Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၁၄၀၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p>ရှမ့်လန်၏ဇနီးသည်များသည် အိုမင်းရင့်ရော်နေကြပြီ ဖြစ်သော်လည်း အသက်ရှင်နေကြဆဲ ဖြစ်သည်။ ရှမ့်လန်၏ ကြင်ရာတော်များ ဖြစ်ကြသဖြင့် လှပကျက်သရေ ရှိနေကြဆဲ ဖြစ်၏။ အထူးသဖြင့် ကျုံးရှစ်ရှစ် ဖြစ်သည်။ သူမသည် နေ့စဉ် နာရီဝက်ခန့် အချိန်ယူကာ မိတ်ကပ်လိမ်းခြယ်လေ့ ရှိသည်။ သို့သော်ငြား သူမ၏ မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်လျှင် မိတ်ကပ်လိမ်းထားသည်ကိုပင် သတိပြုမိမည် မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>ရှစ်ချင်းချင်းတွင်မူ သူမနှင့်ရန်ဖြစ်ရန် အင်အား မရှိတော့ပေ။ ထို့ကြောင့် သူမသည် ရံဖန်ရံခါတွင် သားသမီးများနှင့် ရန်ဖြစ်လေ့ ရှိသည်။ ယနေ့တွင် ရှမ့်လန်သည် ပင်းအာ၏ အခန်းတွင် ရှိနေ၏။ မနက်ဖြန်သည် ကျုံးရှစ်ရှစ်၏ အလှည့် ဖြစ်သည်။ သို့သော်ငြား သူမသည် မနက်စောစောစီးစီး ပင်းအာ၏ အခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန် မစောင့်နိုင်တော့ချေ။</p> <p> </p> <p>သူမက အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “ယောကျ်ား... ဘယ်မှာလဲ။ မနိုးသေးဘူးလား။ ဒီနေ့ ပင်လယ်ဘက်ကို လိုက်ပို့ပေးမယ်လို့ ကတိပေးထားတယ်လေ။”</p> <p> </p> <p>ပင်းအာက ပြောလိုက်၏။ “ဘာတွေ လောနေတာလဲ။ ဘာလို့ အော်ဟစ်နေရတာလဲ။ နေ့တိုင်း ပင်လယ်ပြင်ကို သွားနေရတာ မငြီးငွေ့ဘူးလား။”</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူမလည်း ထူးဆန်းသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ယောက်ျားသည် ပုံမှန်အားဖြင့် အိပ်ရာထ နောက်ကျလေ့ မရှိပေ။ မနက် ခုနစ်နာရီ တိတိတွင် အိပ်ရာထလေ့ ရှိသည်။ ယခု ၇ နာရီ ၁၅ မိနစ် ရှိနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း မနိုးသေးချေ။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် ပင်းအာသည် သတိထား၍ ရှေ့သို့ တိုးသွားလိုက်သည်။ ရှမ့်လန် ကုတင်ပေါ်တွင် မလှုပ်မယှက် လဲလျောင်းနေသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်မှာတော့ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ရုတ်တရက် အေးစက်သွားခဲ့သည်။ ခေတ္တမျှ အသက်ရှူရပ်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး နှလုံးခုန်ရပ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>“ယောကျ်ား... ယောကျ်ားက တို့တွေကို တရားဝင် ထားသွားတော့မှာလား။”</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ပင်းအားသည် အလိုအလျောက်ပင် အံဆွဲဆီသို့ သွားလိုက်မိသည်။ ထိုအထဲတွင် ပိုတက်ဆီယမ် ဆိုင်ယာနိုက် ဝှက်ထားသည်။</p> <p> </p> <p>သူမသည် ရှမ့်လန်ကို အချိန်အကြာဆုံး ပြုစုခဲ့သူဖြစ်ပြီး ရှမ့်လန်၏စိတ်ကို အသိဆုံး ဖြစ်သည်။ သူမ၏ယောက်ျားသည် သခင်မလေးမူလန်ကို အမြဲတမ်း ရှာဖွေချင်နေခဲ့မှန်း သူမ သိထားခဲ့၏။ သူမ မတားဆီးသလို ၊ ဒီမှာပဲနေပါဟုလည်း