Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၂၉၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">ခွင့်ပြုပါရှင် ဘယ်သူ့ကို ရှာနေတာလဲ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>​...</p> <p>​အခန်းထဲ ပြန်ရောက်လာတဲ့ ထုန်ယောင်က အောက်ထပ်မှာ ဘာတွေဖြစ်ခဲ့လဲ ဆိုတာကို မသိဘူး။ သူက ဆစ်ချန်နဲ့အတူ စားပွဲငယ်လေးမှာ ထမင်းစားနေတယ်။ ဆစ်ချန်ကို အသားတစ်ဖတ် ခပ်ထည့်ပေးရင်း ယွမ်ချိုင်ကျိန်း လာလည်သွားတဲ့ အကြောင်းကို ပြောပြတယ်။</p> <p>​"အန်တီက ကျွန်မဆီလာပြီး သူ့အိမ်မှာ ရှောင်ဟွေးက ဗိုလ်ကျနေတဲ့ အကြောင်းတွေကို လာညည်းပြသွားတယ်။ ကျွန်မက ရှောင်ဟွေးရဲ့ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ လုပ်ရပ်တွေကို အရေးမလုပ်ဖို့ ပြောလိုက်တယ်။ ရှောင်ဟွေးက နိုင်စားလို့ရရင် နိုင်စားပြီး ကြောက်လန့်လွယ်တဲ့သူမျိုးလေ"</p> <p>​ထုန်ယောင် လုပ်ရပ်ကို ဆစ်ချန်က မှားတယ်လို့ မထင်ဘဲ တည်ငြိမ်စွာ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်တယ်။ "အခု သူ အခက်အခဲ မတွေ့ရင် နောင်ကျ လူ့လောကထဲ ရောက်တဲ့အခါ ဒုက္ခရောက်လိမ့်မယ်။ သူ့ကို ဆုံးမဖို့ အချိန်တန်ပြီ"</p> <p>​ထုန်ယောင်က ပါးစပ်ထဲ တူလေးကိုက်ရင်း စပ်စုချင်စိတ်နဲ့ မေးလိုက်တယ်။ "ဒါပေမဲ့ ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင် ရှောင်ဟွေးနဲ့ ဦးလေးလေးက ကွဲကွာနေတာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီလေ။ အနည်းဆုံးတော့ သူ နည်းနည်း စိမ်းသက်သက် ဖြစ်နေသင့်တာ။ အခုတော့ သူ့အမေတောင် ပါမလာဘဲနဲ့ သူများအိမ်မှာ ကိုယ့်အိမ်လို သွားနေနေတယ်။ သူက အပြင်လူဆိုတဲ့ ခံစားချက် လုံးဝ မရှိဘူးနော်"</p> <p>​ထုန်ယောင် နားလည်ထားတဲ့ ဆစ်ရှောင်ဟွေးရဲ့ စရိုက်အရဆိုရင် သူများအိမ်မှာ ဒီလို ဗိုလ်ကျရဲတဲ့ သတ္တိမျိုး မရှိသင့်ဘူးလေ။</p> <p>​ဆစ်ချန်က တစ်ခုခုကို စဉ်းစားနေသလို မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး အေးစက်စက် လေသံနဲ့ ပြောတယ်။ "သူက ရှောင်ဟွေး ငယ်ငယ်ကတည်းက အမြဲတမ်း အလိုလိုက်ခဲ့တာ။ ရှောင်ဟွေးအတွက် ဖခင်တစ်ယောက်လို ဖြစ်နေခဲ့တာ"</p> <p>​သမီးဆိုတာ ဖခင်က အလိုလိုက်ရင် ဆိုးနွဲ့ပြီး အပြစ်ရှာတတ်တယ်ဆိုတာ အမှန်ပဲ မဟုတ်လား။</p> <p>​ထုန်ယောင် ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားတယ်။</p> <p>​ဆစ်ချန်ရဲ့ မပျော်မရွှင်ဖြစ်နေတဲ့ မျက်နှာကို မြင်တော့ သူက စကားလမ်းကြောင်း အမြန်လွှဲလိုက်တယ်။ "လီကျွမ်းရဲ့ ကလေးမွေးမယ့်ရက်က အောက်တိုဘာလောက်မှာတဲ့။ အဲဒီအချိန်ကျရင် ရှင်က ဘွဲ့လွန်စာမေးပွဲအတွက် ပြင်ဆင်နေရမှာဆိုတော့ ပြန်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း ပြန်သွားလိုက်မယ်လေ"</p> <p>​ဆစ်ချန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပဲ ပြန်ဖြေတယ်။ "အခြေအနေကို ကြည့်ရသေးတာပေါ့။ မင်း တစ်ယောက်တည်း ပြန်သွားရမှာကို ကိုယ် စိတ်မချဘူး။ ကိုယ် ပြန်ဖို့ အချိန်မရရင် မင်းလည်း မသွားနဲ့တော့။ ငွေလေး နည်းနည်းပိုပြီး လက်ဖွဲ့လိုက်ကြတာပေါ့"</p> <p>​အဲဒီခေတ်က ဆက်သွယ်ရေးနဲ့ လမ်းပန်းဆက်သွယ်ရေးက သိပ်မကောင်းသေးဘူး။ နှစ်တိုင်း ပျောက်ဆုံးသွားတဲ့သူတွေ အများကြီးရှိပြီး အထူးသဖြင့် တစ်ယောက်တည်း ခရီးသွားတဲ့ အမျိုးသမီးတွေပေါ့။ ဆစ်ချန်က ထုန်ယောင် တစ်ယောက်တည်း ရထားစီးပြီး အိမ်ပြန်ရမှာကို စိတ်မချဘူး။</p> <p>​ကလေးကို ကြည့်ပေးဖို့ လင်းဖန်ရင်း ရှိနေတာမို့ ထုန်ယောင်က ကလေးကင်ပွန်းတပ်ပွဲအတွက် နှစ်ရက်လောက်ပဲ အိမ်ပြန်ဖို့ လိုတာ။ အိမ်မှာ လူအများကြီး တည်းဖို့ နေရာမရှိရင် ဟိုတယ်ငယ်လေးမှာပဲ တည်းရမှာလေ။ ထုန်ယောင် တစ်ယောက်တည်း အပြင်မှာ တည်းရမှာကို ဆစ်ချန် လုံးဝ စိတ်မချဘူး။</p> <p>​ဆစ်ချန်က ဒီလိုပြောလာမှတော့ ထုန်ယောင်လည်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဒုက္ခရှာပြီး ကိုယ်ကျိုးစွန့် အနစ်နာခံသူကြီးလို ဟန်ဆောင်မနေတော့ဘူး။ မပြန်ရတာကလည်း ကောင်းပါတယ်။ လင်းဖန်ရင်းရဲ့ ပွစိပွစိ လုပ်တာတွေကို နားထောင်စရာ မလိုတော့ဘူးပေါ့။</p> <p>​အခုအချိန်မှာ လင်းဖန်ရင်းက ကလေးမွေးမယ့်ကိစ္စကို ဝင်ပါဖို့ စိတ်မဝင်စားတော့ဘူး။ ဆစ်ဝေမင်းရဲ့ သတင်းကို ရကတည်းက သူ့နှလုံးသားက ကြောင်ခြစ်ခံရသလို ဂနာမငြိမ် ဖြစ်နေပြီး ညဘက်တွေတောင် အိပ်မပျော်ဘူး။</p> <p>​ဆစ်ဝေမင်းရဲ့ သတင်းကို ကြားလိုက်ရတဲ့ အချိန်မှာပဲ သေဆုံးနေပြီဖြစ်တဲ့ သူ့နှလုံးသားက ပြန်လည်ရှင်သန်လာတယ်လို့ သူ အမြဲ ခံစားနေရတယ်။</p> <p>​လဝက်လောက် ကြာသွားတော့ သူ ဆက်ပြီး မျိုသိပ်မထားနိုင်တော့ဘူး။ ကြက်မအိုကြီး