Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း(၇၂၄)</h2> <h2 style="text-align: center;">ရှင်းပြမယ်ဆို သူတို့ကိုသာရှင်းပြခိုင်းလိုက်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>တောင်ပိုင်းဟုန်၊ မသေမျိုးဂူထဲတွင်</p> <p> </p> <p>ဂူအပြင်ဘက်တွင် လူရိပ်နှစ်ခုရပ်နေကြပြီး၊ အခြေအတင်စကားများနေကြသည်မှာ သိသာထင်ရှားလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>"မဟုတ်ဘူး ကျစ်လန်၊ငါပြောတာကို နားထောင်ပါဦး၊ ဒီလိုဖြစ်လာမယ်လို့ ငါတကယ် မထင်ထားခဲ့ဘူး။ငါ့အစ်ကိုက ခေါင်းထဲမှာ ပြဿနာရှိတယ်ဆိုတာ မင်းလည်း သိသားပဲ"</p> <p> </p> <p>ယွဲ့ထျန်းရှဲ့သည် ခါးသီးစွာပြုံးလိုက်ပြီး လက်ယှက်ကာတောင်းပန်သည့် ဟန်အမူအရာလုပ်ပြလိုက်၏။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ ပခုံးဖြင့် နတ်သမီး ကျစ်လန်၏ လမ်းကို ပိတ်ဆို့ထားရင်း "မလောပါနဲ့၊ သူ ရူးသွပ်သွားပြီး မင်းကို နာကျင်အောင်လုပ်မိလိမ့်မယ်။ စိတ်ချပါ မင်းအတွက် သူ့ကို ငါကယ်တင်ပေးပါ့မယ်၊ ဒီတစ်ခါတော့ ငါ့ကို ယုံကြည်လိုက်ပါ"</p> <p> </p> <p>"..."</p> <p> </p> <p>နတ်သမီး ကျစ်လန်သည် သူမ၏ ရှေ့မှ အမျိုးသားကို ဒေါသတကြီးစိုက်ကြည့်လိုက်လေ၏။ ယခင်က သူမအားခြွင်းချက်မရှိ ကူညီပေးခဲ့ပုံကို အမှတ်သောကြောင့်၊ သူမ၏ ရင်ဘတ်သည် မြန်ဆန်စွာ နိမ့်ချည်မြင့်ချည်ဖြစ်နေပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏ အသက်ရှူနှုန်းကိုတည်ငြိမ်အောင် ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>"အမွေးတိုင်တစ်တိုင်စာ အချိန်၊အဲဒီလောက်ပဲ ကျွန်မစောင့်မယ်"</p> <p> </p> <p>အလွန်သတိထားတတ်ကြသော တောင်ပိုင်းဟုန်မှ သားတော်ခုနစ်ပါးသည် တောင်ပိုင်းဟုန်၏ ထောင့်တစ်နေရာသို့ သူတို့ကိုယ်သူတို့ ဖယ်ကြဉ်ထားခဲ့ကြသည်ကို သူမအနေဖြင့် စိတ်ကူးကြည့်ရန်ပင် အလွန်ခဲယဉ်းနေခဲ့ပေသည်။</p> <p> </p> <p>မြောက်ပိုင်းဟုန် မိသားစုကြီးတစ်ခု၏ အကြီးဆုံး တရားဝင်သားဖြစ်သော ယွဲ့ထျန်းကျီသည် အခြားသူတစ်ဦး၏ ဒုက္ခရောက်နေချိန်ကို အခွင့်ကောင်းယူကာပြဿနာရှာရန် တမင်တကာ လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်မှာ အလွန်ပင်ရွံရှာဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>"စိတ်မပူပါနဲ့။ အဲဒီအချိန်ဆို လုံလောက်ပါတယ်။ အခု သူ့ကို သွားပြောလိုက်ပါ့မယ်"</p> <p> </p> <p>ယွဲ့ထျန်းရှဲ့သည် တစ်ဖက်လူကို ငြိမ်သက်သွားစေပြီးနောက်၊ ဂူထဲသို့ ဝင်ရန် လှည့်ထွက်သွားလေ၏။ သူ၏ ကိုယ်ရိပ် ဂူထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်၊ သူ၏ တောင်းပန်နေသော မျက်နှာထားမှာ ချက်ချင်းပင်ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် လက်ပိုက်ကာ နံရံကိုမှီပြီး ရှေ့သို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေလေ၏။</p> <p> </p> <p>ပြိုကျပျက်စီးနေသော ခန်းမဆောင်၏ အပျက်အစီးများကြား၊စောင်းနေသော သစ်သားတိုင်ကြီးတစ်ခုပေါ်တွင်၊ သစ်သားခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုအား ဝိညာဉ်ကြိုးဖြင့် တင်းကျပ်စွာချည်နှောင်ထားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသစ်သားတိုင်ရှေ့တွင်၊ ယွဲ့ထျန်းရှဲ့နှင့် ရာခိုင်နှုန်း ခုနစ်ဆယ်ခန့် တူသော်လည်း များစွာ ပိုမိုအိုမင်းရင့်ရော်ကာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပုံရသော အမျိုးသားတစ်ဦးသည် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေလေ၏။</p> <p> </p> <p>သူ၏ လက်ချောင်းများက သစ်သားခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ဖြည်းညှင်းစွာပွတ်သပ်နေပြီး၊ သူ၏ အက်ကွဲကွဲအသံသည် မသေမျိုးဂူထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>"စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတဲ့ နည်းလမ်းပဲ၊ ဒါကြောင့် မင်းက သီသီလေးအသက်ရှင်နေနိုင်တာကိုး"</p> <p> </p> <p>"ဒီနှစ်ပေါင်း တစ်သိန်းကျော်အတွင်းမှာ မင်း ဘာတွေလုပ်နေခဲ့တာလဲ၊ မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ ထမိန်စအောက်မှာ ခေါင်းဝှက်နေခဲ့တာလား"</p> <p> </p> <p>"နေ့ရောညပါ ငါ လွမ်းဆွတ်တမ်းတနေခဲ့ရတဲ့သူက အခု..."</p> <p> </p> <p>ဂျွတ် ဂျွတ်မြည်သံများ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ လက်ချောင်းများသည် ရုတ်တရက် သစ်သားအလောင်းကောင်ကို ချေမွလိုက်ပြီး၊ အပိုင်းအစကြီးတစ်ခုကို ရက်စက်စွာ ဆွဲဖြဲလိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p>"ဒီလောက်တောင် အားနည်းသွားပြီပဲ"</p> <p> </p> <p>ထိုအမျိုးသားသည် ခေါင်းမော့လိုက်ရာ၊ ငိုနေသလိုလို၊ ရယ်နေသလိုလို ဖြစ်နေပြီး၊ သူ၏ ပါးစပ်ကို ဟလိုက်သောအခါတံတွေးများက အမျှင်တန်းနေလေသည်။ ထို့နောက် လည်ချောင်းနက်ရှိုင်းရာ ဆီမှနေ၍ သူက ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"မင်းရဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်က ဘယ်မှာလဲ၊ မင်းရဲ့ ခရမ်းရောင်ဟုန်မုန့်ချီကရော ဘယ်မှာလဲ။ အခု မင်းရဲ့ တာအိုလက်နက်ကိုတောင် ထုတ်မယူနိုင်တော့ဘူး မဟုတ်လား"</p> <p> </p> <p>ခရမ်းရောင်ဟုန်မုန့်ချီ မရှိလျှင်၊ တာအိုနန်းတော်သည် ချို့ယွင်းနေသဖြင့် မသေမျိုးမြို့တော်ကို ဆင့်ခေါ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ဟိန်းဟောက်သံနှင့်အတူ ယွဲ့ထျန်းကျီသည် ပြင်းထန်စွာလက်သီးဖြင့် ထိုးချလိုက်ရာ၊ အစွမ်းထက်သော ထိုနတ်ဆိုးခန္ဓာကိုယ်ရှေ့တွင် ရွှမ်ချင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ရုတ်တရက် အပိုင်းပိုင်းအစစ ပေါက်ကွဲသွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သစ်သားမှုန့်များ လွင့်စင်သွားသည့် ခဏတာအတွင်းမှာပင်၊ ထိုအမျိုးသားသည် သူ၏ လက်များကို ပြန်လည်ယှက်လိမ်လိုက်ရာ ပြန့်ကျဲနေသောသစ်သားမှုန့်များသည် ချက်ချင်း ပြန်လည်စုစည်းသွားပြီး၊ သစ်သားခန္ဓာကိုယ်ကို မူလပုံစံအတိုင်း ပြန်လည်ဖွဲ့စည်းသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ကြည့်စမ်း၊ မင်းသိခဲ့တဲ့ နိယာမတစ်သောင်း တာအိုတွေ အားလုံးကို အခု ငါလည်း သိနေပြီ"</p> <p> </p> <p>ယွဲ့ထျန်းကျီသည် ရွှမ်ချင်း၏ မျက်နှာပေါ်သို့ လက်ဝါးဖြင့် ဖိချရင်းကြွားလုံးထုတ်လိုက်ပြီးနောက်၊ ရူးသွပ်စွာ အော်ဟစ်ငိုယိုလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာအသုံးကျတော့မှာလဲ။ မင်းက အခု အမှိုက်တစ်စပဲ မင်းက ငါ့ရဲ ပြင်းပြတဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုတွေနဲ့တောင် မတန်တော့ဘူး"</p> <p> </p> <p>ဤအူသံများကြားတွင်၊ ရွှမ်ချင်းသည် သူ့အား