တောင်းဆိုမည် မဟုတ်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမသည် သူမယောက်ျားကို အလွန်အမင်း ချစ်မြတ်နိုးသောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်ငြား ယောက်ျား ထွက်သွားသည်နှင့် သူမသည် ပိုတက်ဆီယမ် ဆိုင်ယာနိုက်ကို ချက်ချင်း သောက်သုံးလိုက်မှာဖြစ်ပြီး ဤလောကကြီးမှ နာကျင်မှုမရှိဘဲ ထွက်ခွာသွားမည်။ မည်သို့ပင် ဆိုစေကာမူ သူမ၏ သားသမီးများသည် ကြီးပြင်းနေကြပြီ ဖြစ်သကဲ့သို့ မြေးများပင် ကြီးပြင်းနေကြပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ပင်းအာ၏ လောကသည် ရှမ့်လန်သာလျှင် ဖြစ်ခဲ့သည်။ ပင်းအာသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး စိတ်ကို ပြင်ဆင်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p><strong>‘ယောကျ်ား သွားရင် ကျွန်မလည်း သွားမယ်။</strong> <strong>ဒီဘဝမှာ ကျွန်မအရမ်း ပျော်ရွှင်ခဲ့ရတယ်။</strong> <strong>ဘာနောင်တမှ မရှိတော့ပါဘူး။</strong><strong>’</strong></p> <p> </p> <p>ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီးနောက် ပင်းအာသည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်ပြီး ရှမ့်လန်၏ အသက်ရှူသံကို စမ်းသပ်ရန် လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ အပြုအမူကို မြင်ချိန်မှာတော့ ကျုံးရှစ်ရှစ်သည် လန့်ဖျပ်သွားပြီး ပြောလိုက်၏။ “ပင်းအာ... နင် ရူးနေလား။ ငါတို့ယောကျ်ားက နတ်ဘုရားပါဟ။ တို့တွေအားလုံး သေသွားရင်တောင် ၊ ဒီလောကပေါ်က လူတွေအားလုံး သေသွားရင်တောင် သူ အသက်ရှင်နေအုံးမှာလေ။”</p> <p> </p> <p>ပင်းအာက ပြန်မပြောချေ။ စိတ်ထဲတွင် ရယ်မောလိုက်သည်။ <strong>‘ရှင် ဘာမှ မသိပါဘူး။</strong> <strong>ဒီလောကမှာ သခင်မလေးနဲ့ ကျွန်မပဲ ယောကျ်ားအကြောင်း သိတာ</strong><strong>...’</strong></p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ပင်းအာသည် ရှမ့်လန်၏ နှာခေါင်းအောက်သို့ လက်ကို တင်လိုက်သည်။ ထင်ထားသည့် အတိုင်းပင် အသက်မရှူတော့ချေ။ ပင်းအာ၏ ရင်ထဲတွင် ဒိန်းခနဲ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သူမက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်၏။ “ဒီနေ့ ရောက်လာခဲ့ပြီပဲ။ ယောကျ်ား... စောင့်နေနော်... ပင်းအာ လိုက်လာခဲ့မယ်။”</p> <p> </p> <p>သို့သော်ငြား နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ရှမ့်လန်သည် ရုတ်တရက် မျက်လုံးပွင့်လာပြီး ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ပင်းအာသည် တုန်လှုပ်သွားခဲ့၏။ ထို့နောက် ရှမ့်လန်၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ခုန်ဝင်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်မိ၏။ “ယောကျ်ား... လူဆိုးကြီး... လန့်သေတော့မှာပဲ။ လန့်သေတော့မှာပဲ။”</p> <p> </p> <p>ကျုံးရှစ်ရှစ်သည် နှုတ်ခမ်းဆူပြီး စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုး ပြောလိုက်သည်။ “ယောကျ်ား... ပင်လယ်ဘက်ကို သွားပြီး နေထွက်တာ ကြည့်မယ်လို့ ကတိပေးထားတယ်လေ။”</p> <p> </p> <p>ရှမ့်လန်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်၏။ “နေဝင်တာ ကြည့်တာလည်း အတူတူပါပဲကွာ။”</p> <p> </p> <p>... ...