Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၃၀၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">နက္ခတ်တာရာ ပင်လယ်ပြင် (၁၁၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ရုတ်ခြည်းဆိုသလိုပင် လူတစ်စုသည် ဝမ်ချန်အား ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့လိုက်ကြပြီး သူ၏ အသက်အန္တရာယ်ပြုနိုင်သော နေရာအနှံ့သို့ သေနတ်ပြောင်းဝအမည်းရောင်များဖြင့် တိကျစွာ ချိန်ရွယ်ထားကြချေပြီ။</p> <p>ထိုသူတို့၏ မျက်နှာထက်ဝယ် အမျိုးအနွယ်တူ တစ်ဦးတစ်ယောက်အား တွေ့ရှိရသဖြင့် ဝမ်းမြောက်သည့် အရိပ်အယောင်မျှပင် မရှိဘဲ၊ ပြင်းထန်သော သံသယစိတ်နှင့် စိုးရိမ်စိတ်တို့သာ ဖုံးလွှမ်းနေလေသည်။</p> <p>ယင်းအပြင် သူတို့၏ မျက်လုံးများအတွင်းဝယ် ဖုံးကွယ်ထားသော ရန်လိုမုန်းထားစိတ်များပင် ကိန်းအောင်းနေသည်ဟု ထင်မှတ်ရပေ၏။</p> <p>ထိုသို့သော မေးခွန်းထုတ်မှုများကြားတွင် ဝမ်ချန်ကမူ တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာပင် “အထက်က လာတာပါ” ဟု တုံ့ပြန်လိုက်၏။</p> <p>“အထက်က ဟုတ်လား...”</p> <p>မေးခွန်းထုတ်နေသော အသက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားသည် ခဏမျှ ကြောင်အသွားပြီးနောက် “ဘယ်အခြေစိုက်စခန်းကလဲ၊ မင်း ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ” ဟု ဆက်လက်မေးမြန်းလေသည်။</p> <p>“D01359 အခြေစိုက်စခန်းကပါ”</p> <p>ဝမ်ချန်သည် ထိုသူအား အကဲခတ်သလို စိုက်ကြည့်ရင်း “လူတစ်ယောက်ကို လာရှာတာပါ” ဟု ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့၏။</p> <p>ထိုအခါ အသက်လတ်ပိုင်းအမျိုးသားမှာ ပို၍ပင် အံ့အားသင့်သွားပြီး “D01359 အခြေစိုက်စခန်း ဟုတ်လား၊ ဒါဆို မင်းမှာ ဒီရိက္ခာတွေ ဘယ်ကရတာလဲ” ဟု မေးမြန်းရင်း ဝမ်ချန်၏ ရှေ့မှ ဂက်စ်မီးဖို၊ အိုးခွက်ပန်းကန်များနှင့် စားမကုန်သေးသော အစားအစာများကို လှမ်းကြည့်ကာ တံတွေးတစ်ချက်ကို ဂလုခနဲ မြိုချလိုက်မိသည်။</p> <p> “D01359 ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်လယ်ယာတွေ ပြန်လည်ပတ်နေပြီလား”</p> <p>ဝမ်ချန်က ခပ်ဖွဖွရယ်ရင်း “စားမလား” ဟု ဖိတ်ခေါ်လိုက်ရာ ထိုသူတို့ထဲမှ နှစ်ဦးမှာ စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြသည်။</p> <p>အာဟာရခြောက်များသာ ရေရှည်စားသုံးလာရသူများအဖို့ ပူပူနွေးနွေး ဟော့ပေါ့နံ့မှာ မလွန်ဆန်နိုင်သော မြှူဆွယ်မှုတစ်ခု ဖြစ်နေပေတော့သည်။</p> <p>“မလိုဘူး”</p> <p>အသက်လတ်ပိုင်းအမျိုးသားမှာ စိတ်ဓာတ်ကြံ့ခိုင်သူဖြစ်ပေရာ ခေါင်းကို