Book List

<h2 style="text-align:center">အပိုင်း (၁၃၆၈)</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ရှမ့်လန်က နဂါး၏လည်ပင်းကို ပွတ်သပ်ပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။ “မင်း မသေခင်တုန်းက မင်းရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေကို ငါ သိမ်းထားတယ်။ ပြန်လိုချင်သလား။”</p> <p>နဂါး ခေတ္တ စဉ်းစားပြီးနောက် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ နိဗ္ဗာန ပြန်လည်မွေးဖွားလာခြင်း ဖြစ်သောကြောင့် အစက ပြန်စသင့်သည်။ မည်သည့် သမိုင်းကြောင်းကိုမှ  သယ်ဆောင်မထားသင့်ပေ။</p> <p>“ကောင်းပြီလေ”</p> <p>ရှမ့်လန် ပြုံးလိုက်သည်။ “ဒီနေ့ကစပြီး မင်းက ကျန်းကလန်နဂါး မဟုတ်တော့ဘူး။ ရှမ့်နဂါး ဖြစ်သွားပြီ။ ငါတို့ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ‘ရှမ့်ရိလုံ’ လို့ ခေါ်ကြမလား။” (ရှမ့်၏ မိတ်ဖက်နဂါး- သစ္စာခံနဂါး)</p> <p>နဂါး ပြုံးလိုက်သည်။ ထိုနာမည်သည် စိတ်ဓာတ်ကျစရာ ကောင်းပြီး နားထောင်၍  မကောင်းဟု သူ၏ ဗီဇက ခံစားမိသည်။ သို့သော်ငြား မတတ်သာဘဲ လက်ခံလိုက်ရ၏။</p> <p>ရှမ့်လန်က ပြောလိုက်သည်။ “ရိလုံ ... မင်းရဲ့ စားသောက်ပွဲကြီးကို ပျော်ပျော်ပါးပါး ဆင်နွှဲလိုက်တော့။”</p> <p>သူ လက်ကို အနည်းငယ် မြှောက်လိုက်ရာ ချက်ချင်းပဲ စွမ်းအင်သလင်းကျောက် သိန်းပေါင်းများစွာ ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားကြသည်။ ရှမ့်လန်သည် နဂါး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖောက်ခွဲသော စွမ်းအင်၏ တစ်ရာခိုင်နှုန်း ကိုသာ အသုံးပြုပြီး ကျန်းလီ၏ စစ်သည် သိန်းပေါင်းများစွာကို ဖျက်ဆီးခဲ့သည်။ ကျန်ရှိသော ကိုးဆယ်ရာခိုင်နှုန်း အားလုံးကို စွမ်းအင်သလင်းကျောက်များအဖြစ် ဖွဲ့စည်းထားခဲ့၏။</p> <p>ထို့အပြင် ရှေးဟောင်း ရုပ်သေးစစ်သည် သိန်းပေါင်းများစွာနှင့် လူသားသစ် ရုပ်သေးစစ်သည် သောင်းပေါင်း များစွာ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကိုလည်း ဝါးမျိုပြီး စွမ်းအင်သလင်းကျောက်များအဖြစ် ဖွဲ့စည်းကာ မိုးစက်များ ပမာ ပင်လယ်ထဲသို့ ကျဆင်းစေပြီး အက်ကွဲကြောင်းထဲသို့ စီးဝင်စေခဲ့သည်။ ယခုမူ ၎င်းတို့အားလုံးသည် နဂါးစာ ဖြစ်သွားရသည်။</p> <p>“ရွှစ်... ရွှစ်... ရွှစ်...”</p> <p>ယှဉ်ပြိုင်ဖက်ကင်းသော သလင်းကျောက်မုန်တိုင်းသည် တစ်ဖန် ပြန်လည် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့၏။ တွင်းနက်အက်ကွဲကြောင်း ဟင်းလင်းပြင်တစ်ခုလုံးသည် မျက်စိကျိန်းမတတ် လင်းလက်သွားခဲ့သည်။ သောင်းချီ၊ သိန်းချီသော စွမ်းအင်သလင်းကျောက် အားလုံးကို ဧရာမ နဂါးကြီးက ဝါးမျိုလိုက်၏။</p> <p>“ဝုန်း... ဝုန်း... ဝုန်း...”