Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၂၈၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဂွမ်းဖိနပ် ပေါက်ပြဲသွားသလို ရယ်မောခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>​...</p> <p>​သူတို့ ဇနီးမောင်နှံ လက်ချင်းချိတ်ပြီး အိမ်ပြန်လာကြရင်း အိမ်ရာဝင်း အဝင်ဝကို ရောက်လာတယ်။ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပဲ ဆရာဝန် တချို့နဲ့ မိသားစုဝင်တွေက ကလေးတွေနဲ့အတူ ခြံဝင်းထဲမှာ ရှိနေကြတယ်။ ကလေးတွေက ပြေးလွှားဆော့ကစားရင်း ရယ်မောနေကြပြီး လူကြီးတွေကတော့ စကားဝိုင်းဖွဲ့နေကြတယ်။ အဆင်သင့်သလိုပါပဲ၊ သူတို့က ဆစ်ချန် စာအိတ်နီ လက်ခံတဲ့ ကိစ္စကို ပြောနေကြတာ။</p> <p>​ဆယ်စုနှစ်ချီ ကြာနေပြီဖြစ်တဲ့ လမ်းမီးတိုင်က ထွက်လာတဲ့ မှိန်ပျပျ အဝါရောင် အလင်းရောင်အောက်မှာ တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက် သေချာတောင် မမြင်ရဘူး။ အားလုံးက စကားဝိုင်းထဲမှာ နစ်မျောနေကြပြီး ကလေးတွေကလည်း ဆူညံနေတော့ အစပိုင်းမှာ သူတို့က ဆစ်ချန်နဲ့ ထုန်ယောင် ရောက်လာတာကို သတိမထားမိဘဲ ဒီအကြောင်းအရာကို ဆက်ပြီး အားပါးတရ ပြောနေကြတယ်။</p> <p>​"တချို့ ဆရာဝန်တွေက ဆေးပညာ ကျင့်ဝတ်နဲ့ ကိုယ်ကျင့်တရား စည်းမျဉ်းတွေ လုံးဝ မရှိဘူး၊ လူနာရှင်တွေဆီကနေ ပိုက်ဆံတောင် ယူသေးတယ်။ အဲဒါက ဒဏ်ရာကို ဆားသိပ်တာနဲ့ ဘာကွာလို့လဲ။ လူတွေက ဆေးကုဖို့ ပိုက်ဆံ အများကြီး ကုန်နေရတဲ့ကြားထဲက သူက ယွမ်တစ်ရာတောင် ယူရဲသေးတယ်။ သူ ကိုယ့်လုပ်ရပ်အတွက် ကိုယ် ပြန်လောင်ကျွမ်းရမှာကို ကြောက်သင့်တယ်။ ကံကောင်းလို့သာ စုံစမ်းစစ်ဆေးခံရတာ။ ဒီလိုလူမျိုးတွေ ဆေးရုံမှာ ဆက်ရှိနေရင် အန္တရာယ်ပဲ ပေးနိုင်မှာ" လို့ လျိုချင်းရဲ့ ယောကျ်ား ဂေါ်ကျိ (Guo Zhi) က ပြောတယ်။</p> <p>​အိမ်မှာ လျိုချင်းရဲ့ အတင်းအဖျင်းတွေထဲမှာ အမြဲတမ်း ပါနေတဲ့ အကြောင်းအရာ ဖြစ်နေတော့ ဂေါ်ကျိက တောကလာပြီး ဒေသခံ ဆေးရုံငယ်လေးမှာပဲ လုပ်သင့်တဲ့ ဆရာဝန် ဆစ်ချန်အပေါ် အမြင်မကြည်ဘူး ဖြစ်နေတယ်။ ဆစ်ချန်က ကိုယ်နဲ့ တန်၊ မတန် မစဉ်းစားဘဲ မြို့ကြီးပြကြီးမှာ လာပြီး ဂုဏ်မောက်ချင်နေတာကို သူ မုန်းတယ်။</p> <p>​မြို့သူ အချောအလှလေးကို ဇနီးအဖြစ် ရထားတာ ဘာများ အရေးကြီးလို့လဲ။</p> <p>​သူသာ တကယ် အရည်အချင်းရှိရင် သူ့မိန်းမကို ဆေးရုံတစ်ရုံ တည်ထောင်ခိုင်းလိုက်ပါလား။</p> <p>​အဲဒီလိုသာဆိုရင် သူ ဆေးရုံအုပ် ဖြစ်လာတာကို ဘယ်သူမှ ကန့်ကွက်မှာ မဟုတ်ဘူး။</p> <p>​'တူရာတူရာ ပေါင်း' ဆိုတဲ့ စကားအတိုင်းပဲ၊ လျိုချင်းကလည်း ထောက်ခံတယ်။ "တို့တွေထဲမှာ ဆရာဝန် လုပ်လာတာ ဆယ်နှစ်မကတဲ့ သူတွေချည်းပဲ မဟုတ်လား။ ဒါပေမဲ့ တို့တွေထဲက ဘယ်သူမှ လူနာရှင်တွေဆီကနေ စာအိတ်နီကို တိတ်တိတ်လေး လက်မခံဖူးဘူး။ သူ ဆရာဝန်ဖြစ်တာ ဘယ်နှနှစ် ရှိသေးလို့ ဒီလို အကွက်တွေ လာရွှေ့နေရတာလဲ။ ငါ့အမြင်တော့ သူက လောကကြီးအကြောင်း ဘာမှမသိသေးတဲ့ ငါးပေါက်စလေးပဲ"</p> <p>​ဒီအချိန်မှာ လျိုချင်းက ထုန်ယောင် နို့လက်ဖက်ရည်ဆိုင် ပိုင်တယ်ဆိုတဲ့ အချက်ကို တမင် ချန်ထားခဲ့တယ်။ အစတုန်းက ဆေးရုံမှာ ထုန်ယောင်က ငွေကိုင်စာရေးမ လုပ်တယ်လို့ သူကိုယ်တိုင် လိုက်ပြောထားခဲ့တာလေ။ အခုမှ ထုန်ယောင်က သူဌေးပါလို့ ပြောလိုက်ရင် ကိုယ့်ပါးကိုယ် ပြန်ရိုက်သလို ဖြစ်သွားမှာပေါ့။</p> <p>​ထုန်ယောင်က လျိုချင်း အရှက်ကွဲတာကို စောင့်ကြည့်ချင်လို့ တမင်သက်သက် ငွေကိုင်စာရေးမလို့ ပြောထားတာ ဖြစ်မယ်လို့ သူ ခန့်မှန်းမိတယ်။</p> <p>​ကံကောင်းတာက ဆစ်ချန်ရဲ့ ကိုယ့်သေတွင်း ကိုယ်တူးတဲ့ လုပ်ရပ်ကြောင့် ဒီခွဲစိတ်မှု အောင်မြင်သည်ဖြစ်စေ၊ မအောင်မြင်သည်ဖြစ်စေ သူ ဆေးရုံမှာ ဆက်အလုပ်လုပ်နိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။</p> <p>​"ဆစ်ချန် တကယ့်ကို ပြဿနာရှာလိုက်တာပဲ။ ဒီနေ့ သူ့ခွဲစိတ်မှု အောင်မြင်ရင်တောင် ဒီစာအိတ်နီ ကိစ္စကတော့ ပြီးသွားမှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p>​"နှမြောစရာ မကောင်းဘူးလား။ ပါမောက္ခချူ အပင်ပန်းခံ ပျိုးထောင်ခဲ့တာတွေ အားလုံး သဲထဲရေသွန် ဖြစ်သွားပြီ"</p> <p>​လျိုချင်းနဲ့ ဂေါ်ကျိ လင်မယားကလွဲရင် ကျန်တဲ့သူတွေကတော့ အခြေအနေကို ကြည့်ပြီး သိပ်မပြင်းထန်တဲ့ စကားတွေကိုပဲ ရွေးပြောကြတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဆေးရုံအုပ်ကြီးက စာအိတ်နီ ကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဆုံးဖြတ်ချက် မချရသေးဘူးလေ။ ပါမောက္ခချူက သူ့နောက်ကျောထောက်နောက်ခံ ဖြစ်နေတော့ ဒီပြဿနာက မကြာခင် လွင့်ပျောက်သွားနိုင်တာပဲ။</p> <p>​ဆစ်ချန်က ငယ်ရွယ်ပြီး အလုပ်ဝင်တာ မကြာသေးပေမယ့် သူ့အရည်အချင်းက ခိုင်မာတယ်။ သူက ဘွဲ့လွန်စာမေးပွဲ ဖြေဖို့တောင် ပြင်ဆင်နေတယ်လို့ သတင်းထွက်နေတယ်။ သူတို့မှာတော့ အဲဒီအတွက် အင်အား မရှိတော့ဘူး။</p> <p>​တကယ်လို့သာ ဆစ်ချန်က ဒီအခက်အခဲကို ကျော်လွှားနိုင်ပြီး ခွဲစိတ်မှုလည်း အလွန်အောင်မြင်သွားရင် သူတို့အရွယ် ရောက်လာတဲ့အခါ သူ့ရဲ့ အောင်မြင်မှုတွေက သူတို့ထက် သေချာပေါက် သာလွန်နေမှာပဲ။ ကိစ္စတွေ မပြတ်သားသေးတဲ့ အချိန်မှာ စကားနည်းတာ အကောင်းဆုံးပဲ၊ ဒါမှ ပြဿနာ အများကြီးကနေ ကင်းဝေးမှာ။</p> <p>​"တို့ဆေးရုံမှာ အရည်အချင်းရှိတဲ့ ဆရာဝန်တွေ အများကြီး ရှိပါလျက်နဲ့ ပါမောက္ခချူက သူ့ဆီမှာ ဘာတွေများ မြင်နေလဲ မသိဘူး။ စာအိတ်နီ ကိစ္စလေး တစ်ခုတည်းကို ကြည့်ရုံနဲ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ ဆေးပညာ ကိုယ်ကျင့်တရားကို သိနိုင်ပါတယ်..." ဂေါ်ကျိက ကိုယ်ကျင့်တရား အမြင့်ဆုံး နေရာကနေ ရပ်ပြီး ဆစ်ချန်ကို အပြစ်တင်နေတာမို့ သူ့နောက်ကနေ ဆစ်ချန် ရောက်လာတာကိုတောင် သတိမထားမိဘူး။</p> <p>​တခြား ဆရာဝန်တွေက သူ့ကို သတိပေးဖို့ ကြိုးစားပေမယ့် အလင်းရောင် မကောင်းတာကြောင့် သူ သတိမထားမိဘူး။ လျိုချင်းက သူ့အင်္ကျီကို ဆွဲတာတောင် သူ သဘောမပေါက်ဘဲ မေးလိုက်သေးတယ်။ "ငါ စကားပြောနေတုန်း ရှိသေးတယ်၊ ဘာလို့ ငါ့အင်္ကျီကို အတင်း လာဆွဲနေတာလဲ"</p> <p>​သူ လုံးဝ သတိမထားမိတာကို မြင်တော့ လျိုချင်းက အရမ်းကို စိုးရိမ်ပြီး ပေါက်ကွဲထွက်မတတ် ဖြစ်သွားတယ်။ သူက အလောတကြီးနဲ့ အသံကျယ်ကျယ် အော်လိုက်တယ်။ "အို ရှင်တို့နှစ်ယောက် အခုလေးတင် အိမ်ပြန်ရောက်တာလား"</p> <p>​ဂေါ်ကျိ တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်တင်းသွားပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ သူ့ဆီ လျှောက်လာတဲ့ ဆစ်ချန်နဲ့ ထုန်ယောင်ကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူ့မျက်နှာက စာအုပ်လှန်သထက်တောင် ပိုမြန်အောင် ပြောင်းလဲသွားတယ်။ ဂွမ်းဖိနပ် ပေါက်ပြဲပြီး ဂွမ်းတွေ လွင့်စင်သွားသလိုမျိုး ကြောင်တောင်တောင် ရယ်မောလိုက်ပြီး မျက်လုံးထောင့်က အရစ်တွေတောင် ပေါ်လာတယ်။ "အို ဒေါက်တာဆစ် ပြန်ရောက်ပြီလား။ ခွဲစိတ်မှု အောင်မြင်ရဲ့လား"</p> <p>​သူ့စိတ်ထဲမှာတော့ ကျိန်ဆဲနေတယ်။ ခွေးအကြောင်းပြော ခွေးရောက်လာတာပဲ။ ဆစ်ချန်အကြောင်း မပြောတုန်းကတော့ ဒီလင်မယား အရိပ်အယောင်တောင် မတွေ့ရဘူး။ စပြောလိုက်တာနဲ့ သရဲတွေလို ပေါ်လာတော့တာပဲ။</p> <p>​"အောင်မြင်ပါတယ်။ ခင်ဗျားတို့ စကားဆက်ပြောကြလေ၊ ကျွန်တော်တို့ အပေါ်တက်တော့မယ်" ဆစ်ချန်က ခံစားချက်ကင်းမဲ့တဲ့ မျက်နှာနဲ့ ဂေါ်ကျိနဲ့ လျိုချင်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ထုန်ယောင်နဲ့အတူ လှေကားဘက်ကို လျှောက်သွားတယ်။</p> <p>​သူတို့ ခြေလှမ်း အနည်းငယ် လျှောက်ပြီးတာနဲ့ ထုန်ယောင်က ရပ်လိုက်ပြီး ဂေါ်ကျိကို လှည့်ကြည့်ကာ ခနဲ့တဲ့ လေသံနဲ့ ချီးကျူးလိုက်တယ်။ "ဒေါက်တာဂေါ်... ရှင့်ရဲ့ စကားပြောစွမ်းရည်နဲ့ အဆုတ်အားက တကယ့်ကို အထင်ကြီးစရာပဲ။ ခုနက ရှင့်မှာ အာချန်အကြောင်းကို ဘာအနှောင့်အယှက်မှ မရှိဘဲ၊ အသက်တောင် မရှူဘဲ အများကြီး ပြောသွားနိုင်တယ်နော်"</p> <p>​အတင်းပြောနေတုန်း လက်ပူးလက်ကြပ် မိသွားတဲ့အပြင် အခုလို ပေါ်တင်ကြီး အပြောခံလိုက်ရတော့ ဂေါ်ကျိတစ်ယောက် လူပုံလယ်မှာ ပါးရိုက်ခံလိုက်ရသလို ခံစားသွားရတယ်။ ကြီးကြီးမားမား ထိခိုက်မှု မရှိပေမယ့် အရှက်ကွဲရတာကတော့ အဆိုးရွားဆုံးပါပဲ။ ထုန်ယောင်နဲ့ ဆစ်ချန်တို့ အပေါ်ထပ်ကို ရောက်သွားတဲ့အထိ သူ့မျက်နှာက နီရဲနေဆဲပဲ။</p> <p>​ကျန်တဲ့လူတွေအတွက်လည်း အခြေအနေက နေရခက်သွားတယ်။ သူတို့ နှာခေါင်းကို ပွတ်ရင်း ဘာပြောရမှန်း မသိဖြစ်နေကြတယ်။ လွန်လွန်ကျူးကျူးတွေ မပြောမိလို့ တော်သေးတယ်လို့ အားလုံးက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သက်သာရာရသွားတယ်။ ထုန်ယောင်နဲ့ ဆစ်ချန်တို့ရဲ့ မျက်နှာထားကို ကြည့်ရတာ ဆစ်ချန်ရဲ့ စာအိတ်နီ ပြဿနာ ရှင်းသွားလောက်ပြီလို့ သူတို့ ခန့်မှန်းမိလိုက်တယ်။</p> <p>​ဆစ်ချန် ခွဲစိတ်မှု အောင်မြင်သွားတာကို သူတို့ သဘောမကျပေမယ့် ဆစ်ချန်ရဲ့ အရည်အချင်းကိုတော့ သူတို့ မငြင်းနိုင်ဘူး။ ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင် သူတို့မှာတောင် ဒီလို အဆင့်မြင့် ခွဲစိတ်မှုမျိုး လုပ်ဖို့ ယုံကြည်မှု မရှိဘူး။</p> <p>​ဆစ်ချန်ရဲ့ ခွဲစိတ်မှုသာ အောင်မြင်သွားရင် ဒါက သူ အဓိက ခွဲစိတ်မှု လုပ်ဖို့ အသင့်ဖြစ်နေပြီဆိုတာကို သက်သေပြလိုက်တာပဲ၊ ပြီးတော့ သူ့ကို အဓိက ခွဲစိတ်ဆရာဝန် အဖြစ် တရားဝင် ရာထူးတိုးပေးတော့မှာ။ တကယ်လို့ သူ ဘွဲ့လွန်စာမေးပွဲကိုပါ အောင်သွားမယ်ဆိုရင် သူ့ရဲ့ အနာဂတ်က...</p> <p>​"ဒေါက်တာဆစ် စာအိတ်နီ လက်ခံတယ်ဆိုတာ နားလည်မှုလွဲတာ ဖြစ်ရမယ်လို့ ကျွန်တော်တော့ ထင်သားပဲ" လောကကြီးမှာ လေလွင့်ရာ ယိမ်းတဲ့သူတွေက ဘယ်တော့မှ မရှားပါဘူး။ ဆစ်ချန် မကြာခင် တက်လမ်းပေါ် ရောက်တော့မယ်ဆိုတာ ခန့်မှန်းမိပြီး တချို့လူတွေက ဆစ်ချန်ဘက်ကနေ ဝင်ပြောပေးလာကြတယ်။</p> <p>​တစ်ယောက်က စပြောလိုက်တာနဲ့ ကျန်တဲ့သူတွေကလည်း ချက်ချင်း ထောက်ခံကြတယ်။ "တကယ်တော့ ဒေါက်တာဆစ်က အဲဒီလိုလူမျိုး မဟုတ်ပါဘူး။ ပါမောက္ခချူ အလေးထားတဲ့သူ တစ်ယောက်အနေနဲ့ သူက ကြိုးကြိုးစားစား လုပ်မယ်ဆိုရင် ဒီလို ငွေကြေးလေးတွေကို မက်မောနေစရာ မလိုပါဘူး"</p> <p>​လျိုချင်းက စိတ်ရှုပ်နေတဲ့ကြားထဲ အားလုံးက လေလွင့်ရာ ယိမ်းသွားတာကို ကြားလိုက်ရတော့ သူလည်း ဘာကိုမှ ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ ထုန်ယောင်ရဲ့ ဆိုင်အကြောင်းကို ဖွင့်ချလိုက်တော့တယ်။</p> <p>​"ဟုတ်ပါတယ်၊ ရှင်တို့ပြောတာ မှန်တယ်။ သူက အဲဒီငွေကြေးလေးတွေကို မက်မောစရာ အကြောင်း လုံးဝ မရှိပါဘူး။ စောင်းငဲ့ကြည့်မှာတောင် မဟုတ်ဘူး။ သူတို့က ကျိုတို တက္ကသိုလ် အဝင်ဝမှာ နို့လက်ဖက်ရည်ဆိုင် ဖွင့်ထားတာ။ တစ်လကို အေးဆေး ယွမ်တစ်ထောင်ကျော် ဝင်ငွေရှိတယ်။ ပါမောက္ခချူရဲ့ လစာထက်တောင် အများကြီး ပိုများသေးတယ်။ တို့ဆေးရုံက ဘယ်သူမှ သူတို့လောက် မချမ်းသာဘူး"</p> <p>​စကားတွေ လွတ်ထွက်သွားပြီးမှ လျိုချင်း ချက်ချင်း နောင်တရသွားတယ်။ သူနဲ့ ထုန်ယောင်က ဆက်ဆံရေး