Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၁၃၇၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ကျန်းလီ၏ ခံစားချက်ပိုင်းဆိုင်ရာ အားနည်းချက်ကို ဘေးဖယ်ထားပြီး အသုံးမပြုဘဲ နေလိုက်လျှင် ရှမ့်လန် သူ့ကို မည်သို့ ဖျက်ဆီးမည်နည်း။</p> <p>ရှမ့်လန်သည် ကျန်းရှဲ့၏ စိတ်အာရုံအတွင်းသို့ ဆက်လက် ဝင်ရောက်ကာ အရာအားလုံးကို အာရုံခံ ကြည့်ရှုနေခဲ့သည်။</p> <p>သူ ဘာမြင်တွေ့ခဲ့ရသနည်း။ ထင်ထားသည့် အတိုင်းပင် တစ်စုံတစ်ရာ ကျန်ရစ်နေခဲ့၏။ ၎င်းသည် ကျန်းရှဲ့၏ အဆင့်မြင့် နဂါးဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်း လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခုလုံးပင် ဖြစ်၏။</p> <p>ရှမ့်လန် အမြဲတစေ သိချင်ခဲ့မိသည်။ ကျန်းရှဲ့သည် အဆင့်မြင့် နဂါးဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်းကို မည်သည့်နေရာမှ ရရှိခဲ့သနည်း။</p> <p>ရှမ့်လန်အနေဖြင့် အဆင့်မြင့် နဂါးဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်း ပြီးမြောက်ရန် ရှေးဟောင်း ဉာဏ်ပညာ ဘုရင်၊ နဂါးမယ်တော်နှင့် ဘုရင်မမီဒူဆာတို့အားလုံးသည် သူတို့၏ ဝိညာဉ်များကို စတေးခဲ့ကြရသည်။ ထို့အပြင် ဂိုဏ်းသား တစ်သောင်းကျော်တို့သည်လည်း မိမိတို့ကိုယ်ကိုယ်စတေးခဲ့ကြ၏။</p> <p>ကျန်းရှဲ့သည် မည်သူ့ဝိညာဉ်ကို အသုံးပြုခဲ့သနည်း။ သူ၏ ဝိညာဉ်ရေတွင်းထဲတွင် ဘာများ ရှိနေခဲ့သနည်း။ သူ မြင်လိုက်ရပြီ ဖြစ်၏။ မရေမတွက်နိုင်သော ရှေးဟောင်းလူသားများ၊ သိန်းနှင့်ချီ၊ သန်းနှင့်ချီသော ဝိညာဉ်များ ဖြစ်သည်။ သို့သော်ငြား ဝိညာဉ်ရေတွင်းကို ဖြည့်ဆည်းရန် မလုံလောက်ခဲ့ပေ။ ထို့နောက် ရှေးဟောင်း မီဒူဆာက သူမ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအား တစ်ဝက်ကို စတေးခဲ့သည်။</p> <p>ရှမ့်လန် ဘုရင်မမီဒူဆာကို ပြန်တွေ့ချိန်၌ သူမသည် ထင်ထားသလောက် မသန်မာဘဲ အားနည်းနေသည်ဟု ခံစားခဲ့ရခြင်းမှာ အံ့သြစရာ မဟုတ်တော့ပေ။ သနားစရာကောင်းလှသော သူမသည် တစ်ကြိမ် စတေးခံခဲ့ ရပြီးပြီ ဖြစ်၏။ ပထမအကြိမ်တွင် သူမ၏ အသက်တစ်ဝက် ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည်။ ဒုတိယအကြိမ်တွင်မူ သူမသည် ဖုန်မှုန့်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ဝိညာဉ်ပါ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရ၏။</p> <p>သို့သော်ငြား မလုံလောက်သေးပေ။ နောက်ဆုံးစတေးခံခဲ့သူမှာ ဆရာကြီး ခေးအော့စ် ဖြစ်သည်။ သူသည်လည်း သူ၏ ဝိညာဉ် တစ်ဝက်ကို စတေးခဲ့၏။ နောက်ဆုံးတွင် ဝိညာဉ်ရေတွင်း