</p> <p>ဝါးမျိုလိုက်သည့် အကြိမ်တိုင်းတွင် လောကမြေ တုန်ဟီးသွားစေမည့် ပေါက်ကွဲသံကြီး များ ထွက်ပေါ်လာ၏။ သို့သော်ငြား ထိုပေါက်ကွဲမှု အားလုံးသည် ရှမ့်နဂါး၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌သာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် အပြင်ပန်းမှ ကြည့်လျှင် နဂါးကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ ဆက်တိုက် ပေါက်ကွဲနေပြီး စူးရှသော အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်နေသကဲ့သို့ ထင်ရပေသည်။</p> <p>၁၅ မိနစ် တိတိ ကြာမြင့်ပြီးနောက် ခမ်းနားထည်ဝါသော သလင်းကျောက်မိုး ရွာသွန်းမှုကြီး ပြီးဆုံးသွား ခဲ့သည်။ နဂါးကြီး၏ ဝါးမျိုမှု ပြီးဆုံးသွားသကဲ့သို့ သူ၏ လျင်မြန်စွာ ကြီးထွားနေမှုလည်း ရပ်တန့်သွား၏။</p> <p>၁၅ မိနစ်အတွင်းမှာပဲ နဂါးသည် ယခင်စွမ်းအား ၉၅ ရာခိုင်နှုန်းကို ပြန်လည် ရရှိခဲ့သည်။ သို့သော်ငြား ကိုယ်ခန္ဓာအရှည်မှာမူ ဆယ်မီတာကျော်သာ ရှိနေသေး၏။ နဂါးတစ်ကောင်နှင့် မတူဘဲ အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်လေး တစ်ကောင်နှင့် ပိုတူနေသည်။</p> <p>ရှမ့်လန်သည် သူ့ရှေ့မှောက်ရှိ ကွေ့ဝူကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုသူသည် အမှန်တကယ်ပင် အသားစိုင်များအဖြစ် ခုတ်ထစ်ခံထားရပြီး လူပုံစံပင် မပေါ်တော့ပေ။ သို့သော်ငြား မသေသေးပေ။ သူ၏ မျက်လုံးများသည် ရှမ့်လန်ကို စိုက်ကြည့်နေပြီး သူတစ်ပါး ဒုက္ခရောက်သည်ကို ဝမ်းသာအားရဖြစ်ခြင်း၊ မာနထောင်လွှားခြင်းနှင့် ရက်စက် ကြမ်းကြုတ်ခြင်းတို့ ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p>“မင်း ဘာတွေ ဂုဏ်ယူနေတာလဲ။ မင်းရဲ့ မိုကျင်းတော့ သွားပြီ။ မင်းသမီးလေးရှမ့်မီလည်း အပိုင်းပိုင်း အစစ ဖြစ်သွားပြီ။” ဟု ပြောနေသကဲ့သို့ ရှိ၏။</p> <p>ရှမ့်လန်က ပြောလိုက်သည်။ “ကွေ့ဝူ... ခင်ဗျားက လူဆိုး ဖြစ်သွားပြီပဲ။ ကျုပ်သမီးက ခင်ဗျားနဲ့ ဘာရန်ငြိုးမှ မရှိဘဲနဲ့ သူ့ကို သေစေချင်တာလား။ နောက်ထပ် နဂါးတစ်ကောင်က ကျုပ်မရှိတဲ့အချိန် မိုကျင်းကို ဝင်တိုက်တယ် မဟုတ်လား။”</p> <p>ကွေ့ဝူ၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်လာပြီး ရက်စက်မှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။ “ဟုတ်တယ်။ အရှင်ရှမ့်လန်... အခုမှ သွားကယ်မယ် ဆိုရင်တောင် နောက်ကျသွားပြီ။ မင်းရဲ့ မိုကျင်း ပျက်စီးသွားပြီ။” ဟု ပြောနေသကဲ့သို့ ရှိသည်။</p> <p>ရှမ့်လန်က အထင်သေးစွာ ပြောလိုက်သည်။ “အရူးကောင်... မိုကျင်းမှာ အဆင့်မြင့် နဂါးဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်း နဲ့ အနီးစပ်ဆုံး တူညီတဲ့ အစွမ်းထက် ပုဂ္ဂိုလ်ကြီး တစ်ယောက် ရှိနေတာ သိရဲ့လား။”</p> <p>ထို့နောက် ရှမ့်လန် အမိန့်ပေးလိုက်၏။ “နဂါး... သူ့ကို အဆုံးသတ်ပေးလိုက်...”