တစ်ကောင်ကို ယူပြီး ကျန်လီကျွမ်းကို သွားကြည့်ဖို့ မြို့ပေါ်ကို နွားလှည်းနဲ့ ထွက်လာခဲ့တယ်။ နေ့လယ်စာ စားနေတုန်း ဆစ်ဘိုရီဆီကနေ ဆစ်ဝေမင်းရဲ့ အိမ်ဖုန်းနံပါတ်ကို သူ တောင်းလိုက်တယ်။ ပန်းကန်တွေတောင် မဆေးတော့ဘဲ ဖုန်းရုံကို ထွက်လာခဲ့တယ်။ ရှောင်ဟွေးရဲ့ အခြေအနေကို စိုးရိမ်တယ်ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်နဲ့ ဖုန်းဆက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာ။</p> <p>​ဒါက ယွမ်ချိုင်ကျိန်းက ထုန်ယောင်အတွက် ထားခဲ့တဲ့ ဖုန်းနံပါတ်လေ။ အဲဒီနောက် ထုန်ယောင်က ဆစ်ဘိုရီကို ပေးလိုက်တာ။ ဒါပေမဲ့ ဆစ်ဘိုရီက တစ်ခါမှ ဖုန်းမဆက်ခဲ့ဘူး။ ဆစ်မိသားစုကို အရှက်ခွဲခဲ့တဲ့ ဆစ်ရှောင်ဟွေးကို သူ ဒေါသထွက်နေတုန်းပဲ။</p> <p>​သူတို့သမီး ခိုးပြေးသွားတဲ့ ကိစ္စက တစ်မြို့လုံးမှာ ဟိုးလေးတကျော် ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။ ဆောင်မိသားစုက ဆစ်ရှောင်ဟွေးကို ကွယ်ရာမှာ အတင်းပြောပြီး သူတို့သားကို မြူဆွယ်တဲ့ အရှက်မရှိတဲ့ မိန်းမပျက်မလေးလို့ စွပ်စွဲနေကြတယ်။ အသာစီးရအောင် အရင်ဦးပြီး ပြဿနာရှာတဲ့ ဒီလုပ်ရပ်ကြောင့် ဆစ်ဘိုရီ အရမ်း ဒေါသထွက်သွားတယ်။ သူက ဆောင်မိသားစုကို သွားရှင်းမလို့ လုပ်ပေမယ့် လင်းဖန်ရင်းနဲ့ ကျန်လီကျွမ်းတို့က တားထားကြတယ်။</p> <p>​ပြဿနာလုပ်ရင် ပိုပြီး အရှက်ကွဲရုံပဲ ရှိမယ်လို့ လင်းဖန်ရင်းက ယုံကြည်ထားသလို၊ ကျန်လီကျွမ်းကလည်း ဆစ်ဘိုရီ တစ်ယောက်ယောက်ကို ထိခိုက်ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်မိပြီး ထောင်ကျသွားမှာကို ကြောက်နေတယ်။</p> <p>​မကြာခင် ကလေးမွေးတော့မှာမို့ ယောက်ျားတွေနဲ့ ပြဿနာတက်လို့ မဖြစ်ဘူးလေ။ ဆစ်ရှောင်ဟွေးက ထွက်ပြေးပြီး ခိုးတောင် ပြေးသွားပြီ။ ဒီကိစ္စက နောက်ကြောင်းပြန်လှည့်လို့ မရတော့ဘူး။ ကောင်းကျိုးဖြစ်ဖြစ်၊ ဆိုးကျိုးဖြစ်ဖြစ် သူပဲ ခံရမှာပဲ။ သူ့အတွက် ဘာလို့ ဒုက္ခခံနေရမှာလဲ။</p> <p>​အခု ဆစ်ရှောင်ဟွေး မရှိတော့ ဆိုင်ကို ကျန်လီကျွမ်းပဲ တာဝန်ယူရတော့တယ်။ သူ့ဘဝက ဖြောင့်ဖြူးနေတာပါပဲ။</p> <p>​ကိုယ်ဝန်ဆောင်ထားတဲ့ ကျန်လီကျွမ်းက တခြားကိုယ်ဝန်ဆောင်တွေလို မနက်ခင်း ပျို့အန်တာမျိုး မရှိဘူး။ သူစားသမျှ အားလုံးက စားဖိုမှူးကြီး ချက်ထားသလိုကို အရသာရှိနေတော့တာ။ ပေါင်နှစ်ဆယ်လောက်တောင် ဝလာတယ်။ ဗိုက်ပိုကြီးလာပြီး ဝလာလေလေ၊ ပိုပြီး ပျင်းလာလေလေပဲ။</p> <p>​နေ့လယ်စာ စားပြီးတာနဲ့ လင်းဖန်ရင်းက ပန်းကန်မဆေးဘဲ ထွက်သွားတာကို မြင်တော့ ကျန်လီကျွမ်း စိတ်တိုသွားတယ်။ "ယောက္ခမက ကိုယ်ဝန်ဆောင် ချွေးမကို ဒီလို ဆက်ဆံရသလား။ ဗိုက်ကြီးနဲ့တောင် နေ့လယ်စာ စားပြီး ပန်းကန်တွေ သိမ်းနေရတယ်။ ဖုန်းနံပါတ် မလိုဘူးဆိုရင် သူ လာတောင် လာလည်မှာ မဟုတ်ဘူး။ သမီးနဲ့ ချွေးမဆိုတာ တကယ် ကွာခြားတာပဲ"</p> <p>​"ပန်းကန်နည်းနည်း ဆေးရတာ ဘာများ အရေးကြီးလို့လဲ။ မင်းက ဘာလို့ စိတ်တိုနေရတာလဲ။ မင်းကို ဆေးခိုင်းတာမှ မဟုတ်တာ" ကျန်လီကျွမ်း ဒေါသထွက်ရတဲ့ အကြောင်းရင်းကို ဆစ်ဘိုရီ နားမလည်နိုင်ဘူး။</p> <p>​ကျန်လီကျွမ်းက ကိုယ်ဝန်မဆောင်ခင်က ဒီလောက် အသေးအမွှား ကိစ္စတွေကို ဂျီးမများတတ်ပေမယ့် ကိုယ်ဝန်ရလာတော့ သူ့ဒေါသက ပိုဆိုးလာတယ်။</p> <p>​ကျန်လီကျွမ်းက ညည်းတွားတယ်။ "အခု ရှင်က ရှင့်အမေဘက်ကို ပါနေတာပေါ့။ ကျွန်မနဲ့ ကလေးကို ဂရုမစိုက်တော့ဘူးပေါ့"</p> <p>​ဆစ်ဘိုရီ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားတယ်။ "ငါက ပန်းကန်ဆေးမယ်လို့ ပြောပြီးပြီလေ။ ငါက မင်းကို ဂရုမစိုက်ဘူးလို့ ဘယ်လိုလုပ် ထင်ရတာလဲ"</p> <p>​ကျန်လီကျွမ်းက စိတ်ရှုပ်စရာ ကောင်းအောင် အပြစ်ရှာတော့တယ်။ "ကျွန်မက နည်းနည်း ညည်းပြရုံလေးပါ။ ဘာလို့ ကျွန်မဘက်က မရပ်တည်ပေးနိုင်ရတာလဲ"</p> <p>​ဆစ်ဘိုရီမှာ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ဖြစ်သွားပေမယ့် ပြတ်ပြတ်သားသားပဲ ပြောလိုက်တယ်။ "ပြဿနာ မရှာနဲ့။ ငါ့အမေက တစ်ခါတလေမှ လာလည်တာ။ သူ့ကို စိတ်မဆင်းရဲစေချင်ဘူး။ မင်းကို အလိုလိုက်တာက တစ်ပိုင်း၊ ဒါပေမဲ့ မင်းက ငါ့အမေနဲ့ ပြဿနာသွားရှာမယ် ဆိုရင်တော့ ငါ လက်ခံမှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p>​ကျန်လီကျွမ်းက ဆစ်ဘိုရီရဲ့ စရိုက်ကို ကောင်းကောင်း သိနေပြီလေ။ သူ တကယ် စိတ်ဆိုးသွားတာကို မြင်တော့ ချက်ချင်းပဲ ညည်းတွားတာကို ရပ်လိုက်တယ်။</p> <p>​နှုတ်ခမ်းလေး ဆူပြီး သူက ပြောတယ်။ "ဘယ်သူက ရှင့်အမေနဲ့ ပြဿနာရှာနေလို့လဲ။ ကျွန်မက နည်းနည်း ညည်းပြရုံလေးပါ။ ကျွန်မက ပါးစပ်ကသာ ဆိုးတာ၊ စိတ်ထားနူးညံ့တယ်ဆိုတာ ရှင် သိသားပဲ။ ထားလိုက်ပါတော့။ ရှင့်အမေ ပြန်မလာခင် ပန်းကန်တွေကို