Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၁၃၉၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p>ပထမဦးစွာ ရှမ့်လန်၏ဝိညာဉ် အမှုန်တိုင်းသည် လုံးဝ ပျက်စီးသွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် ကျန်းလီ၏ ဝိညာဉ် ပေါင်းစပ်မှုသည် မီးတောက်လောင်လာခဲ့၏။ အမှန်စင်စစ် ဤအရာအားလုံးသည် အဏုကြည့် ဝိညာဉ်လောကထဲတွင် ဖြစ်ပျက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦးကြားမှ ဝိညာဉ်ပေါင်းစပ်မှုသည် အတိုင်းအဆမဲ့ စွမ်းအားကြီးမားသော်လည်း ယခင်ကလောက် ပြင်းထန်ခြင်း မရှိပေ။ တုန်လှုပ်ဖွယ်ရာ အလင်းရောင်လည်း မရှိချေ။</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦးကြားမှ ဝိညာဉ်ပေါင်းစပ်မှုသည် တစ်ခဏမျှ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားရုံသာ ရှိသည်။ ထို့နောက် လုံးဝ တိတ်ဆိတ် သွားခဲ့၏။ ရှမ့်လန် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး ကျန်းလီ၏ ဝိညာဉ်လည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>လတစ်စင်းလုံး ဗလာဖြစ်သွားခဲ့၏။ လူရိပ်တစ်ရိပ်မှ မမြင်ရတော့ပေ။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံး သေသွားကြပြီလား။ ရှမ့်လန်၏ အစီအစဉ် ကျရှုံးသွားပြီလား။ ဤကဲ့သို့ မဖြစ်သင့်ချေ။ သူတို့နှစ်ဦးထဲမှ တစ်ဦးသာ အသက်ရှင်ခွင့် ရှိသော်လည်း တစ်ဦးတော့ သေချာပေါက် အသက်ရှင်နိုင်ရမည်။</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံး ဝိညာဉ်ပေါင်းစပ်မှုနှင့် ဝိညာဉ်တိုက်ခိုက်မှုသည် အပြန်အလှန် ဖျက်ဆီးခြင်းဟု ယူဆနိုင် သော်လည်း အပြန်အလှန် ကူညီခြင်းဟုလည်း ယူဆနိုင်သည်။ အရာအားလုံးကို ကံကြမ္မာက ဆုံးဖြတ်ပေးခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>... ...</p> <p> </p> <p>အမှန်တကယ်အားဖြင့် ဝိညာဉ်ပေါင်းစပ်မှု ဖြစ်ပွားသည့် ခဏတာအတွင်းမှာပဲ ရှမ့်လန် နိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော်... သူသည် ကျန်းလီထက် ခြေတစ်လှမ်းဦးပြီး ဝိညာဉ်ပေါင်းစပ်မှုကို ပြီးမြောက် ခဲ့သောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>ဤအချိန်သည် အလွန်တိုတောင်းပြီး စက္ကန့် တစ်သောင်းပုံ တစ်ပုံပင် မရှိသော်လည်း လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်‌သည်။ ရှမ့်လန်သည် ဝိညာဉ်ပေါင်းစပ်မှုနှင့် ဝိညာဉ်နိဗ္ဗာန ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းကို ကြိုတင် ပြီးမြောက်ခဲ့ခြင်း မှာ သူ၏ဝိညာဉ် နက်ရှိုင်းသောနေရာတွင် ဝိညာဉ်အပိုင်းအစတစ်ခု ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ကျန်းလီ၏ ဝိညာဉ်နက်ရှိုင်းသော နေရာတွင်လည်း ဝိညာဉ်အပိုင်းအစတစ်ခု ရှိနေသော်လည်း အနည်းငယ် နောက်ကျသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဝိညာဉ်နိဗ္ဗာန ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း ပြီးမြောက်သွားသည်နှင့် တပြိုင်နက် နောက်ထပ် အရည်အသွေးပိုင်း ဆိုင်ရာ ခုန်ပျံကျော်လွှားမှုတစ်ခု ဖြစ်လာသည်။ ထို့ကြောင့် ဝိညာဉ်နိဗ္ဗာန ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းကို ဦးစွာ ပြီးမြောက်သူက အနိုင်ရသည်။ ဝိညာဉ်နိဗ္ဗာန ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းကို ဦးစွာ ပြီးမြောက်သူက နောက်ကျမှ ပြီးမြောက်သူ၏ စွမ်းအင်ကို ဝါးမျိုပစ်ပေမည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းလီ၏ ဝိညာဉ်ပေါင်းစပ်မှုပြီးနောက် သူ၏ ဝိညာဉ် ပြန်လည် မမွေးဖွားမီမှာပဲ ရှမ့်လန်၏ ဝါးမျိုခြင်းနှင့် ဖြိုခွဲခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။ နဂါးမယ်တော်၊ တော်ဝင်ကပ်ဘေး ဉာဏ်ပညာဘုရင် နှင့် မီဒူဆာ ဘုရင်မ တို့၏ သေခြင်းတရား စွမ်းအင်ကို ရှမ့်လန် ဝါးမျိုခဲ့စဉ်ကကဲ့သို့ပင်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းလီ၏ ဝိညာဉ် နက်ရှိုင်းသောနေရာရှိ နတ်ဘုရား အပိုင်းအစကိုပင် ရှမ့်လန်က လုံးဝ ဝါးမျိုပစ်လိုက်သည်။ ကျန်းလီ သေသွားပြီဖြစ်သည်။ မည်သည့် အသံမှ မထွက်ချေ။ ထိုသို့မဟုတ်ပါက သူသည် သူ၏ နောက်ဆုံးအမှာစကားကို ကြိုပြောသွားနိုင်လောက်သည်။</p> <p> </p> <p>မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ရှမ့်လန် နိုင်သွားပြီဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ သူ၏ အစီအစဉ် အတိုင်းပင် ဖြစ်၏။ သူသည် ကျန်းလီနှင့် တိုက်ပွဲကို အကြိမ်တစ်သန်းခန့် ပုံဖော်ကြည့်ခဲ့ပြီး အားလုံး ရှုံးနိမ့်ခဲ့သည်။ ဤနောက်ဆုံး ဘာမှန်း မသိသော တိုက်ပွဲတစ်ခုတည်းသာ ပုံဖော်ကြည့်၍ မရနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ဤအချိန်၌ ရှမ့်လန်သည် အန္တိမ နဂါး ဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်းကို ပြီးမြောက်သွားပြီလား။ ကျန်းလီ၏ စွမ်းအင်ကို လုံးဝ ဖျက်ဆီးပြီး ဝါးမျိုမှသာ အန္တိမ နဂါး ဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်းကို ပြီးမြောက်နိုင်မည်လား။</p> <p> </p> <p>အဆင့်မြင့်နဂါး ဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်းသည် သေခြင်းနှင့် ရှင်ခြင်း အကြောင်း ဖြစ်သည်ဟု သူ ယခင်က သတ်မှတ်ခဲ့ဖူးသည်။ ထို့ကြောင့် အန္တိမ နဂါး ဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်းသည် အချိန်နှင့် ဟင်းလင်းပြင်အကြောင်း ဖြစ်သင့်သည်။</p> <p> </p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤအချိန်တွင် သူသည် အတိတ်ကို ပြန်သွားရန် ရွေးချယ်ခွင့် ရှိနေသောကြောင့်ပင်။ သူ ဖြတ်သန်းခဲ့သော အချိန်ကာလ တစ်ခုဆီသို့ ပြန်သွားရန်လည်းဖြစ်သည်။ ဥပမာအားဖြင့် လွန်ခဲ့သော နှစ် ၃၀ ကာလ မြောက်ဝင်ရိုးစွန်း အပြောင်းအလဲ မတိုင်မီ အချိန်သို့ပင်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ ထိုသို့ ဖြစ်ခဲ့လျှင် သူ့မိခင် ကျောက်စိမ်းဖြူမြို့တော် ဘုရင်မ မသေဆုံးနိုင်တော့ပေ။ ကန်ဝမ် နှင့် သူ၏ လူတစ်သောင်းကျော် မသေဆုံးနိုင်တော့ပေ။ ဘုရင်မ မီဒူဆာလည်း မသေဆုံးနိုင်တော့ပေ။  အရေးအကြီးဆုံးအချက်မှာ ဤလောကကြီးသည် ကျန်းလီ၏ ဝါးမျိုခြင်းကို ခံရတော့မည် မဟုတ်ဘဲ ယခုကဲ့သို့ ဂြိုဟ်တစ်ခုလုံး လုံးဝ အေးခဲသွားတော့မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော်ငြား သူသာ လွန်ခဲ့သော နှစ် ၃၀ ကာလသို့ ပြန်သွားခဲ့လျှင်၊ ကန်ဝမ်နှင့် မီဒူဆာ ဘုရင်မ မသေဆုံးခဲ့လျှင် အကြောင်းနှင့်အကျိုး ဆက်နွယ်မှုကို ပြောင်းပြန်လှန်ပစ်သလို ဖြစ်မနေဘူးလား။</p> <p> </p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤလူများသည် ရှမ့်လန် အဆင့်မြင့်နဂါးကို သဘောပေါက် နားလည်နိုင်စေခဲ့သော အဓိက အကြောင်းရင်းများ ဖြစ်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ရှမ့်လန်သည် ရွေးချယ်မှု တစ်ခုနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း ၃၀ ကာလသို့ သူ ပြန်သွားသင့်သလား။ သိုမဟုတ် လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း ၃၀ ကာလသို့ ပြန်သွားရန် သူ ကြိုးစားသင့်သလား။ သူ့မိခင် ကျောက်စိမ်းဖြူမြို့တော် ဘုရင်မကို ကယ်တင်ရန်၊ ကန်ဝမ်ကို ကယ်တင်ရန်ပင်။</p> <p> </p> <p>အမှန်စင်စစ် အရေးအကြီးဆုံးအချက်မှာ ကျန်းလီ၏ ဝါးမျိုခြင်းကို ခံထားရပြီး အပေါက်အပြဲများဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ အေးခဲနေသော ဤဂြိုဟ်ကြီးကို ကယ်တင်ရန် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူသာ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း ၃၀ ကာလသို့ ပြန်ရောက်သွားခဲ့လျှင် မြောက်ဝင်ရိုးစွန်း အပြောင်းအလဲကြီး ဖြစ်ပေါ်လာတော့မည် မဟုတ်ပေ။ တစ်ဝက်တစ်ပျက် ပျက်စီးနေသော လောကကြီး၏ ကံကြမ္မာကို ပြောင်းပြန်လှန်နိုင်မည်။</p> <p> </p> <p>လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း ၃၀ ကာလသို့ ပြန်သွားရန် သူ ကြိုးစားသင့်သည်လား။</p> <p> </p> <p>... ...</p> <p> </p> <p>ရှမ့်လန်၏ ဝိညာဉ်ပေါင်းစပ်မှုမှသည် ကျန်းလီသေဆုံးချိန်အထိ ဤဖြစ်စဉ်သည် ဝိညာဉ်လောကထဲတွင် အချိန်အကြာကြီး ကြာမြင့်ခဲ့သည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။ ဝိညာဉ်အမှုန်တိုင်းနီးပါး ဖျက်ဆီးခံရပြီး ပြန်လည် မွေးဖွားခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ကျန်းလီ၏ ဝိညာဉ်ပေါင်းစပ်မှု ပေါက်ကွဲပြီးနောက် ရှမ့်လန်သည် ထိုအရာကို တစ်စစီ လိုက်လံ ဝါးမျို လိုက် သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ကျန်းလီ၏ ဝိညာဉ်နက်ရှိုင်းသော နေရာတွင် ကိန်းအောင်းနေသည့် ‘နတ်ဘုရား အပိုင်းအစ’ ကိုပါ ဝါးမျိုလိုက်သည်အထိ ဖြစ်၏။ ဤဖြစ်စဉ်တစ်ခုလုံးသည် ဝိညာဉ်လောကထဲတွင် အလွန်ကြာမြင့်ခဲ့သည်။ သို့သော်ငြား လက်တွေ့ကမ္ဘာတွင်မူ တစ်ခဏမျှသာ ကြာမြင့်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သေခြင်းတရားကို ဖြတ်သန်းပြီး ပြန်လည်မွေးဖွားလာချိန်မှာတော့ ရှမ့်လန်၏ ဝိညာဉ်သည် ပြန်လည် မွေးဖွားလာသည်။ ထိုဝိညာဉ်သည် တဖြည်းဖြည်း ပုံပေါ်၏။ အန္တိမနဂါး ဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်းနှင့်အတူ  ဝိညာဉ်သည် နောက်ပြန်လှည့်၍ မရနိုင်သော တိုးတက်မှုတစ်ခုအဖြစ် ရှေ့ဆက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤအချိန်၌ ရှမ့်လန်၏ စိတ်ထဲတွင် အခြားသော အတွေးတစ်ခု ဝင်ရောက်လာပြန်၏။ ဤအရာအားလုံးကို ‘ဆရာကြီး ခေးအော့စ်’ က စီစဉ်ညွှန်ကြားခဲ့ခြင်းလား။ ရှေးဟောင်းလောက အပါအဝင်၊ ကျန်းရှဲ့၏ သစ္စာဖောက်မှုကြောင့် သူတို့အားလုံး ကျောက်ဖြစ်ရုပ်ကြွင်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရခြင်း အပါအဝင်၊ ဤလောကအပါအဝင်၊ ကျန်းလီက ဂြိုဟ်တစ်ဝက်နီးပါးကို ဖျက်ဆီးခဲ့ခြင်း အပါအဝင်၊ ယခု ဖြစ်ပျက်နေသော အရာအားလုံး အပါအဝင်၊ ဤအရာအားလုံးကို ဆရာကြီး ခေးအော့စ်က စီစဉ်ညွှန်ကြားခဲ့ခြင်းလား။ ဆရာကြီး၏ ဇာတ်ကွက်တွေလား။</p> <p> </p> <p>ရှမ့်လန်၏ ဝိညာဉ်နက်ရှိုင်းသောနေရာတွင် နတ်ဘုရား အပိုင်းအစတစ်ခု ရှိနေသကဲ့သို့ ကျန်းလီ၏ ဝိညာဉ်ထဲတွင်လည်း ရှိနေသည်။ ဤအပိုင်းအစနှစ်ခု ပေါင်းစပ်မှသာ အန္တိမနဂါး ဉာဏ်အလင်း ပွင့်ခြင်းကို ပြီးမြောက်နိုင်မည် မဟုတ်ပါလား။ သူတို့၏ ဝိညာဉ်နက်ရှိုင်းသောနေရာများတွင် ဤနတ်ဘုရား အပိုင်းအစများကို မည်သူ ထည့်ပေးခဲ့သနည်း။</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦးထဲမှ တစ်ဦးသာ အသက်ရှင်ခွင့်ရှိသည် ဆိုခြင်းမှာ ကံကြမ္မာလား။ ထိုသို့ဆိုလျှင် ရှမ့်လန် အသက်ရှင်ပြီး ကျန်းလီ သေဆုံးရမည်ဆိုခြင်းက ကံကြမ္မာလား။ ကျန်းလီ၏ နတ်ဘုရားအပိုင်းအစသည် ရှမ့်လန်၏ ဝါးမျိုခြင်းကို ခံရရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်းလား။</p> <p> </p> <p>ပို၍ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ဆိုရလျှင် တော်ဝင်ကပ်ဘေး ဉာဏ်ပညာဘုရင်၊ နဂါးမယ်တော်နှင့် မီဒူဆာဘုရင်မတို့၏ ပေးဆပ်မှုသည် ရှမ့်လန်အား အန္တိမ နဂါးဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်းကို ပြီးမြောက်စေရန် ကူညီပေးခြင်း ဖြစ်သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ဆိုလျှင် ကျန်းလီ၏ပေးဆပ်မှုသည် ရှမ့်လန်အား အန္တိမနဂါး ဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်းကို ပြီးမြောက်စေရန် ကူညီပေးနိုင်သည့် တစ်ခုတည်းသော အရာ ဖြစ်နေသည်လား။</p> <p> </p> <p>အမှန်စင်စစ် ဤအရာအားလုံးသည် အရေးမကြီးတော့ပြီ။ ယခု အရေးအကြီးဆုံးမှာ ရှမ့်လန်၏ ရွေးချယ်မှုပင် ဖြစ်၏။ ဤသည်မှာ အန္တိမနဂါး ဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အန္တိမနဂါး ဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်း ဆိုသည်မှာ ဘာလဲဟု ရှမ့်လန်ကို မေးလျှင် သူ့ရှေ့တွင် မည်သို့သော ခံစားမှုမျိုး ရှိနေသနည်း။ ထိုအရာသည် ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော မသိနားမလည်ခြင်း တစ်ခုသာ ဖြစ်၏။ သူ သိသမျှမှာ အချိန်နှင့် ဟင်းလင်းပြင် နိယာမများကို နားလည်သဘောပေါက်လိုခြင်းသာ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ပထမဆုံးသော စိတ်ဆန္ဒမှာ လွန်ခဲ့သော ၃၅ နှစ် ကာလသို့ ပြန်သွားရန် ဖြစ်၏။ သူ့မိခင် ကျောက်စိမ်းဖြူမြို့တော် ဘုရင်မကို ကယ်တင်သင့်လား။ ကန်ဝမ်ကို ကယ်တင်သင့်လား။ သေဆုံးလုနီးပါး ဖြစ်နေသော ဤဂြိုဟ်လောကကြီးကို ကယ်တင်သင့်လား။</p> <p> </p> <p>ဤစိတ်ဆန္ဒ ပေါ်လာသည်နှင့် တပြိုင်နက် သူ ရွေးချယ်မှုတစ်ခု ပြုလုပ်ရပေတော့မည်။ အဘယ်ကြောင့် ဆိုသော် ဤသည်မှာ အချိန်နှင့် ဟင်းလင်းပြင်ကို နားလည်သဘောပေါက်ခြင်း၏ အရေးကြီးသော အစိတ်အပိုင်း တစ်ခု ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။ ထိုပရာသည် အန္တိမနဂါး ဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်း၏ အစိတ်အပိုင်း တစ်ခုလည်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လွန်ခဲ့သော ၃၅ နှစ် - ဤသည်မှာ လျှောက်လှမ်းရန် အလွယ်ကူဆုံးနှင့် ဆွဲဆောင်မှု အရှိဆုံး လမ်းကြောင်း ဖြစ်၏။ အမှန်စင်စစ် ထိုလမ်းသည် အန္တိမနဂါး ဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်းကို ပြီးမြောက်ရန် အတိုဆုံး လမ်းကြောင်း ဖြစ်ပုံရ၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော်ငြား အကယ်၍ မှားယွင်းသွားခဲ့လျှင် လောကကြီးတစ်ခုလုံးအတွက် ကပ်ဘေးကြီး ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။ ကျန်းလီ လုပ်ခဲ့သည်ထက် အဆတစ်သောင်း ပိုမို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ကပ်ဘေးကြီး ဖြစ်လာနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>စာရေးဆရာကြီး တာ့လျူ၏ The three body problem ဝတ္ထုထဲတွင် သူတော်စင် အမျိုးသမီး ဇာတ်လိုက်တစ်ဦး ပါဝင်သည်။ သူမသည် အလွန်ကြင်နာတတ်သော်လည်း စိတ်ခံစားမှု ပြင်းထန်ကာ စိတ်ခံစားမှုအတိုင်း ပြုမူတတ်သူ ဖြစ်၏။ နောက်ဆုံး၌ သူမသည် ကမ္ဘာမြေတစ်ခုလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့ပြီး စကြဝဠာတစ်ခုလုံးကိုပါ ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ ယခင်က ရှမ့်လန်သာဆိုလျှင် သူသည် သူ့နှလုံးသား အလိုအတိုင်း လိုက်နာပေလိမ့်မည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် စိတ်ခံစားမှုကို ကိုယ်စားပြုပြီး ကျန်းလီသည် အေးစက်သော ဆင်ခြင်တုံ တရားကို