တင်းမာနေပြီးသား၊ အခုတော့ လုံးဝ ပျက်စီးသွားပြီ။ ထုန်ယောင်ရဲ့ ဆိုင်အကြောင်းကို ဖွင့်မပြောဘဲ မနေနိုင်ခဲ့လို့ စကားလွန်သွားပြီ။</p> <p>​သူများတွေကို နမူနာပြဖို့ လုပ်ခဲ့တဲ့ သူ့ရဲ့ ဂုဏ်ယူစရာ လုပ်ရပ်က အခုတော့ ပြောင်းပြန် အကျိုးသက်ရောက်သွားပြီး သူ့ကိုယ်ပိုင် အိမ်မှာတောင် သူက အဆင့်အတန်း အနိမ့်ဆုံး ဖြစ်သွားရပြီ။</p> <p>​သူ့ရဲ့ သတိမရှိတဲ့ ပါးစပ်ကိုပဲ သူ အပြစ်တင်ရတော့မယ်။</p> <p>​"ထုန်ယောင်က အဲဒီမှာ ငွေကိုင်စာရေးမ လုပ်တယ်လို့ နင်ပြောထားတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဘယ်လိုလုပ် အခု သူဌေး ဖြစ်သွားရတာလဲ" အားလုံးက လုံးဝ အံ့သြသွားကြပြီး သူတို့ နားကြားများ မှားသလားလို့တောင် သံသယ ဝင်ကုန်ကြတယ်။</p> <p>​သူဌေးနဲ့ ငွေကိုင်စာရေးမ ဆိုတာ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးလောက် ကွာတာလေ။</p> <p>​ဒါပေမဲ့ ပြောရမယ်ဆိုရင် ထုန်ယောင်က တကယ်ပဲ ဆိုင်ပိုင်ရှင်ဆိုရင် ဆစ်ချန်က အဲဒီ ယွမ်တစ်ရာ စာအိတ်နီကို လက်ခံစရာ အကြောင်း လုံးဝ မရှိဘူး။ ဒါကြောင့်ကိုး... ထုန်ယောင်က ပိုက်ဆံကို ရေလို သုံးနိုင်တယ်လို့ ပြောကြတာ။ သူက ပိုက်ဆံရှာလည်း တော်တာကိုး။</p> <p>​"ငါ ဘယ်လို သိမှာလဲ။ သွားသာ မေးကြည့်ကြ"</p> <p>​လျိုချင်းက ဒေါသထွက်လွန်းလို့ လူတောင် ရိုက်ချင်စိတ် ပေါက်နေပြီ။ စိတ်မကြည်မလင်နဲ့ ပြန်အော်လိုက်ပြီး သူ့ကလေးတွေကိုတောင် ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ ဒေါသတကြီးနဲ့ အခန်းထဲ ပြန်ဝင်သွားတယ်။</p> <p>​ပြဿနာ ပေါင်းစုံက တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဝင်လာတော့ သူ့ကံက တော်တော် ဆိုးတာပဲ။</p> <p>​ဆစ်ချန် စာအိတ်နီ လက်ခံတဲ့ ကောလာဟလကို ဘယ်သူ အစပြုပြီး ဖြန့်လိုက်လဲ သူ မသိဘူး။ ကောလာဟလ ဖြန့်တဲ့သူက ဘာမှ မဖြစ်ဘဲ သူကပဲ ဒုက္ခရောက်သွားရတယ်။</p> <p>​သူက ပြဿနာတက်ရုံတင် မကဘူး၊ လူတွေကိုပါ စော်ကားမိသလို ဖြစ်သွားပြီ။</p> <p>​</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">အပိုင်း (၂၈၉) ပြီးဆုံး</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save