Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၇၂၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">အဲဒီလိုရှင်းပြချက်မျိုး ငါ မလိုဘူး</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"အရင်စည်းမျဉ်းတွေအတိုင်းပဲ၊ မင်းက ဒီအရှင်သခင်ရဲ့အရေပြားကို ကုတ်ခြစ်နိုင်သရွေ့၊ ဒီအရှင်သခင်က..."</p> <p> </p> <p>ယွဲ့ထျန်းကျီသည် သူ၏ လက်ထဲရှိ ခေါင်းလောင်းကို လှုပ်ယမ်းလိုက်သော်လည်း၊ သူ၏ စကားမဆုံးမီတွင်ပင်၊ လျှို့ဝှက်ချပ်ဝတ်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်သည် မတ်တပ်ရပ်လာကာ လှည့်၍ ကျယ်လောင်သော မြည်ဟည်းသံနှင့်အတူ လက်သီးတစ်ချက် ပစ်သွင်းလိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>လက်သီးထိပ်ဖျားတွင် မည်သည့် စွမ်းအင်နည်းစနစ်မျိုးမှ မပါဝင်ဘဲ၊ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခွန်အားကို သက်သက်ထုတ်လွှတ်လိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ရှန်ယွဲ့ ပညာရပ်၏ ပြီးပြည့်စုံခြင်းနှင့် မသေမျိုးမြို့တော်လေးခု၏ အားဖြည့်မှုအောက်တွင်၊ ယွဲ့ထျန်းကျီ၏မျက်နှာပေါ်ရှိ သေးငယ်သော အကြေးခွံများသည် ရုတ်တရက် အပိုင်းပိုင်းအစစကွဲအက်သွားပြီး၊ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အကြမ်းပတမ်းလွင့်စင်ထွက်သွားလေ၏။</p> <p> </p> <p>ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာခွန်အားအပြင်၊ ထိုလက်သီးကို ရစ်ပတ်ထားသော နှလုံးသားမီးတောက်က သူ့ကို လျင်မြန်စွာ ဝါးမြိုသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ကြည်လင်စင်ကြယ်တဲ့စီးကြောင်းက ဝိညာဉ်ကို သန့်စင်စေတယ်"</p> <p> </p> <p>ယွဲ့ထျန်းကျီ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် လုပ်ရှားသွားကာ မန္တန်တစ်ခုကို ရွတ်ဆိုလိုက်၏။ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားရင်း၊ တစ်ချက်မှမစဉ်းစားဘဲ နှလုံးသားမီးတောက်ကို ရင်ဆိုင်ရန်နည်းလမ်းကို အလိုအလျောက် အသုံးပြုလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ လျင်မြန်စွာပုံမှန်အခြေအနေသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွား၏။</p> <p>သို့သော်လည်း၊ ရှန်းယီသည် သူ့ကို အနည်းငယ်မှ ဂရုမစိုက်ဘဲ၊ တည်ငြိမ်စွာ လျှောက်သွားကာ ခေါင်းလောင်းကို ကုန်းကောက်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ ခါးတွင် ချိတ်ဆွဲလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းလည်း ဒီအတွက်ရောက်လာတာပဲ မင်း ထွက်ပြေးလို့ မရဘူး ထွက်ပြေးခွင့် မရှိဘူး"</p> <p> </p> <p>ယွဲ့ထျန်းကျီသည် လူးလဲထလာကာ အခြား မန္တန်တစ်ခုကို ရွတ်ဆိုလိုက်၏။ သူသည် ဤကျင့်ကြံခြင်းနည်းစနစ်များအားလုံးကို နတ်ဆိုးစွမ်းအားဖြင့် အလွန်ယုံကြည်မှုရှိစွာဖြင့် အသုံးပြုနိုင်ရန်အားထုတ်ထားကြောင်း သိသာထင်ရှားနေသည်။</p> <p> </p> <p>အရှိန်အဝါကို ကြည့်ရလျှင်၊ ၎င်းမှာ အနည်းဆုံး ကြီးမားသောအောင်မြင်မှုအဆင့်ရှိ စိတ်ဝိညာဉ်နည်းစနစ်တစ်ခုဖြစ်နေလေ၏။</p> <p> </p> <p>ခိုင်ခံသော ကျောက်စိမ်းနဂါးနှစ်ကောင်သည် သူ၏ လက်မောင်းများမှ ဟိန်းဟောက်ကာထွက်ပေါ်လာပြီး ရှန်းယီ၏ ပခုံးများဆီသို့ ပြင်းထန်စွာ ဝင်တိုက်သွားရာ၊ ထိုပြင်းထန်လှသော အရှိန်အဟုန်သည် မသေမျိုး၏ ဂူအတွင်းရှိ အရာအားလုံးကို ပြိုကျလုနီးပါး