ကိုယ်စားပြုသောကြောင့် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော်ငြား ယခုအခါ ကျန်းလီ သေဆုံးသွားပြီ ဖြစ်သောကြောင့် တာဝန်အားလုံးသည် ရှမ့်လန်၏ ပခုံးပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သူသည် စိတ်ခံစားမှုကို ကိုယ်စားပြုရုံသာမက ဆင်ခြင်တုံတရားကိုပါ ကိုယ်စားပြု ရပေတော့မည်။</p> <p> </p> <p>ရှမ့်လန်သည် ချက်ချင်း ရွေးချယ်မှု မပြုလုပ်ခဲ့ပေ။ ထိုအစား သူသည် ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော ဝိညာဉ်ကမ္ဘာထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဘုန်း...”</p> <p> </p> <p>ပုံရိပ်တစ်ခုသည် ရှမ့်လန်၏ ရှေ့တွင် ပေါ်လာခဲ့၏။ ၎င်းမှာ ထိပ်ပြောင်နေသော ကန်ဝမ်ပင်။ ကျားမ မကွဲပြားသော၊ ချောမောသော တော်ဝင်ကပ်ဘေး ဘုရားကျောင်း၏ နောက်ဆုံး ဆက်ခံသူပင်။ နောက်ဆုံးအချိန်၌ တော်ဝင်ကပ်ဘေး ဘုရားကျောင်း၏ ဤသခင်ကြီးသည် သူ၏ဝိညာဉ်ကို ပေးဆပ် စတေးခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ကန်ဝမ်သည် ရှမ့်လန်ကို ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ “မင်္ဂလာပါ အရှင်ရှမ့်လန်”</p> <p> </p> <p>ရှမ့်လန်က နှုတ်ဆက်လိုက်၏။ “မတွေ့တာ ကြာပြီပဲ ကန်ဝမ်”</p> <p> </p> <p>ကန်ဝမ်က ဆက်ပြောလိုက်သည်။ “အရှင်ရှမ့်လန်... အရှင် ဘာတွေးနေလဲဆိုတာ ကျုပ် သိပါတယ်။ ကျုပ်တို့ရဲ့ ပေးဆပ်မှုအတွက် အရှင် အပြစ်ရှိသလို ခံစားနေရတယ် မဟုတ်လား။ ပြီးတော့ ကျုပ်တို့ရဲ့ ပေးဆပ်မှုကြောင့် အရှင့်ရဲ့ အန္တိမနဂါး ဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်းရရှိခဲ့တယ်လို့ ခံစားနေရပြီး ကျုပ်တို့ရဲ့ အသက်တွေကို ပြန်ပေးချင်နေတာ မဟုတ်လား။”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်တယ်။”</p> <p> </p> <p>“အရှင်ရှမ့်လန်... ကျုပ် တစ်ခုပဲ ပြောစရာ ရှိတယ်။ တချို့လူတွေက သေသွားပေမဲ့ ရှင်သန်နေဆဲပါ။ တချို့လူတွေက ရှင်သန်နေပေမဲ့ သေဆုံးနေကြပါပြီ။ ကျုပ်တို့လို လူတွေအတွက် သေခြင်းတရားက အရေးမကြီးပါဘူး။ အရေးကြီးတာက တန်ဖိုးရှိရှိ သေဆုံးသွားဖို့ပါပဲ။</p> <p> </p> <p>ဒါပေမဲ့ ကျုပ် တန်ဖိုးရှိလား၊ မရှိလားတော့ မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ အနည်းဆုံးတော့ ပေးဆပ်စတေးလိုက်ရတဲ့ အချိန်မှာ ကျုပ်တို့ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားမှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေခဲ့ပါတယ်။ နှုတ်ဆက်ပါတယ် အရှင်ရှမ့်လန်... မနှုတ်ဆက်ခင် အရှင့်ကို ကဗျာတစ်ပုဒ် ပေးခဲ့ပါရစေ။ ဒါကလည်း အရှင် ရေးခဲ့တဲ့ ကဗျာပါပဲ။</p> <p> </p> <p>‘စွန့်ခွာခြင်းမှာ အတိတ်က ကပ်ပါမလာဘူး။</p> <p>မနေ့က နေဝင်ချိန်တွေကို</p> <p>ကျုပ် လက်နဲ့ သိမ်းကျုံးဖက်ထားဖို့</p> <p>ဘယ်လိုမှ မစွမ်းသာခဲ့တာ အမှန်ပဲ။’ ”</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ကန်ဝမ်၏ ပုံရိပ်သည် ရှမ့်လန်၏ ဝိညာဉ်နက်ရှိုင်းသော နေရာမှ ပျောက်ကွယ် သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဘုန်း...” အလင်းရောင် တစ်ချက် လက်သွားပြီး နောက်ထပ် လှပသော ပုံရိပ်တစ်ခု ရှမ့်လန်၏ ဝိညာဉ်နက်ရှိုင်းသောနေရာ၌ ပေါ်လာခဲ့ပြန်၏။ရှမ့်လန်၏ မိခင်၊ ကျောက်စိမ်းဖြူမြို့တော် ဘုရင်မပင်။</p> <p> </p> <p>“ငါ့သား... မင်းက အမေ့ကို ကယ်တင်ဖို့ပဲ အမြဲ တွေးနေတာပဲ။ မင်းက ရက်စက်ပြီး ကျေးဇူးကန်းသလို ထင်ရပေမဲ့ တခြားဘယ်သူ့ထက်မဆို ပိုပြီး သံယောဇဉ်ကြီးတယ်။ မင်းက အမေ့ဘဝရဲ့ ဂုဏ်ယူမှုပါပဲ။ မင်းက အမေ့ရဲ့ သားအရင်း လုံးဝ မဟုတ်မှန်း အမေ သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အနည်းဆုံးတော့ မင်းက အမေ့ရဲ့ သားတစ်ဝက်ပါပဲ။</p> <p> </p> <p>ဟုတ်တယ်။ အမေ့အသက်က ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ။ ပြီးတော့ အဲဒါကို မင်းရဲ့အဖေ ကျန်းလီက လက်တစ်ချောင်း တည်းနဲ့ ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ မင်းက အမေ့ဘဝရဲ့ ဆက်လက်ရှင်သန်မှု မဟုတ်ဘူးလား။ မင်းက အမေ့ရဲ့ ဘဝကို ဆက်ခံရုံတင် မကဘူး။ အမေ့ရဲ့ ရည်မှန်းချက်ကိုပါ ဆက်ခံခဲ့တာလေ။ အမေ အသက်ရှင်တာ မရှင်တာက အရေးကြီးသေးလို့လား။</p> <p> </p> <p>အရာအားလုံးက ကမ္မပါပဲ။ လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်စုနှစ် အနည်းငယ်က အမေ ကျန်းလီကို ကိုယ်တိုင် သတ်ခဲ့ဖူးတယ်။ အဲဒီအချိန်ကစပြီး တစ်နေ့ကျရင် သူ့လက်ချက်နဲ့ အမေ ပြန်သေရမယ်။ ဒီကမ္မကြွေးကို ဆပ်ရမယ်လို့ တွေးခဲ့ဖူးတယ်။ ဒါကြောင့် ကျန်းလီက အမေ့ကို ကိုယ်တိုင်သတ်ခဲ့တာ တရားမျှတပါတယ်။</p> <p> </p> <p>အရာအားလုံးက ကမ္မပါပဲ။ ကျန်းလီက သူ့ရဲ့ နိမ့်ကျတဲ့ စိတ်ခံစားမှုတွေကို ဖယ်ရှားချင်တယ်လို့ အမြဲ ပြောလေ့ရှိတယ်။ ဒါကြောင့် သူက အမေ့ကို လွယ်လွယ်လေး သတ်ခဲ့တာပေါ့။ အမေက သူ့မိန်းမ ဖြစ်ခဲ့ဖူးပေမဲ့ သူက လက်တစ်ချောင်းတည်းနဲ့ ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့တယ်။</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ သူ အမေ့ကို သတ်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ သူ့ဝိညာဉ် နက်ရှိုင်းတဲ့ နေရာမှာ အမှတ်အသား တစ်ခုမှ မကျန်ရစ်ခဲ့ဘူးလား။ အမာရွတ် တစ်ခုမှ မကျန်ရစ်ခဲ့ဘူးလား။ မဟုတ်ပါဘူး။ သူက သူ့ရဲ့ နိမ့်ကျတဲ့ စိတ်ခံစားမှုတွေကို တကယ် ဖယ်ရှားနိုင်လို့လား။ လုံးဝ မဟုတ်ပါဘူး။</p> <p> </p> <p>ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အမေ မင်းကို ချစ်တယ် ငါ့သား။”</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ကျောက်စိမ်းဖြူမြို့တော်ဘုရင်မ၏ ပုံရိပ်သည် ရှမ့်လန်၏ ဝိညာဉ်နက်ရှိုင်းသော နေရာမှ ပျောက်ကွယ် သွားခဲ့သည်။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save