Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၇၂၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">ရှင်းပြမယ်ဆို သူတို့ကိုသာ ရှင်းပြခိုင်းလိုက် ၃</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ရှင်းပြချင်တယ်ရှိရင် သူတို့ကိုပဲ ရှင်းပြလိုက်တော့။”</p> <p> </p> <p>ရှန်းယီသည် သူ၏ အကြည့်ကိုလွှဲဖယ်လိုက်ပြီး ပျက်စီးနေသော အဆောက်အအုံများဆီသို့ တည်ငြိမ်သောခြေလှမ်းများဖြင့် လျှောက်လှမ်းသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>အမှန်စင်စစ်၊ လူသားနှင့်တူအောင် မည်မျှပင် ကြိုးစားနေပါစေ၊ နတ်ဆိုးသည် နတ်ဆိုးသာ ဖြစ်လေ၏။</p> <p> </p> <p>"မင်းလို နိမ့်ကျတဲ့ကောင်က ငါ့လိုလူကိုတောင် ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်ရဲတယ်ပေါ့" ယွဲ့ထျန်းရှဲ့သည် နာကျင်မှုကို အတင်းအကျပ်အောင့်ထားရင်း လူးလဲထရပ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ အဆက်မပြတ် ရန်စမှုကို ခံလိုက်ရသောအခါ၊ သူသည် ကျစ်လန်၏ရှေ့တွင် ဟန်ဆောင်နေခြင်းကို နောက်ဆုံး၌ရပ်တန့်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် နူးညံ့သောအကြေးခွံများ လျင်မြန်စွာပျံ့နှံ့သွားပြီးနောက် ရှေ့သို့ အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်သွား၏။</p> <p> </p> <p>ရှန်းယီသည် သူ၏ လက်ချောင်းများကို စုစည်းကာ ဓားလက်ချောင်းဟန်ပြုလုပ်ပြီး ယွဲ့ထျန်းရှဲ့၏ နဖူးပေါ်သို့ ညင်သာစွာ တင်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုခဏချင်းမှာပင်၊ မှောင်မိုက်နေသော မသေမျိုးဂူသည် နေ့ခင်းဘက်ကဲ့သို့ လင်းထိန်သွားတော့သည်။ မင်္ဂလာတိမ်တိုက်များထွက်ပေါ်ပြီးနောက် ခန့်ညားထည်ဝါလှသော မသေမျိုးမြို့တော် လေးခု ပေါ်ထွက်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p>လုံဟန်၊ ချီမင်၊ ရှန်းဟွမ်၊ ခယ်ဟွမ်။</p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ ဟုန်ကျယ်ရှိ ကျင့်ကြံသူအားလုံး၏ အမြင့်ဆုံး အကန့်အသတ်ပင် ဖြစ်လေသည်။</p> <p>နတ်သမီး ကျစ်လန်သည် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် အထက်သို့ မော့ကြည့်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>ဤအခိုက်အတန့်ရောက်မှသာ သူမ၏ အစောပိုင်း ခန့်မှန်းချက်ကို အတည်ပြုနိုင်ခဲ့တော့သည်။</p> <p>ဤလူငယ်ကျင့်ကြံသူသည် အမှန်တကယ်ပင် စတုတ္ထမြောက်မြို့တော်ကို ဖွင့်လှစ်နိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း သူမ၏ မျက်လုံးထဲမှ အံ့အားသင့်မှုများသည် ပေါ်ပေါက်လာရုံသာရှိသေးသော်လည်း၊ မကြာမီမှာပင် ထပ်တိုးပိုမိုပြင်းထန်လာခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>ကျယ်ပြောလှသော မသေမျိုးမြို့တော်ကြီးများ၏ တံခါးဝများမှ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်ကို သူမ မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>၎င်းမှာ သူမ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသော အလင်းမျိုး ဖြစ်ပေသည်။ ဤရွှေရောင်အလင်းတန်းများ၏ ရှေ့တွင်၊မူလက ခန့်ညားလှသော ခရမ်းရောင် အလင်းတန်းများပင် မှေးမှိန်သွားပုံရလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤဖြစ်စဉ်တစ်ခုလုံးသည် အသက်တစ်ရှူစာမျှသာ ကြာမြင့်ခဲ့၏။</p> <p>ရှန်းယီ၏ အနက်ရောင်ဝတ်စုံသည် ကိုယ်ကျပ် ချပ်ဝတ်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ ခေါင်းပေါ်တွင် နက်မှောင်သော ရွှေရောင်သရဖူတစ်ခု ဆောင်းထားကာ၊ ခါးတွင် ယင်ယန်ကျောက်စိမ်းတစ်ခု ချိတ်ဆွဲထားလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ဆံနွယ်များ ဝေ့ဝဲနေရင်းဖြင့် သွေးကဲ့သို့ နီရဲနေသော ဖီးနစ်မူလအမြုတေတစ်ခုကို သူ မျိုချလိုက်ရာ၊ သူ၏ အရှိန်အဝါသည် တစ်ဖန် ပြန်လည် မြင့်တက်လာပြန်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ရှန်းယီ၏ အကြည့်သည် အဝေးရှိ ယွဲ့ထျန်းကျီဆီသို့ စူးစိုက်နေသော်လည်း၊ ယွဲ့ထျန်းရှဲ့ တိုက်ခိုက်လာသည့် အချိန်မှာပင် သူ၏ လက်ချောင်းရှည်ကြီးများသည် တိုက်ခိုက်သူ၏ နဖူးပေါ်သို့ အတိအကျ ကျရောက်သွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ပူပြင်းလှသော နှလုံးသားမီးတောက် တို့သည် ဟိန်းဟောက်ကာထွက်ပေါ်လာပြီး ယွဲ့ထျန်းရှဲ့၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>အစိမ်းရောင်ဖီးနစ်ငှက်၏ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်မှာ အလွန်ပင်ပြင်းထန်လှရာ၊ နတ်ဝိညာဉ်မှာ ခုခံကာကွယ်မှုမရှိဘဲနှင့် ယွဲ့မိသားစု၏ မြင့်မြတ်သော မျိုးဆက်ပင် ဖြစ်လင့်ကစား သူ၏မျက်လုံးများ ပြူးထွက်လာပြီး၊ မျက်နှာသွင်ပြင်များ ပျက်ယွင်းကာအသံတိတ် အော်ဟစ်နေရလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ဗီဇအရ နောက်သို့ လန်ကျသွားပြီး မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည် တွန့်လူးနေရလေ၏။</p> <p> </p> <p>ရှန်းယီသည် သူ့ကို သိပ်ပြီးဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ရှေ့သို့ နောက်ထပ်တစ်လှမ်း တိုးလိုက်ရာ ထိုနှစ်ယောက်၏ ဘေးသို့ ရောက်ရှိသွားလေ၏။</p> <p>သူသည် ညာဘက်လက်ဝါးဖြင့် ယွဲ့ထျန်းကျီ၏ မျက်နှာကိုဆုပ်ကိုင်ကာ သူ၏ ကိုက်ခဲနေမှုကို အတင်းအကျပ် ရပ်တန့်စေလိုက်ပြီး၊ လက်တစ်ချက်ဝေ့ယမ်းလိုက်ရုံဖြင့် ရွှမ်ချင်းပေါ်ရှိ ဝိညာဉ်ကြိုးကို အပိုင်းပိုင်းဖျက်ဆီးပစ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"..."</p> <p> </p> <p>အစပိုင်းကတည်းက ဂရုမစိုက်သလို နေခဲ့သော ရွှမ်ချင်းသည် ရှန်းယီကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p>သူသည် အံကို တင်းတင်းကြိတ်ထားသော်လည်း မကြာမီမှာပင် မျက်လုံးများကိုပြန်ဖွင့်လိုက်ပြီး၊ မကြားတကြားအသံလေးဖြင့် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"သွားကြစို့... သူက လူရူးတစ်ယောက်ပဲ... အခုလောလောဆယ် သူ့ကို ရန်မစသင့်ဘူး။"</p> <p> </p> <p>ဟင်းလင်းပြင်လျှောက်လှမ်းခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်စု၏ တန်ဖိုးကို ရွှမ်ချင်း မသိသည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>အကယ်၍ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းတစ်သောင်းကသာဖြစ်ခဲ့လျှင်၊ သူသည် လက်ရှိ ဂိုဏ်းချုပ်များထက်ပင် ပို၍ အေးစက်နေပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် တန်ဖိုးဆိုသည်မှာ နှိုင်းယှဉ်ချက်တစ်ခုသာ ဖြစ်ပေ၏။</p> <p> </p> <p>ဥပမာအားဖြင့် သူကိုယ်တိုင်ပင်။</p> <p> </p> <p>ယခုအခါ တောင်ပိုင်းနဂါးနန်းတော်နှင့် သားတော်ခုနစ်ပါးတို့သည် ပွင့်လင်းစွာရန်စောင်နေကြပြီ ဖြစ်ရာ၊ သားတော်ခုနစ်ပါးအတွက် ရလဒ် နှစ်ခုသာ ရှိပေသည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ သူတို့ ရှုံးနိမ့်သွားပါက ဂိုဏ်းခုနစ်ဂိုဏ်းလုံး ပျက်စီးသွားမည်ဖြစ်ရာ၊ သူတစ်ယောက်တည်း ဆက်လက်အသက်ရှင်နေလိုစိတ် မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ သူတို့ အနိုင်ရခဲ့မည်ဆိုလျှင်၊ သားတော်ခုနစ်ပါးသည် ဟုန်ကျယ်အဆင့်သို့ မလွဲမသွေ ပြန်လည်ရောက်ရှိရပေလိမ့်မည်။ ထိုအချိန်ရောက်လျှင် မသေမျိုးများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို အချိန်မရွေး ဆွဲဆောင်နိုင်သော သူ၏ တည်ရှိမှုသည် တန်ဖိုးမရှိရုံသာမက၊ ကြီးမားသော ပြဿနာတစ်ခု ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင်၊ ရှန်းယီ၏ အစောပိုင်း တုံ့ပြန်မှုကို ရွှမ်ချင်းတစ်ခါတစ်ရံ သတိရနေမိသည်။ တန်ဖိုးမရှိသော မုံခရမ်းရောင်ဟုန်မုန့်ချီ အမျှင်တန်းလေးတွေကြောင့် လူငယ်ဂိုဏ်းချုပ်က စိတ်လိုက်မာန်ပါ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုခု ချမိသွားမှာကို သူ တကယ်ပင် စိုးရိမ်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>အရာအားလုံးကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားကြည့်လျှင်၊ သူ ရွှမ်ချင်းကို တစ်စုံတစ်ရာနှင့် လဲလှယ်လိုက်ခြင်းသည် ဘာမှပြန်မရလျှင်ပင် အမြတ်ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>"သူက တကယ့်အရူးပဲ၊အရူးတစ်ယောက်နဲ့ ကစားဖို့ မင်းရဲ့ ကြီးကျယ်တဲ့ အနာဂတ်ကို ရင်းနှီးလိုက်ဖို့ မလိုပါဘူး... သွားကြစို့။" ရွှမ်ချင်းသည် ခက်ခဲစွာ တံတွေး မျိုချလိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရှန်းယီက ခဏလောက်စဉ်းစားလိုက်ပြီးမှ ရုတ်တရက် ပြုံးလိုက်လေသည်။ သူ၏ ညီညာဖြူစင်သော သွားများကိုဖော်ထုတ်ပြသရင်း၊ ရက်စက်ကြမ်းတမ်းသော အရိပ်အယောင်ဖြင့် "ကျွန်တော်လည်း အရူးပဲ။"</p> <p> </p> <p>"မြို့တော်လေးခု ကျင့်ကြံသူ... မြို့တော် လေးခု ကျင့်ကြံသူ..."</p> <p> </p> <p>ယွဲ့ထျန်းကျီသည် သူ၏ လက်ချောင်းများကြားမှတစ်ဆင့် မသေမျိုးမြို့တော်လေးခုကို ကြည့်ရင်း ရုတ်တရက် ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရစွာဖြင့် ရယ်မောလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ရယ်သံများ ပိုမိုပြင်းထန်လာသည်နှင့်အမျှ၊ ထိုအထဲတွင်ပါဝင်နေသော လှောင်ပြောင်မှုများကို မည်သူမဆိုသိသာထင်ရှားစွာ ခံစားနိုင်ပေသည်။</p> <p>လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းတစ်သောင်းက ရွှမ်ချင်းသည် မြို့တော် လေးခုကျင့်ကြံသူ ဖြစ်ခဲ့ပြီး၊ နိယာမတစ်သောင်းတို့ကို ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်မှုနှင့်အတူ၊ သူသည် ရွှမ်ချင်းထက် အနည်းငယ်မျှသာ နိမ့်ကျခဲ့လေ၏။</p> <p> </p> <p>နှစ်ပေါင်းများစွာ ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း၊သာမန် မြို့တော် လေးခု ကျင့်ကြံသူများမှာ မည်မျှပင်နာမည်ကျော်ကြားပါစေ၊ ယွဲ့ထျန်းကျီ၏ မျက်လုံးထဲတွင် အမှန်တကယ် အထင်ကြီးစရာ မရှိလှပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save