</p> <p>ဆယ်မီတာကျော် ရှည်လျားသော ရှမ့်ရီလုံသည် ပျင်းရိစွာ သမ်းဝေလိုက်ပြီး နဂါးမီးတောက် အနည်းငယ် မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပဲ ကွေ့ဝူသည် မီးကျွမ်းကာ ပြာမှုန့်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲ သွားတော့သည်။</p> <p>... ...</p> <p>ရှမ့်လန်နှင့် ယောင်ယောင်တို့သည် ခေတ္တ နှုတ်ဆက်လိုက်ကြ၏။ သူမသည် အချိန်အများစုကို အိပ်စက်ခြင်းဖြင့် ကုန်ဆုံးစေသည်။ ရှမ့်လန်သည် သူမအတွက် စွမ်းအင်ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခု ဖန်တီးပေးပြီး သန်မာသော ဝိညာဉ်ကို ထောက်ပံ့ပေးနိုင်သော်လည်း ယောင်ယောင်က လက်မခံပေ။ သူမသည် အဖေနှင့် အမေ ပေးထားသော သန့်စင်သော ခန္ဓာကိုယ်ကိုသာ လိုချင်ပြီး ပြုပြင်ပြောင်းလဲခြင်းကို မလိုလားပေ။</p> <p>ရှမ့်လန် မေးလိုက်၏။ “သမီးလေး... ဒါဆို ဖေဖေက သမီးရဲ့ ဝိညာဉ် တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို ချိတ်ပိတ်ပေး ထားရမလား။”</p> <p>ယောင်ယောင် ခေါင်းခါပြန်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုအရာသည် မေမေမီဒူဆာ ပေးထားသော အရာ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။</p> <p>“ကောင်းပြီလေ။ သမီး ပျော်ရင် ပြီးတာပါပဲ။”</p> <p>ထို့နောက် သူသည် ပုတီးစေ့တစ်လုံးကို ထုတ်ယူပြီး ယောင်ယောင်၏ လည်ပင်းတွင် ဆွဲပေးလိုက်သည်။ ချက်ချင်းပဲ ယောင်ယောင် လန်းဆန်းသွားပြီး ယခင်ကကဲ့သို့ မပင်ပန်းတော့ပေ။ စဉ်းစားတွေးခေါ်သည့်အခါ ခေါင်းကွဲမတတ် နာကျင်ခြင်းမျိုး မရှိတော့ဘဲ ချက်ချင်း အိပ်ပျော်သွားသည်။</p> <p>“ဖေဖေ မိုကျင်းကိုသွားပြီး နောက်ထပ် နဂါးတစ်ကောင်ကို ပြန်ခေါ်လာခဲ့မယ်။ ပြီးရင် တွင်းနက် အက်ကွဲကြောင်း နဲ့ သဲကန္တာရကြား လမ်းကြောင်း ဖွင့်ပေးမယ်။ ဒါဆို သမီးတို့ ညီအစ်မနှစ်ယောက် မကြာခဏ တွေ့လို့ရပြီ။ ရှမ့်မီလေးလည်း တွင်းနက်အက်ကွဲကြောင်းကို လာပြီး သမီးကို အဖော်ပြုပေးလို့ ရတာပေါ့။”</p> <p>ယောင်ယောင် ပြုံးကာ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ အဖေ ရှိနေသည့်အချိန်တွင် သူမသည် နူးညံ့ချိုသာပြီး အပြစ်ကင်းစင်သော သမီးငယ်လေးတစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။ သို့သော်ငြား ရှမ့်လန် မရှိသည့်အချိန်တွင်မူ ယောင်ယောင်သည် အလွန် သန်မာသူ ဖြစ်သည်။</p> <p>သူမသည် ရုပ်ပြကာတွန်းထဲမှ ထွက်လာသော ၁၅ နှစ်၊ ၁၆ နှစ် အရွယ် မိန်းကလေးတစ်ဦးနှင့် တူသော်လည်း တွင်းနက်အက်ကွဲကြောင်းရှိ စွမ်းအင်မုန်တိုင်းကို ဖိနှိပ်ထားနိုင်သူ၊ ကွေ့ဝူ ဖန်တီးခဲ့သော မီးနတ်ဘုရားဂိုဏ်း ပုန်ကန်မှုကို နှိမ်နင်းခဲ့သူ၊ ရှေးဟောင်းလူသားသစ် ရာပေါင်းများစွာကို ချေမှုန်းခဲ့သူ၊ အားကောင်းသော တွင်းနက်ပြည်နယ် တည်ဆောက်မှုကို ဦးဆောင်ခဲ့သူဟု မည်သူ ထင်မည်နည်း။</p> <p>... ...</p> <p>ရှမ့်လန်သည် ဧရာမ နဂါးကြီးကို စီးနင်းလျက် တွင်းနက်ပြည်နယ်မှ ထွက်ခွာကာ သဲကန္တာရရှိရာ မိုကျင်းသို့ ပြန်လည် ပျံသန်းလာခဲ့သည်။ နာရီအနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် မိုကျင်း၏ ကောင်းကင်ယံသို့ ရောက်ရှိ လာခဲ့၏။ ထို့နောက် အလွန် ခမ်းနားထည်ဝါပြီး လုံးဝ အေးခဲနေသော မြင်ကွင်းတစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက် ရသည်။</p> <p>လူမျက်နှာ မြွေခန္ဓာကိုယ်နှင့်သတ္တဝါကြီးသည် ကျိကလန်နဂါးကြီး၏ ခြေသည်းများကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး နတ်ဘုရားအကြည့် ကို အဆက်မပြတ် ထုတ်လွှတ်နေသည်။ ဤကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်မှာ ရက်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။</p> <p>ရှမ့်လန် ပြန်ရောက်လာသည်ကို မြင်ချိန်မှာတော့ ကောင်းကင်မျှော်ရုပ်တုသည် နဂါးဦးချိုကို ချက်ချင်း လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး နတ်ဘုရားအကြည့် ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် ယခင်ကကဲ့သို့ ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်နေသည့် ဟန်ပန်အတိုင်း မလှုပ်မယှက် နေလိုက်သည်။</p> <p>သူသည် ရုပ်တုအဖြစ် ပြန်မပြောင်းသွားသော်လည်း ရုပ်တုဟန်ပန်ကို ယူလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ရှမ့်လန်နှင့် စကားပြောရန် ဆန္ဒ မရှိပေ။ ဘုရင်တစ်ပါးနှင့် တစ်ပါး မတွေ့ဆုံခြင်းမျိုးလား မသိပေ။</p> <p>ကျိကလန်နဂါးကြီးသည် လှုပ်ရှားခွင့်ရသည်နှင့် တပြိုင်နက် အသည်းအသန် ထွက်ပြေးလေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရှမ့်လန်နှင့် ဧရာမ နဂါးကြီး ပြန်ရောက်လာပြီ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။</p> <p>“ရွှစ် ရွှစ် ရွှစ်...” မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် မိုင်ရာချီ ဝေးကွာသော နေရာသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။</p> <p>ရှမ့်လန်နှင့် နဂါးကြီးက မလိုက်ပေဘူးလား။ ရှေးဟောင်းလူသားဝိညာဉ်တစ်သောင်းသည် ကျိကလန်နဂါးကို ထိန်းချုပ်ပြီး မိုင်ထောင်ချီ ဝေးကွာသောနေရာသို့ ရူးသွပ်စွာ ထွက်ပြေးနေကြ၏။</p> <p>သို့သော်ငြား နောက်တစ်ခဏ၌  ....