Book List

<h2 style="text-align: center;">ငါက အရာရာသတိထားရင်း အသန်မာဆုံးဖြစ်လာခဲ့တယ် (စာစဉ်-၉၄)</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၂၉၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">နက္ခတ်တာရာ ပင်လယ်ပြင် (၁၀၄)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p>'D01349' အခြေစိုက်စခန်း၏ ရိက္ခာများမှာ ထင်သလောက် ရှားပါးပုံမရချေ။</p> <p>ဝမ်ချန်၏ ရှေ့မှောက်၌ရှိသော ထွားကျိုင်းသန်မာသည့် လူကြီးမှာ ဘီယာပုလင်းကို ကိုင်မြှောက်လျက် နီမြန်းစိုပြည်သော မျက်နှာထားရှိပေသည်။</p> <p> အရက်ဘားခုံပေါ်၌လည်း အသားဘူးအချို့ကို တင်ထားသည်ဖြစ်ရာ ရိက္ခာပြတ်လပ်နေသည့် အငွေ့အသက်မျှပင် မတွေ့ရပေ။</p> <p>သို့မဟုတ်... အချို့သော လူတန်းစားများအတွက်သာ ရိက္ခာများ ပေါကြွယ်နေခြင်းလည်း ဖြစ်တန်ရာ၏။</p> <p>ဝမ်ချန်က ထိုသို့ တိတ်တဆိတ် တွေးတောရင်း တည်ငြိမ်သော အမူအရာဖြင့်ပင် "နှုတ်ဆက်ပါတယ်။ ခင်ဗျားကို တစ်ခုလောက် မေးပါရစေ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>"ဟက်..."</p> <p>'အိုင်းရွန်းတိုက်ဂါး' ဟု အမည်ရသော ထိုလူက ဝမ်ချန်အား လှောင်ပြောင်သော မျက်လုံးများဖြင့် အကဲခတ်ရင်း "မင်းက ဘာကောင်မို့လို့ ငါက ဖြေရမှာလဲ" ဟု ရင့်ရင့်သီးသီး တုံ့ပြန်လေသည်။</p> <p>ဝမ်ချန်က "ကျွန်တော် အခကြေးငွေ ပေးပါ့မယ်" ဟု အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်၏။</p> <p>ထို့နောက် ကျောပိုးအိတ်ထဲမှ စွမ်းအင်တောင့်အချို့ကို ထုတ်ယူကာ "ဒါဆိုရင်ကော ဖြစ်မလား" ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p>"မင်းက ဘယ်အခြေစိုက်စခန်းကလဲ"</p> <p>အိုင်းရွန်းတိုက်ဂါးသည် လောဘဇောတက်လာသည့် မျက်လုံးများဖြင့် နှုတ်ခမ်းကို လျက်လိုက်ပြီး "ဒါလောက်နဲ့တော့ မလောက်သေးဘူး" ဟု ဆိုကာ ပို၍ တောင်းဆိုလေသည်။</p> <p> စွမ်းအင်တောင့်များမှာ အဖိုးတန်လှသည် ဖြစ်သော်လည်း သူကမူ ထိုထက်မက ရလိုသေးပုံရ၏။</p> <p>" A00023 ကပါ"</p> <p>ဝမ်ချန်သည် ဘာမျှ ထွေထွေထူးထူး မပြောတော့ဘဲ ကျောပိုးအိတ်ကို ဖွင့်ကာ စွမ်းအင်တောင့်များကို ဘားခုံပေါ်သို့ ထပ်မံပုံချလိုက်ပြီး "ဒါဆိုရင်ကော လုံလောက်ပြီလား" ဟု တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်ပြန်သည်။</p> <p>"Aအဆင့် အခြေစိုက်စခန်းကလား"</p> <p>အိုင်းရွန်းတိုက်ဂါးက လေချွန်လိုက်ရင်း "တို့လို နေရာသေးသေးလေးကို လူကုံထံတစ်ယောက် ရောက်လာလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူးဟေ့" ဟု ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p>ဘားအတွင်းရှိ လူများကလည်း တဝါးဝါး လိုက်လံရယ်မောကြပြီး အချို့မှာ ဝမ်ချန်၏ အနောက်သို့ တိတ်တဆိတ် ရွှေ့လျားလာကြလေ၏။</p> <p>ဝမ်ချန်ကမူ ယင်းကို သတိမမူမိသယောင် ဆောင်နေခဲ့သည်။</p> <p>အိုင်းရွန်းတိုက်ဂါးက ရယ်သံကို ဖြတ်လိုက်ပြီး မေးကို မော့လျက် "ကောင်လေး... မင်း ဘယ်ကလာလာ ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီနေရာမှာတော့ ငါတို့ရဲ့ စည်းမျဉ်းကို လိုက်နာရမယ်။ မင်းမှာ ပါသမျှ အကုန်ထုတ်ပေးစမ်း... ပြီးတော့..."