ပြည့်သွားခဲ့သည်။ ကျန်းရှဲ့သည် သူ၏ အဆင့်မြင့် နဂါးဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်းကို စတင်ခဲ့သည်။</p> <p>ဤအဆင့်မြင့် နဂါးဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်း လုပ်ငန်းစဉ်သည် ရှမ့်လန်၏ လုပ်ငန်းစဉ်နှင့် အတူတူ နီးပါးပင် ဖြစ်၏။ သို့သော်ငြား ကျန်းရှဲ့သည် ရှမ့်လန်ထက် အဆများစွာ ပိုမို နာကျင်ခဲ့ရသည်။ အကြောင်းမှာ စတေးခံလိုက်ရသူများမှာ သူ၏ ဆရာသခင်နှင့် သူ၏ ချစ်သူ ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။</p> <p>အကယ်၍ ရှမ့်လန်အတွက် မူလန်သာ အစတေးခံရမည် ဆိုပါက အဆင့်မြင့် နဂါးဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်း လုပ်စရာပင် လိုမည် မဟုတ်ပေ။ ရှမ့်လန် ရူးသွပ်သွားရပေလိမ့်မည်။</p> <p>ရှမ့်လန်သည် မိမိခန္ဓာကိုယ်ထံ ပြန်လာရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သော်လည်း ကျန်းရှဲ့ကမူ ပြန်မလာခဲ့ချေ။ အဆင့်မြင့် နဂါးဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်း ပြီးမြောက်ပြီးနောက် သူသည် အားနည်းနေသော မီဒူဆာဘုရင်မကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အားနည်းနေသော ဆရာကြီး ခေးအော့စ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့၏။ ကျန်းရှဲ့သည် အဆင့်မြင့် နဂါးဉာဏ်အလင်းနှင့် နတ်ဘုရားအကြည့်ကို အသုံးပြုကာ ဆရာကြီး ခေးအော့စ်နှင့် ဘုရင်မမီဒူဆာတို့ကို ကျောက်ဖြစ်ရုပ်ကြွင်း အဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်လိုက်၏။</p> <p>ထို့နောက် သူသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကြည့်လိုက်၏။ သူ မလိုချင်တော့ပေ။ သူ၏ ဝိညာဉ်သည် လွင့်မျော ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာမူ ရှေးဟောင်း အကျဉ်းထောင်၏ အခန်းအမှတ် ၁ ထဲတွင် ထာဝရ ကျန်ရစ်နေခဲ့တော့သည်။</p> <p>... ...</p> <p>လူတိုင်း၏ အဆင့်မြင့် နဂါးဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်းမှာ မတူညီကြပေ။ သို့သော်ငြား ၉၉.၉၉ ရာခိုင်နှုန်းမှာ တူညီကြ၏။ လူသားနှင့် ဂေါ်ရီလာတို့၏ DNA ၉၉ ရာခိုင်နှုန်း တူညီသော်လည်း လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားသော သတ္တဝါများ ဖြစ်နေသကဲ့သို့ပင်။</p> <p>အကယ်၍ ရှမ့်လန်သည် ကျန်းလီကို အနိုင်ယူလိုပါက ၀.၀၁ ရာခိုင်နှုန်းသော ကွာခြားချက်ကို လေ့လာ ရပေမည်။ သူနှင့် ကျန်းလီကြားရှိ အဆင့်မြင့် နဂါးဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်း၏ သေးငယ်သော ကွာခြားချက်ကို လေ့လာရမည်။ ဤသည်မှာ စစ်မှန်သော အောင်ပွဲ ဖြစ်သည်။ ကျန်းလီ၏ အားနည်းချက်ကို အသုံးပြု၍ အနိုင်ယူရန် ကြိုးစားသော အခွင့်ကောင်းယူမှုမျိုး မဟုတ်တော့ပေ။</p> <p>ရှမ့်လန်သည် တရားမှတ်သည့် အခြေအနေသို့ ဝင်ရောက်ကာ ကျန်းရှဲ့၏ အဆင့်မြင့် နဂါးဉာဏ်အလင်း ပွင့်ခြင်း လုပ်ငန်းစဉ်ကို အကြိမ်ကြိမ် နားလည်သဘောပေါက်ရန် ကြိုးစားနေခဲ့၏။ စေ့စပ်သေချာမှု မရှိသေးပေ။ အကြောင်းမှာ ဘေးလူတစ်ယောက်အနေဖြင့် ထိုအရာကို လုံးဝ နားလည်သဘောပေါက်ရန်မှာ အမှန်တကယ် ခက်ခဲသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>ထို့ကြောင့် ရှမ့်လန်သည် အန္တရာယ် အများဆုံး စွန့်စားခန်းတစ်ခုကို ပြုလုပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူသည် ကျန်းရှဲ့၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ယာယီ ရယူလိုက်ပြီး ကျန်းရှဲ့၏ ဝိညာဉ်ကို အသုံးပြုကာ အဆင့်မြင့် နဂါး ဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်း ကို လေ့လာရန် ဖြစ်သည်။ ကြားရသည်မှာ ရိုးရှင်းသော်လည်း လက်တွေ့တွင်မူ အလွန် အန္တရာယ် များလှ၏။</p> <p>အကြောင်းမှာ ရှမ့်လန်သည် မိမိကိုယ်ကို လုံးဝ မေ့လျော့ထားပြီး မိမိကိုယ်ကိုယ် ကျန်းရှဲ့အဖြစ် လုံးဝ မှတ်ယူ ထားရန် လိုအပ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ယခင်က ရှမ့်လန်သည် ရန်သူများနှင့် တိုက်ခိုက်စဉ်၌ အနှစ်သက်ဆုံး နည်းလမ်းမှာ ရန်သူ၏အတွေးထဲသို့ မိမိကိုယ်ကိုယ် အစားထိုး ဝင်ရောက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>သို့သော်ငြား ထိုအရာမှာ သူတစ်ပါး၏ စိတ်နေရာ၌ တွေးတောခြင်းမျှသာ ဖြစ်သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူသည် မိမိကိုယ်ကို လုံးဝ စွန့်လွှတ်ရမှာ ဖြစ်ပြီး ကျန်းရှဲ့၏ စိတ်နှင့် ဝိညာဉ်ကို အသုံးပြုကာ အရာအားလုံးကို ခံစားရမည်။</p> <p>ရန်သူကို ဖျက်ဆီးလိုလျှင် ရန်သူကို အရင် နားလည်ရမည်ဟု ရှမ့်လန် အမြဲ ပြောလေ့ ရှိ၏။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူ အမှန်တကယ် လုံးဝ နားလည်ရတော့မည်။ ဤလုပ်ငန်းစဉ်သည် လွန်စွာ အန္တရာယ်များ၏။ မိမိကိုယ်ကိုယ် လုံးဝ မမေ့လျော့နိုင်ပါက လုံးဝ အစားထိုး ဝင်ရောက်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ အကယ်၍ မိမိကိုယ်ကိုယ် လုံးဝ မေ့လျော့သွားပြန်လျှင်လည်း ကျန်းရှဲ့၏ ဝိညာဉ်အမြင်အာရုံထဲမှ ပြန်လာနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>ကံကောင်းထောက်မစွာပင် နဂါးတစ်ကောင် ရှိနေခဲ့၏။ ရိလုံသည် ရှမ့်လန်နှင့် ဝိညာဉ် မျှဝေထားသောကြောင့် ကျောက်ဆူးသဖွယ် ဖြစ်လာနိုင်သည်။ ရှမ့်လန်၏ ဝိညာဉ် မည်မျှဝေးကွာစွာ လွင့်မျောသွားပါစေ၊ ပြန်လမ်း ရှိနေမည်။</p> <p>ရှမ့်ရိလုံသည်လည်း ဤအချက်ကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။ မူလက တံခါးရှေ့တွင် ပျင်းရိစွာ လှဲလျောင်းနေပြီး ခွေးပေါက်လေး တစ်ကောင်ကဲ့သို့ လျှာထုတ်ထားရန်သာ လိုတော့သည့် အနေအထား ဖြစ်၏။</p> <p>ရှမ့်လန် မိမိကိုယ်ကိုယ် လုံးဝ မေ့လျော့ပြီး ကျန်းရှဲ့၏ ဝိညာဉ် အမြင်အာရုံထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားချိန်မှာတော့ ရှမ့်ရိလုံသည် ချက်ချင်းပဲ သတိရှိလာပြီး မိုင်တစ်ရာပတ်လည်ကို စောင့်ကြပ် ကြည့်ရှုရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ အကယ်၍ ဤဧရိယာအတွင်းသို့ ရန်လိုသော ကျူးကျော်သူ တစ်ဦးဦး ဝင်ရောက်လာပါက သူသည် ချက်ချင်းပဲ ဖြိုခွဲရေး မီးတောက်များကို ထုတ်လွှတ်ပြီး ပြာကျအောင် လုပ်ပစ်မည်။</p> <p>... ...</p> <p>ကျန်းရှဲ့၏ ဝိညာဉ်အမြင်အာရုံထဲသို့ ဝင်ရောက်လိုက်သည်နှင့် အရာအားလုံး လုံးဝ ကွဲပြားသွားတော့၏။ ထိုအပြစ်ရှိစိတ် နှင့် နာကျင်မှုတို့သည် ရှမ့်လန်ကို အသက်ရှူ၍မရနိုင်လောက်အောင် လုံးဝ ဖိနှိပ်ထားသည်။</p> <p>စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နာကျင်မှုနှင့် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နာကျင်မှုတို့သည် လုံးဝ မတူညီသော်လည်း အလွန် ဆင်တူ ကြသည်။ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာနာကျင်မှုတွင် အကန့်အသတ် ရှိပြီး အကန့်အသတ် ကျော်လွန်သွားပါက သတိလစ် သွားတတ်သည်။ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နာကျင်မှုသည်လည်း ထိုနည်းလည်းကောင်းပင်။</p> <p>ထိုအချိန်က ကျန်းရှဲ့သည် သူ၏ ချစ်သူ ဘုရင်မမီဒူဆာ လုံးဝ သေဆုံးသွားပြီဟု ထင်မှတ်ခဲ့သည်။ သူ၏ ဆရာသခင် ဆရာကြီး ခေးအော့စ်လည်း သေဆုံးသွားပြီဟု ထင်မှတ်ခဲ့သည်။ သူတို့သည် သာမန် ဝိညာဉ် စွမ်းအားကိုသာ စတေးခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူ မသိခဲ့ဘဲ အရာအားလုံးကို စတေးခဲ့သည်ဟု သူ ထင်မှတ်ခဲ့၏။</p> <p>ဤသို့သော အစွန်းရောက် နာကျင်မှုနှင့် အပြစ်ရှိစိတ်များအတွင်း၌ပင် သူသည် အဆင့်မြင့် နဂါး သဘောတရားကို စတင် နားလည်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် မရေမတွက်နိုင်သော နှစ်ကာလများ တိုင်အောင် သူ၏ အရင်းနှီးဆုံး လူနှစ်ဦး သေဆုံးသွားပြီဟု ခံစားခဲ့ရသည်။</p> <p>ပထမတွင် နာကျင်မှု၊ ထို့နောက် ထုံထိုင်းမှု၊ ထို့နောက် အကျင့်တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ထိုလူနှစ်ဦး၏ သေဆုံးခြင်းကို ထာဝရ အမှန်တရား တစ်ခုအဖြစ် သူ သတ်မှတ်ခဲ့၏။</p> <p>ပြန်လည် နိုးထလာချိန်မှာတော့ ထိုလူနှစ်ဦး မသေဆုံးသေးကြောင်း သိရှိလိုက်ရ၏။ ထိုအရာသည် မရေမတွက် နိုင်သော နှစ်ကာလများစွာ သူ ခံစားသိရှိထားသော အမှန်တရားနှင့် ကိုက်ညီမှု မရှိတော့ပေ။ ထို့ကြောင့် အေးစက်ပြီး နှလုံးသားမဲ့သော ကျန်းရှဲ့သည် ထိုလူနှစ်ဦးကို လုံးဝ ကျောက်ဖြစ်ရုပ်ကြွင်းအဖြစ် ပိတ်လှောင် လိုက်သည်။ ဤသည်မှာ ပြီးပြည့်စုံသော လုပ်ငန်းစဉ် ဖြစ်သည်။</p> <p>အဆုံးမဲ့သော နာကျင်မှုနှင့် အပြစ်ရှိစိတ်တို့သည် ကျန်းလီ၏ အဆင့်မြင့် နဂါးဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်း လုပ်ငန်းစဉ် တစ်လျှောက်လုံးတွင် စီးဆင်းနေခဲ့သည်။ လူတစ်ယောက်သည် နာကျင်မှုနှင့် အပြစ်ရှိစိတ်ကို စတင် ခံစားလာရပြီး လက်မလွှတ်နိုင်၊ ပြန်လည် မထူထောင်နိုင်တော့လျှင် ကျဆုံးခြင်း ချောက်ကမ်းပါးနှင့် မဝေးတော့ပေ။</p> <p>ဤသည်မှာ ရှမ့်လန်နှင့် ကျန်းလီတို့၏ အဆင့်မြင့် နဂါးဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်း လုပ်ငန်းစဉ်ကြားမှ သေးငယ်သော ကွာခြားချက် ဖြစ်သည်။ တော်ဝင်ကပ်ဘေး ဉာဏ်ပညာဘုရင်၊ နဂါးမယ်တော်နှင့် ဘုရင်မ မီဒူဆာတို့သည် ရှမ့်လန်နှင့် ရင်းနှီးသူများ မဟုတ်ကြပေ။ မိသားစုလည်း မဟုတ်ကြချေ။</p> <p>ထို့ကြောင့် သူတို့ ရှမ့်လန်အတွက် ဝိညာဉ် စတေးချိန်မှာတော့ ရှမ့်လန်သည် စိတ်လှုပ်ရှားခဲ့ရသည်၊ ကျေးဇူးတင်ခဲ့ရသည်၊ တာဝန်၊ ဝတ္တရားစိတ်တို့ဖြင့် ပြည့်နှက်ခဲ့ရသည်။</p> <p>အတိုချုပ်ပြောရလျှင် သူ၏ နှလုံးသားသည် ကောင်းမွန်သည်ဟု ခံစားခဲ့ရသည်။ စတေးခံရသူများမှာ မိသားစုဝင် မဟုတ်သဖြင့် သူသည် နာကျင်မှု သို့မဟုတ် အပြစ်ရှိစိတ်ကို မခံစားခဲ့ရပေ။</p> <p>ထို့ကြောင့် ရှမ့်လန်နှင့် ကျန်းရှဲ့တို့၏ အဆင့်မြင့် နဂါးဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်း လုပ်ငန်းစဉ်သည် အတိအကျ တူညီနေသော်လည်း စွမ်းအင်သလင်းကျောက်မှာမူ ကွဲပြားနေခဲ့၏။ ကျန်းရှဲ့၏ ငရဲသလင်းကျောက်သည် ဖျက်ဆီးခြင်းနှင့် အေးစက်မှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p>ရှမ့်လန်၏ အရာမှာမူ အလှတရား၊ နွေးထွေးမှုနှင့် တာဝန်သိစိတ်တို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ ရှမ့်လန်သည် လောက၏ သက်စောင့်စွမ်းအားကို မဝါးမျိုလိုရုံသာမက သူ၏ သလင်းကျောက်ကိုလည်း မဝါးမျိုလိုပေ။</p> <p>ထို့ကြောင့် ရှမ့်လန် နားလည်သဘောပေါက်ခဲ့သော စွမ်းအင်ကို တရားဝင် အမည်အသစ် ပေးရန် အချိန်တန်ပြီ ဖြစ်သည်။ ကျန်းလီ၏ အရာမှာ ငရဲသလင်းကျောက်ဖြစ်ရာ ရှမ့်လန်၏ အရာမှာ ကောင်းကင်သလင်းကျောက် ဖြစ်မည်လား။</p> <p>... ...