Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၁၃၉၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p>ရှမ့်လန်၏ ခန္ဓာကိုယ် ပြာမှုန့်ဖြစ်သွားပြီးနောက် သူ၏ဝိညာဉ် ပြန်လည်စုစည်းရန် အချိန်အတော် ကြာမြင့်ခဲ့သည်။ အဆင့်မြင့်နဂါး နယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် သူ့တွင် ကောင်းကင်သလင်းကျောက်လည်း ရှိနေသောကြောင့် သူ၏ ဝိညာဉ် ပျောက်ကွယ်မသွားအောင် ကာကွယ်ပေးထားနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>ရှမ့်လန် မေးလိုက်၏။ “အရှင် ကျန်းလီ... ကျုပ် ခင်ဗျားကို ပုံပြင်တစ်ပုဒ် ပြောပြဖူးလား။”</p> <p> </p> <p>ကျန်းလီက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “နောဧ သင်္ဘောကြီး အကြောင်းလား။ မပြောဖူးဘူး။ ဘာဖြစ်ခဲ့တယ် ဆိုတာ ငါ အကြမ်းဖျင်း သိထားပေမဲ့ နားထောင်ချင်ပါသေးတယ်။”</p> <p> </p> <p>ရှမ့်လန်က ပြောလိုက်သည်။ “လောကကြီးတစ်ခုမှာ ရေလွှမ်းမိုးဘေးကြီး ကြုံတွေ့ခဲ့ရတယ်။ လောကကြီးရဲ့ ယဉ်ကျေးမှုတစ်ခုလုံး ပျက်စီးတော့မဲ့ အခြေအနေ ရောက်နေပြီ။ လောကကြီးကို ကယ်တင်ဖို့အတွက် လူတစ်ယောက်က မကြုံစဖူး ကြီးမားတဲ့ သင်္ဘောကြီးတစ်စင်း တည်ဆောက်ပြီး မရေမတွက်နိုင်တဲ့ လူသားတွေနဲ့ တခြားမျိုးစိတ်တွေကို တင်ဆောင်ခဲ့တယ်။ သူတို့ ရေလွှမ်းမိုးဘေးကနေ လွတ်မြောက်ခဲ့ပြီး ယဉ်ကျေးမှုကို ဆက်လက် ရှင်သန်စေခဲ့တယ်။”</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ရှမ့်လန်က မေးလိုက်၏။ “အရှင် ကျန်းလီ... ဒီပုံပြင်ကို နားထောင်ပြီး ခင်ဗျား ဘယ်လို ခံစားရလဲ။”</p> <p> </p> <p>“သတ္တိနည်းတယ်... အားနည်းတယ်။”</p> <p> </p> <p>ရှမ့်လန်က ဆက်ပြောလိုက်သည်။ “ဟုတ်တယ်။ သတ္တိနည်းတယ်... အားနည်းတယ်။ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားရဲ့ လုပ်ရပ်ကလည်း အဲဒီထက် မပိုပါဘူး။ တကယ်တော့ ပိုတောင် ဆိုးပါသေးတယ်။ နောက်လာမဲ့ မဟာနိဗ္ဗာန ပျက်သုန်းခြင်းကြီးကို ရင်ဆိုင်ရတဲ့အခါ ခင်ဗျားက ထွက်ပြေးရုံတင် မကဘူး။ လောကကြီး တစ်ခုလုံး ကိုတောင် ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့သေးတယ်။ ခင်ဗျားက တကယ့်ကို အားနည်းလွန်းတယ်။”</p> <p> </p> <p>ကျန်းလီသည် မတုန်မလှုပ် ရှိနေဆဲ ဖြစ်၏။ မည်သို့သော ရန်စမှုမျိုးကမှ သူ့အပေါ် သက်ရောက်မှု မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>“အရှင်ရှမ့်လန်... ငါ မင်းကို မေးခွန်းတစ်ခုပဲ မေးစရာ ရှိတယ်။ ငါတို့ မြင်ကွင်းနယ်ပယ်ထဲမှာ သိထားသမျှ နျူကလီးယား ပေါင်းစည်းခြင်း ဒြပ်ဝတ္ထုအားလုံးကို စုစည်းလိုက်တာနဲ့ နေမင်းကြီးရဲ့ ဝါးမျိုနိုင်စွမ်းနဲ့ ယှဉ်ရင် ဘယ်လောက်ကွာခြားလဲ။”</p> <p> </p> <p>ကျန်းလီက