Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၁၃၆၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p>ကျိကလန်နဂါးသည် ဝမ်းသာအားရ ပျံသန်းနေသည်။ နောက်ဆုံးတော့ လွတ်မြောက်ခဲ့ပြီး ကျန်းလီ၏ ကျွန်ပြုမှုကို မခံရတော့ပေ။ ထို့နောက် ဝမ်းနည်းဖွယ်ရာ အော်ဟစ်သံများ ပြုလုပ်သည်။ သူ၏ သခင်ဟောင်း တော်ဝင်ရန်အင်ပါယာကို လွမ်းဆွတ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>နောက်ဆုံးတွင် ရှမ့်လန်ရှေ့မှောက်သို့ ဆင်းသက်ကာ ဒူးထောက်ပြီး သူ၏ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားသော ဦးခေါင်းကို ညွှတ်လိုက်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရှမ့်လန်သည် သူ့ကို ကယ်တင်ခဲ့ပြီး လွတ်လပ်ခွင့် ပေးခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်၏။</p> <p>ရှမ့်လန်သည် သူ၏ ဦးခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးရင်း ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ “မင်း စိတ်ထဲမှာ သခင်ဟောင်းကို သတိရနေတာပဲ။”</p> <p>... ...</p> <p>ရှမ့်လန်သည် ဧရာမ နဂါးကြီးကို စီးနင်းလျက် ပိရမစ်ထိပ်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ ပျံသန်းသွားပြီး ကောင်းကင်မျှော် ရုပ်တုကို ကြည့်လိုက်၏။ “အကြီးအကဲ ... အောက်ဆင်းပြီး စကားမပြောချင်ဘူးလား။ အတိုင်းအတာ တစ်ခုထိပြောရရင် ခင်ဗျားက ကျုပ်တို့ရဲ့ ဘိုးဘေး၊ ကျုပ်တို့ရဲ့ ရုပ်တုပါပဲ။ ခင်ဗျား မသိလို့ပါ။ ရှေးဟောင်းခေတ်တုန်း က ခင်ဗျားရဲ့ရုပ်တုတွေ အများကြီး ရှိခဲ့ဖူးတယ်။ ခင်ဗျားအတွက် ဘုရားကျောင်း တွေတောင် ဆောက်ခဲ့ကြတာ။ ရုပ်တုတွေက ခင်ဗျားရဲ့ကျောက်ဖြစ်ရုပ်ကြွင်းတွေလို့တောင် ကျုပ် ထင်ခဲ့ဖူးတယ်။”</p> <p>ကောင်းကင်မျှော်ရုပ်တု ဘာမှ မပြောပေ။ ထိုစဉ်က လောကကို ကယ်တင်ရန် ကြိုးစားခဲ့သူ အများအပြား ရှိခဲ့သော်လည်း သူ၏ရုပ်တုသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် အဆင့်မြင့် နဂါးနားလည်မှု လမ်းကြောင်းပေါ် လျှောက်လှမ်းခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>သို့သော်ငြား ယခုအခါ မျိုးဆက်သစ်များက ဘိုးဘေးများကို