်သန်းပုံ တစ်ပုံ၊ သို့မဟုတ် ဆယ်သန်းတစ်ပုံ တစ်ပုံခန့်သာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ဟိုက်ဒရိုဂျင်ဗုံးများကို အားကိုးပြီး ငရဲသလင်းကျောက်များကို လုံးဝ ဖျက်ဆီးပစ်ကာ ကျန်းလီကို သတ်ဖြတ်ရန် မဖြစ်နိုင်ကြောင်း ရှမ့်လန် ကြာမြင့်စွာတည်းက တွက်ချက်ထားပြီး ဖြစ်သည်။ တော်ဝင်ချန် အင်ပါယာက တစ်နေ့လျှင် ဟိုက်ဒရိုဂျင်ဗုံး ၁၀၀ သို့မဟုတ် ၁၀၀၀ ထုတ်လုပ်နိုင်လျှင်ပင် လုံလောက်မည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော်ငြား စွမ်းအင် လေဟာနယ် တစ်ခု ဖန်တီးရန်အတွက်မူ လုံလောက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းလီက ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်၏ “အရှင်ရှမ့်လန်... ငါ့နန်းတော်က မြောက်ဝင်ရိုးစွန်းရဲ့ အလယ်ဗဟိုမှာ ရှိတယ်။”</p> <p> </p> <p>ရှမ့်လန်သည် မြောက်ဘက်သို့ ဆက်လက် ဦးတည်သွားလိုက်၏။ သူသည် ကျန်းလီ၏ မြောက်ဝင်ရိုးစွန်း သန့်ရှင်းသော နန်းတော်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သန့်ရှင်းသော နန်းတော် ဆိုသော်လည်း ပင်မ ခန်းမဆောင်ကြီး တစ်ခုသာ ရှိသည်။ သို့သော်ငြား ထိုခန်းမဆောင် တစ်ခုတည်းကပင် မြို့တစ်မြို့လုံးထက် ပိုမို ကြီးမားနေ၏။</p> <p> </p> <p>ကျန်းလီ၏ မြောက်ဝင်ရိုးစွန်း သန့်ရှင်းသော နန်းတော်မှာ မည်မျှ ကြီးမားသနည်း။ ဤအရာသည် မည်သည့် ရုပ်ရှင်ကားတွင်မှ မြင်တွေ့နိုင်သော အရာ မဟုတ်ပေ။ သန့်ရှင်းသော နန်းတော်၏ အမြင့်သည် လောကပေါ်ရှိ မည်သည့် တောင်ထိပ်ထက်မဆို ပိုမို မြင့်မားပြီး ဧရိယာသည် မြို့တစ်မြို့ထက် ပိုမို ကျယ်ဝန်း သည်။</p> <p> </p> <p>အမှန်စင်စစ် ထိုအရာကို အဆောက်အအုံအဖြစ် ကင်ပွန်းတပ်၍မရပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ငရဲ သလင်းကျောက်များဖြင့် တည်ဆောက်ထားသောကြောင့် ဖြစ်၏။ လူသားများ ဝင်ရောက်သွားလျှင် ပုရွက်ဆိတ်များ ထက် သေးငယ်သွားပေမည်။</p> <p> </p> <p>ရှမ့်ရိလုံသည် လုံလောက်အောင် ကြီးမားလှသည်။ ငုသည် မြို့တစ်မြို့၏ ကောင်းကင်ကို ဖုံးလွှမ်းနိုင်ပြီး ဗိုက်ထဲတွင် ဟိုက်ဒရိုဂျင် ဗုံး ၅၀၀ ကို မျိုချထားနိုင်သည်။ သို့သော်ငြား ဤခန်းမကြီးထဲသို့ ပျံသန်း ဝင်ရောက်သွားပြီးနောက် သူ ...