</p> <p>“ဝုန်း... ဝုန်း... ဝုန်း...” တုန်လှုပ်ဖွယ်ရာ မီးတောက်များနှင့် အလွန် ကြီးမားသော နဂါးကြီး တစ်ကောင်သည် သူ၏ ရှေ့တွင် ရုတ်တရက် ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။</p> <p>ရှမ့်လန်၏နဂါးကြီးသည် ချက်ချင်း ကြီးထွားလာပြီး မိုးနှင့် မြေကို ဆက်စပ်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်လာ၏။ ပြင်းထန်သော မီးတောက်များဖြင့်အတူ ကျိကလန်နဂါးကို စူးစိုက်ကြည့်နေ၏။</p> <p>ရှမ့်လန်က ပေါ့ပါးစွာ ပြောလိုက်သည်။”ရောက်မှတော့ ပြန်ပြေးဖို့ မစဉ်းစားနဲ့တော့။ အရှင်ကျန်းလီ က နဂါးနှစ်ကောင် လွှတ်လိုက်မှတော့ ကျုပ်သာ ငြင်းပယ်လိုက်ရင် ရိုင်းရာ ကျနေမှာပေါ့။”</p> <p>ရှေးဟောင်းလူသားဝိညာဉ်တစ်သောင်းသည် ကျိကလန်နဂါးကို ထိန်းချုပ်ပြီး ကောင်းကင်ပေါ်သို့ အသည်းအသန် တိုးဝင်သွားကြသည်။ သို့သော်ငြား နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးသည် နျူကလီးယား ပြိုကွဲခြင်း မီးတောက်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွား၏။</p> <p>တောင်ဘက်၊ အရှေ့ဘက်၊ အနောက်ဘက်... နေရာတိုင်းတွင် မီးတောက်များ ဖုံးလွှမ်းနေ၏။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် မြေကြီးထဲသို့ အသည်းအသန် တိုးဝင်ပြီး မြေအောက်လောကမှ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားကြသည်။ သို့သော်ငြား မြေကြီးထဲ ရောက်သွားချိန်မှာတော့ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးတွင် နျူကလီးယားပြိုကွဲခြင်း မီးတောက်များ ပြည့်နှက်နေပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို ဝါးမျိုလိုက်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>ရှမ့်လန်က ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်၏။ “ထွက်ပြေးချင်တာလား။ နောက်နေတာလား။ မြောက်ဝင်ရိုးစွန်းမှာ ကျန်းလီက နတ်ဘုရားလိုပဲ။ တော်ဝင်ကျန်းအင်ပါယာမှာ ကျန်းလီက ပြိုင်ဘက်ကင်းတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီနေရာက ကျုပ်ရဲ့ နယ်မြေပဲ။ ခင်ဗျားတို့ ပြေးချင်သေးတာလား။”</p> <p>ကျိကလန်နဂါး၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အဆုံးမဲ့ မီးတောက်များ၏ လောင်ကျွမ်းခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။</p> <p>“ဝုန်း... ဝုန်း... ဝုန်း...”