ဖြစ်စေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ထိုကျောက်စိမ်းနဂါးများသည် အနက်ရောင် ပခုံးချပ်ကာနှင့် ထိတွေ့မိသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်၊ကျိုးပဲ့လွယ်သော ဖန်သားများကဲ့သို့ အပိုင်းပိုင်းအစစ ကွဲအက်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>နတ်ဆိုးကျောက်တိုင်၏ မြှင့်တင်ပေးမှုကြောင့် လျို့ဝှက်ချပ်ဝတ်ကာသည် ယခင်ကဲ့သို့ မဟုတ်တော့ဘဲ၊ ယခင်ကနှင့် နှိုင်းယှဉ်၍မရအောင် အစွမ်းထက်နေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ယွဲ့ထျန်းကျီသည် သူ၏ ရှေ့မှ မြင်ကွင်းကို အနည်းငယ် ငေးမောကြည့်နေမိသည်။</p> <p>သို့သော် မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် သူ၏ အကြည့်သည် လက်သီးထိပ်ဖျားဖြင့် ထပ်မံ၍ ဖုံးလွှမ်းသွားလေ၏။</p> <p> </p> <p>ဘန်း</p> <p> </p> <p>ရှန်းယီ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ခံစားချက်ကင်းမဲ့နေပြီး သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ အလျင်စလိုမရှိဘဲ ယွဲ့ထျန်းကျီ၏ မျက်လုံးအိမ်များနှင့် နှာခေါင်းရိုးတို့ကို ရိုက်ချိုးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းမှာ သူသည် ထျန်းယန် ၄၉ ကဲ့သို့သော နည်းစနစ်များကို မေ့သွားပြီး၊ အရှင်းလင်းဆုံးနှင့် အရက်စက်ဆုံး လူကြမ်းလက်သီးထိုးနှက်ချက်များသာ အသုံးပြုနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ရွှပ် ရွှပ်</p> <p> </p> <p>ယွဲ့ထျန်းကျီသည် အခြားမန္တန်တစ်ခုကို ထပ်မံရွတ်ဆိုလိုက်ရာ၊ သူ၏ ပုံရိပ်မှာ ဖမ်းဆုပ်ရခက်သွားပြီး၊ ရှန်းယီ၏ အရှိန်အဝါ ပစ်မှတ်ထားမှုကို လျစ်လျူရှုကာ ထိုနေရာမှ ချက်ချင်းပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် အသက်ရှူရခက်ခဲစွာဖြင့် သူ၏ သွေးနီရောင်ဖူံကာမှုန်ဝါးနေသောအမြင်အာရုံဖြင့် ရှေ့သို့ ကြည့်လိုက်ရာ၊ ရှန်းယီလည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း မြင်လိုက်ရ၏။ တစ်ဖက်လူသည် မည်သည့် နေရာပြောင်းရွှေ့ခြင်း နည်းစနစ်ကိုမျှ အသုံးမပြုခဲ့ဘဲ၊ သူ့အပေါ်သို့ တောင်တစ်လုံးကို ဖိအားပေးလိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ရှန်းယီ မြန်ဆန်နေခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ သူ၏ ကိုယ်ပိုင် တုံ့ပြန်မှု နှေးကွေးသွားခြင်းသာဖြစ်သည်။</p> <p>ယွဲ့ထျန်းကျီသည် မသိစိတ်အရ သူ၏ ခေါင်းကို နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ၊ သူ၏ အက်ကွဲနေပြီးသောနှုတ်ခမ်းများမှာ ထပ်မံ စုတ်ပြဲသွားပြီး၊ ရွှေများကျိုးပဲ့ကာ ကျောက်တုံးများ အက်ကွဲသွားသည့် အသံမျိုး ထွက်ပေါ်လာလေ၏။</p> <p> </p> <p>၎င်းမှာ နတ်ဝိညာဉ်ကို ပစ်မှတ်ထားသော နည်းစနစ်တစ်ခုပင်။</p> <p> </p> <p>မမှားပေ၊ သူသည် ရှန်းယီ၏ တည်နေရာကို ခန့်မှန်းမိခဲ့ပြီး၊သာမန် နည်းစနစ်များဖြင့် လျှို့ဝှက်ချပ်ဝတ်ကာကို မဖောက်ထွင်းနိုင်ကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ၊ မတူညီသော တိုက်ခိုက်ရေးနည်းလမ်းတစ်ခုကို ပြတ်သားစွာ ရွေးချယ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ရွှေများကျိုးပဲ့ကာ ကျောက်တုံးများ အက်ကွဲသွားသည့် အသံသည် ရှန်းယီ၏ ခါးမှ ယင်ယန်တံဆိပ်ပြားကိုသာ တောက်ပသွားစေခဲ့ပြီး၊ သူ၏ ဖြူဖျော့သော မျက်နှာပေါ်တွင် မည်သည့် မျက်နှာအမူအရာအပြောင်းအလဲမျှ ပေါ်လာခြင်း မရှိချေ။</p> <p> </p> <p>ကျောက်စိမ်းဖြူမှ နတ်ဘုရားအား ကာကွယ်ပေးခြင်း</p> <p> </p> <p>တတိယမြောက်လက်သီးသည် မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ကျဆင်းလာပြီး၊ ယွဲ့ထျန်းကျီ၏ ပခုံးရိုး တစ်ဝက်ကို တိုက်ရိုက်ကျိုးကြေသွားစေကာ၊ သူ့အား စုတ်ပြဲနေသော ယအိတ်တစ်လုံးကဲ့သို့ ထပ်မံ လွင့်စင်သွားစေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"..."