ကျော်လွန်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ ကျန်းလီနှင့် ရှမ့်လန်တို့သည် အဆင့်မြင့် နဂါးဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်းကို ပြီးမြောက်ခဲ့ကြသည်။ ဘိုးဘေးတစ်ယောက် အနေဖြင့် အကူအညီတောင်းရန် ဆန္ဒရှိသော်လည်း သိက္ခာတော့ ပြန်ငဲ့ရမည်။</p> <p>‘နောင်ကျရင် မတွေ့တာပဲ ကောင်းပါတယ်။ ဘုရင်မမီဒူဆာ ပြောတာမှန်တယ်။ ရုပ်တုအနေနဲ့ ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်မှာ နေတာပဲ ကောင်းတယ်။ မဟုတ်ရင် ရှက်စရာ ဖြစ်လိမ့်မယ်။’</p> <p>ရှမ့်လန် မေးလိုက်သည်။ “ကျုပ်နဲ့ စကားမပြောဘူးလို့ ဆုံးဖြတ်ထားတာ သေချာလား။”</p> <p>ကောင်းကင်မျှော်ရုပ်တု လုံးဝ မလှုပ်ရှားပေ။ မျက်လုံးများပင် မလှုပ်တော့ပေ။ ရုပ်တုခံစားမှုသို့ ပြန်ဝင်သွားသကဲ့သို့ ရှိသည်။ သို့သော်ငြား သူ နိုးထပြီးပြီ ဆိုတာ လူတိုင်း သိကြ၏။</p> <p>“ကောင်းပြီလေ။” ရှမ့်လန် အနေခက်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ထို့နောက် စွမ်းအင်သလင်းကျောက်တစ်ခုကို ထုတ်ယူပြီး ပိရမစ်စွမ်းအင်ထိန်းချုပ်ရေးဗဟိုချက်ထဲသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ထည့်သွင်းပေးလိုက်သည်။ မိုကျင်း၏ စွမ်းအင်ကုန်ခမ်းသွားပြီ ဖြစ်သောကြောင့် စွမ်းအင်အကာအရံ မရှိလျှင် ဂေဟစနစ် ပျက်စီးသွားပေလိမ့်မည်။</p> <p>... ...</p> <p>နှစ်ရက် ကြာပြီးနောက် အက်ကွဲကြောင်းပြည်နယ်မှ မင်းသမီးကျိရွှမ်သည် မိုကျင်းသို့ လာရောက် လည်ပတ်ခဲ့သည်။ နေရာနှစ်ခုကြား လမ်းကြောင်းကို တရားဝင် ဖွင့်လှစ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ နေ့စဉ် ကောင်းကင် ခံတပ်များ ပျံသန်း သွားလာနေကြ၏။</p> <p>တော်ဝင်ချန်အင်ပါယာ၏ အဆင့်မြင့် အစည်းအဝေးငယ်တစ်ခု ကျင်းပခဲ့သည်။ ခေါင်းစဉ်တစ်ခုတည်းသာ ရှိသည်။ မြောက်ပိုင်း စစ်ဆင်ရေး မည်သည့်အချိန် စမည်နည်း။ အရှေ့ပိုင်းလောကနှင့် ရှီလွန်အင်ပါယာကို မည်သည့်အချိန် ပြန်သိမ်းမည်နည်း။ ကျန်းလီကို ဘယ်တော့ တိုက်မည်နည်း။</p> <p>ကျိုးရှီက အကြံပြုလိုက်သည်။ “ကျုပ်အမြင်ကို ပြောရရင် ကျန်းလီက မြောက်ဝင်ရိုးစွန်းမှာ အမြဲ ရှိနေတယ်။ အဲဒီမှာ ရှိတဲ့ ငရဲသလင်းကျောက်ပမာဏက လောက စုစုပေါင်းရဲ့ ၉၅ ရာခိုင်နှုန်းလောက် ရှိလိမ့်မယ်။”</p> <p>“၉၅ ရာခိုင်နှုန်း...”