Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၃၇၄)</h2> <h2 style="text-align: center;">အားနာပါတယ် မိတ်ဆွေယွီ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p>​ကျင့်ကြံသူ စုစုပေါင်း တစ်ရာကျော်ကို လူအချို့က လီရှမ်းဇီနှင့် ထိုလူငယ်လေးရှေ့သို့ ခေါ်ဆောင်လာကြသည်။</p> <p>လူအားလုံး၏ အကြည့်များသည် သူတို့အပေါ်သို့ တညီတညွတ်တည်း ကျရောက်နေကြသည်။</p> <p>အများစုမှာ ယွီထျန်းကော် နှင့် အခြား ငွေဖြူရောင်ကျောက်စိမ်းပြားရရှိထားသော ပါရမီရှင်နှစ်ဦးကို အကဲခတ်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>​“ခင်ဗျားတို့က စူးစမ်းလေ့လာရေးမှာ မပါဝင်တော့ဘူးဆို... ဘာလို့ ဒီရောက်နေတာလဲ”</p> <p>လင်းယွမ်သည် ရင်းနှီးသော မျက်နှာအချို့ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် မနေနိုင်ဘဲ အသံလွှင့်ကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p>ထိုသူတို့မှာ မျက်နှာအနည်းငယ် နီမြန်းသွားကြပြီး လင်းယွမ်ကို ပြန်မဖြေဘဲ နေလိုက်ကြသည်။</p> <p>​လီရှမ်းဇီသည် ဖန့်ချန်လည်း ရှိနေသည်ကို မြင်သောအခါ အသိအမှတ်ပြုသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းအနည်းငယ် ငြိမ့်ပြလိုက်ပြီးနောက် ပြုံးလျက် ဆိုသည်</p> <p>“ဒီတစ်ခေါက် အပြင်စည်းကျင့်ကြံသူတွေထဲမှာ အများစုက ဘေးဒုက္ခဖြတ်ကျော်ခြင်းအဆင့်ကို တက်လှမ်းပြီးကြပြီ၊ အချို့ဆို အလယ်အလတ်အဆင့်တောင် ရောက်နေပြီပဲ။ ကျိညီလေး... မင်း ဘယ်လိုထင်လဲ  ဒီလူတွေကိုပဲ လက်ရည်စမ်းခိုင်းမလား၊ ဒါမှမဟုတ် အောက်က တာအိုပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့် တွေကိုပါ ပြိုင်ခိုင်းမလား ”</p> <p>​လင်းယွမ်တို့အဖွဲ့မှာ အသက်ရှူသံများ ပြင်းထန်လာကြသည်။</p> <p>အကယ်၍ ထိုလက်ရည်စမ်းပွဲတွင် ထူးထူးခြားခြား စွမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့ပါက နောင်ရေးအတွက် များစွာ အထောက်အကူဖြစ်မည်မှာ သေချာလှပေသည်။</p> <p>ယခုအချိန်တွင် လူပေါင်း တစ်ရာကျော်ထဲ၌ တာအိုပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူ နှစ်ဆယ်ခန့်သာ ကျန်ရှိတော့ပြီး ကျန်သူအားလုံးမှာ ဘေးဒုက္ခဖြတ်ကျော်ခြင်းအဆင့်သို့ တက်လှမ်းပြီးကြပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>​ထိုတာအိုပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူ နှစ်ဆယ်မှာ အနည်းငယ် အနေရခက်နေကြသည်။</p> <p> သူတို့ တက်လှမ်းနိုင်ခြင်းမရှိသေးသည်မှာ အခြားအကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ သူတို့၏ ပါရမီသည် အခြားသူများကို မမှီသောကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။</p> <p>​“တာအိုပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့်တွေကိုတော့ ထားလိုက်ပါတော့၊ ဖယ်ပေးလိုက်ကြပါ”</p> <p>လူငယ်လေးက