</p> <p>မရေမတွက်နိုင်သော နျူကလီးယားပြိုကွဲခြင်း ပေါက်ကွဲမှုများကြောင့် ငရဲသလင်းကျောက်ဖြင့် ပြုလုပ် ထားသော နဂါးကြီး၏ခန္ဓာကိုယ်သည် တစ်လက်မချင်း ပျက်စီးသွားသည်။ ဧရာမ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးသည် ဆက်တိုက် ပြိုကွဲပြီး ပြာမှုန့်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွား၏။</p> <p>ရှမ့်လန်၏စိတ်စွမ်းအားသည် ကျိကလန်၏ နဂါးဝိညာဉ်ပုလဲထဲသို့ တိုးဝင်သွားသည်။ အတွင်း၌ သေလုမြောပါး ဖြစ်နေသော နဂါးဝိညာဉ်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ ထိုအရာကို ငရဲသလင်းကျောက်များစွာက ဖိနှိပ်ထားသည်။</p> <p>တစ်ချိန်က စွမ်းအားကြီးခဲ့သော နဂါးဝိညာဉ်သည် လေထဲမှ ဖယောင်းတိုင်မီးပမာ အားနည်းနေရှာသည်။ နဂါး ဝိညာဉ်ပုလဲအတွင်း၌ ရှေးဟောင်းလူသားဝိညာဉ်တစ်သောင်းသည် ငရဲသလင်းကျောက်၏ အကာအကွယ်ဖြင့် နဂါးကြီးကို ထိန်းချုပ်ထား၏။</p> <p>ရှမ့်လန်သည် လက်စွပ်တစ်ကွင်းကို မြှောက်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ ကျိမျိုးနွယ်အင်ပါယာ၏ ရှေးဟောင်း အင်ပါယာလက်စွပ် ဖြစ်သည်။ တော်ဝင်ရန်အင်ပါယာ မသေဆုံးမီ ထိုလက်စွပ်နှင့် နဂါးနှလုံးသားကို ရှမ့်လန်အား ပေးအပ်ခဲ့သည်။ ရှမ့်လန်က တဖန် ကျိရွှမ်ကို ပေးအပ်ခဲ့သည်။ ယခု ကျိရွှမ်က ရှမ့်လန်ကို ပြန်လည် ပေးအပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ရှမ့်လန်က မေးလိုက်၏။ “ကျိနဂါး... မင်းနဲ့ တော်ဝင်ရန်အင်ပါယာက သခင်နဲ့ ကျွန် ဆက်ဆံရေး သက်သက် မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ကျုပ် သိတယ်။ သူက နဂါးပဋိညာဉ်ကို ဆက်ခံထားပေမဲ့ မင်းတို့နှစ်ယောက်က နှစ်ဖက် ပဋိညာဉ် ချုပ်ဆိုထားခဲ့ကြတာ။ မင်းတို့က သေအတူ ရှင်မကွာ တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့ကြတဲ့ ရဲဘော်ရဲဘက်တွေပဲ။</p> <p>တော်ဝင်ရန်အင်ပါယာ သေဆုံးသွားပြီ။ သူက ရှေးဟောင်းအင်ပါယာ လက်စွပ်ကို ကျုပ်ဆီ ပေးခဲ့တယ်။ ဆိုလိုတာက သူက နဂါးပဋိညာဉ်ကိုပါ ကျုပ်ဆီ လွှဲပြောင်းပေးခဲ့တာပဲ။ ဒီနဂါး ပဋိညာဉ်က တတိယအဆင့် ဖြစ်သွားလို့ အရမ်း အားနည်းနေပြီ။ မင်း မလိုက်နာချင်ရင် ငြင်းလို့ ရပါတယ်။ ကျိနဂါး... အခု ကျုပ် မင်းကို မေးမယ်။ ဒီပဋိညာဉ်ကို လိုက်နာဖို့ ဆန္ဒရှိလား။”</p> <p>ကျိကလန် နဂါးဝိညာဉ်က အားနည်းစွာ ဖြေကြားလိုက်သည်။ “ကျုပ်... ကျုပ် ဆန္ဒရှိပါတယ် အရှင်ရှမ့်လန်...”