ဧရာမ နဂါးကြီးသည်ပင် သေးငယ်သွားသကဲ့သို့ ထင်ရ၏။</p> <p> </p> <p>ဤခမ်းနားထည်ဝါသော ခန်းမကြီးတွင် တံခါးပေါက် တစ်ခုတည်းသာ ရှိ၏။ ရှမ့်ရိလုံသည် ပျံသန်း ဝင်ရောက်သွားချိန်မှာတော့ အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။ သူသည် ဤမျှ ကြီးမားသော တံခါးပေါက်မျိုး ကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။ အခြား လောကတစ်ခုသို့ ဝင်ရောက်တော့မည့်အလား ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ခန်းမကြီးထဲတွင် ရှေးဟောင်း ရုပ်သေး စစ်သည်တော်များလည်း ပြည့်နှက်နေ၏။</p> <p> </p> <p>ဤလူအုပ်ကြီးသည် မူလက ကျောက်ဖြစ်ရုပ်ကြွင်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲခံထားရပြီး ယခုအခါ သလင်းကျောက်များ ကဲ့သို့ ဖြစ်နေကြသည်။ အတိုချုပ် ပြောရလျှင် သူတို့သည် အသားနှင့် သွေးဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားခြင်း မဟုတ်တော့ပေ။ လူတိုင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ဖောက်ထွင်းမြင်နိုင်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီး အလွန် ထူးဆန်းနေသည်။</p> <p> </p> <p>ခန်းမကြီးထဲတွင် ရှေးဟောင်း ရုပ်သေး စစ်သည်တော် မည်မျှ ရှိသနည်း။ သူ မသိပေ။ တွက်ချက်ရန်လည်း မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် စတုရန်းကီလိုမီတာ ထောင်ပေါင်းများစွာ ကျယ်ဝန်းသော မြေပြင်ပေါ်တွင် ပုရွက်ဆိတ်များကဲ့သို့ ပြည့်နှက်နေသောကြောင့် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ဤလောကသို့ ရောက်လာပြီးနောက် ရှမ့်လန်သည် အရာရာကို မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသော်လည်း ဤမျှများပြားသော စစ်တပ်ကြီးကိုမူ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။ သူ့ခေါင်းတစ်ခုလုံး ထုံကျင်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ရှမ့်လန် မြင်ဖူးသမျှ စစ်တပ် စုစုပေါင်းထက် များစွာ ပိုမို များပြားနေသည်။</p> <p> </p> <p>ရူးသွပ်နေသော ကျန်းလီသည် ရှေးဟောင်း လူသား မည်မျှကို ကျောက်ဖြစ်ရုပ်ကြွင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်ခဲ့ သနည်း။ ရှေးဦးရင်ပြင်တွင် ရှမ့်လန် မြင်တွေ့ခဲ့ရသော လူသိန်းချီ ဆိုသည်မှာ သမုဒ္ဒရာထဲမှ ရေတစ်စက်မျှသာ ဖြစ်နေတော့၏။</p> <p> </p> <p>နဂါးပေါ်တွင် ရှမ့်လန် ပါလာသည်ကို မြင်ချိန်မှာတော့ အလွန်များပြားသော ရှေးဟောင်း ရုပ်သေး စစ်သည်တော်များ သည် ပြိုင်တူ မော့ကြည့်လာကြပြီး ရှမ့်လန်ကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ လူသေ သန်းပေါင်းများစွာ၏ မျက်လုံးများဖြင့် အကြည့်ခံရခြင်းသည် ထူးဆန်းလွန်းသော ခံစားမှုမျိုး ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အမှောင်အင်ပါယာ ကျန်းလီသည် ခန်းမကြီး၏ အလယ်တည့်တည့်တွင် ရှိနေသည်။ သူသည် အမှောင် ပလ္လင်ထက်တွင် ထိုင်နေပြီး တစ်ကိုယ်လုံးကို