ပြုံးလျက် လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။</p> <p>တာအ်ုပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်စုမှာ စိတ်သက်သာရာရသွားသလို ခံစားရသော်လည်း တစ်ဖက်တွင်လည်း စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ဘေးသို့ ဆုတ်ခွာပေးလိုက်ကြရသည်။</p> <p>​“ကြေးနီရောင်ကျောက်စိမ်းပြား မရထားတဲ့သူတွေကတော့ အရင်စစ်ဆေးပွဲတုန်းကလိုပဲ အုပ်စုလိုက် ပွဲကြမ်း  အရင်တိုက်ကြ။ အဲဒီပွဲပြီးမှ ကျန်တဲ့သူတွေက တစ်ယောက်ချင်းစီ သေကျေအောင် တိုက်ကြတာပေါ့”</p> <p>​လူငယ်လေးက ခပ်အေးအေး ပြုံးကာ ဆက်ပြောသည်</p> <p> “အဲဒီအချိန်ကျရင် ပထမရတဲ့သူက ငါ့အနားမှာနေပြီး ကျင့်ကြံခွင့်ရမယ်”</p> <p>​သူရည်ညွှန်းသည်မှာ သူ၏အဖွဲ့မှ အပြင်စည်းကျင့်ကြံသူများကို ဖြစ်ပြီး ဖန့်ချန်တို့အဖွဲ့ မပါဝင်ချေ။</p> <p>သို့သော် ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့် လူငယ်လေးဘက်မှ အပြင်စည်းကျင့်ကြံသူများမှာ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကြပြီး အသက်ရှူသံများ တထိတ်ထိတ် ဖြစ်ကုန်ကြသည်။</p> <p>အမာခံတပည့်တစ်ဦး၏ အနားတွင် နေခွင့်ရခြင်းမှာ ဝေးလံသောဂြိုဟ်များတွင် အချိန်ဖြုန်းနေရခြင်းထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်ပေသည်။</p> <p> ဤသည်မှာ လှေကားထစ်များစွာကို တိုက်ရိုက်ကျော်တက်လိုက်ခြင်းဖြစ်ပြီး နှစ်ပေါင်းရာချီ ကြိုးစားအားထုတ်ရမည့် အချိန်ကို သက်သာစေမည် ဖြစ်သည်။</p> <p>​“ငါတို့ဘက်က ဘယ်သူပထမရမလဲ... ပထမရတဲ့သူကို ငါကိုယ်တိုင် မသေမျိုးကျောက်တုံး ၁၀ တုံး ဆုချမယ်”</p> <p> လီရှမ်းဇီကလည်း ပြုံးလျက် ဆိုသည်။</p> <p>​ယွီထျန်းကော်သည် စိတ်ထဲမှ အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားမိသည်။</p> <p>အကယ်၍ လီရှမ်းဇီသည်လည်း ထိုလူငယ်အမာခံတပည့်ကဲ့သို့ အနားတွင် ခေါ်ထားမည်ဟု ပြောလျှင် သိပ်ကောင်းမည်ဟု တွေးနေမိသည်။</p> <p>​လီရှမ်းဇီသည် ကိုယ်တိုင် လက်ဖျစ်တီးကာ နယ်မြေတစ်ခုကို သတ်မှတ်လိုက်ပြီး ယွီဝူရှီးနှင့် လင်းယွမ်တို့ အုပ်စုလိုက် တိုက်ခိုက်နိုင်ရန် ပြင်ဆင်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> အုပ်စုလိုက်တိုက်ပွဲတွင်သာ ပါဝင်ရသဖြင့် အနည်းငယ် စိတ်မကောင်းဖြစ်ရသော်လည်း ယွီဝူရှီးနှင့် လင်းယွမ်တို့မှာ စိတ်ဓာတ်ကို ပြန်လည်မြှင့်တင်လိုက်ကြသည်။</p> <p>​“ငါတို့ လေးယောက် အတူတူနေမယ်၊ အဲဒီအချိန်ကျရင် မိုးကြိုးမီးတောက် မသေမျိုးစစ်သည် ခုနစ်ပါးသတ်ဖြတ်ခြင်းစစ်သည် အစီရင် ကို သုံးမယ်၊ နင်တို့က ငါ့ကို ဝိုင်းကူပေးရင် ရပြီ”</p> <p> မုံချင့်လင်က တိုးတိုးလေး အသံလွှင့်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​ကြာနီနတ်မိမယ်ငယ်သည် ဤပြိုင်ပွဲကို စိတ်ဝင်စားပုံမရသော်လည်း လက်ရှိအခြေအနေအရ ငြင်းပယ်ရန် မဖြစ်နိုင်သဖြင့် ပါဝင်လိုက်ရသည်။</p> <p> အဖွဲ့ကြီး စတင်ဝင်ရောက်သွားပြီး