Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၁၃၇၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p>ယောင်ယောင်က ဖေဖေ နိုင်မည်ဟု ပြောသည်။ သေချာပေသည်။ ဤအရာက သူမ၏ နှလုံးသားထဲမှ လှပသော မျှော်လင့်ချက်လေးပင်။</p> <p>သို့သော်ငြား ရှမ့်လန်က ကျန်းလီကို မည်သို့ အနိုင်ယူပြီး ဖယ်ရှားပစ်မည် ဆိုသည်ကို ယောင်ယောင်လည်း မသိပေ။ ကျန်းလီကို မြင်ပြီးမှ ယောင်ယောင် ဤစကားကို ပြောခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>သို့ပေမည့် အနည်းဆုံး လက်ရှိအချိန်တွင်တော့ ရှမ့်လန်၏ စွမ်းအားက ကျန်းလီ၏ တစ်သောင်းပုံ တစ်ပုံမျှပင် မရှိ။ ကျန်းလီက လောကစွမ်းအားတစ်ဝက်ကို ဝါးမျိုလိမ့်မည်။ သို့သော်ငြား ရှမ့်လန်က ဝါးမျိုမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>... ...</p> <p>ရှမ့်လန် လေ့ကျိုးကျွန်း၌ တရားကျင့်နေသည်။ အဆင့်မြင့် နဂါးဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်း လောကထဲတွင် လှည့်လည် သွားလာနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်မှာပဲ လူတစ်ယောက် အလျင်စလို ဝင်လာသည်။ မင်းသမီး ကျိရွှမ်ပင်။</p> <p>“အရှင်... အက်ကွဲကြောင်းပြည်နယ်ကို ကြွပါအုံး။ ပညာရှင်တွိုင်းနဲ့ ဂရက်ဂိုရီတို့က ပထမဆုံး ဟိုက်ဒရိုဂျင်ဗုံး ကို ဖန်တီးပြီးပါပြီ။ အရှင် ကိုယ်တိုင် ဖောက်ခွဲပေးဖို့ စောင့်နေကြပါတယ်။”</p> <p>ရှမ့်လန် ကြောင်အသွားသည်။ ပြီးနောက် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားသည်။ ဟိုက်ဒရိုဂျင်ဗုံး ဖန်တီးမှု မြန်ဆန်မည် ဆိုသည်ကို သူ သိသည်။ သူ့၏ လောကပျက် စီမံကိန်းတုန်းက နျူကလီးယားဗုံး အောင်မြင်ဖို့ နှစ် ၃၀ ကျော် ကြာခဲ့သည်။ သို့သော်ငြား ဟိုက်ဒရိုဂျင်ဗုံး အတွက်မူ တစ်နှစ်တောင် ကြာချင်မှ ကြာပေမည်။</p> <p>ယခုတော့ နှစ်ဝက်ကျော်ကာလလေးသာ ရှိသေးသည်။ ပညာရှင်တွိုင်းနှင့် ဂရက်ဂိုရီတို့၏ အဖွဲ့က အောင်မြင်စွာ တီထွင်နိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။</p> <p><strong>‘ပါရမီရှင်တွေ</strong><strong>... </strong><strong>တကယ့် ပါရမီရှင်တွေပါပဲ။</strong><strong>’</strong></p> <p>နုရှောင့်မြို့မှ မထွက်ခွာခင် ရှမ့်လန်သည် ယောင်ယောင်နှင့် ရှမ့်မီဆီ သွားခဲ့၏။ “ဖေဖေ အက်ကွဲကြောင်း ပြည်နယ်ကို ပြန်မလို့၊ လိုက်မလား။”</p> <p>ယောင်ယောင် ခဏ စဉ်းစားပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။ ဖေဖေ ဘာကြောင့် ပြန်သွားသည်ကို သူ ခန့်မှန်းမိသည်။ ဟိုက်ဒရိုဂျင်ဗုံး ဖောက်ခွဲခြင်းက နေမင်း၏ စွမ်းအင်နှင့် အနီးစပ်ဆုံး ဖြစ်သည်။ ဤအရာက ဖျက်ဆီးခြင်း တစ်မျိုး ဖြစ်သလို အနုပညာ တစ်မျိုးလည်း ဖြစ်သည်။ ဟိုက်ဒရိုဂျင်ဗုံး ပေါက်ကွဲသည်ကို မြင်ရလျှင် အနုပညာ စိတ်ကူးစိတ်သန်းများ အများအပြား ပေါ်လာနိုင်သည်။</p> <p>သို့သော်ငြား ယောင်ယောင် မလိုက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဖေဖေ ရှိနေသည့် အချိန်တွင် သူက လှပသည့်အရာများကိုသာ လက်ခံချင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဖျက်ဆီးခြင်းများကို လက်မခံချင်ပေ။</p> <p>ရှမ့်မီက မူလက ဖေဖေနှင့် လိုက်သွားချင်သော်လည်း အစ်မဖြ်သူ မလိုက်သောကြောင့် သူမလည်း မလိုက်ချင်တော့ပေ။ သူမက ငယ်ငယ်တည်းက အစ်မနှင့် အမြဲတွဲနေပြီး ခွဲ၍မရသူ ဖြစ်၏။</p> <p>ရှမ့်လန် ကလေးမလေး နှစ်ယောက်၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးပြီး လေ့ကျိုးကျွန်းမှ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ ဧရာမ နဂါးကြီးကို စီးကာ အက်ကွဲကြောင်းပြည်နယ်ဆီသို့ ပျံသန်းသွားသည်။</p> <p>... ...</p> <p>ဧရာမနဂါးကြီး၏ ပျံသန်းနှုန်းက အလွန် မြန်သည်။ အသံထက် အဆပေါင်းများစွာ မြန်ဆန်သည်။ နာရီ အနည်းငယ် အတွင်းမှာပဲ ရှမ့်လန် အက်ကွဲကြောင်းပြည်နယ် အထက်သို့ နောက်တစ်ကြိမ် ရောက်ရှိလာ၏။</p> <p>“ဖေဖေ...” ဂရက်ဂိုရီက ရှက်နေတုန်းပင်။ ရှမ့်လန်ကို ခေါ်ပြီးသည်နှင့် ခေါင်းငုံ့သွားသည်။ မည်သူ့မျက်လုံးကိုမှ ကြည့်ရဲသည့် သတ္တိမရှိသလိုပင်။ သို့သော်ငြား ဤလူကပင် ဟိုက်ဒရိုဂျင်ဗုံးကို ဖန်တီးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ရှမ့်လန်၏ အကြည့်က ဂရက်ဂိုရီ၏ ရှပ်အင်္ကျီပေါ် ရောက်သွားသည်။ ကော်လာအလယ်တွင် တော်ဝင် တံဆိပ်လေးတစ်ခု ပါရှိ၏။</p> <p>“ရှပ်အင်္ကျီက လှသားပဲ။” ရှမ့်လန် ချီးကျူးလိုက်သည်။</p> <p>ပညာရှင်တွိုင်း၏ အဝတ်အစားကတော့ အရင်လိုပင် ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေဆဲပင်။ ရှမ့်မီက သူ့အတွက် ပညာရှင် ဝတ်စုံတစ်စုံ ပုံစံဆွဲပြီး ကိုယ်တိုင် ချုပ်ပေးခဲ့သေးသည်။ သို့သော်ငြား ပညာရှင်တွိုင်းက ဝတ်ဖို့ နှမြောနေပုံ ရသည်။ အမြဲတမ်း သူ၏ ဓာတ်ခွဲခန်းဝတ်စုံကိုသာ ဝတ်ဆင်၏။</p> <p>ပညာရှင်တွိုင်းက ပြောလိုက်သည်။ “အရှင်... မူလစိတ်ကူးအရဆိုရင် ဟိုက်ဒရိုဂျင်ဗုံးကို နျူကလီးယားဗုံးနဲ့ ဖောက်ခွဲရမှာပါ။ အဲဒီလိုလုပ်ရင် ပေါက်ကွဲတဲ့အခါ နျူကလီးယား ညစ်ညမ်းမှုတွေ အများကြီး ထွက်လာလိမ့်မယ်။”</p> <p>သူက ဆက်ရှင်းပြ၏။ “ဒါကြောင့် ပထမဆုံး စမ်းသပ် ဟိုက်ဒရိုဂျင်ဗုံးအတွက် ကျုပ်တို့က နဂါးနောင်တကို သုံးပြီး ဖောက်ခွဲမှာပါ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူ့ရဲ့အပူချိန်ကလည်း နျူကလီးယား ပေါင်းစပ်ခြင်းဖြစ်ဖို့ လုံလောက်လို့ပါ။ ဒါပေမဲ့ မြောက်ဝင်ရိုးစွန်းမှာသုံးမဲ့ ဟိုက်ဒရိုဂျင်ဗုံးအစစ်အတွက် ဆိုရင်တော့ နျူကလီးယားဗုံးနဲ့ ဖောက်ခွဲဖို့ လိုပါလိမ့်မယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ရောင်ခြည်သင့်ခြင်းက ငရဲသလင်းကျောက် ကို အကြီးအကျယ် ဖျက်ဆီးနိုင်လို့ပါ။”</p> <p>ရှမ့်လန်က မေးလိုက်သည်။ “ကျုပ်တို့ရဲ့ ပထမဆုံး ဟိုက်ဒရိုဂျင်ဗုံး ပေါက်ကွဲအားက ဘယ်လောက် ရှိလဲ။”</p> <p>“တန်ချိန် သန်း ၅၀ ပါ။ နဂါးနောင်တ အလုံး ၁,၀၀၀ နဲ့ ညီမျှပါတယ်။”</p> <p>“သောက်ကျိုးနည်း...” ရှမ့်လန် ခေါင်းနပန်း ကြီးသွား၏။</p> <p><strong>‘</strong>ဒီ မဟာပညာရှင် တွိုင်းက အရူးပဲ။’</p> <p>ပထမဆုံး စမ်းသပ်မှုမှာတင် ဟိုက်ဒရိုဂျင်ဗုံးက တန်ချိန် သန်း ၅၀ ရှိနေ၏။ တုန်လှုပ်စရာ ကောင်းလှသည်။ ဆိုဗီယက် ပြည်ထောင်စု ဟိုက်ဒရိုဂျင်ဗုံး ဖန်တီးစဉ်ကတောင် နောက်ပိုင်းအဆင့်တွေကျမှ ဤပမာဏကို သုံးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>“အရှင်... ကိုယ်တိုင် ဖောက်ခွဲပေးပါ။”</p> <p>ဧရာမ ကောင်းကင်ခံတပ်ကြီးသည် မိုင်ပေါင်း နှစ်ရာကျော် ခရီးနှင်လာခဲ့ပြီးနောက် မီတာသောင်းချီ မြင့်မားသော ဝေဟင်ထက်သို့ ဆက်လက် မြင့်တက်သွား၏။</p> <p>“သုံး... နှစ်... တစ်... ဟိုက်ဒရိုဂျင်ဗုံးကို ချလိုက်တော့။”</p> <p>“ဝူး...”</p> <p>ရုတ်ချည်းပဲ ဧရာမ အရာဝတ္ထုကြီး တစ်ခုသည် ကောင်းကင်ခံတပ်ကြီးပေါ်မှ ပြုတ်ကျလာပြီး မီတာသောင်းချီ အမြင့်မှ သက်ဆင်းလာခဲ့၏။ ဤဟိုက်ဒရိုဂျင်ဗုံးသည် အနည်းဆုံး တန်ချိန် ဒါဇင်နှင့်ချီ၍ လေးလံသည်။ အကယ်၍ ဧရာမ ကောင်းကင်ခံတပ်ကြီးသာ မဟုတ်ခဲ့ပါက ဤမျှ လေးလံသော အရာဝတ္ထုကို သယ်ဆောင်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>ဧရာမ ဟိုက်ဒရိုဂျင်ဗုံးကြီးသည် အောက်သို့ တရိပ်ရိပ် ကျဆင်းသွားသည်။ မကြာမီတွင် ဧရာမ လေထီးကြီးတစ်ခု ပွင့်လာခဲ့ပြီး ပြုတ်ကျသည့်အရှိန်ကို လျှော့ချပေးလိုက်၏။ ဗုံးကြီးသည် ပင်လယ်ရေ မျက်နှာပြင်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ ကျဆင်းသွားခဲ့သည်။</p> <p>ရှမ့်လန်သည် အသက်ကို ဝဝရှူသွင်းလိုက်၏။ ထို့နောက် အိပ်မက်ဆိုးကျောက်တုံး၏ ခလုတ်ကို ဖိချလိုက်သည်။ တစ်ခဏအတွင်းမှာပဲ ဟိုက်ဒရိုဂျင်ဗုံး အတွင်းရှိ နဂါးနောင်တ ပေါက်ကွဲသွားခဲ့ပြီး ဒီဂရီ သန်းရာချီ ပူပြင်းသည့်အပူချိန်ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်၏။ ထိုအပူချိန်သည် အတွင်းဘက်ရှိ လေးလံသော ဟိုက်ဒရိုဂျင်များကို တိုက်ရိုက် ပေါက်ကွဲစေခဲ့သည်။ လောကကို တုန်လှုပ်စေသည့် နျူကလီးယား ပေါင်းစည်းမှုကြီး ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။</p> <p>“ဝုန်း... ဝုန်း... ဝုန်း...”</p> <p>တော်ဝင်ချန် အင်ပါယာ၏ ပထမဆုံးသော ဟိုက်ဒရိုဂျင်ဗုံး၊ တန်ချိန် သန်းငါးဆယ် အားရှိသည့် ကောင်းကင်အာဏာစက် လက်နက်ကြီး အောင်မြင်စွာ ပေါက်ကွဲသွားခဲ့လေပြီ။</p> <p>... ...</p> <p>ဤ တန်ချိန် သန်းငါးဆယ် အားရှိသည့် ဟိုက်ဒရိုဂျင်ဗုံး၏ အဖျက်စွမ်းအားကို ဖော်ပြရန် စကားလုံးများ ဖြုန်းတီးနေစရာ မလိုတော့ပေ။ အတိုချုပ်ဆိုရလျှင် ၎င်းသည် အထူးနဂါးနောင်တ အလုံးတစ်ထောင်နှင့် ညီမျှသည်။ ထိုအရာသည် လောကကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်၏။</p> <p>ဆိုဗီယက် ပြည်ထောင်စုက အထူး ဟိုက်ဒရိုဂျင်ဗုံးစမ်းသပ်မှုများကို နောက်ပိုင်းတွင် ရပ်တန့်ပစ်ခဲ့သည်မှာ အံ့သြစရာ မဟုတ်ပေ။ အကြောင်းမှာ ၎င်းတို့အနေဖြင့် သင့်တော်သည့် စမ်းသပ်ကွင်းကို ရှာမတွေ့နိုင်ခဲ့ သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဟိုက်ဒရိုဂျင်ဗုံးဆိုသည်မှာ နေမင်းကို အဆုံးစွန် အတုယူ ဖန်တီးထားခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>မိုင်ပေါင်း နှစ်ရာကျော် ကွာဝေးနေသော်လည်း မဟာပညာရှင်တွိုင်း၊ ဂရက်ဂိုရီနှင့် အခြားသူများမှာ ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် အလွန်တရာ တုန်လှုပ်ချောက်ချား သွားခဲ့ကြရ၏။ အထူးသဖြင့် ဂရက်ဂိုရီပင်။ အမြဲတစေ တည်ငြိမ်နေတတ်သော သူ၏မျက်ဝန်းများသည် ယခုအခါ အံ့အားသင့်မှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့၏။ ဤအရာကို ဖန်တီးခဲ့သူမှာ သူကိုယ်တိုင် ဖြစ်ကြောင်း မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ဖြစ်နေလေ၏။</p> <p>အချိန်အတန်ကြာပြီးနောက် မဟာပညာရှင် တွိုင်းက မေးမြန်းလာခဲ့သည်။ “အရှင်... ဒီအရာက လောကကြီး တစ်ခုလုံးကို အပြီးတိုင် ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်တယ် မဟုတ်လား။”</p> <p>ရှမ့်လန်က ဖြေ၏။ “ယုတ္တိဗေဒအရတော့ ဟုတ်တယ်။”</p> <p>မှန်ပေသည်။ ယုတ္တိဗေဒအရသာ ဖြစ်ပေ၏။ အမေရိကန်နှင့် ဆိုဗီယက်တို့၏ နျူကလီးယားဗုံးများသည် လောကကြီးကို အကြိမ်ကြိမ် ဖျက်ဆီးနိုင်သည်ဟု သီအိုရီများစွာ ရှိခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော်ငြား လက်တွေ့တွင်မူ နျူကလီးယား ခြိမ်းခြောက်မှုလောက်သာ ရှိသည်။</p> <p>ဟိုက်ဒရိုဂျင်ဗုံးသည် လုံလောက်အောင် စွမ်းအားပြင်းထန်လှသည်။ သို့သော်ငြား တကယ်တမ်း လကမ္ဘာပေါ်ရှိ ဟီလီယမ် အားလုံးနှင့် နေအဖွဲ့အစည်း အတွင်းရှိ ဂြိုဟ်များပေါ်ရှိ ဟိုက်ဒရိုဂျင် စွမ်းအင်အားလုံးကို စုစည်း၍ ဟိုက်ဒရိုဂျင်ဗုံး ဖန်တီးလိုက်မည် ဆိုလျှင်ပင် ထွက်ပေါ်လာသည့် ပေါက်ကွဲအားသည် နေမင်းကြီး မိနစ်အနည်းငယ်အတွင်း ထုတ်လွှတ်သော စွမ်းအင်နှင့်သာ ညီမျှပေလိမ့်မည်။</p> <p>နေမင်း၏ နှာချေမှု တစ်ခုသည်ပင် ကမ္ဘာဂြိုဟ်ကို အကြိမ်တစ်ရာမက ဖျက်ဆီးပစ်ရန် လုံလောက်၏။ နှစ်ပေါင်း ၉၀ ကြာပြီးနောက် သေဆုံးခါနီး နေ ကြုံတွေ့ရမည့် ပြင်းထန်သော အပြောင်းအလဲသည် မကြုံစဖူး ကြီးမားသည့် ပျက်သုဉ်းခြင်းကို ဖြစ်ပေါ်စေလိမ့်မည်။</p> <p>သို့သော်ငြား ထိုကိစ္စများမှာ စဉ်းစားရန် လွန်စွာ ဝေးကွာလွန်းလှသေး၏။ ယခုအချိန်တွင် ရည်မှန်းချက် တစ်ခုတည်းသာ ရှိသည်။ ကျန်းလီကို အနိုင်ယူပြီး ချေမှုန်းရန်သာ ဖြစ်၏။</p> <p>မဟာပညာရှင်တွိုင်းက မေးလိုက်သည်။ “အရှင်... ကျန်းလီကို အနိုင်ယူဖို့ ဒီလို ဟိုက်ဒရိုဂျင်ဗုံးမျိုး ဘယ်နှစ်လုံးလောက် ထုတ်လုပ်ဖို့ လိုမလဲ။”</p> <p>“ကျန်းလီကို ဟိုက်ဒရိုဂျင်ဗုံး သတ်သတ်နဲ့ အနိုင်ယူမယ် ဟုတ်လား။”</p> <p>ရှမ့်လန်က ပြန်လည် ပြောဆိုလိုက်၏။ “ရေလို့မရအောင် အရမ်းများလိမ့်မယ်။”</p> <p>မှန်ပေသည်။ ရေတွက်၍မကုန်နိုင်အောင်ပင်။ ကျန်းလီသည် မြောက်ဝင်ရိုးစွန်းရှိ လောကစွမ်းအင် ထက်ဝက်ကျော်ကို ဝါးမျိုထားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုနေရာရှိ ငရဲသလင်းကျောက်များသည် မည်မျှ စွမ်းအား ကြီးမားလိုက်သနည်း။ တိုင်းတာ၍ မရနိုင်အောင်ပင်။</p> <p>သို့သော်ငြား တွက်ချက်၍ ရနိုင်သေး၏။ နောက်တစ်ဆင့်တွင် ရှမ့်လန်နှင့် ကျန်းလီတို့ ပြိုင်ဆိုင်ကြရမည် ဖြစ်သည်။ ကျန်းလီက လောက တစ်ခုလုံး၏ သက်စောင့်စွမ်းအားကို ဆက်လက် ဝါးမျိုနေမည် ဖြစ်သကဲ့သို့ ရှမ့်လန်ကလည်း ဟိုက်ဒရိုဂျင်ဗုံးများကို