အမဲရောင် သံချပ်ကာဖြင့် ဖုံးအုပ်ထား၏။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်သည် တောင်တစ်လုံးကဲ့သို့ ကြီးမားလှ၏။</p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ တင်စားချက် မဟုတ်သလို ဥပမာ ပေးခြင်းလည်း မဟုတ်ပေ။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်သည် အမှန်တကယ်ပင် တောင်တစ်လုံးကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး ဧရာမ နဂါးကြီးထက် မငယ်ပေ။ ဤမြောက်ဝင်ရိုးစွန်း နန်းတော်သည် အခြားသူများအတွက် ကြီးမားလွန်းသော်လည်း ကျန်းလီအတွက်မူ အနေတော်ပင် ဖြစ်သည်။ သူ၏ အမှောင်ပလ္လင်သည်လည်း သူနှင့် အနေတော်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လွန်ခဲ့သော နှစ် ၃၀ ကာလကို သူ ဤသို့ ဖြတ်သန်းခဲ့သည်လား။ ရှေးဟောင်း ရုပ်သေး စစ်သည်တော် သန်းပေါင်းများစွာ ဝန်းရံလျက် အမှောင်ပလ္လင်ထက်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေခဲ့သည်လား။ လုံးဝ မလှုပ်ရှားခဲ့ဘဲ နေခဲ့သည်လား။</p> <p> </p> <p>ကျန်းလီက ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်၏။ “ဟုတ်တယ်။ ငါ ဒီလို ထိုင်နေခဲ့တာ နှစ် ၃၀ ကျော်ပြီ။”</p> <p> </p> <p>သူက ဆက်ပြောလိုက်သည်။ “ပြီးတော့ ငါ့ခန္ဓာကိုယ် တောင်တစ်လုံးလို ကြီးလာတာ မင်းကို ကြွားဝါချင်လို့ မဟုတ်ဘူး။ လိုအပ်လို့ ဖြစ်လာတာပါ။”</p> <p> </p> <p>ကျန်းလီသည် အလွန်အလုပ်များပြီး တစ်စက္ကန့်မျှပင် မနားနိုင်ခဲ့ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အမှောင် ဘုရင်မ သည် မြောက်ဝင်ရိုးစွန်း ငရဲသလင်းကျောက်၏ အလယ်ဗဟိုတွင် အပေါက်ငယ်တစ်ခု ဖြစ်အောင် ပြုလုပ်ခဲ့သောကြောင့် ထိုအပေါက်ကို အချိန်တိုင်း ပိတ်ဆို့ထားရန် လိုအပ်သောကြောင့် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ပို၍ အရေးကြီးသည်မှာ ကျန်းအင်ပါယာသည် အမိုးခုံးမြို့တော် ၂၀၀ ကို ဖန်တီးခဲ့ပြီး မရေမတွက်နိုင်သော ငရဲအပ်များကို ဂြိုဟ်အူတိုင်ထဲသို့ ထိုးစိုက်ကာ သက်စောင့်စွမ်းအင်များကို ဝါးမျိုစေခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ အမိုးခုံးမြို့တော်များ ရှင်သန်ရပ်တည်ရေးအတွက်သာမက မြောက်ဝင်ရိုးစွန်းသို့ စွမ်းအင် ထောက်ပံ့ပေးရန် လည်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းလီသည် ဤအမိုးခုံးမြို့တော်များသို့ စွမ်းအင် မည်မျှ ခွဲဝေပေးရမည်၊ မြောက်ဝင်ရိုးစွန်းတွင် စွမ်းအင် မည်မျှ ဝါးမျိုရမည် ဆိုသည်ကို တွက်ချက်နေရသည်။ ထို့အပြင် သူသည် ငရဲသလင်းကျောက်များကို အဆင့် မြှင့်တင်ရမည်၊ အန္တိမ နဂါးဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်း