Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၂၈၈)</h2> <h2 style="text-align: center;">မှတ်တမ်းများ စစ်ဆေးခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>​ဆရာဝန်တစ်ယောက် စာအိတ်နီ လက်ခံတာ ဘယ်လောက် ပြင်းထန်တဲ့ ကိစ္စလဲဆိုတာ အဲဒီလူက လုံးဝ သိပုံမရဘူး။ ဒါကြောင့်လည်း သူက ဒီလိုစကားမျိုး ပြောထွက်တာပေါ့။ သူက ဆစ်ချန်ကို တမင်သက်သက် ဒုက္ခပေးချင်နေတာ မဟုတ်ဘူးလေ။</p> <p>​စဉ်းစားကြည့်လေ... ဘယ်သူမဆို ကိုယ့်ဆွေမျိုးကို အတွေ့အကြုံမရှိတဲ့ ဆရာဝန်က ခွဲစိတ်ပေးမယ်ဆိုတာ သိလိုက်ရရင် စိုးရိမ်ထိတ်လန့်သွားမှာပဲ။ စမ်းသပ်ခံ သတ္တဝါလေးလို အသုံးချခံရမှာ ကြောက်ပြီး အစွန်းရောက်တဲ့ တုံ့ပြန်မှုတချို့ လုပ်မိတာက သဘာဝပါပဲ။</p> <p>​ဒါပေမဲ့ ဒါက ဆစ်ချန်အတွက် အဓိက ခွဲစိတ်ဆရာဝန်အနေနဲ့ ပထမဆုံးအကြိမ်ဆိုတာကို ဘယ်သူကများ အကောက်ကြံပြီး သွားပြောလိုက်လဲဆိုတာကတော့ မသေချာဘူး။</p> <p>​အခုလောလောဆယ်တော့ ထုန်ယောင်မှာ အများကြီး တွေးနေဖို့ အချိန်မရှိဘူး။ ဆစ်ချန်ကို တမင်သက်သက် ထောင်ချောက်ဆင်တာ မဟုတ်သရွေ့ ဖြေရှင်းရတာ အများကြီး ပိုလွယ်ကူပါတယ်။</p> <p>​ထုန်ယောင် သက်ပြင်းချနိုင်သွားပေမယ့် တစ်ဖက်မှာလည်း ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေတုန်းပဲ။</p> <p>​"စာအိတ်နီကို ဒေါက်တာဆစ်ဆီ တိုက်ရိုက်ပေးခဲ့ပြီး သူ ပိုက်ဆံယူသွားတာကို သေချာ မြင်လိုက်ရတာလား" လို့ ထုန်ယောင်က မေးလိုက်တယ်။</p> <p>​"သေချာပါတယ်" အဲဒီလူက ခေါင်းငြိမ့်ပြီး ဆက်ပြောတယ်။ "အဲဒီအချိန်က ဒေါက်တာဆစ်က စာအိတ်နီကို လုံးဝ လက်မခံချင်ခဲ့ပါဘူး။ ကျွန်တော်က ဒူးထောက်ပြီး တောင်းပန်လွန်းလို့သာ သူ မတတ်သာဘဲ လက်ခံလိုက်ရတာ။ အားလုံးက ကျွန်တော့်အမှားပါ။ ဒေါက်တာဆစ်က အရည်အချင်းရှိပြီး ကိုယ်ကျင့်တရား ကောင်းမွန်တဲ့ ဆရာဝန်ပါ။ ကျွန်တော် တော်တော်လေး လွန်သွားတယ်။ ခင်ဗျားကို ရိုးရိုးသားသား တောင်းပန်ပါတယ်။ ဖြစ်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စတွေကြောင့် ကျွန်တော် ရှက်လွန်းလို့ ဒေါက်တာဆစ် မျက်နှာကိုတောင် မကြည့်ရဲတော့ဘူး"</p> <p>​အဲဒီလူက တကယ်ကို နောင်တရပြီး ရှက်ရွံ့နေကာ မျက်နှာတွေတောင် နီရဲနေတယ်။ ပိုက်ဆံယူဖို့ အတင်းတောင်းပန်ခဲ့ပြီး နောက်တော့ သူတို့ကို ပြန်တိုင်တောတယ်လေ။ ဘယ်လိုပဲကြည့်ကြည့် သူ့ဘက်က မှားနေတာ သေချာတယ်။</p> <p>​အဲဒီလူ လိမ်နေပုံ မပေါ်တာကို ကြည့်ပြီး ထုန်ယောင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားတယ်။ အဲဒီလူက ပိုက်ဆံယူဖို့ အတင်းတောင်းပန်ခဲ့ပေမယ့် ဆစ်ချန်ရဲ့ အကျင့်စရိုက်အရ သူ ဒီလိုအလုပ်မျိုး လုံးဝ လုပ်မှာမဟုတ်ဘူး။ ယွမ်တစ်ရာ ဆိုတာ နည်းတဲ့ပမာဏတော့ မဟုတ်ဘူး၊ သူ့အတွက် တစ်လစာ လစာနဲ့ ညီမျှတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ မိသားစုမှာ စီးပွားရေးလုပ်ငန်း နှစ်ခုတောင် ရှိနေတာ၊ ဒီလောက်ပိုက်ဆံလေးကိုတော့ သူတို့ မက်မောနေမှာ မဟုတ်ဘူးလေ။</p> <p>​ဒါမှမဟုတ် သူက ပိုက်ဆံကို လက်ခံပြီး လင်းဖန်ရင်းအတွက်များ ထောက်ပံ့ပေးလိုက်တာလား။</p> <p>​မဖြစ်နိုင်ဘူး... သူက အဲဒီလောက် အမြော်အမြင် တိမ်ယဉ်တဲ့ အလုပ်မျိုး လုပ်မှာမဟုတ်ဘူး။</p> <p>​ထုန်ယောင် တစ်ခုခုကို တွေးမိသွားပြီး မျက်လုံးတွေ အရောင်တောက်လာတယ်။ "ဦးလေး... ဆေးရုံရဲ့ ငွေပေးသွင်းမှု မှတ်တမ်းတွေကို သွားစစ်ကြည့်ဖို့ အခု ငွေသွင်းကောင်တာကို ကျွန်မနဲ့ လိုက်ခဲ့ဖို့ အချိန်ရမလား"</p> <p>​အဲဒီလူ စကားမပြောရသေးခင်မှာပဲ ထုန်ယောင်က ဆက်ပြောလိုက်တယ်။ "ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရရင် သူ့အကျင့်စရိုက်ကို ကျွန်မ သိပါတယ်။ သူက ရှင့်ရဲ့ စာအိတ်နီကို ကိုယ်ကျိုးအတွက် လုံးဝ ယူထားမှာ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒီပိုက်ဆံကို ရှင့်ရဲ့ ဆေးဖိုးဝါးခတွေအတွက် သွင်းပေးလိုက်မယ်လို့ ကျွန်မ ယုံကြည်တယ်။ ဆေးရုံက ဒီကိစ္စကို စုံစမ်းစစ်ဆေးနေတယ်။ ကျွန်မတို့ ဒါကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မလုပ်ရင် နောင်ကျ သူ့အနာဂတ်အတွက် အကြီးအကျယ် ထိခိုက်သွားလိမ့်မယ်"</p> <p>​ဆစ်ချန်ကို အကြီးအကျယ် ထိခိုက်မယ်ဆိုတာ ကြားတော့ အဲဒီလူက ချက်ချင်း ခေါင်းငြိမ့်ပြီး ပြောတယ်။ "ကောင်းပြီလေ... အခုပဲ သွားကြတာပေါ့"</p> <p>​သူ့သားက အထူးကြပ်မတ်ကုသဆောင်မှာ ရှိနေတုန်းပဲ၊ မနက်ဖြန်မှ သာမန်လူနာဆောင်ကို ရွှေ့လို့ရမှာ။ သူနဲ့ သူ့ဇနီးက အားနေတာမို့ ထုန်ယောင်နဲ့ လိုက်သွားဖို့ ပြဿနာ မရှိပါဘူး။</p> <p>​တကယ်လို့ ဒေါက်တာဆစ်က အဲဒီပိုက်ဆံကို ဆေးဖိုးအဖြစ် သွင်းပေးခဲ့တယ်ဆိုရင်၊ ဒေါက်တာဆစ်က တကယ့်ကို ဆရာဝန်ကောင်း တစ်ယောက်ဆိုတာ သက်သေပြလိုက်တာပဲ။ ဒီလို ဆရာဝန်ကောင်း တစ်ယောက်ကို အပြစ်မရှိဘဲ ခံရအောင် သူ အဖြစ်ခံလို့ မရဘူး။</p> <p>​ညဘက်ဆိုတော့ ဆေးရုံလာပြတဲ့သူ သိပ်မရှိဘူး။ ငွေသွင်းကောင်တာက ဝန်ထမ်းကလည်း စားပွဲပေါ် မှောက်ပြီး ငိုက်မျဉ်းနေတယ်။ ထုန်ယောင်က မှန်တံခါးကို ခေါက်ပြီး ငွေကိုင်စာရေးမကို နှိုးလိုက်တယ်။</p> <p>​"နာမည်လာစာရင်းသွင်းတာလား" စာရေးမက နိုးလာပြီး ထုန်ယောင်ကို ဇဝေဇဝါနဲ့ မျက်တောင်လေး ပုတ်ခတ်ကာ မေးလိုက်တယ်။</p> <p>​ထုန်ယောင်က "အရင်က အခန်း ၃၀၄ မှာ နေတဲ့ ဝမ်ချောင်ချွန်းရဲ့ ငွေပေးသွင်းမှု မှတ်တမ်းကို လာစစ်ချင်လို့ပါ" လို့ ပြောလိုက်တယ်။</p> <p>​ဒါကို ကြားတော့ စာရေးမက ညည်းညူလိုက်တယ်။ "ခုလေးတင် ဆေးရုံအုပ်ကြီး လာမေးသွားတာလေ။ ဘာလို့ ထပ်စစ်ချင်နေရတာလဲ"</p> <p>​ညလယ်ခေါင်ကြီးမှာ လူတွေက ငွေသွင်းမှတ်တမ်းကို ခဏခဏ လာမေးနေတော့ သူ အိပ်ပျော်ကာစလေး ရှိသေး နိုးလာရတာ။ သူ့စိတ်အခြေအနေက သိပ်မကောင်းတော့ ခပ်အေးအေးပဲ ဖြေလိုက်တယ်။ "စာရင်းထဲမှာ ယွမ် ၁၈၀ နဲ့ ၅၁ ပြား ကျန်သေးတယ်"</p> <p>​သူက ညဆိုင်း တာဝန်ကျတာဆိုတော့ နေ့ဘက်က ဘာတွေဖြစ်ခဲ့လဲ ဆိုတာ ဘာမှ မသိဘူး။ လက်ကျန်ငွေ လာမေးတဲ့လူတွေက အချိန်ဖြုန်းနေကြတယ်လို့ပဲ သူ ထင်တာ။ ပိုက်ဆံမလောက်ရင် ဆေးရုံက ထပ်တောင်းမှာပေါ့။ ပိုနေရင်လည်း ဆေးရုံဆင်းရင် ပြန်အမ်းမှာပဲလေ။ ဘာလို့များ လက်ကျန်ငွေကို ခဏခဏ လာစစ်နေရလဲဆိုတာ သူ နားမလည်နိုင်ဘူး။ သူ့အတွက်တော့ ဒါက ပြဿနာ လာရှာနေသလိုပဲ။</p> <p>​ယွမ်တစ်ရာကျော် ကျန်သေးတယ်ဆိုတာ ကြားတော့ အဲဒီလူက သူ့ဘာသာ ရေရွတ်လိုက်တယ်။ "ဘယ်လိုလုပ် ယွမ်တစ်ရာ ပိုနေရတာလဲ"</p> <p>​စာရေးမက မျက်လုံးလှန်ကြည့်လိုက်ပြီး "အဲဒီ ယွမ်တစ်ရာက ရှင့်သားကို ခွဲစိတ်မှု မလုပ်ခင်လေးတင် သွင်းထားတာလေ၊ တစ်ရက်တောင် မပြည့်သေးဘူး။ ကိုယ့်ဘာသာ သွင်းထားတာကို မေ့သွားတာလား" လို့ ပြန်ပြောလိုက်တယ်။</p> <p>​ဒီစကားကို ကြားတော့ ဒေါက်တာဆစ်က တကယ်ပဲ အဲဒီပိုက်ဆံကို ဆေးရုံစာရင်းထဲ သွင်းပေးလိုက်တယ်ဆိုတာကို အဲဒီလူ ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားတယ်။ ဒေါက်တာဆစ်က တကယ့်ကို ဆရာဝန်ကောင်းပဲ။ ဒေါက်တာဆစ်နဲ့ ယှဉ်လိုက်ရင် သူ တော်တော်လေး ရှက်သွားတယ်။ သူ့ရဲ့ သေးသိမ်ယုတ်မာတဲ့ အတွေးတွေကြောင့် ဒေါက်တာဆစ်ကို အထင်လွဲခဲ့မိတာပဲ။</p> <p>​အဲဒီအချိန်တုန်းက သူက ဒူးထောက်ပြီး အတင်းတောင်းပန်ခဲ့တာလေ။ ဆစ်ချန်က မတတ်သာလို့သာ ဒီလို လုပ်ခဲ့ရတာ ဖြစ်ရမယ်။</p> <p>​အဲဒီလူက အပြစ်ရှိသလို အရမ်းခံစားသွားရပြီး ဆေးရုံအုပ်ကြီးကို သွားရှာဖို့ အတင်းပြောတော့တယ်။ "ကျွန်တော် ဆေးရုံအုပ်ကြီးကို သွားရှာပြီး ရှင်းပြရမယ်။ သူတို့ ဒေါက်တာဆစ်ကို အထင်လွဲအောင် ပစ်ထားလို့ မဖြစ်ဘူး။ သူက ဆရာဝန်ကောင်း တစ်ယောက်ပါ"</p> <p>​ထုန်ယောင်က သူ့ကို စိတ်ငြိမ်အောင် ပြောဖို့ ကြိုးစားတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘာမှ မပြောရသေးခင်မှာပဲ ဆစ်ချန်၊ ဆေးရုံအုပ်ကြီးနဲ့ ပါမောက္ခချူတို့ ထောင့်ချိုးလေးကနေ လျှောက်လာတာကို မြင်လိုက်ရတယ်။ အဲဒီလူက ခဏလောက် ကြောင်သွားပြီးနောက် ဆစ်ချန်ဆီကို အမြန်ပြေးသွားကာ သူ့လက်ကို ကိုင်ပြီး ထပ်တလဲလဲ တောင်းပန်တော့တယ်။ ဆစ်ချန်ရဲ့ ခွင့်လွှတ်မှုကို ရပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ သူက ဆေးရုံအုပ်ကြီးကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာနဲ့ သူ့အမှားသာ ဖြစ်ကြောင်းနဲ့ ဆစ်ချန် အထင်လွဲခံရတာ ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းပြတော့တယ်။</p> <p>​"ဒီကိစ္စအတွက် ခင်ဗျားကို သွားရှာမလို့ လုပ်နေတာ" ဆေးရုံအုပ်ကြီးက အဲဒီလူရဲ့ ပခုံးကို ပုတ်ပြီး စိတ်အေးအေးထားဖို့ ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး အချက်ပြလိုက်တယ်။ သူက ဆက်ပြီး "ကျွန်တော်တို့ စုံစမ်းစစ်ဆေးပြီးပါပြီ၊ ဒီနားလည်မှုလွဲတာ ရှင်းလင်းသွားပါပြီ။ ခင်ဗျား ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြစ်တင်နေစရာ မလိုပါဘူး။ ဆရာဝန်တစ်ယောက်က လူနာတွေဆီကနေ စာအိတ်နီ လက်ခံတယ်ဆိုတာ တရားမဝင်သလို ဆေးပညာ ကျင့်ဝတ်နဲ့လည်း မညီဘူးလေ။ ခင်ဗျား တိုင်တောတာက မှန်ကန်ပါတယ်" လို့ ပြောလိုက်တယ်။</p> <p>​စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းသာ မရှိရင် အရာရာက ရှုပ်ထွေးကုန်မှာပေါ့။ ကိုယ်ကျင့်တရား မကောင်းတဲ့ ဆရာဝန်တချို့ကြောင့် ဆေးရုံရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို အကျဆင်းခံလို့ မဖြစ်ဘူးလေ။ အဲဒီအချိန်က အခြေအနေအရ ဆစ်ချန် ဘာကြောင့် စာအိတ်နီကို လက်ခံလိုက်ရလဲ ဆိုတာကို ဆေးရုံအုပ်ကြီး နားလည်ပြီး ဆစ်ချန်ရဲ့ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းပုံကို သဘောကျသွားတယ်။</p> <p>​နောက်ပြီး ဒါက ဆစ်ချန်ရဲ့ ပထမဆုံး ခွဲစိတ်မှု ဖြစ်တယ်ဆိုတာရယ်၊ စာအိတ်နီကို ဆေးဖိုးထဲ သွင်းလိုက်တယ်ဆိုတာရယ် အားလုံးကို အဲဒီလူရဲ့ သားဖြစ်သူက သိနေခဲ့တာ။ ဖခင်ဖြစ်သူ စိတ်ပူမှာစိုးလို့ သားက ဖုံးကွယ်ထားခဲ့တာ။</p> <p>​သူတို့က ခွဲစိတ်မှု ပြီးတာနဲ့ ပိုက်ဆံကို ဆေးဖိုးထဲ သွင်းလိုက်တဲ့အကြောင်း ဖခင်ဖြစ်သူကို ပြောပြဖို့ စီစဉ်ထားခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ မထင်မှတ်ထားတာက အဲဒီလူက အလောတကြီးနဲ့ ဆစ်ချန်ကို တိုင်တောလိုက်တာပဲ။</p> <p>​ဒါတွေ အားလုံးက နားလည်မှု လွဲခဲ့တာပါ။ အခု ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဖြစ်သွားပြီဆိုတော့ ပြဿနာ ပြီးသွားပါပြီ။</p> <p>​အဲဒီလူက ခေါင်းကို တွင်တွင်ငြိမ့်ပြပြီး ရှက်ရွံ့စွာနဲ့ ပြောတယ်။ "ခင်ဗျားက ဆေးရုံအုပ်ကောင်း တစ်ယောက်ပါ။ ဒီကိစ္စအတွက် ဒေါက်တာဆစ်ကို အပြစ်မတင်ပါနဲ့။ သူ့မှာ အပြစ်မရှိပါဘူး၊ ကျွန်တော် မှားခဲ့တာပါ"</p> <p>​"ခင်ဗျားက လူနာရှင်ဆိုတော့ လူနာအတွက် စိတ်ပူပြီး ဆရာဝန်ကို သေချာ ကုသပေးစေချင်တာကို ကျွန်တော်တို့ နားလည်ပါတယ်..."</p> <p>​ဆေးရုံအုပ်ကြီးက အဲဒီလူရဲ့ လက်ကို ကိုင်ပြီး ဆယ်မိနစ်လောက်ကြာအောင် နှစ်သိမ့်စကားတွေ ပြောပေးခဲ့တယ်။ နောက်ဆုံးတော့ အဲဒီလူလည်း စိတ်တည်ငြိမ်သွားပြီး သူ့အမှားကို သူ အပြည့်အဝ သဘောပေါက်သွားတယ်။ ပါမောက္ခချူက အဲဒီလူကို လူနာခန်းပြန်ပြီး နားဖို့ ပြောလိုက်တော့မှ ဒီစကားဝိုင်းလေး ပြီးဆုံးသွားတယ်။</p> <p>​ဆေးရုံအုပ်ကြီးနဲ့ ပါမောက္ခချူတို့ မထွက်သွားခင်လေးမှာ အဓိပ္ပာယ်ပါတဲ့ စကားတစ်ခွန်းကို ပြောသွားခဲ့တယ်။</p> <p>​"မင်း ဘွဲ့လွန်စာမေးပွဲအတွက် ပြင်ဆင်နေတယ်လို့ ကြားတယ်။ ကြိုးစားပါ။ ဒီခွဲစိတ်မှုက အရမ်း အောင်မြင်တယ်။ ပါမောက္ခချူက လမ်းပြပေးမှာဆိုတော့ မင်းရဲ့ အနာဂတ်က အကန့်အသတ်မရှိ တောက်ပနေမှာပဲ။ မင်းမှာ အကျိတ်ခွဲစိတ်မှုနဲ့ ပတ်သက်ပြီး တကယ့် ပါရမီပါတာကို