Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၁၃၈၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>နုရှောင့်မြို့၏ လူဦးရေသည် ဤမျှ များပြားနေပြီလား။ ဤနေရာ၌ အနည်းဆုံး လူတစ်သန်းလောက် ရှိနိုင်ပြီး ထို့ထက်တောင် ပိုများနိုင်သည်ဟု ရှမ့်လန် ခန့်မှန်းမိလိုက်သည်။ သူသည် ရှေးဟောင်းအကျဉ်းထောင်ထဲတွင် ငါးနှစ်ကြာ တရားမှတ်နေခဲ့သော်လည်း ဤငါးနှစ်အတွင်း ဤမျှ လူအများအပြား မွေးထုတ်ပေးနိုင်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။ မိုကျင်းနှင့် အက်ကွဲကြောင်းမှ လူဦးရေ ပေါင်းလိုက်လျှင်ပင် ၅၀၀,၀၀၀ ကျော်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>ရှမ့်လန်သည် ဧရာမနဂါးကြီးကို စီးနင်းကာ စွမ်းအင် အကာအကွယ် အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ပြီး တော်ဝင်ချန် နန်းတော်သစ် အတွင်းသို့ ဆင်းသက်လိုက်သည်။ တော်ဝင်ချန်နန်းတော်သည် မကြီးမားလှပေ။ ဧကနှစ်ထောင်ခန့်သာ ရှိသော်လည်း ဂန္ထဝင် အလှတရားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။</p> <p>ရှမ့်လန်ကို မြင်လိုက်ရချိန်မှာတော့ ကျိုးရှီ၊ ကျူးဟုန်ရွှဲ့၊ မင်းသမီး ကျိရွှမ်၊ ရှယ်လီနှင့် အခြားသော အင်ပါယာ သစ္စာခံများသည် အစပထမတွင် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားကြသော်လည်း ချက်ချင်းပဲ ဝမ်းသာအယ်လဲ ဖြစ်သွားကြသည်။</p> <p>... ...</p> <p>မင်းသမီးနင်ဟန်က ရှင်းပြနေ၏။ “နုရှောင့်မြို့တစ်ခုလုံးကို အပြီးသတ် တည်ဆောက်ဖို့နဲ့ နျူကလီးယား စွမ်းအင်ဗဟိုချက် အလုံအလောက် ထုတ်လုပ်ဖို့ စုစုပေါင်း သုံးနှစ် ကြာခဲ့ပါတယ်။ ဒါတင် မကပါဘူး။ ကျွန်မတို့ အနေနဲ့ ဟောင်းနွမ်းနေတဲ့ သတ္တုဟိုက်ဒရိုဂျင် စွမ်းအင်ဗဟိုချက်ကို လုံးဝ စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီး စွမ်းအင်ဖြန့်ဝေမှု စနစ် အသစ်စက်စက်ကို အသုံးပြုနေပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ သတ္တုဟိုက်ဒရိုဂျင် စွမ်းအင်ဗဟိုချက်က အသုံးဝင်တုန်းပါပဲ။ အရန် စွမ်းအင်အရင်းအမြစ်အနေနဲ့ နျူကလီးယား စွမ်းအင်ဗဟိုချက် ချို့ယွင်းသွားရင် အဲဒီထဲမှာ သိုလှောင်ထားတဲ့ စွမ်းအင်ကို အစားထိုး သုံးစွဲနိုင်မှာပါ။”</p> <p>သူမက ဆက်ပြောသည်။ “ဒါနဲ့ အရှင်ကို ပြောရအုံးမယ်။ အရှင်ရဲ့သားတော်... အင်ပါယာတက္ကသိုလ်ရဲ့ ဒုတိယအဓိပတိ ဂရက်ဂိုရီက သုတေသန အသစ်တစ်ခု စတင်နေပါပြီ။ ခေတ်ရှေ့ပြေးတဲ့ သုတေသန တစ်ခုပါ။ သလင်းဦးနှောက်ဆိုတဲ့ တွက်ချက်မှု အရမ်းမြန်တဲ့ စက်ပစ္စည်း တစ်မျိုးကို စမ်းသပ်နေတာပါ။</p> <p>အဓိကအားဖြင့် နဂါးသလင်းကျောက်၊ လျှို့ဝှက်ရွှေနဲ့ နဂါးသွေး ရိုးတွင်းခြင်ဆီတို့နဲ့ ပြုလုပ်ထားတာပါ။ လောလောဆယ် ဒုတိယမျိုးဆက်အထိ ရောက်နေပါပြီ။ စွမ်းအင် ဖြန့်ဝေမှု စနစ်အတွက် အသုံးပြုနေပါတယ်။ အဆောက်အအုံ တစ်ခုချင်းစီ လိုအပ်တဲ့ စွမ်းအင်ကို တိကျစွာ ထိန်းချုပ်ပေးနိုင်ပါတဲ့ စွမ်းအင် သလင်းဦးနှောက် ဖြစ်နေပါပြီ။”</p> <p>မင်းသမီးနင်ဟန်၏ စကားကို ကြားလိုက်ရချိန်မှာတော့ ရှမ့်လန် ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားရ၏။</p> <p><strong>‘ငါက ဒီလောက် ဉာဏ်ကြီးတဲ့ သားတစ်ယောက် မွေးထားတာလား။ သူ့နာမည်က ဂရက်ဂိုရီ မဟုတ်ဘဲ အိုင်းစတိုင်း ဖြစ်သင့်တယ်။’</strong></p> <p>ဤသားတော်သည် နျူကလီးယားနှင့် ဟိုက်ဒရိုဂျင်ဗုံး ဖန်တီးမှုကို ပြီးမြောက်စေရုံသာမက သလင်းဦးနှောက် တဖြစ်လည်း ကွန်ပျူတာများ ကိုပါ သုတေသန ပြုလုပ်ရန် ပြင်ဆင်နေသည်လား။ ကမ္ဘာမြေမှ ခေတ်သစ် ကွန်ပျူတာများ၏ ဖခင်မှာ ဗြိတိန် သင်္ချာပညာရှင် တူရင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် ၁၉၄၀ ခုနှစ်များတွင် ရှေးအကျဆုံး ကွန်ပျူတာကို တီထွင်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။</p> <p>မင်းသမီးနင်ဟန်သည် စာရွက်စာတမ်းများကို ဖတ်ရှုရင်း ရှမ့်လန်နှင့် စကားပြောနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ရှမ့်လန်သည် သူ၏ရင်ခွင်ထဲတွင် ကလေးမလေးတစ်ဦးကို ပွေ့ချီထားသည်။ ဤသည်မှာ နင်ဟန်နှင့် ရသော သူ၏အငယ်ဆုံး သမီးလေးဖြစ်ပြီး အသက် လေးနှစ်ကျော်သာ ရှိသေးသည်။ လွန်စွာ ချစ်စရာကောင်းပြီး လှပသော ကလေးမလေး ဖြစ်ကာ မိခင်နှင့် တူပြီး လွန်စွာ အစားပုပ်၏။</p> <p>ပုံမှန်အားဖြင့် အသက်လေးနှစ်အရွယ်တွင် ကလေးအဆီများ ပျောက်ကွယ်သွားသင့်ပြီ ဖြစ်သော်လည်း ဤကလေးမလေးသည် ဖက်တီးလေး ဖြစ်နေဆဲဖြစ်ပြီး ပွေ့ချီထားရသည်မှာ လေးလံလှသည်။ သူမသည် ဘယ်လက်တွင် ကိတ်မုန့်တစ်ဖဲ့၊ ညာလက်တွင် သစ်သီးတစ်လုံး ကိုင်ထားပြီး ဘေးနားတွင် မည်သူမှ မရှိသကဲ့သို့ စားသောက်နေသည်။</p> <p>ဤသည်မှာ ရှမ့်လန် သူမကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမသည် မင်းသမီးလေးရှမ့်မီ ပုံစံ ဆွဲပေးထားသော မင်းသမီးဝတ်စုံလေးကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ရှမ့်လန်၏ ပေါင်ပေါ်တွင် သက်သောင့်သက်သာ ထိုင်နေ၏။ လူစိမ်းကို လုံးဝ ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိပေ။</p> <p>“သမီးလေး...”</p> <p>“ဖေဖေ...” ကလေးမလေးက မော့ကြည့်ပြီး သူမ၏ ဖက်တီးမျက်နှာလေးဖြင့် ရှမ့်လန်ကို ရယ်ပြလိုက်သည်။</p> <p>“ဖေဖေ တစ်ကိုက်လောက် စားလို့ ရမလား။”</p> <p>“ဖေဖေ... ကိတ်မုန့်က သမီး တံတွေးတွေ ပေနေပြီ။ ဖေဖေ တကယ် စားချင်လို့လား။”</p> <p>“ဟမ်…”</p> <p>ကလေးမလေးက ကိတ်မုန့်၏ ကျန်တစ်ဝက်ကို ရှမ့်လန် ပါးစပ်ထဲ ထိုးထည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “အင့်... ဒီတစ်ဖက်က တံတွေး မပေဘူး။”</p> <p>ထို့နောက် ကလေးမလေးက တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်သည်။ အေးစက်ပြီး မာနကြီးသော မိခင် နင်ဟန်နှင့် လုံးဝ မတူပေ။</p> <p>ရှမ့်လန်က ပြောလိုက်၏။ “နင်ဟန်... မင်း သူ့ကို ဒီအတိုင်း စားခိုင်းထားတာလား။ နည်းနည်း ဝ မနေဘူးလား။”</p> <p>နင်ဟန်က ပြောလိုက်သည်။ “ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ဝတဲ့ မင်းသမီးလေး ဖြစ်တော့ မကောင်းဘူးလား။ သူ့ကို ကျွန်မလို ဖြစ်စေချင်လို့လား။ ကျွန်မ မွေးတည်းက တစ်ခါမှ သက်တောင့်သက်သာ မနေခဲ့ရဘူး။ တစ်သက်လုံး ဘာပူပန်စရာ မရှိဘဲ နေရတာ ကောင်းတာပေါ့။”</p> <p>ရှမ့်လန် ခေါင်းငုံ့ပြီး သမီးငယ်လေးကို ကြည့်လိုက်၏။ မျက်လုံးဝိုင်းဝိုင်းလေးများထဲတွင် ဉာဏ်ရည် ဉာဏ်သွေးများ ပြည့်နှက်နေ၏။</p> <p>“ဒါပေမဲ့ သမီးလေးက လေးနှစ်ကျော်နေပြီ။ နာမည်တောင် မရှိသေးတာတော့ မကောင်းဘူး မဟုတ်လား။”</p> <p>“ကောင်းပါတယ်။ နာမည်ပြောင် ရှိရင် ပြီးတာပါပဲ။”</p> <p>မှန်ပေသည်။ ရှမ့်လန်၏ အငယ်ဆုံး သမီးလေးသည် ယခုထိ တရားဝင် နာမည် မရှိသေးပေ။ အခြားသူများက သူမကို နန်နန်ဟုသာ ခေါ်ကြသည်။</p> <p>“သူ့မှာ နာမည်တော့ ရှိဖို့ လိုသေးတယ်။”</p> <p>“ဒါဆို ရှမ့်နန်နန် လို့ ခေါ်လိုက်”</p> <p>“ဟမ်... ပေါ့ပေါ့ပါးပါး နိုင်လွန်းမနေဘူးလား။”</p> <p>နင်ဟန်က ပြောလိုက်သည်။ “နာမည်က ပေါ့ပါးလေ ဘဝက ပျော်ရွှင်လေပဲ။”</p> <p>ဤလွှဲမှားသည့် အယူအဆက မည်သည့်နေရာက ရလာမှန်း မသိပေ။ ကလေးမလေးက လုံးဝ ဂရုမစိုက်ပေ။ နန်နန် ဆိုသည့် နာမည်က အလွန် ကောင်းသည်ဟု သူမလည်း ထင်နေပုံ ရသည်။ နင်ဟန် သူမကို မွေးဖွား ပြီးနောက် အခြေခံအားဖြင့် ကိုယ့်ဘာသာ ကြီးပြင်းစေခဲ့သည်။ ဤဘဝတွင် သူမ အလွန် ပင်ပန်း ခဲ့သောကြောင့် သမီးဖြစ်သူကို မည်သည့် ဝန်ထုတ်ဝန်ပိုးမှမရှိသော ဘဝမျိုးဖြင့် နေထိုင်စေလိုခြင်း ဖြစ်ပေမည်။</p> <p>ရုတ်တရက် ကလေးမလေး၏ ဝဖိုင့်နေသော ကိုယ်လုံးလေး လှုပ်ရမ်းသွားပြီး အောက်ဆင်းချင်လာသည်။ “မမ... မမ..”</p> <p>ထို့နောက် ကလေးမလေးသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းပြီး ဘဲပေါက်လေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ တံခါးပေါက်ဆီသို့ ပြေးထွက်သွားသည်။ သူမသည် တစ်စုံတစ်ယောက်နှင့် ဝင်တိုက်မိသွား၏။ မင်းသမီး ရှမ့်မီနှင့် မင်းသမီး ယောင်ယောင်တို့ ဖြစ်ကြသည်။</p> <p>ကလေးမလေးသည် မင်းသမီးလေးရှမ့်မီ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်လိုက်ပြီးနောက် ကိတ်မုန့်ပေနေသော ပါးစပ်လေးကို စူကာ ယောင်ယောင်၏ပါးကို နမ်းလိုက်သည်။ ငါးနှစ် ကြာပြီးနောက် မင်းသမီးလေးရှမ့်မီသည် အနည်းငယ် အရွယ်ရောက်လာပုံ ရသော်လည်း ယောင်ယောင်မှာမူ လုံးဝ မပြောင်းလဲသေးပေ။ ၁၆ နှစ်၊ ၁၇ နှစ် အရွယ်အတိုင်း ရှိနေဆဲပင်။</p> <p>“ဖေဖေ” သမီးနှစ်ယောက်က ရှမ့်လန်ကို ကြည်နူးစွာ ကြည့်လိုက်ကြ၏။</p> <p>“ဟေ...”</p> <p>အစ်မနှစ်ယောက် ရောက်လာသည်ကို မြင်ချိန်မှာတော့ ကလေးမလေး ရှမ့်နန်နန်သည် အစားစားခြင်းကို ရပ်လိုက်သည်။ သူတို့သုံးဦးသား ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းကာ ဓာတ်ပုံအယ်လ်ဘမ် တစ်ခုကို ကြည့်နေကြသည်။ ယောင်ယောင်က သူမကို အဖော်ပြု၍ ကြည့်ပေးနေပြီး ရှမ့်မီက သူမ၏ စူထွက်နေသော ဗိုက်လေးကို ပွတ်ပေးနေ၏။ သူမ အနည်းငယ် အစားများသွားပုံ ရသည်။</p> <p>ရှမ့်မီက ဂုဏ်ယူစွာ ပြောလိုက်၏။ “ဖေဖေ... သမီး အင်ပါယာ တက္ကသိုလ်မှာ တွဲဖက်ပါမောက္ခ ဖြစ်နေပြီ။ မမ ယောင်ယောင်က စာရေးဆရာ ဖြစ်နေပြီ။ သူ့စာအုပ်တွေက အင်ပါယာတစ်ခုလုံးမှာ နာမည်ကြီးနေတယ်။ နုရှောင့်မြို့မှာတင် မကဘူး။ ဟိုဘက်မှာလည်း စာဖတ်ပရိသတ်တွေ အများကြီး ရှိတယ်။”</p> <p>ရှမ့်လန် သိပြီးသား ဖြစ်၏။ အကြောင်းမှာ နင်ဟန်၏အိမ်ရှိ စာအုပ်စင်ပေါ်တွင် ယောင်ယောင်၏ လက်ရာအချို့ ရှိနေသောကြောင့်ပင်။</p> <p>ဂရက်ဂိုရီ၏ ပုံစံအရ ဤသလင်းဦးနှောက်သည် အနာဂတ်တွင် နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း အဆင့်မြှင့်တင်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် အချက်တစ်ချက် ရှိသေးသည်။ ကမ္ဘာမြေရှိ ၁၉၅၀ ခုနှစ်များက ကွန်ပျူတာများသည် လွန်စွာ ကြီးမားလှသည်။ သို့သော်ငြား သူ၏ ရှေ့မှောက်ရှိ သလင်းဦးနှောက်သည်ကား ကုဗမီတာ တစ်ခုထက်ပင် ငယ်သေး၏။ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လျှင် လွန်စွာ ခေတ်မီနေပြီ ဖြစ်သည်။ ဤသားတော်သည် တကယ်ကို ဂုဏ်ယူစရာ ကောင်းလှသည်။</p> <p>“ဂရက်ဂိုရီ... မင်းက ဖေဖေ့ကို တကယ် ဂုဏ်ယူစေတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ မင်း အိမ်ထောင်ပြုသင့်ပြီလို့ မထင်ဘူးလား။ မင်း အသက် ၃၅ နှစ်တောင် ရှိနေပြီ။ မင်းအဖေ ငါ့တုန်းကဆိုရင် ၁၉ နှစ်နဲ့ အိမ်ထောင်ပြုခဲ့တာ။”</p> <p>ဂရက်ဂိုရီက ပြောလိုက်၏။ “ကျုပ် အိမ်ထောင်ရေးအတွက် ဖြုန်းစရာ အချိန် တကယ် မရှိပါဘူး။”</p> <p><strong>‘ဟေ</strong><strong>... </strong><strong>မင်းက တယ်ဟုတ်ပါလား။ အိမ်ထောင်ပြုဖို့ အချိန်တောင် မပေးနိုင်ဘူးပေါ့။’</strong></p> <p>ရှမ့်လန် မရှိသည့် ငါးနှစ်တာ ကာလအတွင်း ယောင်ယောင်နှင့် ရှမ့်မီတို့သည် သူ့ကို အလွန် လွမ်းဆွတ်ခဲ့ ကြသည်။ ဤငါးနှစ်သည် လွန်စွာ ရှည်လျားသည်ဟု သူတို့ ခံစားခဲ့ကြရသည်။ သို့သော်ငြား ဤဂရက်ဂိုရီမှာမူ ငါးနှစ်ဆိုသည့် အချိန်အယူအဆ မရှိခဲ့ပေ။ အကြောင်းမှာ သူ၏ ကိုယ်ရောစိတ်ပါ သုတေသန လုပ်ငန်းထဲတွင် မြှုပ်နှံထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>“ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ပါရမီကို လက်ဆင့်ကမ်းဖို့ လိုတယ်။ ငါတို့ အင်ပါယာရဲ့ သိပ္ပံယဉ်ကျေးမှုနဲ့ ရှေးဟောင်း ယဉ်ကျေးမှုက နှစ်တစ်ရာ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရုံနဲ့ မလုံလောက်ဘူး။ နှစ်ရာချီ၊ နှစ်ထောင်ချီ ကြာရှည်ဖို့ လိုတယ်။”</p> <p>“တကယ်တော့ သားရဲ့မျိုးဆက်က ဉာဏ်ရည်မြင့်မားဖို့ ဖြစ်နိုင်ခြေဆိုတာ သိပ်မများပါဘူး။”</p> <p>“ဒါဆို ကလေးတွေ ဆက်မွေးပေါ့။ မင်းလို ဉာဏ်ကောင်းတဲ့ ကလေးတစ်ယောက် မွေးလာရင် ရပြီ။ မရမချင်း မွေးပေါ့။”</p> <p>ဂရက်ဂိုရီ ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။ “ဒါဆို စဉ်းစားကြည့်ပါ့မယ်။ မျိုးရိုးဗီဇ ပညာကို စပြီး သုတေသန လုပ်ကြည့်ပါ့မယ်။ ဒါက အသင့်တော်ဆုံး ဇနီးလောင်းကို ရှာဖွေရာမှာ အထောက်အကူ ဖြစ်စေမှာပါ။”</p> <p>သူ အသင့်တော်ဆုံးဟု ပြောလိုက်ခြင်းသည် အလှအပ မဟုတ်ဘဲ ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေးကို ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်မည်မှာ သေချာလှသည်။</p> <p>“ဒါဆို သား တစ်ရက်ကို သုံးနာရီခွဲထက် ပိုအိပ်လို့ မရတော့ဘူး။ မျိုးရိုးဗီဇ သုတေသနအတွက် အနည်းဆုံး တစ်နာရီလောက် အချိန်ပေးရလိမ့်မယ်။”</p> <p>ရှမ့်လန် ကြောင်အသွားပြန်၏။ <strong>‘ဒါဆို ကျန်တဲ့ ၁၉ နာရီခွဲကို မင်း ဘာလုပ်မှာလဲ။’</strong></p> <p>ဂရက်ဂိုရီသည် ယခုအခါ ဘာသာရပ် နှစ်ခုကို အဓိက သုတေသန ပြုလုပ်နေသည်။ တစ်ခုမှာ သလင်းဦးနှောက် ဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ခုမှာ နေရောင်ခြည် စွမ်းအင်ပေါင်းစပ်ခြင်း  ဖြစ်သည်။</p> <p>စကားပြောနေရင်း ဂရက်ဂိုရီသည် သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ကမ္ဘာထဲသို့ တစ်ဖန် နစ်မြုပ်သွားပြန်သည်။ သူ၏ လက်ထဲမှ ဘောပင်သည် မရပ်မနား ရေးဆွဲ မှတ်သားနေ၏။ အကြောင်းမှာ သူသည် သလင်းဦးနှောက်၏ ဖွဲ့စည်းပုံကို ပြန်လည် ပုံစံဆွဲနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် သူသည် လုံးဝ လျစ်လျူရှုသည့် အခြေအနေသို့ လျင်မြန်စွာ ဝင်ရောက်သွားတော့၏။</p> <p>ရှမ့်လန်သည် သူ့အနောက်တွင် ရပ်လျက် ကြည့်နေခဲ့သော်လည်း ဘာမှ ဝင်မပြောခဲ့ပေ။ တစ်နာရီကျော် ကြာပြီးနောက် ဂရက်ဂိုရီသည် အလိုအလျောက် လက်လှမ်းလိုက်ပြီး ကော်ဖီခွက်ကို ယူသောက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။ ရှမ့်လန် အလျင်အမြန်ပင် ပြင်းရှသော ကော်ဖီတစ်ခွက်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။</p> <p>“အင်း... ကျေးဇူးပါ။”</p> <p>ဂရက်ဂိုရီသည် ရှမ့်လန်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ လန့်သွား၏။ အဘယ်ကြောင့် သူ့လက်ထောက် မဟုတ်ဘဲ ဖခင် ဖြစ်နေရသနည်း။ ‘ဪ<strong>... </strong>ဖေဖေ စောစောက လာစကားပြောနေခဲ့တာပဲ။’</p> <p>ရှမ့်လန် ပြန်သွားပြီဟု သူ ထင်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် အမတ်ချုပ်ကြီး ကျိုးရှီသည် တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။ ရှမ့်လန်သည် ဂရက်ဂိုရီကို နှုတ်ဆက်ချင်သော်လည်း ဂရက်ဂိုရီသည် လုံးဝ အလုပ်ထဲနစ်မြုပ်သည့် အခြေအနေသို့ ဝင်ရောက်နေကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။</p> <p><strong>‘ထားလိုက်ပါတော့</strong> <strong>နှုတ်ဆက်နေစရာ မလိုတော့ပါဘူး။’</strong> ရှမ့်လန် ချက်ချင်း ထွက်ခွာလာခဲ့၏။</p> <p>ထိုအချိန်မှာမှ ဂရက်ဂိုရီသည် ခေါင်းမော့လာပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ဖေဖေ... ဖေဖေ ပြန်ရောက်လာလို့ သား ဝမ်းသာပါတယ်။ သားဆီ လာတွေ့လို့လည်း အရမ်း ဝမ်းသာပါတယ်။”</p> <p>ရှမ့်လန် ပြုံးပြီး တံခါးအပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့၏။</p> <p>ကျိုးရှီက ပြောလိုက်၏သည် “အရှင်... ကျန်းအင်ပါယာမြို့တော်က ဧည့်သည်တစ်ယောက် ရောက်နေပါတယ်။”</p> <p>ရှမ့်လန် ကြောင်အသွားသည်။ ‘ကျန်း အင်ပါယာ မြို့တော်က ဧည့်သည် ဟုတ်လား။ ဘယ်သူပါလိမ့်။’</p> <p>... ...</p> <p>ကျန်းအင်ပါယာ၏ အိမ်ရှေ့စံ ကျန်းမင်သည် တော်ဝင်ချန်နန်းတော်၏ စာကြည့်တိုက်အတွင်း၌ ပေါ်လာ၏။ “ဂါရဝပြုပါတယ် အရှင်ရှမ့်လန်”</p> <p>သူ အမှန်တကယ် ရောက်လာခဲ့သည်။ ကျန်းအင်ပါယာ၏ အိမ်ရှေ့စံ တစ်ဦးအနေဖြင့် သူသည် တော်ဝင်ချန်နိုင်ငံ၏ အကြီးမားဆုံး ရန်သူ ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့် နုရှောင့်မြို့ထဲသို့ ရုတ်တရက် ဝင်ရောက် လာရသနည်း။</p> <p>“ပြဿနာ တစ်ခုခု ရှိလို့လား။”</p> <p>“ဟုတ်တယ်။ ပြဿနာ တစ်ခု ရှိပါတယ်။”</p> <p>“ထိုင်ပါအုံး။” ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦးစလုံး ထိုင်လိုက်ကြသည်။</p> <p>“နုရှောင့်မြို့တော်က လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တွေအတွင်း ချဲ့ထွင်လာခဲ့တာကို အရှင်ရှမ့်လန် သိမှာပါ။ ကျုပ်တို့ဘက်က ဘာမှ တားဆီးခြင်း မရှိခဲ့ပါဘူး။ တကယ်တော့ လူအများအပြား နုရှောင့်မြို့ဆီ ထွက်ပြေး လာကြတာကိုလည်း ကျုပ်တို့ မတားဆီးခဲ့ပါဘူး။</p> <p>မကြာသေးမီက နုရှောင့်မြို့ဝန်ကြီးတွေက တော်ဝင်ချန်နိုင်ငံရဲ့ ဒုတိယ အမိုးခုံးမြို့တော် နုကျန့်နယ်မြေကို