</p> <p>ဝိညာဉ်ကမ္ဘာ အတွင်း မရေမတွက်နိုင်သော နှစ်ကာလများ ကုန်ဆုံးပြီးနောက် ရှမ့်လန်၏ ကျန်းရှဲ့ (ကျန်းလီ) အပေါ် နားလည်မှုသည် နှိုင်းယှဉ်၍ မရနိုင်လောက်အောင် စေ့စပ်သေချာသွားပြီဟု ယူဆနိုင်သည်။ ရန်သူကို အနိုင်ယူရန် ရန်သူကို အရင် နားလည်ရမည်။ ဤအဆင့်ကို ပြီးပြည့်စုံစွာ ပြီးမြောက်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>သို့သော်ငြား မလုံလောက်သေးပေ။ ရန်သူကို နားလည်ပြီးနောက် မိမိကိုယ်ကို စေ့စပ်သေချာစွာ နားလည်ရပေမည်။ သူ့ကိုသိ ကိုယ့်ကိုသိမှ စစ်ပွဲတိုင်းတွင် အောင်နိုင်မည် မဟုတ်ပါလား။ ထိုသို့ဆိုလျှင် ရှမ့်လန်သည် မိမိကိုယ်ကို လုံလောက်အောင် နားလည်ပါရဲ့လား။</p> <p>မဟုတ်ပေ။ သူသည် မိမိကိုယ်ကို လုံးဝ နားမလည်သေးပေ။ စကားပုံတစ်ခု ရှိသည်။ မိမိကိုယ်ကို ကြည့်လျှင် ရှင်းလင်းစွာ မြင်ရမည် မဟုတ်။ ရန်သူကသာ သင့်ကို အမှန်တကယ် နားလည်နိုင်သည်။ ရှမ့်လန်သည် မိမိကိုယ်ကို လေ့လာရန် မိမိ၏ အမြင်အာရုံကို အသုံးပြုရမည်သာမက မိမိကိုယ်ကို လေ့လာရန် ရန်သူ၏ အမြင်အာရုံကိုပါ အသုံးပြုရမည်။</p> <p>ထို့ကြောင့် ရှမ့်လန်သည် ကျန်းရှဲ့၏ ဝိညာဉ် အမြင်အာရုံထဲမှ ထွက်ခွာခြင်း မရှိသေးပေ။ ထိုအစား ကျန်းရှဲ့၏ ဝိညာဉ် ရှုထောင့်ကို ဆက်လက် အသုံးပြုကာ ရှမ့်လန်၏ အဆင့်မြင့် နဂါးဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်း လုပ်ငန်းစဉ်ကို လေ့လာနေခဲ့သည်။</p> <p>တောင်၏ မျက်နှာသွင်ပြင် အစစ်အမှန်ကို မသိရခြင်းမှာ ထိုတောင်ပေါ်တွင် ရောက်ရှိနေသောကြောင့်ပင် ဖြစ်၏။ ရှမ့်လန် အဆင့်မြင့် နဂါးဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်း ပြုလုပ်စဉ်က သူ၏ ဝိညာဉ်သည် စတေးခံလိုက် ရသူများ၏ ဝိညာဉ်များကို နားလည်သဘောပေါက်ရန်၊ ထိုသူတို့၏ သေဆုံးခြင်း လုပ်ငန်းစဉ်ကို နားလည်ရန်ပင်။ ထို့နောက် ပြန်လည် စီစဉ်ပေါင်းစပ်ပြီး နိဗ္ဗာန ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းကို ရယူရန် ကြိုးစားခဲ့၏။</p> <p>သို့သော်ငြား လုပ်ငန်းစဉ် တစ်လျှောက်လုံးတွင် ရှမ့်လန်သည် သူ၏ ဝိညာဉ် ပြောင်းလဲမှုများကို မမြင်တွေ့ နိုင်ခဲ့ပေ။ မှန်ထဲတွင် မိမိမျက်နှာကို မကြည့်သကဲ့သို့ပင်။ မှန်ထဲတွင် မိမိကိုယ်ကို ကြည့်လျှင်ပင် မိမိရုပ်သွင် အစစ်အမှန်ကို မြင်ရသည် မဟုတ်ပေ။ အကြောင်းမှာ ဦးနှောက်သည် မိမိကိုယ်ကို