</p> <p>ရှမ့်လန်က ဆက်ပြော၏။ “ကျန်းလီရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က လောကမြေတစ်ခုလုံးရဲ့ စွမ်းအင်နဲ့ ဒြပ်ထုတွေကို စုပ်ယူပြီး မကြုံစဖူး အာကာသယာဉ်ကြီး တည်ဆောက်ဖို့ပဲ။ နောက်ထပ် မဟာနိဗ္ဗာန မရောက်ခင် ဒီလောကကနေ ထွက်ခွာပြီး တခြား ဂြိုဟ်တစ်ခုကို သွားရောက် သိမ်းပိုက် ဖျက်ဆီးဖို့ပဲ။ ကျိုင်းကောင် အုပ်ကြီးလိုပေါ့။ ဂြိုဟ်တစ်ခုရဲ့ စွမ်းအင်ကို ဝါးမျိုပြီး နောက်တစ်ခုဆီ ဆက်သွားမယ့် ဖျက်ဆီးရေး လမ်းစဉ်ပဲ။”</p> <p>လူတိုင်း တုန်လှုပ်သွားကြသည်။ အင်ပါယာကျန်းလီတွင် မြို့ပေါင်း ၂၀၀ ရှိသော်လည်း ငရဲသလင်းကျောက် ပမာဏ ၅ ရာခိုင်နှုန်းသာ ရှိသည်။ မြောက်ဝင်ရိုးစွန်း တစ်ခုတည်းတွင် ၉၅ ရာခိုင်နှုန်း ရှိနေသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ကျန်းလီသည် ဘုရားသခင်ကဲ့သို့ စွမ်းအား ရှိနေသည်။</p> <p>ကျိုးရှီက ပြောလိုက်၏။ “ဒါကြောင့် အရှင်အနေနဲ့ ကျန်းလီကို မတိုက်ခိုက်ခင် ငရဲသလင်းကျောက် စွမ်းအင် လမ်းကြောင်းတွေ အားလုံးကို ဖြတ်တောက်သင့်တယ်လို့ ထင်ပါတယ်။ လောကမြေကို ဝါးမျိုနေတာကို တားဆီးရပါမယ်။”</p> <p>အားလုံး သဘောတူကြသည်။ ကျန်းလီသည် လောကမြေ၏ စွမ်းအင်ကို နေ့စဉ် ဝါးမျိုနေသောကြောင့် နေ့စဉ် ပိုမို သန်မာလာနေသည်။ သူ၏ ကြီးထွားမှုသည် ဆုံးရှုံးမှုထက် များစွာ သာလွန်နေသည်။</p> <p>ကျိုးရှီက ဆက်ပြော၏။ “ဒါပေမဲ့ မြောက်ဝင်ရိုးစွန်း အပြောင်းအလဲ ဖြစ်ပြီးနောက် လောက ရာသီဥတုက အများကြီး ပြောင်းလဲသွားတယ်။ ကျန်းလီက ရာဇဝတ်ကောင်ဆိုပေမဲ့ သူ့ရဲ့ စွမ်းအင် အမိုးခုံး မြို့တော်တွေက လူသားတွေ ရှင်သန်ရေးအတွက် အခြေခံ ဖြစ်နေတယ်။ ငရဲသလင်းကျောက် စွမ်းအင် အမိုးခုံး ပျက်စီးသွားရင် မြို့ကြီးတွေ အလုပ်မလုပ်တော့ဘဲ သန်းပေါင်းများစွာသော လူတွေ သေကုန်ကြလိမ့်မယ်။”</p> <p>အပြင်ဘက် အပူချိန်သည် အနုတ် ၇၀၊ ၈၀ ဒီဂရီ ရှိပြီး လေထုမှာလည်း ပါးလွှာလွန်းသည်။ ကျန်းလီ၏ မြို့တော်များ ပျက်စီးပါက လူထုသည် တစ်ရက်ပင် ခံနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>“ဒါကြောင့် နယ်မြေပြန်သိမ်းရင်းနဲ့ ကျန်းလီရဲ့ မြို့တော်တွေကို အစားထိုးမဲ့ နည်းလမ်း ရှာရပါမယ်။ လောကမြေရဲ့ သက်စောင့်စွမ်းအားကို မဝါးမျိုဘဲ သန်းပေါင်းများစွာသောလူတွေကို ဘယ်လို စွမ်းအင် ပေးမလဲ။ ဒါက အခက်ခဲဆုံးပါပဲ။”</p> <p>မင်းသမီးနင်ဟန်က ထောက်ခံလိုက်သည်။ “မှန်ပါတယ်။ အရှင်ရှမ့်လန်နဲ့ ကျန်းလီတို့ရဲ့ တိုက်ပွဲက အသက်လုပွဲ သတ်သတ် မဟုတ်ပါဘူး။ ကွဲပြားခြားနားတဲ့ စွမ်းအင် စနစ်နှစ်ခုရဲ့ ယှဉ်ပြိုင်မှုပါ။ ကျွန်မတို့ရဲ့ စနစ်က ကျန်းလီ ထက် သာလွန်ကြောင်း သက်သေပြရပါမယ်။”</p> <p>မင်းသမီးကျိရွှမ်က ပြောလိုက်၏။ “ကောင်းပါပြီ။ အားလုံးကို သတင်းကောင်းတစ်ခု ပြောပြချင်တယ်။ မဟာပညာရှင်တွိုင်း နဲ့ မင်းသား ဂရက်ဂိုရီတို့ရဲ့ ကြိုးစားမှုကြောင့် စွမ်းအင် ဗဟိုချက် အသစ်ကို စမ်းသပ် အောင်မြင်ခဲ့ပါပြီ။ ပထမဆုံး ဧရာမ နျူကလီးယား စွမ်းအင် ဗဟိုချက်ကို တည်ဆောက်နိုင်တော့မှာပါ။”</p> <p>ဤသည်မှာ မင်းသမီးကျိရွှမ် ယူဆောင်လာသော သတင်းကောင်း ဖြစ်သည်။ ရှမ့်လန် ပြန်လာခြင်းကြောင့် တွိုင်းနှင့် ဂရက်ဂိုရီတို့သည် နောက်ဆုံးအဆင့်ကို ပြီးမြောက်အောင်မြင်ခဲ့ကြသည်။ ငရဲသလင်းကျောက်ကို ကြားခံနယ်အဖြစ် အသုံးပြုပြီး မြို့တော်ဖြူ၏ စွမ်းအင်အမိုးခုံးကို အကာအကွယ်အဖြစ် အသုံးပြုထားသော ပြီးပြည့်စုံသည့် စနစ် ဖြစ်သည်။ ရှေးဟောင်းယဉ်ကျေးမှုနှင့် နည်းပညာယဉ်ကျေးမှု၏ အထွတ်အထိပ် ပေါင်းစပ်မှုပင်။</p> <p>“ဒီ နျူကလီးယား စွမ်းအင် ဗဟိုချက်က ရှေးဟောင်း စွမ်းအင် ဗဟိုချက်ထက် အဆတစ်ရာ ပိုမို စွမ်းအင် ထုတ်ပေးနိုင်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် ကျန်းလီရဲ့စနစ်ကို လုံးဝ အစားထိုးနိုင်မှာပါ။ လောကမြေကို မဝါးမျိုဘဲ မြို့ကြီးတွေကို စွမ်းအင်ပေးနိုင်ပြီ။”</p> <p>ဤ သတင်းသည် တကယ့် မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည် ဖြစ်သည်။ ရှမ့်လန်၏ လမ်းစဉ် အောင်မြင်နိုင်ကြောင်း သက်သေပြလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>မင်းသမီးကျိရွှမ်က ဆက်ပြော၏။ “အရှင် အနောက်ဘက်က ပြန်လာတုန်းက ပထမဆုံး သိမ်းပိုက်ခဲ့တာ နုရှောင့်မြို့ပါ။ ဘုရင်တစ်ပါးရဲ့ ပြန်လာခြင်းကို ကိုယ်စားပြုပါတယ်။ ဒါကြောင့် မြောက်ပိုင်း စစ်ဆင်ရေးရဲ့ ပထမဆုံး ပစ်မှတ်ကို နုရှောင့်မြို့အဖြစ် သတ်မှတ်ဖို့ အကြံပြုလိုပါတယ်။”</p> <p>နုရှောင့်မြို့ကို ရှမ့်လန်၏ ယဉ်ကျေးမှု စနစ်သစ်အတွက် စမ်းသပ်ကွင်းအဖြစ် အသုံးပြုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ကျိုးရှီကလည်း ထောက်ခံ၏။ “မိုကျင်းရဲ့ စွမ်းအင် ကုန်ခမ်းလုနီးပါး ဖြစ်နေပါပြီ။ နုရှောင့်မြို့ကို ပြန်သိမ်းပြီး စနစ်သစ် တည်ဆောက်နိုင်ရင် မိုကျင်းက လူတွေကို အဲဒီကို ရွှေ့ပြောင်းပေးလို့ ရပါတယ်။”</p> <p>“ကောင်းပြီ။” ရှမ့်လန် သဘောတူလိုက်သည်။</p> <p>အစည်းအဝေး ဆုံးဖြတ်ချက်အရ မြောက်ပိုင်း စစ်ဆင်ရေးကို အမြန်ဆုံး စတင်ပြီး နုရှောင့်မြို့ကို ပြန်လည် သိမ်းပိုက်မည်။ အစည်းအဝေးပြီးနောက် ရှမ့်လန်နှင့် ရှမ့်မီတို့သည် နဂါးကြီးကို စီးနင်းလျက် တွင်းနက် အက်ကွဲကြောင်းသို့ ပြန်လာခဲ့ကြ၏။</p> <p>... ...</p> <p>တွင်းနက်အက်ကွဲကြောင်း ပိရမစ်အတွင်း၌ ရှမ့်လန်သည် နျူကလီးယားစွမ်းအင်ဗဟိုချက် ပုံစံငယ်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ကမ္ဘာမြေပေါ်ရှိ ဓာတ်ပေါင်းဖိုများကဲ့သို့ ကြီးမားဝန်ပိခြင်းမရှိဘဲ ပိုမို သေးငယ် ခေတ်မီသည်။</p> <p>မဟာပညာရှင်တွိုင်းက ရှင်းပြ၏။ “အရှင်... ယူရေနီယမ် ပါဝင်မှုနှုန်းက ၅ ရာခိုင်နှုန်း မကျော်ပါဘူး။ ငရဲသလင်းကျောက် နဲ့ ယူရေနီယမ်က တစ်ခုနဲ့ တစ်ခု တွန်းကန်နေတာကြောင့် ပြီးပြည့်စုံတဲ့ မျှခြေတစ်ခု ရရှိနိုင်ပါတယ်။ မြို့တော်ဖြူရဲ့ စွမ်းအင်အမိုးခုံးစနစ်က အရေးကြီးတယ်။ ဒီအချက်မှာ အဒေါ့ဖ်ရဲ့ ကျေးဇူး ကြီးမားခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ယူရေနီယမ် သိုလှောင်မှုက နည်းလွန်းတယ်။ ၁၅၀ ကီလိုဂရမ်လောက်ပဲ ရှိတယ်။ တူးဖော်ရတာ အရမ်း ခက်ခဲလို့ပါ။”</p> <p>ကမ္ဘာမြေဂြိုဟ်ပြာတွင် ယူရေနီယမ် တန်ချိန်သန်းချီ ရှိသော်လည်း ဤလောကတွင် တူးဖော်ရ ခက်ခဲသည်။ သို့သော်ငြား ယခု ရှမ့်လန်တွင် နဂါး ရှိနေ၏။ ရှမ့်ရိလုံသည် အဆင့်မြင့် နဂါးဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်း ပြီးမြောက်ထားသူ ဖြစ်သည်။ မိုင် သုံးထောင်အကွာ ပင်လယ်ကြမ်းပြင်တွင် ယူရေနီယမ်သိုက်ကြီး