</p> <p> </p> <p>သို့သော်ငြား လွန်ခဲ့သော နှစ်နာရီခန့်က ဝိညာဉ်တစ်ခုသည် ရှမ့်လန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ ချက်ချင်းပဲ ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်သွားပြီး အစအနမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ရှမ့်လန် ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ သို့သော်ငြား ယောင်ယောင်မှလွဲ၍ မည်သူမှ သတိမထားမိကြချေ။</p> <p> </p> <p>သူသည် မိမိကိုယ်ကို နှစ်ပိုင်း ခွဲလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ၉၉ ရာခိုင်နှုန်းသော သူသည် ဤလောကမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့၏။ ၁ ရာခိုင်နှုန်းသော သူသည် ပင်းအာ၊ ရှစ်ချင်းချင်းနှင့် ဆွေမျိုးသားချင်းများ၊ ဇနီးသည်များ၊ သားသမီးများကို အဖော်ပြုရန် ဤလောကတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယောင်ယောင်မှလွဲ၍ မည်သူမှ မသိရှိကြချေ။ သူသည် ဤလောကရှိ မိသားစုဝင်များကို သူတို့၏ ဘဝအဆုံးသတ်သည်အထိ အဖော်ပြု ပေးသွားမည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ပင်းအာသည် ရှမ့်လန်ကို တွဲထူပေးပြီး ရေချိုး နံနက်စာ ကျွေးမွေး၏။ ထို့နောက် သူမသည် ရှမ့်လန်၊ ကျုံးရှစ်ရှစ်တို့နှင့်အတူ ငါးမျှားထွက်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ကျုံးရှစ်ရှစ်က ပြော၏။ “ဒီနေ့ ယောကျ်ားက ငါ့ကိုပဲ အဖော်ပြုမှာ။ ပင်းအာ... နင် ပြန်တော့ လိုက်မလာနဲ့။”</p> <p> </p> <p>ပင်းအာက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်မ မလိုက်ရင် ဖမ်းမိတဲ့ငါးကို ရှင် ချက်မှာလား။”</p> <p> </p> <p>“အမ်...” ကျုံးရှစ်ရှစ်သည် ငါးကိုသတ်ပြီး ဆေးကြောရမည့် အရေးကို တွေးလိုက်မိသဖြင့် တုန်လှုပ်သွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ကျုံးရှစ်ရှစ်က ပြောလိုက်သည်။ “အေးပါ။ အေးပါ။ လိုက်ခဲ့... ဒါပေမဲ့ ယောကျ်ားနဲ့ ငါ့ရဲ့ အစီအစဉ်ကို မဖျက်ဆီးရဘူးနော်။”</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦးသည် ရှမ့်လန်ကို ဖက်ပြီး လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ရန်ဖြစ်လာကြသည်။ သို့နှင့် လှေတစ်စင်းပေါ်သို့ တက်သွားကြ၏။</p> <p> </p> <p>.............</p> <p> </p> <p>ရဲတိုက်ထဲတွင် ကျန်းချွင်းဟွာသည် စာအုပ်ဖတ်နေသည်။ သူမသည် ခင်ပွန်းသည်၏ ကျောပြင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ကျုံးရှစ်ရှစ်၏ ကျောပြင်ကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။ “အသက် ဘယ်လောက် ရှိနေပြီလဲ။ အနီရောင် ဝတ်စုံကြီး ဝတ်ထားသေးတယ်။ ဘယ်သူ့ကို ခန္ဓာကိုယ် ပြချင်နေတာလဲ။”</p> <p> </p> <p>သူတို့၏ ခင်ပွန်းသည်မှာ ရှမ့်လန် ဖြစ်သည့်အတွက် ရှမ့်လန်သည် သူတို့ကို ကတိတစ်ခု ပေးထားခဲ့သည်။ သူတို့၏ဘဝသည် သာမန်လူများကဲ့သို့ ဖြစ်နိုင်သော်လည်း သေဆုံးမည့်နေ့အထိ နုပျိုလှပနေရမည် ဟူသော ကတိပင် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် ကျန်းချွင်းဟွာသည် လွန်ခဲ့သော ဆယ်စုနှစ်များစွာက ပုံစံအတိုင်း ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူမ မလောပေ။ မနက်ဖြန် သူမအလှည့် ရောက်ပေလိမ့်မည်။ ယောက်ျားသည် သူမကို တစ်နေ့လုံး အဖော်ပြု ပေးလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>မင်းသမီးနင်ယန်သည်လည်း ရှမ့်လန်၏ ကျောပြင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူမက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။ “စိတ်ပျက်စရာကောင်းတဲ့ ကျုံးရှစ်ရှစ်...”</p> <p> </p> <p>သူမသည် ယခုအခါ ဝိုင်ချက်လုပ်ခြင်းကို နှစ်သက်နေပြီ ဖြစ်ကာ ဝိုင်အားလုံးကို သူမနှင့် ရှမ့်လန် ကိုယ်တိုင် ချက်လုပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျုံးရှစ်ရှစ် တစ်ဦးတည်းသာ ရှမ့်လန်၏အချစ်ကို လုယူချင်ပြီး ဝိုင်ချက်လုပ်သည့် လုပ်ငန်းစဉ်တွင် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်လေ့ ရှိသည်။ ဝိုင်ချက်သည့် လုပ်ငန်းစဉ်များတွင် လာကူညီရင်း ဖျက်ဆီးတတ်သေးသည်။</p> <p> </p> <p>ရှစ်ချင်းချင်းနှင့် ရှမ့်မီတို့သည် အဝတ်အစားများ ပုံစံဆွဲနေကြသည်။ ပုံစံဆွဲရုံသာမက ကိုယ်တိုင် ချုပ်လုပ်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမသည် ရှမ့်လန်၏ကျောပြင်ကို ချစ်မြတ်နိုးစွာ ကြည့်နေမိသည်။ ခင်ပွန်းသည်က သူမကို ပိုးစာခင်းများသို့ ခေါ်သွားရန် သုံးရက် လိုသေး၏။ “စိတ်ပျက်စရာကောင်းတဲ့ ကျုံးရှစ်ရှစ်...”</p> <p> </p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရှမ့်လန်က သူမကို အဝတ်အစားချုပ်ရန် ကူညီပေးတိုင်း ကျုံးရှစ်ရှစ်သည် သူမ၏ လှပသော ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ရုပ်ရည်ကို အခွင့်ကောင်းယူကာ စမ်းဝတ်ပြရန် ပထမဆုံး ပြေးထွက်လာလေ့ ရှိသောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>ရှမ့်မီက ထိုစကားကို ကြားချိန်မှာတော့ နှုတ်ခမ်းကို စေ့ကာ ပြုံးလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>ဒီဘိုရာသည် စာအုပ်ရေးနေသည်။ သူမသည် ရှမ့်လန်၏ ကျောပြင်ကို လှမ်းကြည့်ပြီး ကျုံးရှစ်ရှစ်၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ကျောပြင်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် စိတ်ထဲ၌ တွေးလိုက်မိ၏။ ‘<strong>ချစ်စရာကောင်းတဲ့ ကျုံးရှစ်ရှစ်</strong><strong>လေး ….. </strong><strong>ရှင်သာ မရှိရင် ကျုပ်ကို လူတွေ ဝိုင်းပစ်မှတ်ထားကြမှာပဲ ..</strong><strong>..’