ဆက်ပြောလိုက်၏။ “မင်းက ဒီနယ်ပယ်မှာ ကျွမ်းကျင်သူပဲ။ ငါ မင်းကို မေးချင်တယ်။”</p> <p> </p> <p>ရှမ့်လန်က ဖြေလိုက်သည်။ “သုံးမိနစ်... သုံးမိနစ်ပဲ။”</p> <p> </p> <p>နေအဖွဲ့အစည်း အတွင်းရှိ ဂြိုဟ်များပေါ်မှ လေးလံသည့် ဟိုက်ဒရိုဂျင်နှင့် ဟီလီယမ်-၃ အားလုံးကို ပေါင်းစည်း ဓာတ်ပြုမှု ပြုလုပ်၍ ထွက်ရှိလာမည့် စွမ်းအင်သည် နေမင်းကြီး သုံးမိနစ်အတွင်း ထုတ်လွှတ်သော စွမ်းအင်နှင့်သာ ညီမျှ၏။</p> <p> </p> <p>ကျန်းလီက မေးလိုက်သည်။ “နောက်နှစ်ကိုးဆယ် ကြာလို့ နေမင်းကြီး မသေခင် ကြီးမားတဲ့ အပြောင်းအလဲ ဖြစ်ပေါ်တဲ့အခါ စွမ်းအင် ဘယ်လောက် ထွက်လာမလဲ။”</p> <p> </p> <p>ရှမ့်လန်က ပြန်ဖြေလိုက်၏။ “အဆုံးအစ မရှိဘူး။ တိုင်းတာလို့ မရဘူး။”</p> <p> </p> <p>ကျန်းလီက ပြောလိုက်သည်။ “အရှင်ရှမ့်လန်... ငါ့ရဲ့ ငရဲသလင်းကျောက်ကို နိဗ္ဗာန ပြန်လည် မွေးဖွားအောင်၊ နျူကလီးယား ပေါင်းစည်းခြင်းနဲ့ ဖြိုခွင်းခြင်း ဓာတ်ပြုမှုတွေကနေ စွမ်းအင် ဝါးမျိုနိုင်အောင် ကူညီပေးခဲ့တဲ့အတွက် ငါ မင်းကို အရမ်း ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ မင်းကို မေးချင်တာက ဒီလိုဖြစ်လာရင်တောင် ဒီငရဲသလင်းကျောက်အသစ်က အနာဂတ်မှာ ဖြစ်လာမယ့် နေမင်းကြီးရဲ့ ကြီးမားတဲ့ အပြောင်းအလဲကို ခံနိုင်ရည် ရှိပါ့မလား။”</p> <p> </p> <p>ရှမ့်လန်က ဝန်ခံလိုက်၏။ “လောလောဆယ်တော့ မခံနိုင်သေးဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ နေမင်းကြီးရဲ့ ကြီးမားတဲ့ အပြောင်းအလဲကနေ ထွက်လာမယ့် စွမ်းအင်က ငရဲသလင်းကျောက်အသစ်ရဲ့ အကန့်အသတ်ထက် အများကြီး ကျော်လွန်နေလို့ပဲ။</p> <p> </p> <p>ပြီးတော့ နေမင်းကြီး ပေါင်းစည်းတဲ့အခါ ထွက်လာတဲ့စွမ်းအင်က နျူကလီးယား ပေါင်းစည်းခြင်း တစ်မျိုးတည်း မကဘူး။ ဒါအပြင် ကျုပ်တို့လောကပေါ်က စွမ်းအင်အားလုံးက နေမင်းကြီးဆီက လာတာလေ။ ဒါကြောင့် အနည်းဆုံး ဒီနေအဖွဲ့အစည်းအတွင်းမှာတော့ ဒီထက် ပိုမြင့်မားတဲ့ စွမ်းအင် အဆင့်အတန်းမျိုး မရှိတော့ဘူး။”</p> <p> </p> <p>ကျန်းလီက ပြောလိုက်သည်။ “ငါ မင်းရဲ့မေးခွန်းတွေ အားလုံးကို ဖြေပြီးသွားပြီ။”</p> <p> </p> <p>ရှမ့်လန်က ထောက်ပြလိုက်၏။ “ဒါပေမဲ့ ရှစ်ဆယ့်ကိုးနှစ် ကျန်သေးတယ် မဟုတ်လား။”</p> <p> </p> <p>ကျန်းလီက ပြောလိုက်သည်။ “အရှင်ရှမ့်လန်... မင်းရဲ့ နောက်မှာ အမှောင်ဘုရင်မ၊ တော်ဝင်ကပ်ဘေး ဉာဏ်ပညာဘုရင်၊ မီဒူဆာ ဘုရင်မ၊ ပြီးတော့ ဆရာကြီး ခေးအော့စ် တို့တောင် ရှိနေကြတယ်။ မင်းမှာထူးခြားတဲ့ ဉာဏ်ပညာလည်း ရှိတယ်။</p> <p> </p> <p>ဒါပေမဲ့ ဒီအချက်တွေ အားလုံး ပေါင်းစပ်လိုက်ရင်တောင်၊ မင်းရဲ့ ကြီးမားတဲ့အကူအညီနဲ့ ပေးဆပ်မှုတွေ ထည့်ပေါင်းလိုက်ရင်တောင် ငါ့ရဲ့ ငရဲသလင်းကျောက်က နိဗ္ဗာန ပြန်လည်မွေးဖွားပြီး ခြေတစ်လှမ်းပဲ တိုးတက် လာနိုင်ခဲ့တယ်။ ငါတို့က နိဗ္ဗာနအသစ်ကို ဦးဆောင်နိုင်မယ်လို့ ပြောဖို့ ဘာအခွင့်အရေး ရှိသေးလဲ။”</p> <p> </p> <p>ရှမ့်လန် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ဤစကားတစ်ခွန်းတည်းနှင့်ပင် အမှန်တကယ် မှန်ကန်နေသည်။ နောက်ထပ် အဆင့်မြှင့်တင်ဖို့ ဘာကို အားကိုးရမည်နည်း။</p> <p> </p> <p>ကျန်းလီက ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်၏။ “အရှင်ရှမ့်လန်... မင်း စိတ်ချလက်ချ သွားနိုင်ပြီ။ မင်း မရှိတော့ရင် ငါ လောကကြီးကို ကယ်တင်ဖို့၊ ငါတို့ရဲ့ ဘုံရည်မှန်းချက်ကို ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ဖို့ အာရုံစိုက်နိုင်ပြီ။ ငါ ထပ်ပြောမယ်။ မင်းရဲ့ မိသားစုနဲ့ မင်းနဲ့ပတ်သက်တဲ့ လူတိုင်း ငါ့ရဲ့ ကယ်တင်ရှင် သင်္ဘောပေါ် လိုက်ပါခွင့် ရပါလိမ့်မယ်။</p> <p> </p> <p>အရှင်ရှမ့်လန်... အခု ငါ မင်းကို တကယ် သတ်တော့မယ်။ စောစောက ငါ ဖျက်ဆီးလိုက်တာက မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပဲ။ အခု ငါ မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်ကို လုံးဝ ဖျက်ဆီးပစ်တော့မယ်။”</p> <p> </p> <p>ကျန်းလီသည် ပြိုင်ဘက်ကင်း ကြီးမားသော အရိပ်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူသည် နတ်ဆိုး၏ပါးစပ်ပေါက်ကဲ့သို့၊ ငရဲတွင်းနက်ကြီးကဲ့သို့ အမှန်တကယ် ဖြစ်နေသည်။ သူသည် လူသားပုံသဏ္ဍာန်ပင် မရှိတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ကျန်းလီသည် ရှမ့်လန်၏ဝိညာဉ်ကို လွယ်ကူစွာ ဝါးမျိုလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် စစ်မှန်သော ဝဲကတော့ တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွား၏။ သူသည် ရှမ့်လန်၏ ဝိညာဉ်ကို ရူးသွပ်စွာ ဖိသိပ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤမြင်ကွင်းသည် အလွန် ရင်းနှီးနေ၏။ လွန်ခဲ့သော နှစ် ၃၀ ကျော်က ကျန်းလီသည် ရှမ့်လန်ကို အပြီးတိုင် သတ်ဖြတ်ရန်နှင့် ဝိညာဉ်ကိုအပြီးတိုင်ချေမှုန်းရန် ဤနည်းလမ်းကို အသုံးပြုခဲ့ဖူးသည်။ ယခု သူသည် ဤနည်းလမ်းကိုပင် အသုံးပြုနေပြန်၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော်ငြား ကျန်းလီ၏လက်ရှိစွမ်းအင်သည် ရှမ့်လန်ထက် အဆပေါင်း ဆယ်သန်းမက ပိုမို သန်မာနေ၏။ ရှမ့်လန်၏ဝိညာဉ်ကို ရူးသွပ်စွာ ဖိသိပ်နေစဉ်တွင် ကျန်းလီ၏ဝိညာဉ်စွမ်းအင်သည်လည်း အဆက်မပြတ် စုစည်းပြီး ဖိသိပ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤအချိန်၌ ကျန်းလီ၏ ဝိညာဉ်နှင့် ငရဲသလင်းကျောက် အသစ်သည် လုံးဝ တသားတည်း ပေါင်းစပ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပဲ ရှမ့်လန်၏ဝိညာဉ်သည် အမှတ်တစ်ခုတည်းအဖြစ် စုစည်းသွားခဲ့သည်။ ကျန်းလီ၏ ကြီးမားသောအရိပ်သည်လည်း အချင်းဝက် ပေဝက်ခန့်သာ ရှိသော အနက်ရောင် ဝဲကတော့တစ်ခု အဖြစ် ကျုံ့ကာ စုစည်းသွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ရှမ့်လန်သည် အဆင့်မြင့်နဂါးဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်းကို ပြီးမြောက်ခဲ့သည်။ ကျန်းလီသည်လည်း အဆင့်မြင့်နဂါး ဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်းကို ပြီးမြောက်ခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် အခြေခံအားဖြင့် တူညီသော စွမ်းအင် အဆင့်အတန်းတွင် ရှိကြသည်။</p> <p> </p> <p>အမှန်စင်စစ် ရှမ့်လန်သည် ကျန်းလီ၏ငရဲသလင်းကျောက် ပြန်လည်မွေးဖွားရန်နှင့် အနည်းငယ် အဆင့် မြှင့်တင်ရန် နျူကလီးယား ပေါင်းစည်းခြင်းနှင့် ဖြိုခွင်းခြင်း စွမ်းအင်ပမာဏများစွာကို အသုံးပြုခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် ရှုထောင့်တစ်မျိုးမှကြည့်လျှင် ကျန်းလီ၏စွမ်းအင်သည် ရှမ့်လန်ထက် အနည်းငယ် သာလွန်နေသော်လည်း အဆင့်တစ်ဝက်လောက်ပင် ကွာခြားခြင်း မရှိပေ။ သို့သော်ငြား ကျန်းလီ၏ စွမ်းအင်နှင့် ရှမ့်လန်၏စွမ်းအင် ကွာခြားချက်သည် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ကွာခြားနေသည်။ ကျောက်တုံးကြီးတစ်တုံးနှင့် ဖုန်မှုန့်တစ်မှုန် ကွာခြားချက်ကဲ့သို့ပင်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းလီ၏ ရူးသွပ်စွာ ဖိသိပ်မှုအောက်တွင် ရှမ့်လန်၏ ဝိညာဉ်သည် ဆက်လက် ပြိုလဲပျက်စီးနေသည်။ အချင်း တစ်မီလီမီတာ အောက်မှသည် တစ်မိုက်ခရွန်အောက်၊ ထို့နောက် တစ်နာနိုမီတာအောက်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>မကြာမီတွင် သေရေးရှင်ရေး အမှတ်ကို ကျော်လွန်တော့မည် ဖြစ်သည်။ သေရေးရှင်ရေး အမှတ်ကို ကျော်လွန်သွားသည်နှင့် တပြိုင်နက် ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အမှုန်များသည် စတင် ပြိုလဲပျက်စီးတော့မည်။ စတင် ပြိုလဲပျက်စီးသည်နှင့် တပြိုင်နက် တုံ့ပြန်မှုနှစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ပထမ တုံ့ပြန်မှုမှာ လုံးဝ ပျက်စီးခြင်းဖြစ်၏။ ဒုတိယ တုံ့ပြန်မှုမှာ ကွဲပြားခြားနားသော ဝိညာဉ်ပေါင်းစပ်မှု ဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ် ၃၀၊ မြောက်ဝင်ရိုးစွန်း အပြောင်းအလဲ မတိုင်မီက ရှမ့်လန်သည် ဤသို့ ပြုလုပ်ရန် စီစဉ်ခဲ့ဖူးသည်။ ထိုအချိန်က သူ၏ဝိညာဉ်စွမ်းအင် နည်းပါးလွန်းသောကြောင့် သူ၏ အစီအစဉ် ကျရှုံးနိုင်ချေ ရှိခဲ့၏။ ပြန်လည်မွေးဖွားမည့်အစား တိုက်ရိုက် ပျက်စီးသွားနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>နေမင်းကြီး၏ ဒြပ်ထုမလုံလောက်ပါက သေဆုံးသွားသည့်အခါ စူပါနိုဗာအဖြစ် ပေါက်ကွဲမည့်အစား ရိုးရိုးလေး သေဆုံးသွားပေမည်။ ယခုလည်း ထိုကဲ့သို့ပင်။ သို့သော်ငြား နှစ် ၃၀ ကြာပြီးနောက် အခြေအနေသည် ကွဲပြား ခြားနားသွားခဲ့သည်။ ရှမ့်လန်သည် အဆင့်မြင့်နဂါး ဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်း ပြီးမြောက်ပြီးနောက် သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်သည် အရည်အသွေးပိုင်းဆိုင်ရာ ခုန်ပျံကျော်လွှားမှု တစ်ခု ရရှိခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ကျန်းလီ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်သည်လည်း တိုးတက်လာခဲ့သည်။ သို့သော်ငြား နှစ် ၃၀ ကြာပြီးနောက် သူသည် ကြီးမားသော ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းကို လှမ်းနိုင်ခဲ့သည်ဟု ထင်ရသော်လည်း လက်တွေ့တွင်မူ ခြေလှမ်း သေးသေးလေး တစ်လှမ်းသာ လှမ်းနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် သေရေးရှင်ရေးအမှတ်ကို ကျော်လွန်တော့မည်။ အရည်အသွေးပိုင်းဆိုင်ရာ ပြောင်းလဲမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်တော့မည်။ ရှမ့်လန်သည် ပျက်စီးသွားမည် သို့မဟုတ် သူ၏ဝိညာဉ်သည် ဝိညာဉ်ပေါင်းစပ်မှုအသစ် ဖြစ်ပေါ်ပြီး ပြန်လည်မွေးဖွားလာမည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်ငြား ဤအချိန်၌ ကျန်းလီ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“အရှင်ရှမ့်လန်... အခုထိ အရာအားလုံးက မင်း မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်း ဖြစ်နေတာ မဟုတ်လား။”</p> <p> </p> <p>ကျန်းလီက ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ “စောစောက မင်း ငါ့ကို သေမင်းတံခါးဝကနေ ပြန်လည် မွေးဖွားလာအောင် ဖိအားပေးဖို့ နျူကလီးယား ပေါင်းစည်းခြင်းနဲ့ ဖြိုခွင်းခြင်း တိုက်ခိုက်မှုတွေကို အသုံးပြုခဲ့တယ်။</p> <p> </p> <p>ငါ့ရဲ့ ငရဲသလင်းကျောက်ကို သေခြင်းတရား နယ်ပယ်ထဲ ဝင်ရောက်စေပြီး ပြန်လည်မွေးဖွားလာစေခဲ့တယ်။ အခု မင်းက မင်းရဲ့ဝိညာဉ်ကို သေခြင်းတရား နယ်ပယ်ထဲ ဝင်ရောက်စေပြီး ပြန်လည်မွေးဖွားလာအောင် ငါ့ကို ကူညီခိုင်းနေတာ မဟုတ်လား။</p> <p> </p> <p>အရှင်ရှမ့်လန်... အဆင့်မြင့်နဂါး ဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်း အတွင်းမှာ ငါတို့က တခြားသူတွေရဲ့ ဝိညာဉ်တွေကိုပဲ သေဆုံးစေခဲ့ကြတာ။ ငါတို့ကိုယ်တိုင် သေခြင်းတရားရဲ့ ပြောင်းလဲမှုကို ဘယ်တုန်းကမှ မကြုံခဲ့ဖူးဘူး။ အခု