Book List

<h2 style="text-align:center">အပိုင်း (၁၃၇၂)</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>“ဝေါင်း…”</p> <p>ဧရာမ နဂါးကြီး အော်ဟစ်လိုက်ပြီး တောင်ဘက်ထျန်းနန်ပြည်နယ်၏ အမိုးခုံးအတွင်းသို့ ပြင်းထန်စွာ တိုးဝင်သွားသည်။ ဤစွမ်းအင်အကာအရံသည် ငရဲသလင်းကျောက် ဖြစ်သည်။ အမိုးခုံးအတွင်းဘက်သည် ကျန်းလီ၏ နယ်မြေ ဖြစ်သည်။ မိုင်ထောင်ချီ ဝေးကွာနေသော်လည်း ကျန်းလီ တိုက်ရိုက် ထိန်းချုပ်နိုင်သည်။</p> <p>ဆိုလိုသည်မှာ ရှမ့်လန်သည် နဂါးကို စီးလျက် ကျန်းလီ၏ ငရဲသလင်းကျောက်နယ်မြေအတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် ဝင်ရောက်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် တောင်ဘက်ထျန်းနန်ပြည်နယ်၏ မြို့စားမင်းရုံးတော်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ ဆင်းသက်လိုက်သည်။</p> <p>အင်ပါယာကျန်းလီ၏ တောင်ဘက်ထျန်းနန်ပြည်နယ် မြို့စားမင်းရှမ့်ချန်၊ အရာရှိရာပေါင်းများစွာနှင့် စစ်သည် သောင်းပေါင်းများစွာတို့သည် ရှမ့်လန်ကို မြင်ချိန်မှာတော့ အနည်းငယ် ကြောင်အသွားကြပြီး မယုံကြည် နိုင်သော မျက်နှာထားများ ဖြစ်ပေါ်လာ၏။</p> <p>ထို့နောက် ရှိသမျှ လူအားလုံး သေသပ်စွာ ဒူးထောက် လိုက်ကြသည်။ “ကျုပ် အရှင်ကို ဂါရဝပြုပါတယ်။ အရှင် သက်တော်ရာကျော် ရှည်ပါစေ။”</p> <p>မြို့စားမင်းရှမ့်ချန်သည် ချက်ချင်း ပြေးထွက်လာပြီး အစွမ်းကုန် ဦးတိုက်လိုက်၏။ “တူတော်မောင်... အဲ …. မဟုတ်ပါဘူး။ ကျုပ် အရှင်ကို ဂါရဝပြုပါတယ်။ အရှင် သက်တော်ရာကျော် ရှည်ပါစေ။ အရှင် တောင်ဘက် ထျန်းနန်မြို့တော်ကို ကြွရောက်လာတာ  ဂုဏ်ယူပါတယ်။ အရှင် ရောက်လာတာကို ကျုပ် ထွက်မကြိုမိတဲ့ အတွက်သေဒဏ်ပေးပါ။”</p> <p>ထိုအချိန်တွင် မြို့စားမင်းရုံးတော်မှ လူများသာမက ကောင်းကင်ကင်းလှည့်စစ်သည်တော်များနှင့် ရေနက်တပ်ဖွဲ့မှ စစ်သည်များအားလုံးလည်း ရှမ့်လန်နှင့် ဧရာမ နဂါးကြီးကို မြင်တွေ့လိုက်ကြသည်။ ထို့နောက် မရေမတွက်နိုင်သော လူအုပ်ကြီးသည် ဒီရေအလား တိုးဝှေ့လာကြပြီး နှိုင်းယှဉ်၍ မရနိုင်သော စိတ်အားထက်သန်မှုဖြင့် မြေကြီးပေါ် ဒူးထောက်ကာ ဦးတိုက် အော်ဟစ်ကြ၏။ “အရှင်... သက်တော်ရာကျော် ရှည်ပါစေ။”</p> <p>... ... ...