</p> <p>"မင်း ဝတ်ထားတဲ့ အဝတ်အစားကလည်း မဆိုးဘူးပဲ၊ အဲဒါပါ ချွတ်ပေးခဲ့"</p> <p>ပတ်ဝန်းကျင်မှ ရယ်သံများ ပိုမို ကျယ်လောင်လာပြီး ရိုင်းစိုင်းသော စကားလုံးများလည်း ရောပါလာခဲ့သည်။</p> <p>ဝမ်ချန်ကမူ သက်ပြင်းတစ်ချက်ကိုသာ ခပ်တိုးတိုး ချလိုက်မိ၏။</p> <p>သူ့အနေဖြင့် လက်ပါချင်စိတ် မရှိသော်လည်း အချို့သော လူစားများမှာမူ ကိုယ့်အတိုင်းအတာကိုယ် မသိကြပေ။</p> <p>ထိုခဏ၌ပင် အိုင်းရွန်းတိုက်ဂါးက ဝမ်ချန်၏ မျက်နှာတည့်တည့်သို့ လက်သီးဖြင့် အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာ ထိုးနှက်လိုက်သည်။ ထိုတိုက်ခိုက်မှုမှာ အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ ဝမ်ချန်အား ကြည့်မရသောကြောင့်သာ ပြုမူခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>သို့ရာတွင် သူ၏ လက်သီးမှာ ပစ်မှတ်သို့ မရောက်မီမှာပင် ဝမ်ချန်၏ ဖမ်းဆုပ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရ၏။ ဝမ်ချန်က သူ၏ လက်ချောင်းများဖြင့် အားထည့်၍ ညှစ်လိုက်သောအခါ...</p> <p>"အား..."</p> <p>ဝမ်ချန်ထက် ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည် ပိုမိုကြီးမားသည့် အိုင်းရွန်းတိုက်ဂါးမှာ ကမ္ဘာပျက်မတတ် အော်ဟစ်လိုက်ရတော့သည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ နာကျင်မှုကြောင့် တွန့်လိမ်သွားပြီး ခရမ်းရောင်သန်းသည့် အနီရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွား၏။ လက်သီးမှာလည်း ပုံပျက်ရှုံ့တွသွားရလေပြီ။</p> <p>"ငါတို့ ဆရာကြီးကို လွှတ်စမ်း"</p> <p>အခြေအနေ မဟန်သည်ကို မြင်သောအခါ ဝမ်ချန်၏ နောက်မှ လူတစ်ယောက်က ဘီယာပုလင်းဖြင့် ဝမ်ချန်၏ ဦးခေါင်းနောက်သို့ အားကုန် ရိုက်နှက်လိုက်သည်။</p> <p>သို့သော် ထိုသူမှာ ဝမ်ချန်၏ ဝမ်းဗိုက်သို့ ကန်ချက်တစ်ချက်ကိုသာ တုံ့ပြန် ခံစားလိုက်ရပြီး ကြိုးပြတ်သွားသည့် စွန်တစ်ခုကဲ့သို့ လွင့်ထွက်သွားကာ အနောက်ရှိ အခြားလူများကိုပါ တိုက်မိလျက်သား ဖြစ်သွား၏။</p> <p>နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံများမှာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p>နှစ်မိနစ်၊ သုံးမိနစ်ခန့်မျှသော အချိန်အတွင်းမှာပင် ဘားအတွင်းရှိ လူအားလုံးမှာ မြေပြင်ပေါ်၌ လူးလိမ့်နေကြရပြီ ဖြစ်ကာ ဝမ်ချန်နှင့် အရက်စပ်သူ  တို့သာ မတ်တပ်ကျန်ရစ်တော့သည်။</p> <p>မြေပြင်ပေါ်၌ ညည်းညူနေကြသူများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ဝမ်ချန်က