</strong></p> <p> </p> <p>မင်းသမီးနင်ဟန်သည်လည်း ဤအချိန်တွင် အသည်းအသန် စာရေးနေသည်။ သူမသည် ခေါင်းမော့ကာ ရှမ့်လန်၏ ကျောပြင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဆက်လက် ရေးသားနေသည်။ သိုင်းပညာသည် ယုတ်လျော့လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူမသည် သိုင်းပညာ ကျမ်းစာအသစ်များကို ရေးသားနေခြင်း ဖြစ်၏။ သိုင်းပညာကို ပြန်လည် အသက်သွင်းမည့် တာဝန်သည် သူမ၏ ပခုံးပေါ်သို့ ကျရောက်လာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အမေဇုန်ဘုရင်မသည် သူမ၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် ဖြစ်သည်။ နင်ဟန်က ကျမ်းစာလိပ်များကို ရေးသားပြီး အမေဇုန်ဘုရင်မကလည်း ရေးသားသည်။ သူမသည်လည်း ရှမ့်လန်၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွား၏။ ထို့နောက် ရုတ်တရက်ထကာ သိုင်းပညာကို လေ့ကျင့်နေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ချောင်ယောင်းအာ ရှိမနေချေ။ သူမသည် ရေယာဉ်စုကို ဦးစီးကာ စူးစမ်းရှာဖွေရန် ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ လွန်ခဲ့သောသုံးရက်က ထွက်ခွာသွားခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လူအများအပြားသည် ရှမ့်လန်၏ ကျောပြင်ကို မြင်တွေ့လိုက်ကြသည်။ သူသည် လှေငယ်တစ်စင်းပေါ်တွင် ရှိနေပြီး ပင်လယ်ပြင်ထက်၌ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ် သွားခဲ့သည်။ နေဝင်ပြီးနောက် ရှမ့်လန် ပြန်ရောက်လာလိမ့်မည်။ သို့သော်ငြား ဆုံးရှုံးသွားရသကဲ့သို့ခံစားချက်ဖြင့် သူ၏ ကျောပြင်ကို ငေးကြည့်နေသူများစွာ ရှိနေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>... ...</p> <p> </p> <p>တစ်ရာခိုင်နှုန်းသော ရှမ့်လန်သည် ပင်းအာနှင့် ကျုံးရှစ်ရှစ်တို့ကို ငါးမျှားရန် အဖော်ပြုပေးနေခဲ့သည်။ ကိုးဆယ့်ကိုးရာခိုင်နှုန်းသော ရှမ့်လန်သည် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ တိတ်တဆိတ် ထွက်ခွာ သွားခဲ့သည်။ ယောင်ယောင်မှလွဲ၍ မည်သူမှ မသိရှိကြချေ။</p> <p> </p> <p>သို့ပေမည့် ၉၉ ရာခိုင်နှုန်းသော ရှမ့်လန် ထွက်ခွာသွားပြီး နာရီအနည်းငယ် အကြာတွင် အရူးကြီးသည် ကွယ်လွန်သွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် မင်းသားကျင်း၊ ခေတ္တမျှ ကြာပြီးနောက် ကျင်းမူကုန်း၊ စစ်သေနာပတိ နာကျည်းမှုး နှင့် မင်းသား နင်ကျန့်တို့ ကွယ်လွန်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>အားလုံးသည် အသက် တစ်ရာကျော်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် အိုမင်းရင့်ရော်၍ သေဆုံးသွားကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤဘဝတွင် သူတို့သည် အံ့အားသင့်ဖွယ်ရာကောင်းသော ဘဝတစ်ခုကို ဖြတ်သန်းခဲ့ကြရသည်။ အားလုံးသည် မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးကိုယ်စီဖြင့် ကွယ်လွန်သွားခဲ့ကြ၏။</p> <p> </p> <p>အမှန်စင်စစ် သူတို့ တစ်ဦးစီတိုင်းတွင် သေတမ်းစာ တစ်စောင်စီ ရှိကြပြီး ဈာပန အခမ်းအနား မကျင်းပရန် မှာကြားထားခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် လောကကြီးမှ တိတ်တဆိတ် ထွက်ခွာသွားကြမည်ဖြစ်ပြီး တိတ်တဆိတ် မြှုပ်နှံခံကြမည်။ မည်သူ့ကိုမှ လိုက်လံ ပြောနေစရာ မလိုချေ။</p> <p> </p> <p>... ...