</p> <p> </p> <p>ရွှမ်ချင်းသည် သူ၏ ရှေ့မှ မြင်ကွင်းကို တိတ်ဆိတ်စွာစိုက်ကြည့်နေပြီး၊ အသက်ရှူရန်ပင် မေ့လျော့နေခဲ့၏။</p> <p>ဤနှစ်သိန်းချီသော ကာလအတွင်းတွင်၊ ယွဲ့ထျန်းကျီသည် ကြီးမားသောအားထုတ်မှုများကို ရင်းနှီးမြှုပ်နှံခဲ့ပုံရပြီး၊ သူကိုယ်တိုင်နှင့် ပို၍ ပို၍ တူလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ဖက်လူသည် သူ အမှန်တကယ်ပင် နတ်ဆိုးတစ်ကောင် ဖြစ်ကြောင်းကို မေ့သွားခဲ့ပုံရ၏။</p> <p>သူသည် စားသောက်အိပ်စက်ရုံသာ ပြုလုပ်ခဲ့လျှင်ပင်၊ ယွဲ့မိသားစု၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အခြေခံအုတ်မြစ်နှင့် သူ၏ အစွမ်းထက်သော သွေးမျိုးဆက်တို့ ပေါင်းစပ်ပါက၊ သူသည် တာအိုပေါင်းစည်းခြင်းနှင့် တန်းတူဖြစ်နေသင့်ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ရွှမ်ချင်း၏ အတွေးများကို အမှန်တကယ် ရှုပ်ထွေးသွားစေသည်မှာ ဤအခိုက်အတန့်တွင် ရှန်းယီနှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ ယွဲ့ထျန်းကျီ၏ စွမ်းဆောင်ရည်ပင် ဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းကို စကားလုံး လေးလုံးတည်းဖြင့်သာ ဖော်ပြနိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဟန်ရေးပြကာ အသုံးမဝင်ခြင်း</p> <p> </p> <p>သူ၏ များပြားလှသော နည်းစနစ်များ အားလုံးသည် ရှန်းယီအပေါ် အပေါ်ယံ ဒဏ်ရာတစ်ခုပင် ရရှိစေရန် မစွမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>ဆိုလိုသည်မှာ သူ၏ အထွတ်အထိပ် အချိန်တွင်ပင်၊ လက်ရှိ ဂိုဏ်းချုပ်ရှန်းနှင့် ရင်ဆိုင်ရပါက၊ အခြေအနေမှာများစွာ သက်သာမည် မဟုတ်ကြောင်းကိုလည်း ဆိုလိုပေသည်။</p> <p> </p> <p>အချိန်တွေ ဘယ်လောက်တောင် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီလဲ...</p> <p> </p> <p>ရွှမ်ချင်းသည် ကောင်းကင်ဘုံခုံရုံးသို့ တက်လှမ်းနိုင်မည့် အနာဂတ် အစစ်အမှန် မသေမျိုးတစ်ပါးကို မြင်တွေ့နေရသည်ဟုပင် ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ယခုအခါ၊ သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ကိစ္စရပ်များကြောင့်၊ ပြဿနာများသည် ရှန်းယီကို ထပ်မံ၍ ရစ်ပတ်နှောင်ဖွဲ့နေပြန်ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအတွေးများ စိတ်ထဲဝင်လာသည်နှင့်၊ သူသည် အံ့အားသင့်နေသော ကျစ်လန်ဆီသို့ ခေါင်းကို အားယူကာ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး၊ သူမထံ တောင်းပန်သည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p>"ဟင်း.."</p> <p> </p> <p>နတ်သမီး ကျစ်လန် သည် အသက်ရှူမြန်လာလေ၏။ ယွဲ့မိသားစု၏ သားအကြီးဆုံးကဲ့သို့ပင်၊ သူမတွင်လည်း အသက်ကပ္မည်းပြား ကဲ့သို့သော အရာတစ်ခုရှိနေပြီး၊ လုပ်ရှားမှုက မည်မျှပင် ရှင်းလင်းနေပါစေ၊ သတင်းကို ဖုံးကွယ်ထား၍ မရနိုင်ကြောင်း ရွှမ်ချင်း မည်သည့်အရာကို စိုးရိမ်နေသည်ဆိုသည်ကို သူမ သေချာပေါက် သိရှိလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ရပ်လိုက် သူက ယွဲ့ထျန်းကျီ ပါ"</p> <p> </p> <p>"တာအိုမိတ်ဆွေ ရှန်း၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မကို