မင်းက ဒီဖြစ်စဉ်ကို ပြီးမြောက်အောင် ငါ့ကို ကူညီခိုင်းနေတာ မဟုတ်လား။</p> <p> </p> <p>ဒါအပြင် မင်းရဲ့ ဝိညာဉ် နက်ရှိုင်းတဲ့နေရာမှာ မမြင်နိုင်၊ မထိတွေ့နိုင်၊ အာရုံတောင် မခံနိုင်ပေမဲ့ ရှိမှန်း သိနေတဲ့ အရာတစ်ခု ရှိနေရမယ်။ ဒီဆန်းကြယ်တဲ့အရာက နဂါးရဲ့ နတ်ဘုရားအပိုင်းအစနဲ့ ဆင်တူတယ်။ ဒါက နဂါးဝိညာဉ် မသေနိုင်တဲ့ အကြောင်းရင်းပဲ။</p> <p> </p> <p>ဒါကြောင့် မင်းက မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်ကို လုံးဝ ဖျက်ဆီးပြီး ပြာချဖို့ ငါ့ကို လိုလားနေတာ။ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ ဝိညာဉ် နက်ရှိုင်းတဲ့နေရာမှာ ဝိညာဉ် အပိုင်းအစတစ်ခု ရှိနေပြီး အဲဒါက မင်းရဲ့ ရှမ့်ရိလုံ နဲ့ ငါ့ရဲ့ နဂါးသစ်လိုမျိုး ပြန်လည် တည်ဆောက်ပြီး မွေးဖွားလာအောင် ကူညီပေးနိုင်လိမ့်မယ်။ ဒါကြောင့် ဒါက မင်းရဲ့ တကယ့် ဝှက်ဖဲပဲ။”</p> <p> </p> <p>ရှမ့်လန် ပြန်မဖြေနိုင်တော့ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ၏ ဝိညာဉ်သည် ငရဲတံခါးဝသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။ သို့သော်ငြား ကျန်းလီ၏ သုံးသပ်ချက်သည် မှန်ကန်သည်။ သူ့ရှေ့ရှိ မြင်ကွင်းသည် ရှုံးနိမ့်မှုကို အောင်ပွဲအဖြစ် ပြောင်းလဲပေးနိုင်မည့် တစ်ခုတည်းသော တိုက်ကွက်လည်း ဖြစ်ပြီး ထိုတိုက်ကွက် ကို ပုံဖော်ကြည့်၍ မရနိုင်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရှမ့်လန်သည် သူ့ဝိညာဉ်ကို ချေမှုန်းပြီး ပေါင်းစပ် သွားစေနိုင်လောက်အောင် သန်မာသော တခြားစွမ်းအားကို ရှာမတွေ့နိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ကျန်းလီ ပြုလုပ်ပေးမှ ရပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းလီက ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်၏။ “ဒါပေမဲ့ အခု ငါ မင်းရဲ့ အကြံအစည်ကို ဖော်ထုတ်လိုက်ပြီ ဆိုတော့ ဆက်ပြီး အလိမ်ခံရအုံးမလား။ ထပ်လုပ်ပရအုံးမလား။”</p> <p> </p> <p>ရှမ့်လန် ပြန်မဖြေနိုင်သေးပေ။ သူ၏ဝိညာဉ်သည် အလွန်သေးငယ်သော အလင်းစက်လေးတစ်ခု ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်ပြီး ပြိုလဲပျက်စီးမည့် သေရေးရှင်ရေး အမှတ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းလီက ဆက်ပြောလိုက်၏။ “အရှင်ရှမ့်လန်... ငါမင်းကို တစ်ခု ပြောရအုံးမယ်။ မင်းရဲ့ ဝိညာဉ် နက်ရှိုင်းတဲ့ နေရာမှာရှိတဲ့ ဝိညာဉ်အပိုင်းအစက ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ် နက်ရှိုင်းတဲ့ နေရာမှာလည်း ရှိနေတယ်။ ဒါကြောင့် မင်းရဲ့ အစီအစဉ် အောင်မြင်ချင်မှ အောင်မြင်လိမ့်မယ်။</p> <p> </p> <p>ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ အစီအစဉ် ကျရှုံးချင်မှလည်း ကျရှုံးလိမ့်မယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါက မင်းဆန္ဒရှိတဲ့အတိုင်း လုပ်ပေးမှာမို့လို့ပဲ။ မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်ကို ဆက်ပြီး ရူးသွပ်စွာ ဖိသိပ်ပေးမယ်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ရလဒ်က ဘာဖြစ်မလဲ။ ကောင်းကင်ဘုံက ဆုံးဖြတ်ပါစေ။ ကံကြမ္မာက ဆုံးဖြတ်ပါစေ။ ငါတို့ နှစ်ယောက်ထဲက တစ်ယောက်ပဲ အသက်ရှင်ခွင့် ရှိတယ်။ ဒါက ကံကြမ္မာပဲ။ ပြီးတော့ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်တဲ့သူက အန္တိမ နဂါးဉာဏ်အလင်းကို သဘောပေါက် နားလည်နိုင်ကောင်း ၊ နားလည်နိုင်လိမ့်မယ်။</p> <p> </p> <p>အရှင်ရှမ့်လန်... ငါ မင်းကို အရင်တုန်းတည်းက ပြောခဲ့တယ်။ မရေမတွက်နိုင်အောင် ရုန်းကန် ကြိုးစားပြီးတဲ့နောက် ငါတို့က ငါတို့ရဲ့ ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲလိုက်ပြီလို့၊ ငါတို့ရဲ့ ကံကြမ္မာက ကောင်းကင်ဘုံ လက်ထဲမှာ မရှိဘဲ ငါတို့လက်ထဲမှာ ရှိတယ်လို့ ခံစားရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ပိုဆိုးတာက ဒါကလည်း ကံကြမ္မာရဲ့ အစိတ်အပိုင်း တစ်ခု ဖြစ်နေတာပဲ။</p> <p> </p> <p>ဒါဆိုရင် အခုကစပြီး ငါ အသက်ရှင်ခဲ့ရင် ဒီလောကကြီး ဘယ်လိုဆက်သွားရမယ်ဆိုတာ ငါ ဆုံးဖြတ်မယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်း အသက်ရှင်ခဲ့ရင် ဒီလောကကြီးကို မင်းလက်ထဲ အပ်လိုက်မယ်။ ဘယ်လို ဆက်သွားရမယ် ဆိုတာ မင်း ဆုံးဖြတ်ပေါ့။</p> <p> </p> <p>ငါ  စတော့မယ်။ ကံကြမ္မာက ဆုံးဖြတ်ပါစေ။ မြေမှုန့်က မြေမှုန့်ဆီသို့... ပြာမှုန့်က ပြာမှုန့်ဆီသို့။”</p> <p> </p> <p>ကျန်းလီ၏ အဆုံးအစမဲ့ စွမ်းအင်သည် ရှမ့်လန်ကို နောက်ဆုံးအကြိမ် ရူးသွပ်စွာ ဖိသိပ်လိုက်သည်။ အလွန် များပြားသော စွမ်းအင်ပင်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ရှမ့်လန်၏ဝိညာဉ်သည် မူလက အစက်ကလေးတစ်စက် ဖြစ်သည်အထိ ဖိသိပ်ခံထားရပြီး ဖြစ်၏။ ယခုအခါ ကျန်းလီ၏ နောက်ဆုံး အလွန်များပြားသော စွမ်းအင်ဖိသိပ်မှုကြောင့် ချက်ချင်းပဲ သေရေးရှင်ရေး အခြေအနေ အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ရှမ့်လန်၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်အမှုန်များသည် ဦးစွာ စတင် ပြိုလဲပျက်စီးသွားခဲ့၏။ ထို့နောက် မကြုံစဖူး ပေါင်းစပ်မှု တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဘုန်း... ဘုန်း... ဘုန်း... ဘုန်း...” အဆုံးအစမဲ့သော ဝိညာဉ်ပေါင်းစပ်မှု ဖြစ်၏။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save