</p> <p> </p> <p>ချောင်ယောင်းအာသည် ငယ်ရွယ်နုပျိုပြီး စွမ်းအားကြီးမားနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူမသည် အာကာသယာဉ် တစ်စင်းပေါ်တွင် ရှိနေပြီး ဝေးကွာသော ပစ်မှတ်တစ်ခုဆီသို့ ပျံသန်းနေသည်။ ရုတ်တရက် သူမသည် ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်၌ အလင်းတန်းတစ်ခု လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>သူမသည် ဘေးမှလူကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်၏။ “အလင်းတန်းတစ်ခု လက်ခနဲဖြစ်သွားတာ မြင်လိုက်လား။”</p> <p> </p> <p>ဘေးမှလူက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “မမြင်လိုက်ပါဘူး စစ်သေနာပတိ...”</p> <p> </p> <p>ချောင်ယောင်းအာက ပြောလိုက်၏။ “ဒီတစ်ခါ အာကာသထဲမှာ ဘယ်လောက်ကြာအောင် ခရီးသွားမှာလဲ။”</p> <p> </p> <p>“ရှစ်နှစ်ပါ။”</p> <p> </p> <p>“ရှစ်နှစ်လား။”</p> <p> </p> <p>ချောင်ယောင်းအာက ပြောလိုက်သည်။ “ငါ အိမ်ကို၊ မိသားစုကို၊ ယောကျ်ားကို လွမ်းရတော့မှာပဲ။”</p> <p> </p> <p>သူမ၏ လက်ထောက်ကျန်းမင်က ပြောလိုက်သည်။ “စစ်သေနာပတိ... အင်ပါယာရှမ့်လန်က နတ်ဘုရား တစ်ပါးပါ။ ဒါအပြင် အရှင်က ခင်ဗျားကို ကြီးမားတဲ့စွမ်းအားနဲ့ သက်တမ်းကို ပေးသနားထားပါတယ်။ ခင်ဗျားနဲ့ အရှင်အတွက် ရှစ်နှစ်ဆိုတာ မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်းပါပဲ။”</p> <p> </p> <p>ချောင်ယောင်းအာက ပြောလိုက်၏။ “ဟုတ်လား။ ငါလည်း အဲဒီလို ထင်ပါတယ်။”</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူမ၏ ရေယာဉ်စုသည် ကျယ်ပြောလှသော ကြယ်တာရာ ကောင်းကင်ယံဆီသို့ ဆက်လက် ရွက်လွှင့်သွားခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဂရက်ဂိုရီသည် အိုမင်းနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် တော်ဝင်ကျောင်း၏ ကျောင်းအုပ်ကြီး ရာထူးမှ အနားယူခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူသည် ချောင်ယောင်းအာ၏ ရေယာဉ်စုနှင့်အတူ လိုက်ပါလာခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ဤအချိန်တွင် သူသည် အသည်းအသန် စာရေးနေသည်။ ရုတ်တရက် သူသည် ခေါင်းမော့ကာ ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်၏။ တစ်စုံတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်ငြား သူ မည်သည့်အရာကိုမှ မမြင်ရချေ။ သူသည် မိနစ်ဝက်ခန့် ငေးငိုင်နေပြီးနောက် ဆက်လက်၍ အသည်းအသန် စာရေးနေပြန်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူကဲ့သို့ သိပ္ပံပညာရှင်တစ်ဦးအတွက် အချိန်တိုင်းသည် အလွန်တရာ တန်ဖိုးရှိသောကြောင့် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>အက်ကွဲကြောင်းအတွင်း၌ အမှောင်ဘုရင်မ (ရန်ယင်ယင်) သည် လောက၏အဆုံး ရေတံခွန်ပေါ်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေသည်။ ရုတ်တရက် သူမသည် ကြယ်ကြွေသည်ကို ရှာဖွေနေသကဲ့သို့ ကောင်းကင်ယံသို့ မော့ကြည့်လိုက်သော်လည်း ဘာကိုမှ ရှာမတွေ့ခဲ့ချေ။ သူမသည် ခေါင်းငုံ့ကာ ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ဖျော့တော့စွာ ပြုံးလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ဖုန်မှုန့်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ သူမ၏ ဝိညာဉ် တစ်ခုလုံးသည်လည်း ဖုန်မှုန့်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး အက်ကွဲကြောင်းနှင့် လုံးဝ ပေါင်းစည်းသွား၏။</p> <p> </p> <p>... ...