တစ်ကြိမ်လောက် ထပ်ယုံကြည်ပေးပါ။ အရှေ့ပိုင်းနဂါးနန်းတော်ရဲ့နာမည်နဲ့ ကျွန်မ ကျိန်ဆိုပါတယ်၊ တောင်ပိုင်းဟုန် သားတော်ခုနစ်ပါးကို ကျေနပ်လောက်တဲ့ရှင်းပြချက်တစ်ခု ကျွန်မ ပေးပါ့မယ်"</p> <p> </p> <p>သူမကို တုံ့ပြန်လိုက်သည်မှာ ရှန်းယီ၏ နောက်ထပ် လက်သီးတစ်ချက်ပင်။</p> <p>သူ၏ လက်ဖဝါးနှစ်ဖက်ကြားတွင်၊ ရှန်းယွဲ့တောင်နှစ်လုံးကို ကျောက်ချထားသကဲ့သို့ဖြစ်ကာ၊ လက်သီးတစ်ချက်တိုင်းသည် ယွဲ့ထျန်းကျီ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပေါက်ကွဲသွားစေနိုင်စွမ်း ရှိလေသည်။</p> <p> </p> <p>"အရူး သူ ရူးသွားပြီ"</p> <p> </p> <p>ယွဲ့ထျန်းရှဲ့သည် လွန်စွာထိတ်လန့်လာရင်းဖြင့် စောင့်ကြည့်နေပြီး၊ ရွှမ်ချင်းအပေါ် လှုပ်ရှားခဲ့သူမှာ သူမဟုတ်သည့်အတွက် သူ အနည်းငယ်ပင် စိတ်သက်သာရာ ရမိလေသည်။</p> <p> </p> <p>အနီရောင်မေပယ်တောင်ကြား အပြင်ဘက်တွင် သူတို့ အမှတ်မထင်တွေ့ဆုံခဲ့ရသော ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးသည် သူ၏ အစ်ကိုဖြစ်သူအား ဤမျှစုတ်ပျက်သွားသည်အထိ ဖိနှိပ်ထားနိုင်လိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်ထားမည်နည်း။</p> <p> </p> <p>ယွဲ့ထျန်းရှဲ့သည် ရှန်းယီတွင် ခွန်အားများ ကျန်ရှိနေသေးပြီး၊ သူ၏ အစ်ကိုဖြစ်သူအား ကစားနေခြင်းသာဖြစ်သည်ဟုပင် ခံစားမိလေသည်။</p> <p> </p> <p>လူတစ်ယောက် သိထားသင့်သည်မှာ... ယွဲ့မိသားစု၏ သားအကြီးဆုံးသည် လွန်ခဲ့သော နှစ်သိန်းချီက ရွှမ်ချင်းနှင့် ယှဉ်ပြိုင်တိုက်ခိုက်နိုင်ခဲ့ပြီး၊ ယခုအခါ သူ၏ နတ်ဆိုးခန္ဓာကိုယ်ကိုသာ အားကိုး၍ မြို့လေးမြို့မှ ကျင့်ကြံသူများကို အများကြီး ကျော်လွန်နေပြီဖြစ်ကာ၊ သူသည် နိယာမတစ်သောင်းကိုလည်း ကျင့်ကြံခဲ့သေးသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>တာအိုပေါင်းစည်းခြင်းအောက်ရှိ ထိပ်ဆုံးလူတစ်ယောက်၊ တာအိုလက်နက် မှတ်တမ်း၏ အထက်တွင် ရပ်တည်နေသော တည်ရှိမှုတစ်ခု။</p> <p> </p> <p>ရှန်းယီပိုင်ဆိုင်ထားသော ဤတာအိုလက်နက်များသည် ဤမျှကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် မည်သည့်အဆင့်တွင် ရှိနေသနည်း။</p> <p> </p> <p>"ဂါး ဂါး"</p> <p> </p> <p>ယွဲ့ထျန်းကျီသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် မှောက်လျက် ကျနေပြီး၊ သူ၏ နတ်ဆိုးစွမ်းအားများ ပြန့်ကျဲသွားသော်လည်း အတင်းအကြပ်ပြန်လည် စုစည်းနေလေ၏။</p> <p> </p> <p>ရှင်းပြ၍မရသော တုန်လှုပ်ဖွယ်ရာအရှိန်အဝါတစ်ခုသည် တဖြည်းဖြည်းပြန့်နှံ့လာလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤအရာကို မြင်သောအခါ၊ ရွှမ်ချင်းသည် အားယူ၍ ထိုင်လိုက်၏။ နတ်ဆိုးတစ်ကောင်က မသေမျိုးနိယာမများကို ထုတ်ဖော်ရန် နတ်ဆိုးစွမ်းအားကို အသုံးပြုရန် ကြိုးစားနေသည်လော။</p> <p> </p> <p>ဒါက ပြီးခဲ့တဲ့နှစ်သိန်းချီကာလအတွင်းမှာ တစ်ဖက်လူ လုပ်ဆောင်နေခဲ့တဲ့ အရာလား။</p> <p> </p> <p>"မင်း... ငါ့ကို အချိန်နည်းနည်းပေး... ငါ မင်းကို ပြမယ်... ငါတို့ နှစ်ယောက်ထဲက ဘယ်သူက..."