တည်ဆောက်သင့်၊ မသင့် ဆွေးနွေးနေကြပါတယ်။ ကျုပ်တို့ အမိန့်ထုတ်ပြန်ပြီးပါပြီ။ ကျန်းအင်ပါယာ အနေနဲ့ တားဆီးမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ခင်ဗျားတို့ နုကျန့်နယ်မြေမှာ မြို့တည်ချင်တည်နိုင်သလို ဒုတိယစွမ်းအင် အကာအကွယ် တည်ဆောက်ချင်လည်း တည်ဆောက်နိုင်ပါတယ်။”</p> <p>“ကျေးဇူးပါပဲ။”</p> <p>“ဒီလို လုပ်ရတဲ့ အကြောင်းရင်း တစ်ခုတည်း ရှိပါတယ်။ တော်ဝင်ချန်နိုင်ငံနဲ့ ကျန်းအင်ပါယာကြားက ကွဲပြားမှုကို နည်းသွားစေချင်လို့ပါ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျန်းအင်ပါယာရဲ့ မှတ်တမ်းတွေထဲမှာ အရှင်ရှမ့်လန်က ဧကရာဇ် ဖြစ်နေတုန်းပါပဲ။ အရှင်ကျန်းလီက ဘယ်တော့မှ ထီးနန်း မတက်ခဲ့သလို သူ့ကိုယ်သူ ဧကရာဇ် လို့လည်း မကြေညာခဲ့ပါဘူး။ သူက မြောက်ဝင်ရိုးစွန်းမှာပဲ အမြဲနေထိုင်ပြီး တောင်ဘက်ကို ခြေတစ်လှမ်းမှ မလှမ်းခဲ့ပါဘူး။”</p> <p>“ဟုတ်ပါတယ်။”</p> <p>“နောက် ၁၂ ရက် ကြာရင် အရှင်ရှမ့်လန် မြောက်ဝင်ရိုးစွန်းကိုသွားပြီး အရှင် ကျန်းလီကို တိုက်ခိုက်တော့မယ် မဟုတ်လား။”</p> <p>“ဟုတ်တယ်။”</p> <p>“ခင်ဗျားနဲ့ အရှင် ကျန်းလီကြားမှာ တစ်ယောက်ပဲ အသက်ရှင်နိုင်မယ် မဟုတ်လား။”</p> <p>“ဟုတ်ပါတယ်။”</p> <p>“ကျုပ် အင်ပါယာ မြို့တော်မှာ ရှိတုန်းက ရှမ့်ယီအနေနဲ့ပဲ အမြဲ ပေါ်လာတတ်တာ ခင်ဗျားလည်း သိမှာပါ။ ဒါကြောင့် ခင်ဗျား မြောက်ဝင်ရိုးစွန်း တိုက်ပွဲမှာ သေဆုံးသွားရင် အရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားလိမ့်မယ်။ အင်ပါယာ မြို့တော်တင် မကဘူး။ နုရှောင့်မြို့ကပါ ခင်ဗျား သေဆုံးကြောင်း ကြေညာရလိမ့်မယ်။</p> <p>ဒါပေမဲ့ ကျုပ်တို့ ခင်ဗျားကို အမြင့်ဆုံး ဂုဏ်ပြုမှု ပေးအပ်ပြီး လောကကြီးကို ကယ်တင်ရင်း သေဆုံး သွားကြောင်း ကြေညာပေးပါ့မယ်။ ခင်ဗျားက အင်ပါယာရဲ့ မဟာဘိုးဘေး ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။ အနာဂတ်မှာ ရွှေဒင်္ဂါး၊ စာရေးကိရိယာ ဒါမှမဟုတ် အင်ပါယာရဲ့ လေတပ်ယာဉ်ပျံတွေမှာ ခင်ဗျားရဲ့ မျက်နှာကို တံဆိပ်အဖြစ် အသုံးပြုကြလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျား သေဆုံးကြောင်း ကြေညာမယ်။ ပြီးရင် ကျုပ်က ကျန်းယီ အနေနဲ့ ထီးနန်း ဆက်ခံမယ်။”</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save