</p> <p> </p> <p>အာကာသယာဉ် တစ်စင်း၊ ကျန်းလီ၏ အမှတ် ၁ အာကာသယာဉ်... ထိုအတွင်း၌ လူတစ်ဦးတည်းသာ ရှိပြီး ထိုသူမှာ ကျင်းမူလန် ဖြစ်သည်။ သူမသည် နှစ်ပေါင်း တစ်ရာကြာအောင် ပျံသန်းလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမသည် နှစ်ပေါင်း တစ်ရာကြာအောင် ရေခဲရိုက်ပြီး အိပ်စက်နေခဲ့ခြင်းလည်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>နှစ်ပေါင်း တစ်ရာကြာ ပျံသန်းပြီးနောက် အလွန် ရှည်လျားသော အချိန်ကာလ တစ်ခု ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ ဤ အမှတ် ၁ အာကာသယာဉ်သည် နောက်ဆုံးတွင် ဂြိုလ်တစ်ခု၏ ကောင်းကင်ယံ၌ ပေါ်လာခဲ့သည်။ အလွန် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သော ဂြိုလ်တစ်ခု ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ဤတောင်တန်း၊ ဤသမုဒ္ဒရာ၊ ဤမြေပုံကို ရှမ့်လန်သည် မျက်လုံးမှိတ်လျက်ပင် ရေးဆွဲနိုင်ပေလိမ့်မည်။ အာကာသယာဉ်သည် ဂြိုဟ်၏လေထုထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်၌ အလင်းတန်းတစ်ခုသည် အာကာသယာဉ်ကို လျင်မြန်စွာ မီလာသည်။ ခေတ္တမျှ ကြာပြီးနောက် အမှတ် ၁ အာကာသယာဉ်သည် ဂြိုဟ်၏ သမုဒ္ဒရာရေပေါ်၌ ပေါ်လာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>အတွင်း၌ ရှိနေသော ကျင်းမူလန်သည် နိုးလာခဲ့၏။ သူမသည်  ပြိုင်ဘက်ကင်း လှပနေဆဲ ဖြစ်ပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းများသည် မျှော်လင့်ခြင်း အလင်းရောင်များနှင့် တောက်ပနေဆဲဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“ယောကျ်ား... ယောကျ်ား...” သူမ အော်ခေါ်လိုက်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမ ရေခဲရိုက် အိပ်စက်ခြင်းသို့ မကျရောက်မီ အခိုက်အတန့်တွင် သူမ၏ယောက်ျားအား စိတ်ပူနေခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>သူမသည် နှစ်ပေါင်း တစ်ရာကြာ အေးခဲနေခဲ့သော်လည်း သူမအတွက် မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်းသာ ရှိသေးသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤသည်မှာ လုံးဝ အေးခဲအိပ်စက်ခြင်း ဖြစ်သောကြောင့် အိပ်မက်ပင် မက်မည် မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>သူမသည် ရေခဲရိုက်ထားသော သလင်းကျောက်သေတ္တာထဲမှ ထထိုင်လိုက်ပြီး အာကာသယာဉ် အပြင်ဘက်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ ကောင်းကင်ယံမှ လမင်းနှင့် ကျယ်ပြောလှသော သမုဒ္ဒရာကြီးကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>“ဘယ် ...  