</p> <p>ရှမ့်လန်သည် သူ့ရှေ့မှ မြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားသည်။ သူ မြောက်ပိုင်းကို အောင်နိုင်ချင်သည်။ အရှေ့ပိုင်းအင်ပါယာကို ပြန်သိမ်းချင်သည်။ ရှီလွန်အင်ပါယာကို ပြန်သိမ်းချင်သည်။ လောကကြီးတစ်ခုလုံးကို ပြန်သိမ်းချင်သည်။ သို့သော်ငြား မည်သည့်အရာကို ပြန်သိမ်းရမည်နည်း။</p> <p>အင်ပါယာကျန်းလီသည် မြောက်ဝင်ရိုးစွန်းတွင်သာ အခြေချနေထိုင်ပြီး အပြင်သို့ ထွက်ပေါ်လာခြင်းမရှိသလို၊ မိမိကိုယ်ကိုယ်လည်း အင်ပါယာဘုရင်အဖြစ် ကြေညာခဲ့ခြင်းမရှိပေ။ ထို့ကြောင့် လောကကြီးတစ်ခုလုံး၏ အင်ပါယာဘုရင်မှာ သူ ရှမ့်လန်သာ ဖြစ်နေဆဲဖြစ်သည်။</p> <p>ရှမ့်လန်သည် လွန်ခဲ့သော ဆယ်စုနှစ်များစွာတည်းက လူမြင်ကွင်းသို့ ထွက်ပေါ်လာခြင်းမရှိသကဲ့သို့၊ အင်ပါယာမှတ်တမ်းများအရလည်း တောင်ဘက်အရပ်သို့ တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ ကြွချီခဲ့ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။ ထို့ကြောင့် ယခုခရီးစဉ်သည် တောင်ဘက်ထျန်းနန်ပြည်နယ်ရှိ လူထုအတွက် ရှမ့်လန်ကို ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ မြင်တွေ့ခွင့်ရခြင်းဖြစ်၏။</p> <p>ရှေးဟောင်းလူသားများကမူ သူတို့ရှေ့တွင် ရောက်ရှိနေသော ရှမ့်လန်သည် အင်ပါယာကျန်းလီ၏ အကြီးမားဆုံးသော ရန်သူ၊ သို့မဟုတ် တစ်ဦးတည်းသော ပြိုင်ဘက်ဖြစ်ကြောင်း ကောင်းစွာသိရှိကြသည်။</p> <p>သို့သော်လည်း သာမန်ပြည်သူအများစု၊ မြို့စားမင်းရုံးတော်မှ အရာရှိများ၊ ရေနက်တပ်ဖွဲ့မှ စစ်သည်တော်များ နှင့် တောင်ဘက်ထျန်းနန်မြို့တော်ရှိ မရေမတွက်နိုင်သော လူအပေါင်းအတွက်မူ ရှမ့်လန်ကို မြင်တွေ့လိုက် ရချိန်တွင် အင်ပါယာ ရောက်ရှိလာပြီ ဟူသော ခံစားချက်တစ်ခုသာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရှိနေခဲ့ကြ၏။</p> <p>အကြောင်းမှာ လွန်ခဲ့သော ဆယ်စုနှစ်များစွာအတွင်း သူတို့၏ စိတ်နှလုံးတွင် အင်ပါယာ၏ အမြင့်ဆုံးသော အရှင်သခင်မှာ ရှမ့်လန်သာဖြစ်ပြီး၊ ယခုအခါတွင်မူ ထိုဘုရင်သည် တောင်ဘက်ထျန်းနန်ပြည်နယ်သို့ ပထမဆုံး အကြိမ် ဆင်းသက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။</p> <p>“အရှင် သက်တော်ရာကျော် ရှည်ပါစေ။”</p> <p>“အရှင် သက်တော်ရာကျော် ရှည်ပါစေ။”</p> <p>အစပိုင်းတွင် လူသောင်းဂဏန်းခန့်သာ အော်ဟစ်ကြိုဆိုကြသော်လည်း မကြာမီမှာပဲ ထိုအသံများသည် လူသိန်းဂဏန်း၊ သန်းဂဏန်းအထိ ကျယ်လောင်လာခဲ့သည်။ စစ်သည်အားလုံး မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်ကာ ဦးတိုက်ကြသကဲ့သို့၊ အရပ်သားများသာမက အပြင်ဘက်ဆုံးရှိ ကျွန်များပါ လုပ်လက်စအလုပ်များကို ရပ်နား၍ မြေကြီးပေါ်တွင် ဒူးထောက်ဝင်ခစားကြသည်။</p> <p>အစပိုင်း၌ အော်ဟစ်သံများသည် ဟန်ပြသက်သက်သာဖြစ်ပြီး သွေးဆူမှု သိပ်မရှိသော်လည်း၊ တဖြည်းဖြည်း နှင့် လူတိုင်း၏သွေးများ ပူနွေးလာသလို ခံစားကြရသည်။ ထိုဆူညံပွက်လောရိုက်နေသော အော်ဟစ်သံများကြားတွင် လူတိုင်း၏မျက်လုံးများ၌ ရူးသွပ်မှု၊ ရိုသေမှုနှင့် ကိုးကွယ်ယုံကြည်မှုတို့ အထင်အရှား ပြည့်နှက်လာခဲ့၏။</p> <p>စစ်သည်တော်များသာမက မရေမတွက်နိုင်သော ကျွန်များပါ ထိုခံစားချက်တွင် စီးမျောနေကြသည်။ အမှန်စင်စစ် အင်ပါယာက သူတို့ကို အပြစ်ဆေးကြောသူများအဖြစ် သတ်မှတ်ကာ တိရစ္ဆာန်ကဲ့သို့ ခိုင်းစေခဲ့ သောကြောင့် ကျွန်များသည် ရှမ့်လန်ကို မုန်းတီးသင့်သော်လည်း လက်တွေ့တွင်မူ ထိုသို့မဟုတ်ပေ။ မူလက သေလူကဲ့သို့ အသက်မဲ့နေခဲ့သော ကျွန်များ၏ မျက်လုံးများထဲတွင်ပင် ယခုအခါ နွေးထွေးမှုနှင့် စိတ်အား ထက်သန်မှုများ အစားထိုးကာ ပြည့်နှက်လာသည်။</p> <p>“အရှင် သက်တော်ရာကျော် ရှည်ပါစေ။”</p> <p>“အရှင် သက်တော်ရာကျော် ရှည်ပါစေ။”</p> <p>လူသန်းပေါင်းများစွာ တညီတညွတ်တည်း အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။ တောင်ဘက် ထျန်းနန်မြို့ရှိ ခေါင်းလောင်း အားလုံးသည် လူမထိုးဘဲနှင့် အလိုအလျောက် မြည်ဟည်းလာကြ၏။</p> <p>ဤအခိုက်အတန့်တွင် ရှမ့်လန်သည် ကျန်းလီအင်ပါယာအပေါ် ထားရှိသော သာမန်ပြည်သူများနှင့် ကျွန်များ၏ သဘောထားကို ခံစားမိလိုက်သည်။  ဤကျွန်များသည် ဝက်နှင့်ခွေးထက် ဆိုးရွားစွာ ဆက်ဆံခံနေရသော်လည်း သူတို့သည် ကျန်းလီကို အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ နားလည်ပေးနေကြပုံရသည်။</p> <p>သူ၏ တာဝန်သိစိတ်ကို လက်ခံထားပုံ ရသည်။ လောကကြီးကို ကယ်တင်ခြင်းဟူသော ခေါင်းစဉ် အောက်တွင် ရှိရှိသမျှ ဖိနှိပ်မှုများ၊ မတရားသော အမိန့်အာဏာအားလုံးသည် လောကကြီးကို ကယ်တင်ရန်အတွက်သာ ဖြစ်သည်ဟူ၍ လက်ခံထားကြ၏။</p> <p> </p> <p>သေချာပေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ကျန်းလီက လူသန်းပေါင်းရာချီ၏ အသက်ကို စတေးပစ်မည်ဆိုသည်ကို မည်သူမှ မသိကြပေ။ သူ ကယ်တင်ချင်သော သူများမှာ ရှေးဟောင်းလူသားသစ် သိန်းဂဏန်းမျှသာ ဖြစ်သည်။ ကျန်လူအားလုံးသည် စွမ်းအင်အရင်းအမြစ်နှင့် အစတေးခံများသာ ဖြစ်ကြသည်။</p> <p>လူအများစု၏ နှလုံးသားထဲတွင် အင်ပါယာသည် မည်မျှပင် မှောင်မိုက်နေပါစေ၊ အခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိသောကြောင့်ဟုသာ ထင်မှတ်နေကြသည်။ သူတို့၏နှလုံးသားထဲတွင် ဤအင်ပါယာမှာ ရှမ့်လန်သာ ဖြစ်သည်။ အရှင်သည် သူတို့ကို ဤသို့ဆက်ဆံနေရခြင်းမှာ အခြေအနေက ဖိအားပေးနေခြင်းကြောင့်ဟု တွေးထင်နေကြ၏။</p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ရှမ့်လန်၏ စိတ်ခံစားမှုသည် အလွန် ရှုပ်ထွေးသွားရသည်။ မြောက်ပိုင်းစစ်ဆင်ရေးကို သူ ဘယ်လို ဆက်လုပ်ရမည်နည်း။ အင်ပါယာတစ်ခုလုံးကို မည်သို့ ပြန်သိမ်းရမည်နည်း။ လူတိုင်းက သူ့ကို သစ္စာရှိနေလျှင် မြောက်ပိုင်းစစ်ဆင်ရေးဆိုသည်မှာ မည်သို့ ဖြစ်လာနိုင်မည်နည်း။</p> <p>သူ သွားလေရာ နေရာတိုင်းတွင် လူတိုင်းက ဒူးထောက်ပြီး “အရှင် သက်တော်ရာကျော် ရှည်ပါစေ” ဟု အော်ဟစ်နေကြသည်။ လူတိုင်း၏ နှလုံးသားထဲတွင် ရှမ့်လန်သည် အင်ပါယာ ဖြစ်နေသည်။ အင်ပါယာ တစ်ခုလုံးသည် သူ့ပိုင်ဆိုင်မှု ဖြစ်နေသည်။ ဘာကို ပြန်သိမ်းရမည်နည်း။</p> <p>သေချာပေသည်။ ရှေးဟောင်းလူသားသစ်အားလုံးကတော့ ရှမ့်လန်ကို ရန်သူအဖြစ် ရှုမြင်ကြသည်။ သူတို့သည် လောကကြီး၏ အထက်တန်းလွှာလူတန်းစားအဖြစ် ဟန်ဆောင်ပြီး ကျန်းလီကို ကူညီကာ လောကကြီးကို အုပ်စိုး ကျွန်ပြုနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>သို့သော်ငြား ယခု သူတို့က ပြန်မတိုက်ဘဲ အလိုက်သင့် နေပေးနေကြ၏။ အင်ပါယာအတွင်းမှာ စစ်ပွဲ မရှိ၊ လောကကြီးမှာ စစ်ပွဲ မရှိပေ။ စစ်ပွဲတစ်ခုတည်းသာ ရှိ၏။ ထိုအရာက မြောက်ဝင်ရိုးစွန်းတိုက်ပွဲပင် ဖြစ်၏။</p> <p>... ... ...</p> <p>ရှမ့်လန်သည် လူသန်းပေါင်းများစွာကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် စကားတစ်ခွန်းမှ မဆိုဘဲ မြို့စားမင်းရုံးတော် အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားကာ ရှမ့်ချန်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။</p> <p>မြို့စားမင်း၏ စာကြည့်ခန်းအတွင်း၌ ရှမ့်လန်နှင့် ရှမ့်ချန် နှစ်ယောက်တည်းသာ ရှိနေ၏။</p> <p>ရှမ့်လန်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “အခု ကျုပ်တို့ နှစ်ယောက်တည်း ရှိတာဆိုတော့ ခင်ဗျားရဲ့ မူလ မျက်နှာကို ပြန်ပြောင်းလိုက်တော့။”</p> <p>တောင်ဘက်ထျန်းနန်မြို့ မြို့စားမင်းရှမ့်ချန်၏ မျက်နှာ စတင်ပြောင်းလဲလာသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပုံစံလည်း ပြောင်းလဲသွားပြီး ရှေးဟောင်းလူသားသစ်တစ်ဦး၏ မူလရုပ်သွင် ပေါ်လာသည်။ သူသည် တကယ်ပဲ ရှမ့်ချန် မဟုတ်ပေ။</p> <p>ရှမ့်လန်က မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။ “ခင်ဗျား နာမည် ဘယ်သူလဲ ကျုပ် မမေးတော့ဘူး။ ကျုပ် မေးချင်တာ တစ်ခုပဲ ရှိတယ်။ ရှမ့်ချန်အစစ် ဘယ်ရောက်သွားပြီလဲ။”</p> <p>ရှမ့်ချန်အတုက ပြန်ဖြေ၏။ “ကျုပ် မသိပါဘူး။ ကျုပ် တကယ် မသိပါဘူး။”</p> <p>ရှမ့်လန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဆက်ပြောသည်။ “ကျုပ်တစ်ယောက်တည်း နဂါးစီးပြီး တောင်ဘက် ထျန်းနန်မြို့ထဲ ဝင်လာတာ။ ခင်ဗျားမှာ စစ်သည်သိန်းချီ ရှိတယ်။ တောင်ဘက်ထျန်းနန်မြို့တစ်ခုလုံးရဲ့ လက်နက်စနစ်ကိုလည်း ခင်ဗျား ထိန်းချုပ်ထားတာပဲ။ ဘာလို့ ကျုပ်ကို မတိုက်ခိုက်တာလဲ။”</p> <p>“ကျုပ် မဝံ့ရဲပါဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ လူတိုင်းရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ ခင်ဗျားက အင်ပါယာ ဖြစ်နေလို့ပါ။ ပြီးတော့ အရေးကြီးဆုံး အကြောင်းပြချက်က ခင်ဗျားနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အထက်က ဘာအမိန့်မှမရထားလို့ ကျုပ်တို့ ဘာမှ မလုပ်ဆောင်နိုင်တာပါ။”</p> <p>“နားလည်ပြီ။”</p> <p>ရှမ့်လန် မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး သူ့ရှေ့မှ ရှမ့်ချန်အတုကို စိုက်ကြည့်လိုက်၏။ “တောင်ဘက် ထျန်းနန်မြို့တစ်ခုလုံးမှာ ရှေးဟောင်းလူသားသစ် ဘယ်နှယောက် ရှိလဲ။”</p> <p>“ဆယ့်ကိုးယောက်ပါ။”</p> <p>လူဦးရေ သုံးသန်းနီးပါး ရှိသော ဧရာမမြို့တော်ကြီးကို ရှေးဟောင်းလူသားသစ် ၁၉ ယောက်တည်းက အုပ်စိုးထားပြီး ငြိမ်းချမ်းစွာ တည်ရှိနေသည်ဆိုသည်မှာ ယုံရခက်လှသည်။</p> <p>ရှမ့်လန် သူ့ရှေ့မှ ရှမ့်ချန်အတုကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုသူ့ကို သတ်သင့်သလား။ ဤရှေးဟောင်းလူသားသစ် ၁၉ ယောက်ကို သတ်ပစ်သင့်လား။ ခဏအကြာတွင် ရှမ့်လန်သည် ထိုအကြံကို စွန့်လွှတ်လိုက်သည်။ သူသည် ထိုသူတို့ကို သတ်ဖြတ်ပစ်နိုင်၏။</p> <p>ထို့အပြင် အင်ပါယာအမိန့်ပြန်တမ်းထုတ်ပြီး ထိုသူတို့ကို ကွပ်မျက်ကာ မြို့တော်တစ်ခုလုံးကို သိမ်းပိုက်ခိုင်းနိုင်သည်။ စစ်သည်သိန်းပေါင်းများစွာနှင့် ပြည်သူသန်းပေါင်းများစွာသည် ခုခံမည် မဟုတ်သည့် အပြင် သဘာဝကျသည်ဟုပင် ထင်မှတ်ကြပေလိမ့်မည်။</p> <p>သို့သော်ငြား လိုအပ်ပါသလား။</p> <p>တောင်ဘက်ထျန်းနန်မြို့ကို သိမ်းပိုက်မည်ဆိုပါက ရှမ့်လန်အနေဖြင့် လိုအပ်သော ပြင်ဆင်မှုအားလုံး ပြုလုပ်ထားရမည်။ ကျန်းလီအင်ပါယာ၏ ငရဲသလင်းကျောက်စနစ်ကို ချက်ချင်း အစားထိုးနိုင်မည့် စွမ်းအင် စနစ်တစ်ခုလုံး အသင့် ရှိနေရမည်။ ထိုမှသာ ဧရာမမြို့တော်ကြီးကို ချောမွေ့စွာ ဆက်လက် အသက်ရှင်အောင် ဖန်တီးထားနိုင်မည်။</p> <p>အမှားအယွင်း အနည်းငယ် ရှိသည်နှင့် လူသောင်းချီ၊ သိန်းချီ သေဆုံးသွားနိုင်သည်။ သူနှင့် ကျန်းလီကြား တိုက်ပွဲသည် အာဏာလုပွဲ မဟုတ်၊ နယ်မြေလုပွဲ မဟုတ်။ ဤလောကကြီးတွင် မည်သူ့စကားက အတည်ဖြစ်မည်၊ မည်သူ့လမ်းစဉ်ကို ရွေးချယ်မည်ဆိုသည့် တိုက်ပွဲသာ ဖြစ်သည်။</p> <p>ထိုစဉ်က ရှမ့်လန်နှင့် တော်ဝင်ရန်အင်ပါယာတို့၏ အဆုံးအဖြတ်တိုက်ပွဲတွင်လည်း ကြီးမားသော စစ်ပွဲများ မဖြစ်ပွားခဲ့ပေ။ တော်ဝင်ရန်အင်ပါယာဘုရင်နှင့် တိုက်ရိုက် ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အနိုင်ရ သူသည် လောကအရှင်သခင် ဖြစ်မည်။ မင်းသားကျိ အပါအဝင် လူတိုင်းက ထိုရလဒ်ကို လက်ခံရမည်။ ယခု ရှမ့်လန်နှင့် ကျန်းလီကြားတွင်လည်း ထိုနည်းတူစွာပင်။</p> <p><strong>‘</strong><strong>ရှမ့်ချန်အတုကို မသတ်ဘူးဆိုရင် ကျွန်တစ်သန်းကျော်ကို မဖိနှိပ်ဖို့ သတိပေးလိုက်ရမလား။ သူတို့ကို လုံးဝ လွတ်လပ်ခွင့် ပေးလိုက်ရမလား။ ဒါလည်း မဖြစ်သေးဘူး။</strong><strong>’</strong></p> <p> </p> <p>မည်မျှ ဆိုးရွားသော အမိန့်ဖြစ်ပါစေ၊ မည်မျှ မှောင်မိုက်သော အမိန့်ဖြစ်ပါစေ၊ အနည်းဆုံးတော့ စနစ်တကျ ရှိနေသေးသည်။ ပြောင်းလဲချင်လျှင် ဖြည်းဖြည်းချင်း စီမံကိန်းချပြီး ပြောင်းလဲရမည်။ ရုတ်တရက် အကြမ်းဖက် ပြောင်းလဲလိုက်လျှင် ဆိုးရွားသော အကျိုးဆက်များ ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်၏။</p> <p>ရှမ့်လန် အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “ကျုပ် သွားတော့မယ်။ ခင်ဗျား ဘာသာခင်ဗျား ကြည့်လုပ်တော့။”</p> <p>ရှမ့်ချန်အတုသည် နေရာတွင် မလှုပ်မယှက် ရပ်ကျန်နေခဲ့သည်။ ရှမ့်လန်သည် မြို့စားမင်းရုံးတော်မှ ထွက်ခွာပြီး ဧရာမနဂါးကြီးကို စီးနင်းကာ ကောင်းကင်သို့ တဟုန်ထိုး ပျံတက်သွားပြီး မြောက်ဘက်သို့ ဦးတည် ထွက်ခွာသွား၏။</p> <p>“အရှင် သက်တော်ရာကျော် ရှည်ပါစေ။”</p> <p>“အရှင် သက်တော်ရာကျော် ရှည်ပါစေ။”</p> <p>လူသန်းပေါင်းများစွာသည် နောက်တစ်ကြိမ် တညီတညွတ်တည်း အော်ဟစ်ကာ မြေကြီးပေါ် ဒူးထောက်ပြီး ရှမ့်လန်ကို နှုတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။</p> <p>ရှမ့်လန်ကို မမြင်ရတော့သည့် အချိန်ကျမှ ရှမ့်ချန်အတုသည် မြေကြီးပေါ်မှ ထရပ်လိုက်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံး ပူလောင်နေသကဲ့သို့ ခံစားရ၏။</p> <p>အရှင်က စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောခဲ့၊ အားပေးစကား မပြောခဲ့၊ နှစ်သိမ့်စကား မပြောခဲ့သော်လည်း မရေမတွက်နိုင်သော လူများကမူ အလွန် စိတ်လှုပ်ရှား နေကြသည်။</p> <p><strong>‘</strong><strong>အရှင် ပျောက်ကွယ်နေတာ ဆယ်စုနှစ်တွေ ကြာခဲ့ပြီ။ အခုတော့ နောက်ဆုံးမှာ ပြန်ပေါ်လာခဲ့ပြီ။</strong><strong>’</strong></p> <p>... ... ...