</p> <p> </p> <p>ယွဲ့ထျန်းကျီသည် ခေါင်းများပိန့်ချိုင့်လျက် သူ၏ အားနည်းသောအသံကို အသုံးပြု၍ စူးရှသော ရယ်မောသံကို ထုတ်လွှင့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ရှန်းယီသည် ထိုလူ၏ ဘေးသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်သွားကာ၊ အေးစက်သော အလင်းရောင်ဖြင့်တောက်ပနေသော လျှို့ဝှက်ချပ်ဝတ်ကာဖုံးလွှမ်းထားသော သူ၏ ဖိနပ်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး၊ ‌ဖြည်းညှင်းစွာဖြင့် ထိုလူ၏ ခြေလက်များကို နင်းကာကြိတ်ခြေလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွဲ့ထျန်းကျီ၏ မလိုလားသောဟိန်းသံများကြားတွင်၊ သူသည် သူ့အားထုပ်တန်းတစ်ခုဆီသို့ ကန်ထုတ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"တောင်ပိုင်း နဂါးဘုရင်ကို ငါ အကြောင်းကြားမှ ဖြစ်မယ်"</p> <p> </p> <p>ယွဲ့ထျန်းရှဲ့သည် ဆက်သွယ်ရေး မှော်ရတနာကို လျင်မြန်စွာ ထုတ်ယူလိုက်လေ၏။ သူ ပိုကြည့်လေ၊ပို၍ မှားယွင်းနေပုံရလေပင်။</p> <p> </p> <p>ဤအရူးသည် ယွဲ့မိသားစု၏ တရားဝင်သားကို သူ၏ ဒေါသကို ဖြေဖျောက်ရုံသက်သက် မဟုတ်ဘဲ၊ အမှန်တကယ် သတ်ပစ်ဝံ့သည့်ပုံ ပေါ်နေလေ၏။</p> <p> </p> <p>"..."</p> <p> </p> <p>ကျစ်လန်သည် ယွဲ့ထျန်းရှဲ့ကို ကြည့်လိုက်၊ ရှန်းယီကို ကြည့်လိုက် လုပ်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>အချိန်တော်ကြာထိ သူမသည် စကားပင်မပြောနိုင်ခဲ့ချေ။</p> <p>သူမသည် ဤနေရာသို့ မည်သည့်အတွက် ရောက်နေသနည်း၊ မည်သူ့ကို အကြံပေးသင့်သနည်း။</p> <p> </p> <p>မည်သူ့ကို ကာကွယ်ချင်သနည်း ဆိုသည်ကိုပင် သူမ မသိတော့ချေ။</p> <p>ထိုအချိန်တွင်၊ ယွဲ့ထျန်းရှဲ့၏ မျက်နှာသည် သံသယနှင့် မသေချာမရေရာမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားကာ၊ သူ၏ လက်ထဲရှိ ကျောက်စိမ်းပြားကို နတ်ဆိုးစွမ်းအားဖြင့် ဖောက်ခွဲပစ်ချင်စိတ်များ ပေါက်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်ခဏတွင်၊ တစ်စုံတစ်ခုကို သဘောပေါက်သွားသကဲ့သို့၊ သူသည် ဂူအပြင်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p>ဒါ ဘယ်အချိန်က ရောက်လာတာလဲ။</p> <p> </p> <p>ပုံရိပ်ငါးခုသည် ထိုနေရာတွင် တိတ်တဆိတ် ရပ်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း၊ သူတို့သည် ယွဲ့ထျန်းရှဲ့ကို ကြည့်မနေကြချေ။</p> <p> </p> <p>သူတို့အားလုံး၏ အကြည့်များသည် ရှန်းယီအပေါ်သို့သာ အာရုံစိုက်နေကြလေ၏။</p> <p> </p> <p>"ကျေးဇူးပြုပြီး၊ လေးစားရတဲ့ စီနီယာတို့၊ သူ့ကို အမြန်တားပေးပါ။ တောင်ပိုင်းဟုန်က ဖရိုဖရဲဖြစ်လုနီးပါးဖြစ်နေပါပြီ၊ မြောက်ပိုင်းဟုန်ကပါ ပါဝင်ပတ်သက်လာခဲ့ရင်..."</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးတွင် ကျစ်လန်သည် သက်ပြင်းချလိုက်နိုင်ပြီး တောင်ပိုင်းဟုန် သားတော်ခုနစ်ပါး၏ ဂိုဏ်းချုပ်များအား အလျင်စလို အရိုအသေပေးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ပုံရိပ်ငါးခုသည် နှုတ်ဆက်သည့်အနေဖြင့် ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်ပြလိုက်သော်လည်း၊ လှုပ်ရှားဆောင်ရွက်ရန် မည်သည့် ရည်ရွယ်ချက်ကိုမျှ မပြသခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>နတ်သမီး ကျစ်လန်ပင်လျှင် အံ့အားသင့်သွားပြီး၊ ရှန်းယီသည် ထုပ်တန်း၏ ဘေးသို့ လျှောက်သွားသည်ကို စောင့်ကြည့်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤအခိုက်အတန့်တွင်၊ ယွဲ့ထျန်းကျီသည် ယခင်က ရွှမ်ချင်းကဲ့သို့ပင်၊ သူ၏ ခြေလက်များကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီး သူ၏အရိုးများအားလုံး ကြေမွသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် မျက်လုံးများကို ပြူးကျယ်ကာ မြှောက်ထားသောလက်ဖဝါးကို စိုက်ကြည့်နေရုံသာ တတ်နိုင်လေ၏။</p> <p> </p> <p>ရှန်းယီသည် သူ၏ ရှေ့မှ လူကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက်၊မည်သည့် တုံ့ဆိုင်းမှုမျှ မရှိဘဲ သူ၏ အကြည့်ကို လွှဲလိုက်ကာ၊ ထိုလူ၏ ခေါင်းကို နောက်ပြန် ရိုက်ချိုးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ လက်ချောင်းထိပ်များမှ သွေးရည်ကြည်များ စီးကျလာခဲ့၏။</p> <p>အရေးမပါသော ထိုအရည်စက်ကျသံသည် ယွဲ့ထျန်းရှဲ့ကိုပင် သူ၏ ကိုယ်ပိုင် နှလုံးခုန်သံကို မကြားရတော့သကဲ့သို့ ခံစားခဲ့ရစေသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် ဂိုဏ်းချုပ်များဆီသို့ တောင့်တင်းစွာ လှည့်လိုက်ပြီး "ခင်ဗျားတို့... ခင်ဗျားတို့က ကျွန်တော့်ရဲ့သတင်းစကားကို တားဆီးဝံ့တယ်ပေါ့... ခင်ဗျားတို့က သူ ကျွန်တော့်အစ်ကိုကို သတ်တာကို ခွင့်ပြုလိုက်တယ်ပေါ့..."</p> <p> </p> <p>နတ်သမီး ကျစ်လန်သည်လည်း နားမလည်နိုင်မှုများပြည့်နှက်နေလျက် သူတို့ကို စိုက်ကြည့်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်ဓား ဂိုဏ်းချုပ်သည် အဝေးမှ ရှန်းယီဆီသို့ တိတ်တဆိတ် ကြည့်လိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p>ခွင့်ပြုလိုက်တယ် ဆိုသည်မှာ မည်သည့်အဓိပ္ပာယ်နည်း။ တစ်ဖက်လူသည် သူတို့ကဲ့သို့ပင် ဂိုဏ်းချုပ်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး တန်းတူညီမျှသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သေချာသည်မှာ၊ ၎င်းအပြင်၊ ဂိုဏ်းချုပ်လေး ရှန်း ယခုလေးတင် ပြသခဲ့သော ခွန်အားသည်လည်း သူတို့ တိတ်ဆိတ်နေရသည့် အကြောင်းရင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>သားတော်ခုနစ်ပါး မဟာညီလာခံတွင် လျူရှင်းရှန်းကို သူ သတ်ဖြတ်ခဲ့စဉ်က သူ၏ စွမ်းဆောင်ရည်နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက၊ ယခုတစ်ကြိမ် အနောက်ပိုင်းဟုန်မှ သူ၏ပြန်လည်ရောက်ရှိလာမှုသည် သိသာထင်ရှားသော ခုန်ပျံကျော်လွှားမှုတစ်ခုဟု အသေအချာ ခေါ်ဆိုနိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း အခု စိတ်အေးသွားပြီလား"</p> <p> </p> <p>လင်းယွဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ခါးသီးသောအမူအရာများ ဆင်မြန်းထားလေသည်။ သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင် ညီလာခံတွင် သူတို့ အသိအမှတ်ပြုခဲ့သောဂိုဏ်းချုပ်ကို သွားကျိုးမည်ဆိုလျှင်ပင် မျိုချရမည်သာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် သူ၏ ဘေးရှိ ရွှမ်ချင်းဆီသို့ ကြည့်လိုက်ရာ၊ ဂိုဏ်းချုပ်ရှန်း အဘယ်ကြောင့် ဤကဲ့သို့ ပြုမူခဲ့သည်ကို နားလည်သွားပုံရ၏။</p> <p> </p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော်၊ ဂိုဏ်းချုပ်ရှန်း၏ ဘွဲ့အမည်သည် အခြားသော ဂိုဏ်းခြောက်ဂိုဏ်းသို့ တစ်အိမ်တက်ဆင်းသွားရောက်ခဲ့ဖူးသော ရွှမ်ချင်းနှင့် သက်ဆိုင်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤအဆင့်တူချင်းကဲ့သို့သော လေသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ၊ ယွဲ့ထျန်းရှဲ့သည် နောက်ဆုံးတွင် တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး၊ ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။ "ခင်ဗျားတို့က တကယ်ကို ပူးပေါင်းကြံစည်နေကြတာပဲ"</p> <p> </p> <p>မဆိုင်းမတွပင်၊ သူသည် လှည့်၍ တိမ်အမည်းအဖြစ်သို့ပြောင်းလဲကာ၊ ဂူပေါက်ဝမှတစ်ဆင့် လျင်မြန်စွာ ထွက်ပြေးသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>"..."