ရှိနေသည်။</p> <p>ရှမ့်လန် အမိန့်ပေးလိုက်၏။ “နဂါး... ပင်လယ်ကြမ်းပြင်ကို သွားပြီး ယူရေနီယမ်တွေ ဝါးမျိုခဲ့၊ ပြိုကွဲခြင်း မဖြစ်စေနဲ့။ ၅ ရာခိုင်နှုန်းလောက် သန့်စင်ရင် ရပြီ။”</p> <p>ရှမ့်ရိလုံခေါင်းညိတ်ပြီး ပျံသန်း ထွက်ခွာသွားသည်။ ‘ကျုပ်က မွန်မြတ်တဲ့ နဂါးပါ။ ဘာလို့ မိုင်းတူးသမား ဖြစ်သွားရတာလဲ။’</p> <p>သို့သော်ငြား ပြန်လည် မွေးဖွားလာသော နဂါးသည် မာနမကြီးတော့ဘဲ လိမ်မာသော အိမ်မွေးတိရိစ္ဆာန်လို ဖြစ်နေသည်။ ကျိကလန်နဂါးမလေးလည်း လိုက်ပါသွားသည်။ သူမက ယူရေနီယမ် မကြိုက်သော်လည်း ရှမ့်ရိလုံနား၌ နေချင်သောကြောင့် ဖြစ်၏။</p> <p>ရှမ့်လန် ဘာလုပ်မည်နည်း။ ဟိုက်ဒရိုဂျင်ဗုံး စီမံကိန်း စတင်တော့မည်။ ဟိုက်ဒရိုဂျင်ဗုံး ပြုလုပ်ရန် ဒျူတီရီယမ်နှင့် အလွန် လေးလံသော ဟိုက်ဒရိုဂျင် လိုအပ်သည်။ ပင်လယ်ရေထဲတွင် လေးလံသော ဟိုက်ဒရိုဂျင် ၀.၀၁၅ ရာခိုင်နှုန်း ပါဝင်သည်။ ထိုအရာကို ထုတ်ယူရန် စွမ်းအင် အမြောက်အမြား လိုအပ်သည်။</p> <p>သို့သော်ငြား ရှမ့်လန်အတွက်မူ လွယ်ကူလှသည်။ သူ ပင်လယ်ရေ မျက်နှာပြင်သို့သွားပြီး အဆင့်မြင့် နဂါး အာရုံခံနိုင်စွမ်းကို အသုံးပြုကာ လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ မရေမတွက်နိုင်သော လေးလံသည့် ဟိုက်ဒရိုဂျင် ဒြပ်စင်များသည် ပင်လယ်ရေထဲမှ ကွဲထွက်လာပြီး ကောင်းကင်သို့ တက်လာကြသည်။ နာရီအနည်းငယ် အတွင်း တန်ပေါင်းများစွာသော လေးလံသည့် ဟိုက်ဒရိုဂျင်များကို သန့်စင် ရယူနိုင်ခဲ့၏။</p> <p>ဤစွမ်းရည်သည် ခေတ်မီ စက်မှုလုပ်ငန်းထက် များစွာ သာလွန်သည်။ အခြားတစ်ဖက်တွင် ရှမ့်ရီလုံ သည်လည်း နာရီအနည်းငယ်အတွင်း ယူရေနီယမ်နှစ်တန်ခန့် ဝါးမျို သယ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ နဂါး ရှိနေခြင်းဖြင့် တော်ဝင်ရန်အင်ပါယာ၏ ကုန်ထုတ်စွမ်းအားသည် အဆပေါင်းများစွာ တိုးတက်လာခဲ့သည်။</p> <p>... ...