ငါ မြင်တယ်။ မင်းလို လူငယ် အရည်အချင်းရှိသူတွေကို မြင်ရတာ ဆေးပညာလောကအတွက် တကယ့်ကို ကောင်းချီးတစ်ခုပဲ"</p> <p>​နောက်ဆုံးမှာ သူက ထုန်ယောင်ကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ဆစ်ချန်ရဲ့ ပခုံးကို ပုတ်ကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်တယ်။ "ကဲ... ကိုယ့်ချစ်ရတဲ့သူကို အကြာကြီး ပေးမစောင့်ပါနဲ့တော့၊ အိမ်ပြန်ကြတော့"</p> <p>​ထုန်ယောင်က သူတို့နဲ့ ၃၊ ၄ မီတာလောက်ပဲ ကွာတာမို့ ဆေးရုံအုပ်ကြီး ပြောသမျှ အားလုံးကို ကြားလိုက်ရတယ်။ ဆစ်ချန်က ဆေးရုံအုပ်ကြီးရဲ့ အသိအမှတ်ပြုမှုကို ရသွားတာ မြင်တော့ သူ့မျက်နှာပေါ်က အပြုံးက နွေဦးရာသီက ဒေစီပန်းလေးလို လှပစွာ ပွင့်လန်းသွားတယ်။ ဆေးရုံအုပ်ကြီးနဲ့ ပါမောက္ခချူတို့ ဖြတ်သွားတဲ့အခါ သူက ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး လှမ်းနှုတ်ဆက်လိုက်တယ်။</p> <p>​သူတို့နှစ်ယောက် ထွက်သွားတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် ထုန်ယောင်ဟာ လှောင်ချိုင့်ထဲကနေ လွတ်လာတဲ့ ငှက်လေးတစ်ကောင်လိုပဲ ပျော်ရွှင်စွာနဲ့ ဆစ်ချန်ဆီကို ပြေးဖက်လိုက်တယ်။</p> <p>​ဒီမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး စာရေးမက မဲ့ရွဲ့လိုက်ကာ မနာလိုတဲ့လေသံနဲ့ ပွစိပွစိ ပြောတယ်။ "ကြည့်ကို မကြည့်ရက်ပါဘူး... ကြည့်ကို မကြည့်ရက်ဘူး... တော်တော် ရှက်ဖို့ကောင်းတာပဲ"</p> <p>​ထုန်ယောင် နည်းနည်း ရှက်သွားပြီး ဆစ်ချန်ကို လျှာလေးထုတ်ကာ နောက်ပြောင်လိုက်တယ်။ "ကျွန်မ ကြာစေ့ ကြာပန်း ဆန်ပြုတ် ပြုတ်ထားတယ်"</p> <p>​"သွားရအောင်၊ အိမ်ပြန်ပြီး ဆန်ပြုတ် သောက်ကြမယ်" ဆစ်ချန်ရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ အပြုံးရိပ်လေးတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားတယ်။ သူက ထုန်ယောင်ရဲ့ ဆံပင်လေးကို ခပ်ဖွဖွ ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး သူမလက်ကို ဆွဲကာ ဆေးရုံထဲကနေ အတူတူ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြတယ်။</p> <p>​</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">အပိုင်း (၂၈၈) ပြီးဆုံး</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save