အလှဆင် ပေးထားသောကြောင့် မှန်ထဲမှပုံရိပ်သည် အခြားသူများ၏ မျက်လုံးထဲတွင် မြင်ရသည်ထက် ၁၀ ရာခိုင်နှုန်းခန့် ပိုမို လှပနေတတ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>ထို့ကြောင့် ကျန်းရှဲ့၏ ဝိညာဉ်အမြင်အာရုံထဲတွင် သူသည် ရှမ့်လန်၏ အဆင့်မြင့် နဂါးဉာဏ်အလင်း ပွင့်ခြင်းကို ပိုမို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နိုင်သည်။ အဆုံးမဲ့သော နှစ်ကာလများ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။</p> <p>လက်တွေ့တွင် အချိန်မည်မျှ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီနည်း။ သူ မသိပေ။ သို့သော်ငြား ဝိညာဉ်တည်နေရာထဲတွင်မူ မရေမတွက်နိုင်သော နှစ်ကာလများ ဖြစ်သည်။</p> <p>အဆင့်မြင့် နဂါးဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်းသည် လွန်စွာ ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော လုပ်ငန်းစဉ် ဖြစ်သည်။ စကြဝဠာ တစ်ခု၏ ပျက်သုဉ်းခြင်းနှင့် မွေးဖွားခြင်းကဲ့သို့ပင်။ အတွင်းဘက်ရှိ အာကာသသည် ကျယ်ပြောလှပြီး အကန့်အသတ် မရှိသောကြောင့် မည်သည့်နေရာကို ကြည့်ရမည်ကိုပင် မသိနိုင်ပေ။</p> <p>ပထမအကြိမ်၊ ဒုတိယအကြိမ်၊ တတိယအကြိမ်... စုစုပေါင်း ကိုးကြိမ်ကြာပြီးနောက် ကျန်းရှဲ့၏ အမြင်အာရုံထဲတွင်ပင် ရှမ့်လန်၏ အဆင့်မြင့် နဂါးဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်းနှင့် ပတ်သက်သည့် သဲလွန်စ တစ်စုံတစ်ရာကို ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။</p> <p>သူနှင့် ကျန်းရှဲ့၏ အဆင့်မြင့် နဂါးဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်းကြားတွင် ကွာခြားချက် တစ်ခုတည်းသာ ရှိသည်။ တစ်ခုသည် နာကျင်မှုနှင့် အပြစ်ရှိစိတ်တို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး အခြားတစ်ခုသည် ကျေးဇူးတရား၊ ပျော်ရွှင်မှု တို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သို့သော်ငြား ဤအချက်သည် ဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်း နှစ်မျိုး ကွာခြားကြောင်း ကိုသာ သက်သေပြနိုင်၏။ ပြဿနာ၏ အရင်းအမြစ်ကို ဆုံးဖြတ်၍ မရနိုင်ပေ။ ဤအချက်ကို အားကိုးရုံဖြင့် သူသည် ကျန်းလီကို အနိုင်မယူနိုင်သေးပေ။</p> <p>ပျော်ရွှင်ခြင်းနှင့် ကျေးဇူးတရားဆိုသည်မှာ နားထောင်၍ ကောင်းလှပေသည်။ တရားမျှတမှုသည် မကောင်းမှုအပေါ် သေချာပေါက် အောင်နိုင်လိမ့်မည် ဆိုသကဲ့သို့ပင်။</p> <p>သို့သော်ငြား လက်တွေ့တွင်မူ ထိုသို့ မဟုတ်ပေ။  ရှမ့်လန်၏ လက်ရှိ တာဝန်မှာ တရားမျှတစွာဖြင့် မကောင်းမှုကို အနိုင်ယူရန် ဖြစ်သော်လည်း တရားမျှတမှု ခေါင်းစဉ်တပ်လိုက်ရုံဖြင့် လုံလောက်ပြီဟု သတ်မှတ်မရနိုင်ပေ။ အခြား ကွာခြားချက်တစ်ခုကို ရှာဖွေရပေမည်။ သူနှင့် ကျန်းလီကြားမှ ကွာခြားချက်၊ သူတို့၏ အဆင့်မြင့် နဂါးဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်းကြားမှ စစ်မှန်သော ကွာခြားချက်ကို ရှာဖွေရမည်။</p> <p>စုစုပေါင်း ဆယ့်ငါးကြိမ် ရှိပြီ ဖြစ်၏။ နောက်ဆုံးတွင် တွေ့ရှိသွားခဲ့သည်။ ရှမ့်လန်သည် သူ၏ ဝိညာဉ် နက်ရှိုင်းရာ တစ်နေရာတွင် တစ်စုံတစ်ခုကို တွေ့ရှိလိုက်သည်။</p> <p>မမြင်နိုင်၊ မထိတွေ့နိုင်၊ မခံစားနိုင်သော အရာတစ်ခုပင်။ ဤသည်မှာ လွန်စွာ ဆန်းကြယ်သော ခံစားမှုမျိုး ဖြစ်သည်။ ဤအရာသည် ရှမ့်လန် ဝိညာဉ်၏ ဗဟိုချက်တွင် ရှိနေပြီး တည်ရှိနေကြောင်းကို သူ သိနေသည်။ သို့သော်ငြား ဝိညာဉ် အာရုံခံနိုင်စွမ်း အရ ဖြစ်စေ၊ ဝိညာဉ် အမြင်အာရုံ အရ ဖြစ်စေ တည်ရှိမနေပြန်ပေ။</p> <p>ဤအရာသည် အခြားသော ဒိုင်မင်းရှင်းတစ်ခုမှ အရာဝတ္ထု တစ်ခုနှင့် တူနေသည်။ ဤအရာသည် နဂါးနတ်ဘုရား အပိုင်းအစနှင့် လွန်စွာ တူညီ၏။ ရှမ့်လန်သည် နဂါးကို နိဗ္ဗာန ပြန်လည်မွေးဖွားရန် ကူညီပေးစဉ်က နဂါးဝိညာဉ်၏ ဗဟိုချက်တွင် တစ်စုံတစ်ခုကို တွေ့ရှိခဲ့ဖူးသည်။ ထိုအရာသည်လည်း ရှာဖွေ၍ မရ၊ ထိတွေ့၍ မရသော်လည်း တည်ရှိနေကြောင်း သူ သိခဲ့သည်။ ရှေးဟောင်း လူသားများက ဤအရာကို နဂါးနတ်ဘုရား အပိုင်းအစဟု ခေါ်ဝေါ်ကြပြီး နတ်ဘုရား အပိုင်းအစဟုလည်း ခေါ်ကြသည်။</p> <p>ဤအရာရှိနေသဖြင့် နဂါးဝိညာဉ်သည် မသေနိုင် မပျောက်ပျက်နိုင် ဖြစ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤအရာ ရှိနေသဖြင့် ရှမ့်လန်အနေဖြင့် နဂါးဝိညာဉ်ကို နိဗ္ဗာန ပြန်လည်မွေးဖွားစေရန် အထူး လွယ်ကူနေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ရှမ့်လန် တွေ့ရှိခဲ့လေပြီ။ ဤအရာသည် ကျန်းလီကို အနိုင်ယူနိုင်မည့် ရှမ့်လန်၏ သော့ချက် ဖြစ်သည်။ သူ၏ အဆင့်မြင့် နဂါးဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်းသည် ကျန်းလီထက် အနည်းငယ်မျှ မြင့်မားနေပုံရ၏။</p> <p>ထိုသို့ဆိုလျှင် ဤပစ္စည်းကို မည်သူ ချန်ထားခဲ့သနည်း။ နဂါးမယ်တော်လား။ သို့မဟုတ် ဆရာကြီး ခေးအော့စ်လား။ သို့သော်ငြား ဤအရာသည် ကျန်းလီကို အနိုင်ယူရန် သော့ချက် ဖြစ်ရုံသာမက အန္တိမ နဂါး ဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်းဆီသို့ တက်လှမ်းနိုင်မည့် လှေကားထစ် တစ်ခုလည်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save