</p> <p>တစ်လအတွင်းမှာပဲ မဟာပညာရှင်တွိုင်းနှင့် ဂရက်ဂိုရီတို့၏အဖွဲ့သည် ဧရာမ နျူကလီးယားစွမ်းအင် စက်ပစ္စည်း သုံးလုံးကို တည်ဆောက်နိုင်ခဲ့၏။</p> <p>“အရှင်... ဒီစက်သုံးလုံးက နုရှောင့်မြို့ တစ်မြို့လုံးကို စွမ်းအင် ပေးနိုင်ပါတယ်။ တစ်လုံးက စွမ်းအင် အမိုးခုံး အတွက်၊ တစ်လုံးက အရန်၊ နောက်တစ်လုံးက မြို့တွင်း လျှပ်စစ်မီး အတွက်ပါ။ ကျုပ်အဖွဲ့ရဲ့ သုံးပုံ နှစ်ပုံက ဟိုက်ဒရိုဂျင် ဗုံး သုတေသနကို ဆက်လုပ်ပါမယ်။ မြောက်ပိုင်း စစ်ဆင်ရေးကို မနှောင့်နှေးစေရပါဘူး။ အရှင် မြို့တွေ သိမ်းပိုက်ပြီးတာနဲ့ စွမ်းအင်ပေးနိုင်အောင် ပြင်ဆင်ထားပါ့မယ်။ ကျန်းလီကို နည်းပညာနဲ့ပါ အနိုင်ယူပြပါ့မယ်။”</p> <p>... ...</p> <p>ရှမ့်မီနှင့် ယောင်ယောင်တို့သည် အလွန် ပျော်ရွှင်နေကြသည်။ မြောက်ပိုင်း စစ်ဆင်ရေး စတင်တော့မည်။ သူတို့၏နေအိမ် နုရှောင့်မြို့သို့ ပြန်ရတော့မည်။ လေ့ကျိုးကျွန်းသည် သူတို့၏နေအိမ် ဖြစ်သည်။ ဘိုးဘိုး နင်ယွမ်ရှန်း၊ ဘွားဘွားပျံ့ဖေးတို့ကို သူတို့နှစ်ယောက် လွမ်းဆွတ်နေကြသည်။</p> <p>သုံးရက် ကြာပြီးနောက် ရှမ့်လန်သည် နဂါးကြီးနှစ်ကောင်၊ ကောင်းကင်ခံတပ် အစင်း ၁၀၀၊ မင်းသမီးကျိရွှမ်၊ ကျူးဟုန်ရွှဲ့၊ နင်ဟန်နှင့် စစ်သည်တစ်သိန်းကို ဦးဆောင်၍ တွင်းနက်အက်ကွဲကြောင်းနှင့် မိုကျင်းတို့မှ ထွက်ခွာကာ တော်ဝင်ချန်အင်ပါယာကို ပြန်လည်သိမ်းပိုက်ရန် မြောက်ပိုင်းစစ်ဆင်ရေးကြီးကို တရားဝင် စတင်လိုက်၏။</p> <p>ရှမ့်လန်၏ခရီးစဉ်မှာ အရှေ့ဘက်သို့ ဦးတည်၍ သဲကန္တာရကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက် မိစ္ဆာတြိဂံနယ်မြေကို ဖြတ်သန်းကာ မြောက်ပိုင်း အင်ပါယာကျန်းလီဆီသို့ ဦးတည်ရန် ဖြစ်သည်။ မိုင်ပေါင်းသောင်းချီ ကျယ်ဝန်းသော သဲကန္တာရကြီးကို ဖြတ်ကျော်ပျံသန်းပြီးနောက် အရှေ့ဘက်သို့ မိုင် နှစ်သောင်း၊ သုံးသောင်းခန့် ဆက်လက် ပျံသန်းကာ မြောက်ဘက်သို့ မိုင်တစ်သောင်းခန့် ထပ်မံ ပျံသန်းလိုက်ကြသည်။</p> <p>ရာသီဥတုမှာ ပိုမိုအေးစက်လာသည်။ နှင်းများကျဆင်းလာပြီး ပင်လယ်ရေပြင်လည်း ခဲစပြုလာသည်။ မြို့တော်ဖြူက နှင်းရှိလျှင် သူတို့နယ်မြေဟု ပြောခဲ့ဖူးသည်။ ယခုမူ ရေခဲရှိလျှင် အင်ပါယာကျန်းလီ၏ နယ်မြေ ဖြစ်နေပြီ။</p> <p>မကြာမီတွင် ရှမ့်လန်သည် ရင်းနှီးနေသော အဆောက်အအုံများရှိရာ မိစ္ဆာတြိဂံနယ်မြေကို မြင်တွေ့လိုက် ရသည်။ မိုင်ပေါင်းထောင်ချီ ရှည်လျားသော ပျောက်ဆုံးအင်ပါယာ၏ အဆောက်အအုံများသည် ရေခဲပြင် ပေါ်တွင် တည်ရှိနေကြသည်။ ရေခဲများ ဖုံးလွှမ်းနေသဖြင့် မူလပုံစံကိုပင် မှတ်မိရန် ခက်ခဲနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ရှမ့်လန် ရေရွတ်လိုက်၏။ “မိစ္ဆာမယ်တော်... ကျုပ် ရောက်လာပြီ။”</p> <p>သူ၏ အော်သံအဆုံး၌ “ဝုန်း... ဝုန်း... ဝုန်း... ဝုန်း...”