</p> <p> </p> <p>ရှန်းယီသည် သူတို့ဆီသို့ လှည့်မကြည့်ဘဲ၊ သူ၏ လက်ချောင်းထိပ်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ မြှောက်လိုက်လေ၏။ "သူ့အသက်ကိုလည်း ကျုပ် လိုချင်တယ်။"</p> <p> </p> <p>တာအိုပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့်ရှိ ဂိုဏ်းချုပ်များစွာနှင့် စကားပြောနေသော်လည်း၊ သူ၏ အသံတွင် ညှိနှိုင်းမှု အရိပ်အယောင်မျှမပါရှိချေ။ နတ်သမီး ကျစ်လန်ကိုပင် သူ အမိန့်ပေးနေသည်ဟု ထင်မြင်သွားစေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ဂိုဏ်းချုပ်များသည် ကူကယ်ရာမဲ့စွာ အချင်းချင်း အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>အင်းလေ၊ တစ်ယောက်သတ်တာက သတ်တာပဲ၊ နှစ်ယောက်သတ်လည်း မထူးခြားပါဘူး။ တကယ့်ကို ကွာခြားမှုမရှိပုံပါပဲ။</p> <p> </p> <p>တစ်ခဏအတွင်းမှာပင်၊ လင်းယွဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်၏ တင်းကျပ်သောမျက်နှာပေါ်တွင် အေးစက်သော အလင်းရောင်တစ်ခုဖြတ်ပြေးသွားပြီး အနည်းငယ် လက်ဟန်ပြလိုက်ရာ၊ တိမ်အမည်းတစ်ခုသည် နောက်သို့ လိမ့်ဆင်းလာလေ၏။</p> <p> </p> <p>မမြင်ရသောလက်ဖဝါးတစ်ခုက ၎င်းကို ရှန်းယီ၏ ခြေအောက်တွင် ပြင်းထန်စွာဖိထားသကဲ့သို့ပင်။</p> <p> </p> <p>"တာအိုမိတ်ဆွေ ရှန်း ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို တစ်ခါမှ မစော်ကားခဲ့ဖူးပါဘူး"</p> <p> </p> <p>ယွဲ့ထျန်းရှဲ့သည် ပြင်းထန်စွာ ရုန်းကန်နေရင်း၊ လင်းယွဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်ကိုလည်း ကြောက်ရွံ့စွာ ကြည့်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ တိမ်မည်းနတ်စွမ်းရည်ကို ဤမျှလွယ်ကူစွာ ချိုးဖျက်နိုင်ခြင်းမှာ သာမန် တာအိုပေါင်းစည်းခြင်း ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ပိုင်ဆိုင်ထားလေ့ရှိသော ခွန်အားမျိုး မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော် ဘာမှမလုပ်ခဲ့ပါဘူး ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို သတ်လို့ မရဘူး၊ ကျွန်တော့်မှာ အသက်ကပ္မည်းပြား ရှိတယ်"</p> <p> </p> <p>ဤဆူညံသော တောင်းပန်သံများကို နားထောင်နေရင်း၊ရှန်းယီသည် အောက်ရှိလူဆီသို့ သူ၏ အကြည့်ကိုနှိမ့်ချလိုက်ပြီး သူ၏ လက်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးမြှောက်လိုက်ရာ၊ ဝူရှန်း လက်ဝါးသည် ချက်ချင်းပင် သူ့ကို ဖုံးလွှမ်းသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယွဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်၏ ဖိနှိပ်မှုအောက် အသက်တစ်ရှိုက်စာအချိန်အတွင်းမှာပင်၊ ယွဲ့ထျန်းရှဲ့၏ မျက်နှာပေါ်ရှိအမူအရာသည် အပြီးတိုင် ရပ်တန့်သွားပြီး၊ သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးသည် အပိုင်းအစပေါင်းများစွာသို့ တိတ်တဆိတ် ကွဲထွက်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>"..."