မြန်မြန် ဆေးလိုက်တော့၊ မဟုတ်ရင် သူဆေးဖို့ တမင် ချန်ထားတယ်လို့ ထင်သွားဦးမယ်"</p> <p>​သူတို့ လင်မယားက သက်သောင့်သက်သာ ဘဝလေးကို ဖြတ်သန်းနေကြတာပါ။ ဒါက ကျန်လီကျွမ်း စိတ်ကူးထားတဲ့ ဘဝမျိုးပါပဲ - အလုပ်မရှိရင် ပွစိပွစိ လုပ်နေမယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဆစ်ဘိုရီ သဘောမကျတဲ့ အတိုင်းအတာကိုလည်း သူ သိတယ်။ ဆစ်ဘိုရီ တကယ် ဒေါသထွက်လာတာကို မြင်ရင် ချက်ချင်း နောက်ဆုတ်သွားတတ်တယ်။</p> <p>​အခုလည်း ထိုနည်းလည်းကောင်းပါပဲ။ လင်းဖန်ရင်းက အလွန်ဆုံးနေရင် တစ်ရက်ပဲ နေမှာမို့ သူ သည်းခံလိုက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။</p> <p>​"ဟတ်ချိုး"</p> <p>​ဖုန်းရုံကို ရောက်ရောက်ချင်း လင်းဖန်ရင်း နှာချေလိုက်တယ်။ သူ့ရဲ့ စိုးရိမ်ပူပန်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားနေတဲ့ စိတ်အခြေအနေက နည်းနည်း တည်ငြိမ်သွားသလိုပဲ။ အတန်ကြာ တွန့်ဆုတ်နေပြီးနောက် စာရွက်ပေါ်က ဖုန်းနံပါတ်ကို သူ နှိပ်လိုက်တယ်။ နှစ်စက္ကန့် သုံးစက္ကန့်လောက် အကြာမှာ တစ်ဖက်ကနေ အမျိုးသမီး တစ်ယောက်ရဲ့ အသံ ရုတ်တရက် ထွက်လာတယ်။</p> <p>​"ဟယ်လို..."</p> <p>​ပထမဆုံး ဘယ်လို စကားစပြောရမလဲဆိုတာ အခါခါ စဉ်းစားထားခဲ့တဲ့ လင်းဖန်ရင်းဟာ ယွမ်ချိုင်ကျိန်းရဲ့ အသံကို ကြားလိုက်ရတဲ့ အခိုက်အတန့်မှာ ကြောင်အသွားတယ်။</p> <p>​သူ ဖုန်းနံပါတ် မှားနှိပ်မိတာ ဖြစ်ရမယ်... ဟုတ်တယ်၊ အဲဒါပဲ ဖြစ်ရမယ်။</p> <p>​လင်းဖန်ရင်း ဖုန်းချလိုက်ပြီး နံပါတ်ကို နောက်တစ်ခေါက် ပြန်နှိပ်လိုက်တယ်။ ဒီတစ်ခေါက်တော့ ဖုန်းဝင်တာ ပိုမြန်တယ်။ တစ်ခါ မြည်ရုံနဲ့ ဖုန်းကို ကိုင်လိုက်ပြီး အသံကလည်း ခုနက အမျိုးသမီး အသံပါပဲ။</p> <p>​"ခွင့်ပြုပါရှင်... ဘယ်သူ့ကို ရှာနေတာလဲ"</p> <p>​လင်းဖန်ရင်း ပါးစပ်ဟလိုက်ပေမယ့် အသံမထွက်လာဘူး။</p> <p>​ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားတဲ့ ယွမ်ချိုင်ကျိန်းက ဖုန်းကို ကြည့်ပြီး သူ့ဘာသာ ရေရွတ်လိုက်တယ်။ "ဘယ်သူပါလိမ့်။ ဖုန်းဆက်ပြီးတော့ စကားလည်း တစ်ခွန်းမှ မပြောဘူး"</p> <p>​</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">အပိုင်း (၂၉၀) ပြီးဆုံး</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save