ဘားခုံ၌ အေးဆေးစွာ ထိုင်လိုက်ရင်း လက်ချောင်းဖြင့် ခုံကို ခေါက်ကာ "သောက်စရာတစ်ခု ပေးပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p>အံ့အားသင့်နေသည့် အရက်စပ်သူမှာ သတိဝင်လာပြီး အတင်းအကြပ် ပြုံးပြရင်း "ဘာသောက်မလဲ " ဟု မေးလိုက်၏။</p> <p>ဝမ်ချန်ကမူ "ဘာဖြစ်ဖြစ် ရတယ်" ဟုသာ ဆိုသည်။</p> <p>"ကောင်းပါပြီ"</p> <p>ထိုသူသည် အရက်ဗီရိုကို ဖွင့်ရန် လှည့်လိုက်သော်လည်း ပုလင်းကို ထုတ်ယူသည့် ဟန်ဖြင့် လက်နက်တစ်ခုကို ဆွဲထုတ်ကာ ချက်ချင်း ပြန်လှည့်လာခဲ့သည်။</p> <p>သူ၏ လက်ဝဲဘက်၌ သေနတ်တစ်လက် ရှိနေပြီး မျက်နှာထားမှာလည်း ယုတ်မာကောက်ကျစ်သော အသွင်သို့ ပြောင်းလဲသွား၏။ "သွားတော့..."</p> <p>သူ၏ စကားမဆုံးမီမှာပင် သူ၏ နဖူးတည့်တည့်သို့ ပြောင်းဝကြီးမားသော သေနတ်တစ်လက်က ချိန်ရွယ်လျက်သား ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရပေ၏..။</p> <p>ဝမ်ချန်က ပြုံးလျက် "လောင်းကြေးထပ်ကြည့်မလား... မင်းရဲ့ လက်က ပိုမြန်မလား၊ ဒါမှမဟုတ် ငါ့သေနတ်က ပိုမြန်မလားဆိုတာ" ဟု မေးလိုက်၏။</p> <p>အရက်စပ်သူ၏ နဖူး၌ ချွေးစေးများ ပျံတက်လာပြီး တွေဝေစွာ တုံ့ပြန်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် လက်နက်ကို အရှုံးပေးသည့်ဟန်ဖြင့် ချလိုက်ရတော့သည်။</p> <p>"ခင်ဗျားနိုင်ပါတယ်"</p> <p>ဝမ်ချန်က ထိုသေနတ်ကြီးကို မည်သည့်နေရာမှ ထုတ်ယူလိုက်သည်ကို သူ လုံးဝ စဉ်းစား၍ မရချေ။ မျက်လှည့်ပြသကဲ့သို့ပင်။</p> <p>သို့သော် သူ၏ စိတ်အာရုံကမူ... အကယ်၍ သူသာ တစ်ခုခု လှုပ်ရှားလိုက်ပါက သေချာပေါက် အသက်ပျောက်သွားလိမ့်မည်ဟု သတိပေးနေခဲ့သည်။</p> <p>"တကယ်တော့... ငါ့သေနတ်ထဲမှာ ကျည်ဆန် ရှိ၊ မရှိ ဆိုတာကိုလည်း လောင်းကြေး ထပ်လို့ရပါသေးတယ်" ဝမ်ချန်က သေနတ်ကို ဘားခုံပေါ်သို့ အသာအယာ တင်လိုက်ရင်း "မင်း နိုင်ကောင်း နိုင်နိုင်တာပဲလေ" ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ကျွန်တော် မလောင်းရဲပါဘူး"</p> <p>အရက်စပ်သူက ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်ရင်း "ဧည့်သည်တော်ကြီး... ခင်ဗျား ဘာကို သိချင်သလဲသာ ပြောပါ၊ ကျွန်တော် အတတ်နိုင်ဆုံး ကူညီပါ့မယ်" ဟု ဝန်ခံလိုက်၏။</p> <p>ဝမ်ချန်က နားလည်သွားသည့်ဟန်ဖြင့် "မင်းက ဒီနေရာရဲ့ ပိုင်ရှင်ပေါ့... ပြီးတော့ ဒီ ' D01359' အခြေစိုက်စခန်းရဲ့ လက်ရှိ ခေါင်းဆောင်လည်း ဖြစ်မှာပေါ့" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p>ဘားပိုင်ရှင်မှာ နှုတ်ဆိတ်နေခဲ့၏။</p> <p>ဝမ်ချန်က ဓာတ်ပုံအချို့ကို ထုတ်ယူကာ ကမ်းပေးလိုက်ရင်း "ငါ လူတစ်ယောက်ကို လာရှာတာ။ ဒီလူတွေကို မြင်ဖူးလား ကြည့်ပေးပါဦး" ဟု ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>ဘားပိုင်ရှင်က ဓာတ်ပုံများကို တစ်ပုံချင်းစီ သေချာ ကြည့်ရှုပြီးနောက် ခေါင်းခါလျက် "ကျွန်တော် အာမခံနိုင်ပါတယ်။ ဒီလူတွေ ဒီကို တစ်ခါမှ မရောက်ဖူးပါဘူး" ဟု ဖြေကြားခဲ့သည်။</p> <p>ဝမ်ချန်က မြေပြင်ပေါ်ရှိ အိုင်းရွန်းတိုက်ဂါးနှင့် အခြားလူများကိုလည်း မေးမြန်းခဲ့သော်လည်း အဖြေမှာ ထပ်တူပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>ဤရလဒ်ကို ဝမ်ချန်အနေဖြင့် ခန့်မှန်းထားပြီးသား ဖြစ်ပေရာ ဓာတ်ပုံများကို ပြန်သိမ်းလိုက်ပြီး "ဒါဆိုရင် မင်းတို့..."</p> <p>"ဒုန်း"</p> <p>ဘားတံခါးမှာ ရုတ်တရက် ဝုန်းကနဲ ပွင့်သွားပြီး လူတစ်စု ပြေးဝင်လာခဲ့ကြသည်။</p> <p>ဦးဆောင်လာသူမှာ အလုပ်သမားဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး လက်ထဲ၌ ဂလန်နာ  ခေါ် မူလီဂွ အကြီးစားကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် လူတစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>သူ့နောက်မှ လူများမှာလည်း အလားတူပင်။</p> <p>ထူးခြားသည်မှာ ထိုလူများထဲ၌ 'ကျန်းရှန်' လည်း ပါဝင်နေခြင်းပင် ဖြစ်၏။</p> <p>ဘားအတွင်းရှိ မြင်ကွင်းကြောင့် ထိုလူစုမှာ အံ့အားသင့်သွားကြပြီး တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြသည်။</p> <p>"ဆရာ"</p> <p>ကျန်းရှန်က ဝမ်ချန်ရှိရာသို့ ပြေးဝင်လာရင်း "ဆရာဘာမှမဖြစ်ဘူး မဟုတ်လား" ဟု စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။</p> <p>ထိုလူငယ်လေးမှာ စိတ်ဝင်စားဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။</p> <p>ဝမ်ချန်က ပြုံးလျက် "ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး.." ဟု ဆိုလိုက်၏။</p> <p>အမှန်စင်စစ် ဘားထဲသို့ မဝင်မီကပင် ကျန်းရှန်သည် ဤနေရာမှာ စိတ်မချရကြောင်း အရိပ်အမြွက် ပြောကြားခဲ့သော်လည်း သူ၏ စိုးရိမ်စိတ်ကြောင့် တိုက်ရိုက် မပြောဝံ့ခဲ့ချေ။</p> <p>ယခုမူ ဝမ်ချန် တစ်ခုခု ဖြစ်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် အကူအညီများ သွားရောက် ခေါ်ယူလာခဲ့ပုံရသည်။</p> <p>"ကျွန်တော်က 'လူကွီ' ပါ။ D01359 အခြေစိုက်စခန်းရဲ့ နည်းပညာ အင်ဂျင်နီယာ တစ်ယောက်ပါ"</p> <p>ဂလန်နာကို ကိုင်ထားသည့် ထိုလူက ရှေ့သို့ လှမ်းလာပြီး ဝမ်ချန်အား လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်ရန် လက်ကမ်းပေးလိုက်ရင်း "ခင်ဗျားက A00023 ကလို့ ကြားတယ်" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p>"ဝမ်ချန်ပါ"</p> <p>ဝမ်ချန်က လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်လိုက်ရင်း "တကယ်တော့... ကျွန်တော်က A00023က မဟုတ်ပါဘူး" ဟု ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်၏။</p> <p>လူကွီမှာ မှင်တက်သွားပြီး "ဒါဆိုရင် ခင်ဗျားက ဘယ်ကလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p>ဝမ်ချန်က အပေါ်သို့ လက်ညှိုးညွှန်ပြလျက် "ကျွန်တော် ဒီနေ့ပဲ လေထီးနဲ့ ဆင်းလာတာပါ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>ယခုအချိန်၌ ဝမ်ချန်အနေဖြင့် ဖုံးကွယ်ထားရန် အကြောင်းမရှိတော့သဖြင့် သူ၏ မူလ အမှတ်အသားကိုသာ ထုတ်ဖော်လိုက်တော့သည်။</p> <p>"လေထီးနဲ့ ဆင်းလာတာ"</p> <p>လူကွီသည် မယုံကြည်နိုင်သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ရင်း "ခင်ဗျားကို 'နက်သာ' စစ်တပ်က ကြားဖြတ် မတိုက်ခိုက်ဘူးလား" ဟု မေးလိုက်မိသည်။</p> <p>"လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးလကတည်းက အင်ပါယာဟာ 'တန်ပါစ်' ကြယ်စုတန်းကို ပြန်လည် သိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့ပါပြီ"</p> <p>ဝမ်ချန်က ဆက်လက်၍ "ပြီးတော့ ဒီဂြိုဟ်ပေါ်ကိုလည်း လူတွေ စေလွှတ်ခဲ့သေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ အဖွဲ့တစ်ခုလုံး ပျောက်ဆုံးသွားလို့ ကျွန်တော် လာရောက် စုံစမ်းတာပါ" ဟု ရှင်းပြလိုက်သည်။</p> <p>ယခုမူ ထိုသူများသည် 'ရှုချန်ကျစ်' နှင့် အခြားလူများကို မမြင်တွေ့ခဲ့ရသည်မှာ ရာနှုန်းပြည့် သေချာသွားလေပြီ။</p> <p>မဟုတ်ပါက ဤတန်ပါစ် ကြယ်စုတန်းမှာ နက်သာမျိုးနွယ်စုများ၏ လက်အောက်၌ ရှိနေသေးသည်ဟု ထင်မှတ်နေကြမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>ဝမ်ချန်၏ စကားများသည် ရေကန်ထဲသို့ ကျောက်တုံးကြီး တစ်လုံးကို ပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ပင် ဘားတစ်ခုလုံးကို လှုပ်ခတ်သွားစေပြီး လူတိုင်းမှာ ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်ကုန်ကြတော့သည်။</p> <p>"ဘာ..."</p> <p>"အင်ပါယာက တန်ပါစ်ကို ပြန်သိမ်းပိုက်လိုက်ပြီ ဟုတ်လား"</p> <p>"အဲဒါ တကယ်လား"</p> <p>"ဒါဆိုရင်တော့ သိပ်ကောင်းတာပဲ"</p> <p>လူကွီသည်လည်း အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားသဖြင့် စကားပင် ကောင်းကောင်း မဆိုနိုင်တော့ဘဲ "ဆရာ... ခင်ဗျား ကျွန်တော်တို့ကို ညာနေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p>"ငါက ဘာလို့ မင်းတို့ကို ညာရမှာလဲ"</p> <p>ဝမ်ချန်က ဘားခုံပေါ်မှ စွမ်းအင်တောင့်တစ်ခုကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး "ဒီအပေါ်က ထုတ်လုပ်တဲ့ရက်စွဲကိုသာ ကြည့်လိုက်ပါဦး" ဟု ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>ထိုစွမ်းအင်တောင့်များမှာ ဝမ်ချန် မကြာသေးမီကမှ ဝယ်ယူထားခြင်း ဖြစ်ပြီး ထုတ်လုပ်သည့်ရက်စွဲမှာ လွန်ခဲ့သော တစ်လခန့်ကသာ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>ထိုအခါမှသာ လူကွီသည် သံသယများ ကင်းစင်သွားပြီး နှုတ်ခမ်းများ တုန်ရီလျက် မျက်ဝန်းများ နီမြန်းလာရတော့သည်။ အခြားလူများမှာလည်း ထိုနည်းတူစွာပင်...။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save