</p> <p>ရေခဲပြင်ကြီး ရုတ်တရက် ကွဲအက်သွားပြီး ပင်လယ်မွန်းစတားများ တစ်ကောင်ပြီး တစ်ကောင် တိုးထွက် လာကြသည်။ အရေအတွက်အားဖြင့် သိန်းဂဏန်း အနည်းငယ်သာ ရှိတော့သည်။ ဤသည်မှာ တစ်ချိန်က အင်အားကြီးမားခဲ့သော ပျောက်ဆုံးအင်ပါယာ၏ လက်ကျန်အင်အားစုများ ဖြစ်ကြသည်။</p> <p>ပျောက်ဆုံးအင်ပါယာသည် မဟာပျက်သုဉ်းခြင်းခေတ်ကြီးနှစ်ခုကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရသည်။ အင်အားကြီးမားစဉ်က လောကကြီးတစ်ခုလုံးကို အုပ်စိုးခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ သိန်းဂဏန်းသာ ကျန်ရှိပြီး တစ်ကောင်ချင်းစီသည် သေလုမြောပါး ဖြစ်နေကြ၏။</p> <p>မြောက်ဝင်ရိုးစွန်း အပြောင်းအလဲ ဖြစ်ပြီးနောက် လောကနေရာအများစုသည် ရေခဲမှတ်သို့ ရောက်ရှိ သွားသည်။ ပင်လယ်ပြင်၏ သုံးပုံတစ်ပုံခန့် မခဲသေးသော်လည်း ပင်လယ်သက်ရှိအများစု မျိုးသုဉ်းသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ရှမ့်လန်သည်သမုဒ္ဒရာအများအပြားကို စူးစမ်းခဲ့သော်လည်း ပင်လယ်သက်ရှိတစ်ကောင်ကိုမှ လမ်း၌ မတွေ့ခဲ့ရပေ။</p> <p>အစားထိုးအနေဖြင့် အေးခဲနေသော ပင်လယ်ထဲတွင် လတ်ဆတ်သော အစားအစာများ မရေမတွက်နိုင်အောင် ရှိနေသည်။ မြောက်ဝင်ရိုးစွန်း အပြောင်းအလဲ ဖြစ်စဉ်တွင် ပင်လယ်ရေပြင်သည် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ရုတ်တရက် ခဲသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ပင်လယ်သက်ရှိအမြောက်အမြား ရေခဲပြင်ထဲတွင် ပိတ်မိ နေခဲ့ပြီး ပင်လယ်မွန်းစတားသိန်းပေါင်းများစွာသည် ထိုရေခဲရိုက်သက်ရှိများကို အစာအဖြစ် မှီဝဲ နေခဲ့ကြရ၏။</p> <p>ပျောက်ဆုံးအင်ပါယာ တောင်ဝင်ရိုးစွန်းမှ မြောက်ဘက်သို့ စတင်ထွက်ခွာစဉ်က ပင်လယ်မွန်းစတား သုံးသိန်းကျော် ရှိခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ ထက်ဝက်ခန့်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save