</p> <p>ရှမ့်လန်သည် ဧရာမနဂါးကြီးကို စီးနင်းလျက် မြောက်ဘက်သို့ ဆက်လက် ပျံသန်းသွားသည်။ ငရဲသလင်းကျောက် စွမ်းအင်လမ်းကြောင်းတစ်လျှောက် ပျံသန်းသွားခြင်း ဖြစ်သည်။ ကီလိုမီတာ နှစ်ထောင်ကျော် ပျံသန်းပြီးနောက် ဧရာမ စွမ်းအင်အမိုးခုံးမြို့တော်ကြီးတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ဤနေရာသည် ယခင်က ရွှဲ့ပြည်နယ်၏ မြို့တော် ဖြစ်ခဲ့ဖူးသော ထျန်းရွှဲ့မြို့တော် ဖြစ်၏။</p> <p>ထျန်းရွှဲ့မြို့တော်သည် တောင်ဘက်ထျန်းနန်မြို့ထက် အဆင့်မြင့်သည်။ ရွှဲ့နယ်မြေတစ်ခုလုံး၏ မြို့တော် ဖြစ်ပြီး အမြင့်ဆုံးအုပ်ချုပ်သူမှာ ရှမ့်လန်နှင့် မင်းသမီးနင်ယန်တို့၏ သားဦး ရှမ့်လီ ဖြစ်သည်။ ယခုအချိန်တွင် ထျန်းရွှဲ့မြို့တော်သည် တောင်ဘက်ထျန်းနန်မြို့ထက် ပိုမို ကြီးမားပြီး လူဦးရေ လေးသန်းကျော် ရှိနိုင်သည်။ မြို့တော်၏အချင်းသည် ကီလိုမီတာ ၈၀ ကျော် ရှိနိုင်သည်။</p> <p>ရှမ့်လန် မြို့တော်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာချိန်မှာတော့ ပိုမို တုန်လှုပ်ဖွယ်ရာ ကြိုဆိုမှုကို ရရှိခဲ့သည်။ သူ မပေါ်လာမီကတည်းက လူသန်းပေါင်းများစွာသည် မြေကြီးပေါ်တွင် မလှုပ်မယှက် ဒူးထောက်လျက် သူ၏ ရောက်ရှိလာမှုကို စောင့်ဆိုင်းနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ပုံရိပ် ကောင်းကင်တွင် ပေါ်လာချိန်မှာတော့ လူသန်းပေါင်းများစွာသည် စည်းစနစ်တကျ ဒူးထောက်လိုက်ကြ၏။</p> <p>“အရှင် သက်တော်ရာကျော် ရှည်ပါစေ။”</p> <p>“အရှင် သက်တော်ရာကျော် ရှည်ပါစေ။”</p> <p>ဤအင်ပါယာရှိ လူအများစုသည် ဆင်းရဲဒုက္ခ ရောက်နေကြသော်လည်း အများစုသည် အရှင်အပေါ် သစ္စာစောင့်သိပြီး ရူးသွပ်စွာ ကိုးကွယ်ကြသည်။ ပုန်ကန်သူအချို့ ရှိကောင်း ရှိနိုင်သော်လည်း ထိုပုန်ကန်သူများသည် မိုကျင်းစစ်သည်များ၏ လှုံ့ဆော်မှုကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>အမှန်တရားကို သိသူများကသာ ပုန်ကန်ချင်ကြသည်။ သူတို့က အမှောင်အင်ပါယာဘုရင် ကျန်းလီသည် ရှမ့်လန် မဟုတ်ကြောင်း၊ ကျန်းလီသည် လောကကြီးတစ်ခုလုံးကို ဖျက်ဆီးလိုကြောင်း သိကြသည်။ ထို့ကြောင့် ပုန်ကန်ကြခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p>သို့သော်ငြား လူအများစုက အမှန်တရားကို မသိကြချေ။ အင်ပါယာရဲ့ အရှင်သခင်က ရှမ့်လန်ဟုသာ ထင်နေကြ၏။ ကျန်းလီရှိနေမှန်း မသိသလို ရှေးဟောင်းလူသားသစ်တွေ ရှိမှန်းလည်း မသိကြပေ။ အရှင်ရှမ့်လန် လုပ်သမျှ အရာအားလုံးက လောကကြီးအတွက်ဟုသာ ထင်နေကြခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:center">***</p>


Save