ဘယ်နေရာလဲ ..... ယောကျ်ား... ယောကျ်ား ဘယ်မှာလဲဟင်...” မူလန်သည် တီးတိုးရေရွတ်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူမ၏အနောက်ဘက်မှ အလွန် ရင်းနှီးသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။ “ဒီမှာလေ မိန်းမ...”</p> <p> </p> <p>မူလန်သည် သူမ၏ အနောက်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ယောက်ျား... သူမ၏ယောက်ျား ရှမ့်လန်... သူမ ဆယ်စုနှစ်များစွာ မတွေ့ခဲ့ရသော သူမ၏ယောက်ျား ရှမ့်လန်။</p> <p> </p> <p>သူမသည် ဝမ်းသာလွန်း၍ မျက်ရည်များ ကျဆင်းလာပြီး ရှမ့်လန်၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ပစ်ဝင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လက်ရှိ ရှမ့်လန်သည် ငယ်ရွယ်နုပျိုနေဆဲ ဖြစ်သည်။ မူလန်သည်လည်း ငယ်ရွယ်နုပျိုနေဆဲ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>မူလန်က မေးလိုက်သည်။ “ယောကျ်ား... ကျွန်မတို့ အိမ်ပြန်ကြတော့မလား။”</p> <p> </p> <p>ရှမ့်လန်က ပြောလိုက်၏။ “ဒါက ကမ္ဘာမြေဂြိုဟ်ပြာလေ... ငါ့ရဲ့ အိမ်ပဲ။ မိဘအိမ်ပြန်ဖို့ မစဉ်းစားနဲ့တော့။ ယောက်ျားနဲ့ လိုက်နေရတော့မယ်။ ဟား ဟား ဟား...”</p> <p> </p> <p>မူလန်က ချိုသာစွာ ပြောလိုက်သည်။ “အကုန် ပြီးသွားပြီလား။ အခုကစပြီး ကျွန်မတို့ အေးအေးချမ်းချမ်း ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် နေလို့ရပြီလား။”</p> <p> </p> <p>ရှမ့်လန်က ပြောလိုက်၏။ “အင်း... အခု အေးအေးချမ်းချမ်း နေလို့ရပြီ။”</p> <p> </p> <p>မူလန်က ပြောလိုက်သည်။ “ဒါဆို... ဒါဆို .... ကလေးနှစ်ယောက်လောက် ထပ်ယူကြမယ်။ ရှမ့်ယီက အရမ်း လည်လွန်းတယ်။ တို့တွေ ချစ်စရာကောင်းတဲ့ ကလေးလေး နှစ်ယောက်လောက် ထပ်ယူကြမယ်နော်။”</p> <p> </p> <p>ရှမ့်လန်က ညင်သာစွာ ပြောလိုက်၏။ “ကောင်းပါပြီ။”</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ရှမ့်လန်သည် မူလန်၏ လက်ကိုဆုပ်ကိုင်ကာ သူ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သော နိုင်ငံ၊ သူ ရင်းနှီး ကျွမ်းဝင်သော ဇာတိမြေဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ကမ္ဘာမြေပေါ်တွင် နှစ်ပေါင်း မည်မျှ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီနည်း။ ကမ္ဘာမြေသည် ယခုအခါ မည်သို့ ဖြစ်နေပြီနည်း။ ဤအရာအားလုံးသည် သူ့အတွက် အရေးမကြီးတော့ချေ။ မူလန်နှင့် အတူရှိနေရလျှင် သူ့အတွက် လုံလောက်လေပြီ။</p> <p> </p> <p>... ...</p> <p> </p> <p>(ပြီးပါပြီ)</p> <p> </p> <p>……</p> <p> </p> <p>စာပြီးချိန် (၂၃.၃.၂၀၂၆)</p> <p> </p> <p>အဆုံးထိ ဖတ်ရှုပေးကြသော စာဖတ်ပရိသတ်များအားလုံး ကျန်းမာ၊ ချမ်းသာခြင်းတွေနဲ့အတူ ပျော်ရွှင်ကြပါစေ ခင်ဗျာ။</p> <p> </p> <p>….</p> <p> </p> <p>စိတ်အမောတွေကြားမှာ ပျော်ရွှင်စေဖို့ မကြာခင်ထွက်ရှိမယ့် ဘာသာပြန်သူရဲ့ ကိုယ်တိုင်ရေး အချစ်ဟာသ လုံးချင်း ဝတ္တုလေးကို အားပေးကြပါအုံး ခင်ဗျာ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p>


Save