</p> <p> </p> <p>ရှန်းယီသည် သက်ပြင်းကို ညင်သာစွာ မှုတ်ထုတ်လိုက်လေ၏။</p> <p>ဂိုဏ်းချုပ်များ မည်သို့ တွေးတောနေသည်၊ ရွှမ်ချင်းကိုကယ်တင်ရန် သူတို့ လာမည်လား ဆိုသည်ကို သူ မသိချင်ပေ။</p> <p> </p> <p>သူတို့ ရပ်တည်ချက်တစ်ခု ယူရန်သာ သူ လိုအပ်သည်။</p> <p>သူတို့ တကယ် တိုက်ခိုက်ချင်သည်လော၊ ဒါမှမဟုတ် တိုက်ပွဲတစ်ဝက်မှာ ငြိမ်းချမ်းရေး တောင်းဆိုချင်သည်လော ဆိုသည်ကိုသာဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ မဟာမိတ်ဂိုဏ်းများက နဂါးနန်းတော်နှင့် စစ်ခင်းရန် မရည်ရွယ်ပါက၊ သူသည် ဂိုဏ်းတံခါးများကိုပိတ်ထားပြီး စစ်ကူမတောင်းတော့ဘဲ၊ တစ်ကိုယ်တော် လှည့်လည်ကာ၊ အခြားသူများကို ဒုက္ခမပေးဘဲ၊ ကိစ္စရပ်များကို ပိုမို အဆင်ပြေစွာ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းလိုက်မည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အနည်းဆုံးတော့ ယခုအချိန်အထိ ရလဒ်က မဆိုးလှပေ။</p> <p>ရှန်းယီသည် သူ၏ လက်ကို အနည်းငယ် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ၊ လျှို့ဝှက်ချပ်ဝတ်ကာသည် ရွှေရောင်အလင်းတန်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး မသေမျိုးမြို့တော်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားကာ၊ နန်ယန်မှ ကျောက်စိမ်းဖြူရောင်ဝတ်ရုံကျယ်ဖြင့် အစားထိုးသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့ရသောအခါ၊</p> <p>ဂိုဏ်းချုပ်များသည် ခေါင်းခါလိုက်ကြပြီး အချင်းချင်း ပြုံးပြလိုက်ကြလေ၏။</p> <p> </p> <p>တောင်ပိုင်းဟုန် သားတော်ခုနစ်ပါးသည် တစ်စုံတစ်ဦးအား ဂိုဏ်းချုပ်ဖြစ်လာစေရန် တောင်းဆိုရာတွင် အမှန်တကယ်ပင် တက်ကြွခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဂိုဏ်းချုပ်များ၏ မျက်နှာအမူအရာများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက၊ နတ်သမီး ကျစ်လန်သည် ထပ်မံ၍ အံ့အားသင့်သွားပြန်သည်။ အရှေ့ပိုင်းနဂါးနန်းတော်နှင့် တောင်ပိုင်းဟုန် သားတော်ခုနစ်ပါးတို့ကြားရှိ ဆက်ဆံရေးကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားပါက၊ ထိုကျောက်စိမ်းဖြူဝတ်ရုံသည် မည်သည့်အရာကို ကိုယ်စားပြုသည်ကို သူမ မည်သို့ မသိဘဲ နေမည်နည်း။</p> <p> </p> <p>၎င်းမှာ နန်ယန်၏ ဂိုဏ်းချုပ်၏ အမှတ်လက္ခဏာပင်။</p> <p> </p> <p>ဒါကြောင့်လည်း... ဒါကြောင့်လည်း ဒီစီနီယာတွေက သူ့ကို မတားဆီးခဲ့တာပေါ့။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ သူချမှတ်လိုက်တဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်တွေက တောင်ပိုင်းဟုန် သားတော်ခုနစ်ပါးကို ကိုယ်စားပြုနေလို့ပဲ။</p> <p> </p> <p>"ရှင်တို့ကို ရှင်းပြချက်တစ်ခု ပေးမယ်လို့ ကျွန်မ ပြောခဲ့တယ်လေ" နတ်သမီး ကျစ်လန်သည် ရုတ်တရက် ခေါင်းမူးသွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး၊ တောင်ပိုင်းဟုန် သားတော်ခုနစ်ပါးသည် အမှန်တကယ်ပင် ပြန်လည်ပေါ်ထွက်လာရန် စီစဉ်နေကြောင်း သဘောပေါက်သွားလေ၏။</p> <p> </p> <p>သူမက တုံ့ဆိုင်းစွာဖြင့် စကားဆိုလိုက်သည်။ "ရှင်တို့ကို စာရင်းရှင်းပြချက်တစ်ခု ပေးမယ်လို့ ကျွန်မ ပြောခဲ့သားပဲ၊ ဘာဖြစ်လို့... ဘာဖြစ်လို့ ကိစ္စတွေကို ဒီအခြေအနေထိ ရောက်အောင် လုပ်ရတာလဲ"</p> <p> </p> <p>ရှန်းယီသည် ရွှမ်ချင်းကို ထူပေးရန် ကုန်းလိုက်လေသည်။</p> <p>သူမ၏ စကားများကို ကြားသောအခါ၊ သူသည် သူမအား ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ခင်‌ဗျားက လူတစ်ယောက် သေသွားပြီးမှ လက်စားချေတာတို့၊ လျော်ကြေးပေးတာတို့လို ရှင်းပြချက်မျိုးကို ဆိုလိုတာဆိုရင်တော့..."</p> <p> </p> <p>ရှန်းယီ၏ အကြည့်သည် သူမထံမှ ပြန်လည် ရုပ်သိမ်းသွားပြီး၊ ဂူပေါက်ဝဆီသို့ လျှောက်သွားရင်းဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"အဲဒီလို ရှင်းပြချက်မျိုး ကျုပ် မလိုအပ်ဘူး။"</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save