ဆက်လက် ဖန်တီးနေရမည်။</p> <p>အတိုချုပ် ဆိုရသော် မည်သူ့ စွမ်းအင်က ပိုမို မြန်ဆန်စွာ တိုးတက်လာမည်နည်း ဟူသည့် ပြိုင်ပွဲပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော်ငြား ရှမ့်လန်၏တွက်ချက်မှုအရ ဤကဏ္ဍတွင် သူသည် ကျန်းလီကို ဘယ်တော့မှ မီနိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း သိရှိထားပြီး ဖြစ်၏။</p> <p>ဥပမာအားဖြင့် တော်ဝင်ချန်နိုင်ငံသည် နေ့စဉ် ဟိုက်ဒရိုဂျင်ဗုံး ဆယ်လုံး ထုတ်လုပ်နိုင်သည် ထားဦး၊ ကျန်းလီ မြောက်ဝင်ရိုးစွန်းမှ စုပ်ယူနေသည့် သက်စောင့်စွမ်းအား ဆယ်ပုံတစ်ပုံကိုပင် ယှဉ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ ကွာခြားချက် မှာ ရက်အလိုက် ကြီးထွားလာနေ၏။ ထို့အပြင် တော်ဝင်ချန် အင်ပါယာ အနေဖြင့် တစ်ရက်လျှင် ဟိုက်ဒရိုဂျင်ဗုံး ဆယ်လုံး ထုတ်လုပ်နိုင်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။</p> <p>ကျန်းလီ၏ လက်ရှိစွမ်းအင်သည် ရှမ့်လန်ထက် အဆပေါင်း ၁၀,၀၀၀ ကျော် များပြားနေပြီ ဖြစ်သည်။ ဤကွာဟချက်သည် မိုးနှင့် မြေပမာ ကွာခြားလွန်းလှပြီး အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ပို၍ ကြီးမား လာပေလိမ့်မည်။</p> <p>ထို့သို့ဆိုလျှင် ရှမ့်လန်သည် ကျန်းလီကို ဘယ်တော့မှ အနိုင်ယူနိုင်တော့မည် မဟုတ်ဟု ဆိုလိုခြင်းလား။ မဟုတ်ပေ။ ရှမ့်လန်အနေဖြင့် ဟိုက်ဒရိုဂျင်ဗုံး အရေအတွက် အမြောက်အမြား လိုအပ်မည် မဟုတ်ပေ။ အဓိက နေရာများကို တိုက်ခိုက်ရန် အများဆုံး အလုံးတစ်ရာ ဆိုလျှင် လုံလောက်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>သူသည် ထိုဗုံးများကို အသုံးပြုကာ ကျန်းလီအတွက် “စွမ်းအင် လစ်ဟာနယ်မြေ” တစ်ခုကို မြောက်ဝင်ရိုးစွန်း ၌ ဖန်တီးပေးရမည် ဖြစ်သည်။ ထိုမှသာ ကျန်းလီသည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ငရဲသလင်းကျောက် စွမ်းအင်များကို စုပ်ယူနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။ ဤအချိန်ကာလမှာ အလွန် တိုတောင်းကောင်း တိုတောင်းနိုင်သော်လည်း လုံလောက်မှု ရှိသည်။</p> <p>ထိုစွမ်းအင် လစ်ဟာနယ်မြေ အတွင်း၌ ကျန်းလီနှင့် ရှမ့်လန်တို့သည် တန်းတူ ဖြစ်သွားကြမည်။ သူတို့သည် တိုက်ခိုက်ရန် မိမိတို့၏ ကိုယ်ပိုင် အင်အားကိုသာ အားပြုကြရပေလိမ့်မည်။ ထိုသို့မဟုတ်ပါက လောကစွမ်းအင် ထက်ဝက်ကို အသုံးပြုထားသော ကျန်းလီအား ရှမ့်လန် တစ်သက်လုံး တိုက်ခိုက်လျှင်ပင် အနိုင်ယူနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ ကျန်းလီကလည်း ဘယ်တော့မှ သေမည်မဟုတ်ပေ။</p> <p>“အလုံး တစ်ရာ ထုတ်လုပ်မယ်။” ရှမ့်လန်က အမိန့်ပေးလိုက်၏။</p> <p>မဟာပညာရှင်တွိုင်းက မေးလိုက်သည်။ “တစ်ရာ... တစ်ရာတည်းနဲ့ လုံလောက်ပါ့မလား။”</p> <p>ရှမ့်လန် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ “လုံလောက်တယ်။”</p> <p>... ...</p> <p>သူတို့တွင် ယူရေနီယမ်နှင့် ဟိုက်ဒရိုဂျင် လုံလောက်စွာ ရှိနေလျှင်ပင် ဟိုက်ဒရိုဂျင်ဗုံး အလုံးတစ်ရာ ထုတ်လုပ်ရန် အချိန်ကြာမြင့်ဦးမည် ဖြစ်သည်။ သို့သော်ငြား ရှမ့်လန်၌ အချိန်ဖိအား မရှိတော့ပေ။ တော်ဝင်ချန် အင်ပါယာနှင့် ကျန်းအင်ပါယာတို့သည် စစ်ဖြစ်မနေကြတော့ချေ။</p> <p>ကျန်းလီသည် ရှမ့်လန်ကို အချိန်အလုံအလောက် ပေးထားခဲ့၏။ ရှမ့်လန် သူ့ကိုယ်သူ အင်အား လုံလောက်ပြီဟု ခံစားရသည့်အချိန်တွင် မြောက်ဝင်ရိုးစွန်းသို့ လာရောက် တိုက်ခိုက်နိုင်ကြောင်း ကျန်းလီက ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောကြားထားခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။</p> <p>ထိုအချိန်အတွင်း၌ ကျန်းလီသည် မြောက်ဝင်ရိုးစွန်း၌ ရှိနေမည်မှာ သေချာသည်။ သူသည် မရေမတွက်နိုင်သော ငရဲအပ်များနှင့် ငရဲသလင်းကျောက်လမ်းကြောင်းများကို အသုံးပြု၍ လောကတစ်ခုလုံး ၏ စွမ်းအင်ကို စုပ်ယူနေပေလိမ့်မည်။</p> <p>ရှမ့်လန် တိုက်ပွဲကို နှောင့်နှေးစေလေ၊ လောကသည် သေဆုံးခြင်းနှင့် ပိုမို နီးကပ်လာလေ ဖြစ်၏။ ဟိုက်ဒရိုဂျင်ဗုံး အလုံးတစ်ရာတည်းဖြင့် ကျန်းလီကို အနိုင်ယူနိုင်ပါမည်လား။</p> <p>တစ်ခုတည်းသော ရည်ရွယ်ချက်မှာ စွမ်းအင် လစ်ဟာနယ်မြေ တစ်ခု ဖန်တီးရန် ဖြစ်ပြီး ထိုသို့ ဖန်တီးနိုင်မှသာ ကျန်းလီသည် သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ငရဲသလင်းကျောက်များကို ထိန်းချုပ်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။ သူ၏ နတ်ဘုရားအစွမ်းများ ပျောက်ဆုံးသွားပြီး ရှမ့်လန်နှင့် တူညီသော အဆင့်အတန်း တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာပေလိမ့်မည်။</p> <p>ထိုသို့ဖြစ်လာလျှင်ပင် ကျန်းလီသည် ရှမ့်လန်ထက်များစွာ သာလွန် အားကောင်းနေဆဲ ဖြစ်၏။ ကျန်းလီကို အနိုင်ယူရန် ရှမ့်လန်သည် သူ၏ကိုယ်ပိုင် အင်အားကိုသာ အားကိုးရပေမည်။ သူ မည်သို့ လုပ်ဆောင်မည်နည်း။ လွန်စွာ ခက်ခဲသည်။ ကောင်းကင်ဘုံသို့ တက်လှမ်းရသည်ထက်ပင် ခက်ခဲ၏။</p> <p>သို့သော်ငြား ရှမ့်လန်တွင် ကြီးမားသော အားသာချက်တစ်ခု ရှိနေပြန်သည်။ ၎င်းမှာ နဂါးတစ်ကောင် ဖြစ်သည်။ ကျိလုံအာ မဟုတ်ဘဲ ရှမ့်ရိလုံ ဖြစ်ပေသည်။ သူသည် မြောက်ဝင်ရိုးစွန်းတွင် ရှမ့်လန်နှင့်အတူ တိုက်ခိုက်ပေးနိုင်သည်။ သူ၏ အသက်နှင့် ခွန်အားကိုပင် ရှမ့်လန်နှင့် မျှဝေပေးနိုင်သည်။</p> <p>ထို့ကြောင့် ဟိုက်ဒရိုဂျင်ဗုံး အလုံး ၁၀၀ ကို အသုံးပြု၍ စွမ်းအင် လစ်ဟာနယ်မြေကို ဖန်တီးလိုက်သည်နှင့် ရှမ့်လန်နှင့် ရှမ့်ရိလုံတို့ ပူးပေါင်း၍ ကျန်းလီတစ်ယောက်တည်းကို တိုက်ခိုက်ရမည်။ ဤနည်းအားဖြင့် သူတို့တွင် ကြီးမားသော အားသာချက် ရှိလာပေလိမ့်မည်။</p> <p>သို့ရာတွင် ရှမ့်လန်သည် အကောင်းမြင်လွန်းသော အတွေးကို မတွေးရဲခဲ့ပေ။ အကြောင်းမှာ ရှမ့်ရိလုံ၏ ဝိညာဉ် ပြန်လည် မွေးဖွားလာချိန်တွင် နဂါး၏ နတ်ဘုရားအပိုင်းအစသည် တစ်ကြိမ် ပွားများခံထားရကြောင်း သတိထားမိလိုက်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>ထို့အပြင် ကျိမိသားစု၏ နဂါးသည်လည်း ရှမ့်ရိလုံနှင့် အလွန် ရင်းနှီးပုံ ရသည်။ နဂါးနှစ်ကောင် ကြားတွင် မိတ်ဆွေထက် ပိုသော ဆက်ဆံရေး ရှိနေသကဲ့သို့ပင်။ နဂါးနှစ်ကောင်ကြားမှ အချစ်ရေးတော့ မဟုတ်နိုင်ချေ။ ထိုအချိန်က နဂါးနှစ်ကောင်လုံးကို ကျန်းလီက ထိန်းချုပ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p>စိတ်ကူးဉာဏ်ကို ဖွင့်လှစ်၍ ရဲရဲတင်းတင်း တွေးတောကြည့်လိုက်မည်ဆိုလျှင် ကျန်းလီသည် နဂါးနှစ်ကောင် ကို ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှု ရှိစေရန် ပြုလုပ်ခဲ့ပြီး နဂါးအသစ်တစ်ကောင်ကို မွေးမြူခဲ့ခြင်းလား။ ထို ဧရာမနဂါးကြီးသည် နဂါးနှစ်ကောင်လုံး၏ အားသာချက်များကို ပေါင်းစပ်ထားပြီး မူရင်းထက်ပင် သာလွန်နေသည်လား။</p> <p>အကယ်၍ ရှမ့်လန်၏ထင်ကြေးသာ မှန်ကန်ခဲ့ပါက ဤနဂါးသစ်သည် အသက် နှစ်ဆယ်ကျော် အရွယ် ရှိနေပေလိမ့်မည်။ ကျန်းလီ၏ ပြုစုပျိုးထောင်မှုအောက်တွင် မည်မျှ အင်အားကြီးမား နေမည်နည်း။ လုံးဝ တွေးကြည့်၍ ရနိုင်သည်။</p> <p>ထို့ကြောင့် မြောက်ဝင်ရိုးစွန်းတွင် စွမ်းအင် လစ်ဟာနယ်မြေ ဖန်တီးနိုင်ခဲ့လျှင်ပင်၊ ရှမ့်လန်၌ နဂါးတစ်ကောင် ရှိနေလျှင်ပင်၊ ကျန်းလီ၌လည်း နဂါးတစ်ကောင် ရှိနေနိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် ရှမ့်လန်သည် ဤအချက်ကို အတည်ပြုရန် လိုအပ်သည်။ အဆုံးအဖြတ်တိုက်ပွဲတွင် သူလုံးဝ ပေါ့ဆ၍ လုံးဝ မဖြစ်ပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save