စမ်းသပ်မှု လုပ်ရမည်၊ ကမ္ဘာမြေသို့ ပျံသန်းရန်အတွက် ပြိုင်ဘက်ကင်း အာကာသယာဉ်ကို တည်ဆောက်ရမည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းလီသည် ဤကိစ္စ အားလုံးကို တစ်ယောက်တည်း ပြီးစီးအောင် လုပ်ဆောင်ရသဖြင့် မြောက်ဝင်ရိုးစွန်းမှ ခွာ၍ မရနိုင်သည်မှာ သဘာဝကျသည်။ သူသည် ဤလောက၏ စစ်မှန်သော အမှောင် အင်ပါယာ ဖြစ်ပြီး ဂြိုဟ်တစ်ခုလုံး၏ စွမ်းအားကို ထိန်းချုပ်ထားသော်လည်း သူ့တွင် ပြောပလောက်သော အာဏာ မရှိပေ။ ထို့အပြင် သူ့အတွက်မူ အာဏာဆိုသည်မှာ နိမ့်ကျသော စိတ်ခံစားမှု တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ရှမ့်လန်သည် ဧရာမ နဂါးကြီးကို စီးနင်းလျက် ကျန်းလီ၏ ရှေ့သို့ ဖြည်းညင်းစွာ ပျံသန်းသွားခဲ့၏။ ကျန်းလီ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ကြီးမားလွန်းသောကြောင့် ရှမ့်လန် ရပ်နေသောနေရာမှနေ၍ ကျန်းလီ၏ မျက်နှာကို ထားလိုက်ပါဦး။ ခြေထောက်ကိုပင် သေချာမမြင်ရပေ။</p> <p> </p> <p>ကျန်းလီက ပြောလိုက်သည်။ “မင်း တကယ်ပဲ ငါ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ယူမလာခဲ့ဘူးလား။”</p> <p> </p> <p>သူက ဆက်မေးလိုက်၏။ “အဲဒါက ငါ့ကို နိုင်မယ့် ဝှက်ဖဲလို့ မင်း မထင်ဘူးလား။ အဲဒါက ငါ့ရဲ့ အားနည်းချက်လေ။”</p> <p> </p> <p>ရှမ့်လန်သည် ပခုံးတွန့်လိုက်ပြီး ဘာမှ ပြန်မပြောခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>ကျန်းလီက ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ “ကံကောင်းတာက မင်း ယူမလာခဲ့ဘူး။ ဟုတ်ရင် ဒီတိုက်ပွဲက စိတ်လှုပ်ရှားစရာကောင်းမှာ မဟုတ်တော့ဘူး။”</p> <p> </p> <p>သူက ဆက်ပြောလိုက်၏။ “မင်းက ငါ့ရဲ့ အားနည်းချက်ကို ယူလာတယ်ဆိုရင် အခြေအနေကို အခွင့်ကောင်း ယူချင်တယ် ဆိုတဲ့ သဘောပဲ။ အဲဒါက မင်းကိုယ်မင်း အားနည်းတဲ့ဘက်မှာ ထားလိုက်တယ် ဆိုတဲ့ သက်သေပဲ။ ဒီတိုက်ပွဲမှာ အားနည်းသူရဲ့ စိတ်ဓာတ်မျိုး ရှိနေတာ လုံးဝ မကောင်းဘူး။”</p> <p> </p> <p>ရှမ့်လန် ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ နေမြဲနေသည်။ ခေတ္တမျှ ကြာပြီးနောက် ရှမ့်လန်က မေးလိုက်သည်။ “အရှင် ကျန်းလီ... ခင်ဗျားရဲ့ အာကာသယာဉ် ဘယ်မှာလဲ။ ခင်ဗျား တည်ဆောက်ချင်နေတဲ့ ပြိုင်ဘက်ကင်း အာကာသယာဉ်က ဘယ်မှာလဲ။”</p> <p> </p> <p>ကျန်းလီက ပြန်ဖြေ၏။ “မြေအောက်မှာ”</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် နှစ်ယောက်သား တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းလီက ပြောလိုက်၏။ “ရှမ့်လန်... မင်း အများကြီး စွမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့တယ်။”</p> <p> </p> <p>သူက ဆက်ပြောလိုက်သည်။ “မင်းရဲ့ နုရှောင့်မြို့တော်က မဆိုးပါဘူး။ အဲဒီမြို့ရဲ့ အနုပညာဆန်တဲ့ လေထုကို ငါ စိတ်မဝင်စားပေမဲ့ နျူကလီးယား စွမ်းအင် အူတိုင်က မဆိုးဘူး။ စွမ်းအင် ခွဲဝေဖြန့်ဖြူးရေး စနစ်က အထူး ကောင်းမွန်တယ်။ မင်းရဲ့သား ဂရက်ဂိုရီ ကလည်း အရမ်း ထူးချွန်တယ်။”</p> <p> </p> <p>ရှမ့်လန်က ပြောလိုက်၏။ “ချီးကျူးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အရှင်။”</p> <p> </p> <p>ကျန်းလီက ပြောလိုက်သည်။ “ဒါကြောင့် ဒီတိုက်ပွဲပြီးလို့ မင်း သေသွားရင်တောင် မင်းရဲ့ မိသားစုနဲ့ ကလေးတွေ ဆက်လက် ရှင်သန်ခွင့်ရကြလိမ့်မယ်။ အနာဂတ် ငါ့ရဲ့ အာကာသယာဉ်ပေါ်မှာ သူတို့ တစ်ယောက်ချင်းစီအတွက် နေရာတစ်နေရာ ရှိစေရမယ်။ မင်းနဲ့ ပတ်သက်တဲ့သူတွေတိုင်း နေရာ ရစေရမယ်။”</p> <p> </p> <p>ရှမ့်လန်က ပြောလိုက်၏။ “ကျေးဇူးပါ။ တကယ်လို့ ကျုပ်ရှုံးခဲ့ရင် ဒီလောကကြီးက ကျုပ်နဲ့ မဆိုင်တော့ဘူး။ အရှင်ကျန်းလီပဲ စီမံပါတော့။”</p> <p> </p> <p>ကျန်းလီက ပြောလိုက်သည်။ “မင်းမှာဒီလို စိတ်ဓာတ်မျိုး ရှိတာ ကောင်းတယ်။”</p> <p> </p> <p>သူက ဆက်ပြောလိုက်၏။ “ငါတို့နှစ်ယောက်ထဲက တစ်ယောက်ပဲ အသက်ရှင်ခွင့်ရှိတယ်ဆိုတဲ့ အမှန်တရားကို မင်း အခုလောက်ဆို ကောင်းကောင်း နားလည်လောက်ပါပြီ။ ဒါက ဟိုးတုန်းတည်းက သတ်မှတ်ထားတဲ့ ကံကြမ္မာပဲ။”</p> <p> </p> <p>ရှမ့်လန်က ပြန်ပြောလိုက်သည်။ “ကျုပ် ဒီစကားလုံးကို မုန်းတယ်။ ကျုပ်ကံကြမ္မာကို ကျုပ်ကိုယ်တိုင် ဖန်တီးမယ်။ ကောင်းကင်ဘုံက သတ်မှတ်တာ မဟုတ်ဘူးလို့ ကျုပ်ပြောရင် ရမလား။”</p> <p> </p> <p>ကျန်းလီ တိတ်ဆိတ်နေပြီး ဤစကားကို တုံ့ပြန်ခြင်း မပြုပေ။ ခေတ္တမျှကြာပြီးနောက် သူ ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်၏။ “ရှမ့်လန်... အကြိမ်များစွာပဲ။ မင်းက ကံကြမ္မာကို ဆန့်ကျင်တိုက်ခိုက်ခဲ့တယ်။ ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲခဲ့တယ်လို့ ထင်နေခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါက ကံကြမ္မာရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုဆိုတာ မင်း မသိခဲ့ဘူး။”</p> <p> </p> <p>ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ရှမ့်လန် တိတ်ဆိတ်သွားရသည်။ ဤသည်မှာ ဝမ်းနည်းဖွယ်ရာ အမှန်တရားလည်း ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းလီက ပြောလိုက်၏။ “ဒါဆို ငါတို့ တိုက်ပွဲ စလိုက်ကြမလား။”</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီ။”</p> <p>***</p> <p> </p>


Save