ဂရုမစိုက်သောအမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် စကားပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"တော်လောက်ပြီ၊ သူ့ကို လွှတ်ပေးလိုက်တော့"</p> <p> </p> <p>"မင်းကို စကားပြောခွင့် ငါပြုထားလို့လား"</p> <p> </p> <p>ယွဲ့ထျန်းကျီသည် ပြင်းထန်စွာ အားထုတ်လိုက်ပြီး၊ ရွှမ်ချင်း၏ ခေါင်းကို ထပ်မံချေမွလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းမှာ အရန်အစီအစဉ် တစ်ခုခုပြင်ဆင်ထားမယ်ဆိုတာ ငါသိတယ်။ မင်းလုပ်ချင်ရင် စမ်းကြည့်လို့ရတယ်။ တောင်ပိုင်းဟုန် သားတော်ခုနစ်ပါးရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်အားလုံးကို ဖိတ်ခေါ်လိုက်ရင်တောင်၊ သူ့ကို ငါ့လက်ထဲကနေ အချိန်မီကယ်တင်နိုင်မလား ဆိုတာရယ်၊ ပြီးတော့ ဒီခေါင်းလောင်းကို ငါ ချေမွလိုက်ပြီးတဲ့နောက်၊ ဟင်းလင်းပြင်လျှောက်လှမ်းခြင်းအဆင့် လွတ်လပ်ကျင့်ကြံသူ အနည်းငယ်ကြောင့် ငါ့ရဲ့မြောက်ပိုင်းဟုန် ယွဲ့မိသားစုကို သူတို့ ပြစ်မှားရဲမလား ဆိုတာကို"</p> <p> </p> <p>"..."</p> <p> </p> <p>ရွှမ်ချင်းသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်လေ၏။ သူသည် လူမိုက်တစ်ဦး မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့်၊ နှစ်သိန်းပေါင်းများစွာသောတရားထိုင်ခြင်းက သူ့ကို ပို၍ပင် ရှင်းလင်းပြတ်သားစေခဲ့ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအဖြစ်အပျက်ပြီးနောက်၊ ညီအစ်ကိုများကဲ့သို့ ရင်းနှီးခဲ့ကြသော ဂိုဏ်းချုပ်များသည်လည်း အကျိုးအမြတ်နှင့် ဆုံးရှုံးမှုများကို ချိန်ဆတတ်လာမည်မှာ သေချာပေသည်။ ၎င်းသည် သင်ခန်းစာများမှတစ်ဆင့် ကြီးထွားလာခြင်းပင် ဖြစ်လေ၏။</p> <p> </p> <p>သူတို့ ဒေါသထွက်နေကြလျှင်ပင်၊ သူတို့၏ နှလုံးသားများကို ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခြင်းမှလွဲ၍ အခြားထင်ရှားသော လုပ်ဆောင်ချက်မျိုး ရှိလာမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုဆရာဦးလေးများသည် နန်ယန်ဂိုဏ်းကို သင်ခန်းစာယူခြင်းအားဖြင့် သင့်လျော်သောဂိုဏ်းချုပ်များ မည်သို့ဖြစ်လာရမည်ကို သင်ယူပြီးဖြစ်သောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>မသေမျိုးဂူ၏ အပြင်ဘက် တိတ်ဆိတ်ကွယ်ဝှက်သောထောင့်တစ်နေရာတွင်တော့</p> <p> </p> <p>လီချင်းဖုန်းသည် ခွေခွေလေးဖြစ်နေကာ၊ သူ၏ လက်ထဲတွင် တာအိုချပ်ပြားတစ်ခုနှင့် မှန်တစ်ချပ်ကို ကိုင်ဆောင်ထားလေ၏။ မှန်ထဲရှိ မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရှုရင်း၊ သူ၏ နှုတ်ခမ်းကိုပင် မသိလိုက်ဘဲ ကိုက်ခဲထားမိနေလေ၏။</p> <p> </p> <p>နန်ယန်ဒေသခံ တစ်စုနှင့်အတူ၊ ဂိုဏ်းချုပ်များက အပြင်မှခေါ်ယူလာခဲ့သော လက်အောက်ခံ လွတ်လပ်ကျင့်ကြံသူ တစ်စု ပြန်ပေးဆွဲခံခဲ့ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>တောင်ပိုင်းဟုန် သားတော်ခုနစ်ပါး တစ်ခုလုံးတွင်၊ နန်ယန်ဂိုဏ်းမှသာလျှင် သူတို့ကို မြောက်ပိုင်းဟုန်၏ အင်အားစုကြီးများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လိမ့်မည် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤရှားပါးသော အုပ်စုထဲတွင်၊ အကြီးအကဲ ရွှမ်ချင်းဂရုစိုက်ရခြင်းမှာ ဂိုဏ်းချုပ်ရှန်း ဂရုစိုက်သည်ကို သူ သိနေသောကြောင့်သာ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>အခြေအနေကိုသူ အလွန်ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့ခဲ့ရသော်လည်း၊အကြီးအကဲ ရွှမ်ချင်းက သူ့ကို တာအိုချပ်ပြား ယူဆောင်လာခွင့်ပြုခဲ့သည်မှာ သေချာပေသည်။ အကယ်၍ ယွဲ့ထျန်းကျီက တကယ်ပဲ ကတိဖျက်ခဲ့လျှင်၊ အနည်းငယ်မျှဖြစ်နိုင်ခြေရှိနေသေးလျှင်ပင်၊ ဂိုဏ်းချုပ် အတော်များများကို ကိုယ်တိုင် ကိုယ်ကျ ဆင့်ခေါ်ရန် ရည်ရွယ်ထားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ယင်းမတိုင်မီက၊ တစ်ဖက်လူ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခံရလေလေ၊ဂိုဏ်းချုပ်များ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ရန် အခွင့်အရေး ပိုများလေလေ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>မသေမျိုးဂူထဲတွင် စူးရှသော အသံများ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာပြန်လေ၏။</p> <p> </p> <p>"သူ့ကို လွှတ်ပေးစေချင်ရင်၊ မတ်တတ်ရပ်ပြီး ငါနဲ့ သေချာ တိုက်ခိုက်စမ်းပါ"</p> <p> </p> <p>ယွဲ့ထျန်းကျီသည် ဝိညာဉ်ကြိုးကို ဖြေလိုက်၏။</p> <p>ရွှမ်ချင်းသည် အနည်းငယ် ကူကယ်ရာမဲ့နေပုံပေါ်သော်လည်း၊သူ၏ ခေါင်းကို မူလအတိုင်း ပြန်လည်ထားရှိရန် ယခင်က အသုံးပြုခဲ့သော မန္တန်ကိုပင် ထပ်မံ အသုံးပြုလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤကဲ့သို့သော မန္တန်-ပြိုင်ပွဲမျိုးသည် လွန်ခဲ့သောရက်အနည်းငယ်အတွင်း အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ဖြစ်ပွားခဲ့ပြီး ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ပြိုင်ဘက်သည် ယင်းကို အလွန်နှစ်ခြိုက်နေပုံရပြီး၊ အဆိုပါ လုပ်ရပ်ကို ထပ်ခါတလဲလဲ ပြုလုပ်နေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>တာအိုလက်နက်နှင့် မသေမျိုးမြို့တော်၏ ပံ့ပိုးမှုမရှိဘဲ၊ ခရမ်းရောင်ဟုန်မုန့်ချီများစွာ ပျောက်ဆုံးနေသော ရွှမ်ချင်းအနေဖြင့် ယွဲ့ထျန်းကျီကို ရင်ဆိုင်ရန် မဆိုထားနှင့်၊ ယခုအချိန်တွင် သာမန် ကျောက်စိမ်းဖြူမြို့တော် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးပင်လျှင် သူ့ကို အနိုင်ယူနိုင်စွမ်း ရှိနေပေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူ များစွာမပြောတော့ဘဲ၊ စိတ်ဝိညာဉ်နည်းစနစ်ကို ကျွမ်းကျင်စွာအသုံးချလိုက်ရာ၊ တာအိုဓားတစ်လက်သည် သိပ်သည်းများပြားလှသော ဓားရိပ်များအဖြစ်သို့ ရုတ်တရက်ပြောင်းလဲသွားပြီး အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးမှတိုက်ခိုက်လာလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ယွဲ့ထျန်းကျီသည် မတုန်မလှုပ်၊ ဂရုမစိုက်သော အမူအရာဖြင့်၊ ဤတာအိုဓားများ သူ့အပေါ် ကျရောက်ပျက်စီးသွားသည်ကို ကြည့်နေလေ၏။</p> <p>ထို့နောက် သူသည် ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးဖြင့် လျှောက်သွားကာ၊ရွှမ်ချင်းကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ရိုက်ချလိုက်ပြီးနောက် သူ့ကို မြဲမြံစွာ ဖိချယ်ထားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း ငါ့ကို နောက်နေတာလား"</p> <p> </p> <p>ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရှုနေရင်း "ကျွတ်"</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save