</p> <p>“ကောင်းပြီ။ ဒီနေ့ကစပြီး မင်းက ကျုပ်ရဲ့ တိုက်ပွဲဝင် ရဲဘော်ရဲဘက်ပဲ။ ဒီ လူပြက်ဝိညာဉ် တစ်သောင်းက မင်းကို ဖိနှိပ်ပြီး မင်း ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်ထားတယ်။ မင်းကို လမ်းလျှောက်အလောင်းကောင် ဖြစ်အောင် လုပ်နေကြတယ်။ သူတို့ကို မင်း ကိုယ်တိုင် သတ်ဖြတ်ပြီး ဝါးမျိုပစ်နိုင်တဲ့ စွမ်းအား ကျုပ် ပေးမယ်။”</p> <p>နဂါးပဋိညာဉ် ပြန်လည် တည်ဆောက်ပြီးပြီ ဖြစ်သည်။ ရှမ့်လန်သည် နှိုင်းယှဉ်၍မရနိုင်သော စွမ်းအားကို ကျိနဂါး၏ဝိညာဉ်ထဲသို့ ထိုးသွင်းပေးလိုက်သည်။ နဂါးဝိညာဉ်သည် တစတစ အားကောင်းလာသည်။ သူသည် ကျန်းလီနှင့် နဂါးပဋိညာဉ် မရှိခဲ့သဖြင့် အချုပ်အနှောင် ကင်းမဲ့စွာ ကြီးထွားလာ၏။</p> <p>မူလက နဂါးဝိညာဉ်ဟင်းလင်းပြင်၏ ၀.၁ ရာခိုင်နှုန်းကိုသာ ပိုင်ဆိုင်ခဲ့သော်လည်း ကျန်အပိုင်းကို အင်ပါယာ ကျန်းလီ၏ ရှေးဟောင်းလူသားဝိညာဉ်များက သိမ်းပိုက်ထားခဲ့သည်။ ယခုအခါ ရှမ့်လန်၏ အကူအညီဖြင့် နဂါးဝိညာဉ်သည် ၉၉ ရာခိုင်နှုန်းအထိ ပြန်လည် သိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့သည်။</p> <p>အဆုံးမဲ့ ရောင်ခြည်မီးတောက်များနှင့် နျူကလီးယားပြိုကွဲခြင်း မီးတောက်များသည် နဂါးခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ငရဲသလင်းကျောက်များကို လုံးဝ လောင်ကျွမ်းစေခဲ့သည်။ ထို့နောက် နဂါးဝိညာဉ်သည် အစွမ်းကုန် ရုန်းကန်ပြီး နဂါးဝိညာဉ်ပုလဲအတွင်းရှိ ရှေးဟောင်းလူသားဝိညာဉ်များကို တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ဖျက်ဆီး ပစ်လိုက်၏။</p> <p>ခဏအကြာတွင် သိမ်းပိုက်ထားသော ဝိညာဉ်တစ်သောင်းလုံး သေဆုံးသွားကြသည်။ ရှမ့်လန် ရပ်တန့် လိုက်၏။ နျူကလီးယားပြိုကွဲခြင်း မီးတောက်များ ငြိမ်းသွားပြီး ကျိနဂါးသည် လွတ်လပ်မှုကို အပြည့်အဝ ပြန်လည် ရရှိသွားသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် မီတာ တစ်ရာကျော်သာ ကျန်ရှိတော့သော်လည်း လွတ်လပ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ငရဲသလင်းကျောက်များ လုံးဝ ပျက်စီးသွားပြီလား။ မပျက်စီးပေ။ ငရဲသလင်းကျောက်သည် အဆင့်မြင့် နဂါးနားလည်မှု၏ ရလဒ်ဖြစ်သောကြောင့် ဖျက်ဆီးရ ခက်ခဲသည်။ သို့သော်ငြား နျူကလီးယား ပြိုကွဲခြင်းက ထိုအရာတို့ကို အရည်ပျော်စေပြီး စွမ်းအင်များကို ပြန်အန်ထွက်စေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် တဖြည်းဖြည်း ကျုံ့သွားသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ကာရက်တစ်ခုပင်မရှိသော စိန်ပွင့်လေးတစ်ပွင့် အရွယ်အစားသို့ ရောက်ရှိသွား၏။</p> <p>ရှမ့်လန် လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ထိုငရဲသလင်းကျောက်လေး ထွက်ပေါ်လာပြီး လက်ကောက်အတွင်းသို့ သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ ငရဲသလင်းကျောက်ကို သူတစ်ယောက်တည်းသာ ဖိနှိပ်ထားနိုင်ပြီး နဂါးပင် မတတ်နိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:center">***</p>


Save