လီရှမ်းဇီ၏ အမိန့်ပေးသံနှင့်အတူ အုပ်စုလိုက်တိုက်ပွဲကြီး စတင်လေတော့သည်။</p> <p>​ဖန့်ချန်သည် လင်းတုန်း၏ ဘေးတွင် ရပ်လျက် ကြာနီနတ်မိမယ်ငယ်တို့ လေးဦး ပူးပေါင်းတိုက်ခိုက်နေသည်ကို စောင့်ကြည့်နေသည်။</p> <p>သို့သော် သူတို့ ရင်ဆိုင်ရသည့် ပြိုင်ဘက်များသည် ပါရမီရှင်များထဲမှ ပါရမီရှင်များ ဖြစ်ကြသည်။</p> <p> မုံချင့်လင်သည် ခုနစ်ပါးသတ်ဖြတ်ခြင်းစစ်သည် အစီရင် ကို အသုံးပြုသော်လည်း ပြိုင်ဘက်များ၏ အရှိန်အဟုန်ကြောင့် မကြာမီမှာပင် ရှုံးနိမ့်ကာ ကွင်းပြင်မှ ထွက်လာခဲ့ရသည်။</p> <p>​“တော်သေးတာပေါ့... သိပ်တော့ အရှက်မကွဲပါဘူး၊ အနည်းဆုံးတော့ အချို့ကို အလဲထိုးနိုင်ခဲ့သေးတယ်”</p> <p>လင်းယွမ်က နှာခေါင်းကို ပွတ်ရင်း ဖန့်ချန်အနားသို့ ပြန်ရောက်လာသည်။</p> <p>​“မင်းတို့ရဲ့ အင်အားတွေက သိပ်မကွာကြဘူး၊ အဲဒါကြောင့်ပဲ အနည်းငယ်ကွာဟမှုက အခြေအနေကို ပြောင်းလဲသွားစေနိုင်တာ။ ခုနက မင်းတို့ ခုနစ်ပါးသတ်ဖြတ်ခြင်းစစ်သည် အစီရင် ကို သုံးတဲ့အချိန်မှာ ပြိုင်ဘက်က စစ်သည် ကို စစ်သည် နဲ့ ပြန်ဖြိုခွင်းသွားတာ၊ အဲဒါကြောင့် စစ်သည် ရဲ့ တကယ့်စွမ်းအားကို မထုတ်နိုင်ခဲ့တာပဲ။ မဟုတ်ရင် ဒီထက်ပိုပြီး တောင့်ခံနိုင်ဦးမှာပါ”</p> <p>ဖန့်ချန်က အေးအေးလူလူ မှတ်ချက်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>​မုံချင့်လင်၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ပျက်ယွင်းသွားသည်</p> <p>“တစ်ဖက်လူက စစ်သည် အစီရင် ပညာရပ်မှာ ကျွမ်းကျင်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး”</p> <p>​“နင် ကြိုတင်တွက်ဆထားသင့်တာပေါ့၊ နောက်ထပ် နည်းလမ်းတွေကိုလည်း ပြင်ထားရမယ်။ တကယ့်တိုက်ပွဲမှာ ပြိုင်ဘက်ရဲ့ အခြေအနေကို ကြိုသိဖို့ဆိုတာ ခဲယဉ်းတယ်လေ”</p> <p> ကြာနီနတ်မိမယ်ငယ်က ဆိုသည်။</p> <p>​မုံချင့်လင်သည် သူမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း ယခုတစ်ခေါက်တွင်မူ ပြန်မချေပတော့ချေ။</p> <p>သူမ အမှန်တကယ်ပင် ပေါ့ဆသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>လွန်ခဲ့သော စစ်ဆေးပွဲတုန်းက ဖန့်ချန်၏ နည်းလမ်းမသိရဘဲ အစီရင်ဖြိုခွင်းခံရသည်မှာ ထားလိုက်ပါတော့၊ ယခုတစ်ခေါက်တွင်လည်း စစ်သည်အစီရင် ဖြင့်ပင် ပြန်လည်ဖြိုခွင်းခံရပြန်သည်။</p> <p>အမှန်ပင် လောကကြီးတွင် ကိုယ့်ထက်တော်သူများ အမြဲရှိနေသည်မှာ အမှန်ပင်။</p> <p> လင်းကွေ့ကြယ်တာရာနယ်မြေထဲက မိုးကြိုးမီးတောက်မသေမျိုးဂိုဏ်း တစ်ခုတည်းကသာ စစ်သည်အစီရင်ပညာ ကျွမ်းကျင်သည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>​“အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်... ခင်ဗျားကော ဒီတစ်ခေါက် ဘယ်နှစ်ဆင့်လောက်အထိ ရောက်မယ်ထင်လဲ ”</p> <p>လင်းယွမ်က စပ်စုကာ မေးလိုက်သည်</p> <p> “ကျုပ် ခုနက ကြည့်ပြီးပြီ၊ ကျုပ်တို့ဘက်မှာ ငွေဖြူရောင်ကျောက်စိမ်းပြားရထားတာ မိတ်ဆွေယွီ တစ်ယောက်ပဲ ရှိတယ်၊ ဟိုဘက်မှာ နှစ်ယောက်ရှိတယ်။ တကယ်လို့ ဟိုဘက်က နှစ်ယောက်စလုံး ကွင်းထဲဆင်းလာရင် ပထမ သုံးနေရာကို သူတို့ပဲ ယူသွားကြမှာ။ ဒါပေမဲ့ ကျုပ်တို့ဘက်မှာ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် အပါအဝင် ကြေးနီရောင်ကျောက်စိမ်းပြားရထားသူ ကိုးယောက်ရှိတယ်၊ ဟိုဘက်မှာ ခုနစ်ယောက်ပဲ ရှိတာဆိုတော့ အဲဒီအချက်ကတော့ ကျုပ်တို့ သာတယ်”</p> <p>​“အားလုံးကို ရောနှောပြီး ပြန်စီစဉ်တာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်”</p> <p>ဖန့်ချန်က ဆိုသည်။</p> <p>​“အဲဒါဆိုရင်တော့... ခင်ဗျားလည်း မိတ်ဆွေယွီနဲ့ ထိပ်တိုက်တွေ့နိုင်တာပေါ့ ”</p> <p>ယွီဝူရှီးက စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။</p> <p>​ထိုသို့ဆိုလျှင် အဆင့်သတ်မှတ်ချက်ကို ခန့်မှန်းရ ခက်ခဲသွားပေလိမ့်မည်။</p> <p> ကံမကောင်းပါက ပထမအချီမှာတင် ပြုတ်သွားနိုင်ပြီး အမာခံတပည့် နှစ်ဦးရှေ့တွင် မျက်နှာပြခွင့် ဆုံးရှုံးသွားပေလိမ့်မည်။</p> <p>​နာရီအနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်... အုပ်စုလိုက်တိုက်ပွဲမှ ကျင့်ကြံသူများသည် တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ရှုံးနိမ့်ထွက်ခွာသွားကြရာ နောက်ဆုံးတွင် အသည်းအသန် တောင့်ခံနေသူ နှစ်ဦးသာ ကျန်ရှိတော့သည်။</p> <p>ကြည့်ရသည်မှာ သူတို့သည် ဝိညာဉ်စွမ်းအား အားပြိုင်သည့် အဆင့်သို့ ရောက်နေပြီး ခဏချင်းအတွင်း နိုင်ရှုံးခွဲရန် ခဲယဉ်းနေသည်။</p> <p>​“တော်ပြီ... မင်းတို့ နှစ်ယောက်ကို ပူးတွဲ ပထမအဖြစ် သတ်မှတ်ပေးလိုက်မယ်”</p> <p>လီရှမ်းဇီက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ မသေမျိုးစွမ်းအား တစ်ခုက ထိုနှစ်ဦးကို ခွဲထုတ်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>နှစ်ဦးစလုံးမှာ အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားကြသည်၊ ပူးတွဲပထမဆိုသည်မှာ တစ်ဦးတည်း ပထမရခြင်းလောက် မကောင်းပေ။</p> <p>သို့သော်လည်း သူတို့သည် ပထမဆုအဖြစ် မသေမျိုးကျောက်တုံး တစ်တုံးစီ ရရှိလိုက်ကြသည်။</p> <p>ဘေးဒုက္ခဖြတ်ကျော်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူများအတွက် ဤသည်မှာ မသေးလှသော ပမာဏ ဖြစ်သည်။</p> <p>​“ကောင်းပြီ... အခုမှ တကယ့်ပြိုင်ပွဲ စတာ”</p> <p>လီရှမ်းဇီက ပြုံးလျက် လူငယ်လေးကို ကြည့်ကာ ဆိုသည်</p> <p> “လူဦးရေက မညီမျှတော့ ဘယ်လိုပြိုင်ကြမလဲ ”</p> <p>​“ဒီလိုလုပ်ရအောင်... အကုန်လုံးကို ရောနှောလိုက်မယ်၊ မင်းလူ ငါ့လူ ခွဲမနေနဲ့။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အားလုံးက ကျွယ်မင်နန်းတော်ရဲ့ အပြင်စည်းကျင့်ကြံသူတွေပဲလေ”</p> <p>လူငယ်လေးက ဆိုသည်</p> <p> “ပထမရတဲ့သူကို မင်းက မသေမျိုးကျောက်တုံး ၁၀ တုံးပေး၊ ငါက ငါ့အနားမှာ ခေါ်ထားမယ်”</p> <p>​“ဒါက သိပ်တော့ မဟုတ်သေးဘူး”</p> <p>လီရှမ်းဇီက ခပ်အေးအေး ပြုံးလိုက်သည်</p> <p> “မင်းက မသေမျိုးကျောက်တုံး ၁၀ တုံးပေးပြီး ငါက ငါ့အနား ခေါ်ထားရင်ကော မကောင်းဘူးလား”</p> <p>​လူငယ်လေးက ရယ်မောလိုက်သည်</p> <p>“ဒါဆိုရင် လီစီနီယာပဲ အစီအစဉ်ဆွဲလိုက်ပါ။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဆုလာဘ်ကတော့ ပေးရမှာပဲ။ သူတို့က နောက်ဆို မသေမျိုးဖြစ်လာနိုင်သလို မင်းနဲ့ ငါ့ရဲ့ နယ်မြေချဲ့ထွင်ရေးအဖွဲ့ထဲကိုလည်း ဝင်လာနိုင်တာပဲ”</p> <p>​“ရောနှောပြီး ပြိုင်တာကိုတော့ သဘောတူတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဆုလာဘ်ကတော့ မင်းဟာမင်းပေး၊ ငါဟာငါပေးမယ်။ ငါ သူတို့ကို ခေါ်လာပြီးမှ ငါ့ဆီက ပါရမီရှင်တွေကို မင်းလက်ထဲ အလကား သက်သက် အပ်လိုက်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ အဲဒီလိုဆိုရင် ငါ့ကို လူတွေက ဝိုင်းဆဲကြမှာပေါ့”</p> <p>လီရှမ်းဇီက ဆိုသည်။</p> <p>​“ကောင်းပြီလေ... ကိုယ့်ဆုနဲ့ကိုယ်ပဲ ပေးကြတာပေါ့။ အရင်ပြိုင်ကြတာပေါ့”</p> <p>လူငယ်လေးက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p>​ထို့နောက်တွင် ဖန့်ချန်တို့အဖွဲ့ကို ရောနှောလိုက်ပြီး မဲနှိုက်သည့်စနစ်ဖြင့် ပြိုင်ဘက်များကို ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။</p> <p>မကြာမီမှာပင် ပထမဆုံးအချီအတွက် လူစာရင်း ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>လူစာရင်းကို ဖတ်ကြားလိုက်သောအခါ ယွီဝူရှီးတို့ အားလုံး မှင်တက်သွားကြသည်။</p> <p>​“ကြည့်ရတာ... ငါတို့ရဲ့ ဒီညီငယ်လေးရဲ့ ကံဇာတာကလည်း သိပ်တော့ မကောင်းလှဘူးပဲ...”</p> <p> ဝမ်ရွှမ်က ရယ်မောလျက် ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>​ဖန့်ချန်၏ ပြိုင်ဘက်မှာ ယွီထျန်းကော် ဖြစ်နေသည်။</p> <p>သူတို့ဘက်မှ ငွေဖြူရောင်ကျောက်စိမ်းပြားရှင် ဖြစ်သည်။</p> <p>​လင်းတုန်းသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ယွီထျန်းကော်၏ ဘေးတွင်ရပ်နေသော အဆင့် ၅ မသေမျိုးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>ထို့နောက် ဖန့်ချန်ကို ပြုံးပြကာ</p> <p>“စိတ်ထဲမထားနဲ့၊ မျက်နှာပြရုံလို့ပဲ သဘောထားလိုက်၊ ရှုံးလည်း ကိစ္စမရှိဘူး”</p> <p>​“တပည့်... အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပါ့မယ်”</p> <p>ဖန့်ချန်သည် ယွီထျန်းကော်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ တစ်ဖက်လူကလည်း သူ့ကိုကြည့်ကာ ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်ပြနေသည်။</p> <p>​အားနာပါတယ်... မိတ်ဆွေယွီ</p> <p>​ဖန့်ချန် စိတ်ထဲမှ တိုးတိုးလေး ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> ဒီတစ်ကြိမ်တွင် သူသည် လီရှမ်းဇီနှင့် နီးစပ်ခွင့်ရရန် သေချာပေါက် မျက်နှာပြရမည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save