ခါယမ်းကာ ငြင်းပယ်လိုက်ရင်း “ငါတို့က ရိက္ခာလာစုဆောင်းတာ” ဟု ဆိုသည်။</p> <p>သူ၏ အမြင်တွင် ဝမ်ချန်၏ နောက်ကြောင်းထက် သူခံစားနေရသော မရေရာသည့် စိုးရိမ်စိတ်က ပို၍ အန္တရာယ်များလှသည်။ အကယ်၍ ဝမ်ချန်၏ နောက်ခံကို မသိလိုပါက ထိုအမျိုးသားသည် တိုက်ရိုက်ပင် အရေးယူဆောင်ရွက်ခဲ့မည်။</p> <p>ဝမ်ချန်ကလည်း သိလိုစိတ်ဖြင့် “မင်းတို့ကကော ဘယ်ကလဲ” ဟု ပြန်လည်မေးမြန်းလိုက်သည်။ ဤလူစုမှာ လူကောင်းများဟု မထင်ရသဖြင့် သူ၏ နောက်ကြောင်းကို ဖုံးကွယ်ထားကာ တစ်ဖက်လူ၏ အခြေအနေကိုသာ ဦးစွာ အကဲခတ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>ထိုအခါ အသက်လတ်ပိုင်းအမျိုးသားသည် သူ၏ အဖော်နှင့် မျက်မှိတ်ပြလိုက်ပြီး ဝမ်ချန်အနီးသို့ တစ်လှမ်းချင်း ချဉ်းကပ်လာကာ ပို၍ ရန်လိုသော ဟန်ပန်ဖြင့် “ထစမ်း၊ ငါတို့နောက်ကို လိုက်ခဲ့၊ ဒီနေရာက မလုံခြုံဘူး၊ အဖြေကိုတော့ ရောက်ရင် သိရလိမ့်မယ်” ဟု ဆိုကာ တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားရန် အသင့်အနေအထားဖြင့် စိုက်ကြည့်နေတော့သည်။</p> <p>မမျှော်လင့်ဘဲ ဝမ်ချန်က “ကောင်းပြီလေ” ဟု အလွယ်တကူပင် သဘောတူလိုက်ပြီး သူ၏ ကျောပိုးအိတ်ကို ကောက်ယူကာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်၏။</p> <p>မြေပြင်ပေါ်ရှိ တဲနှင့် မီးဖိုတို့ကိုမူ သူ ပြန်လည်သိမ်းဆည်းရန် မလိုအပ်ပေ။</p> <p>အကြောင်းမှာမူ သူ၏ ‘နက္ခတ်တာရာ လက်စွပ်’ အတွင်းရှိ ရိက္ခာများသည် လူပေါင်းထောင်ချီကိုပင် လုံလောက်စွာ ထောက်ပံ့ပေးနိုင်သောကြောင့်ပင်။</p> <p>ထိုစဉ် လူငယ်တစ်ဦး ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး ဝမ်ချန်၏ ကျောပိုးအိတ်ကို လှမ်းဆွဲကာ “မင်းအိတ်ကို ငါ့ပေး” ဟု ဆိုသည်။</p> <p>သူ၏ မျက်ဝန်းများအတွင်းဝယ် လောဘဇောကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော အရိပ်အယောင်များမှာ ထင်ရှားစွာ မြင်တွေ့နေရလေသည်။</p> <p>ဝမ်ချန်က နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်ရင်း “မင်းက ဘာမို့လို့လဲ” ဟု အေးစက်စွာ ပြောလိုက်ရာ ထိုစကားသည် လူစုအား ဒေါသပုန်ထသွားစေပြီး အသက်လတ်ပိုင်းအမျိုးသား အပါအဝင် ငါးဦးလုံးမှာ မျက်နှာပျက်ကာ လက်နက်များကို ဝမ်ချန်ထံသို့ ပြန်လည်ချိန်ရွယ်လိုက်ကြတော့သည်။</p> <p>“သေချင်နေတာပဲ”</p> <p>အိတ်ကို လုယူရန် ကြိုးစားသော လူငယ်သည် သူ၏ သေနတ်ဒင်ဖြင့် ဝမ်ချန်၏ ဦးခေါင်းကို ရိုက်နှက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်စဉ်မှာပင်</p> <p>နောက်တစ်ခဏ၌ သူတို့အားလုံးမှာ မမြင်နိုင်သော ဖိအားတစ်ခု၏ နှိပ်စက်မှုကို ခံလိုက်ရပြီး ဒူးထောက်ကျသွားကြပေရာ ဒူးဆစ်ရိုးများပင် ကွဲအက်သွားသလား ထင်မှတ်ရသည်။</p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူတို့လက်ထဲရှိ လက်နက်များသည်လည်း လွင့်ထွက်သွားကာ ဝမ်ချန်၏ နောက်ကွယ်သို့ စုပုံသွားတော့သည်။</p> <p>“အား”</p> <p>နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံ ငါးခုမှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထွက်ပေါ်လာလေသည်။</p> <p>ဝမ်ချန်က ပြုံးလျက် “ငါ့ခေါင်းကို သေနတ်နဲ့ ချိန်တာကို အမုန်းဆုံးပဲဆိုတာ ပြောဖို့ မေ့သွားလို့” ဟု ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>အသက်လတ်ပိုင်းအမျိုးသားမှာ နာကျင်မှုကြောင့် မျက်နှာ ရှုံ့မဲ့နေသော်လည်း တည်ငြိမ်အောင် ကြိုးစားရင်း တုန်ရီနေသော အသံဖြင့် “မင်း... မင်းက တကယ်တော့ ဘယ်သူလဲ” ဟု မေးရှာသည်။</p> <p>“ငါ ဘယ်သူလဲဆိုတာ ခဏထားဦး”</p> <p>ဝမ်ချန်သည် ‘ရှုချန်ကျစ်’နှင့် အခြားသူများ၏ ဓာတ်ပုံကို ထုတ်ယူကာ သူတို့ရှေ့တွင် ပြသလိုက်ပြီး “ဒီလူတွေကို တွေ့ဖူးလား သေချာကြည့်ပေးစမ်းပါ” ဟု ဆိုကာ သူတို့အပေါ် ဖိနှိပ်ထားသော ‘စိတ်အာရုံစွမ်းအား’  ကို လျှော့ချပေးလိုက်သည်။</p> <p>ဝမ်ချန်သည် အေးအေးဆေးဆေး စကားပြောလိုသော်လည်း တစ်ဖက်လူက အကြမ်းဖက်ရန် ကြိုးစားခဲ့သဖြင့် သူ၏ လက်သီးစွမ်းအားဖြင့်သာ ဆုံးမခဲ့ရခြင်း ဖြစ်ချေသည်။</p> <p>အသက်လတ်ပိုင်းအမျိုးသားသည် လွတ်လပ်ခွင့်ရသည်နှင့် အမောတကော အသက်ရှူရင်း တုန်ရီနေသော လက်များဖြင့် ဓာတ်ပုံများကို လှမ်းယူလိုက်သည်။ သူ၏ နဖူးပေါ်တွင်မူ ချွေးစေးများ ပျံနေလေပြီ။</p> <p>‘ရှုချန်ကျစ်’ ၏ ဓာတ်ပုံကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ သူငယ်အိမ်မှာ ခေတ္တမျှ ကျုံ့သွားသော်လည်း ဟန်မပျက်ဘဲ ဒုတိယမြောက် ဓာတ်ပုံသို့ ကူးပြောင်းကြည့်ရှုလေသည်။</p> <p>ဝမ်ချန်သည် စိတ်ရှည်လက်ရှည် စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် “ဘယ်လိုလဲ” ဟု မေးလိုက်ရာ ထိုသူက ခေါင်းကို ခါယမ်းရင်း “စိတ်မကောင်းပါဘူး၊ သူတို့ကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး” ဟု မတုန်မလှုပ် ဖြေကြားခဲ့သည်။</p> <p>ဝမ်ချန်က မဲ့ပြုံးတစ်ချက် ပြုံးလိုက်ရင်း “မင်း လိမ်နေတာပဲ” ဟု ဆို၏။</p> <p>အသက်လတ်ပိုင်းအမျိုးသားသည် လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ကာ “ငါ့ကို လိမ်တယ်လို့ ထင်ရင်လည်း သတ်လိုက်တော့” ဟု အံကြိတ်၍ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“မင်း ဘာတွေကို ဖုံးကွယ်ထားလဲဆိုတာ ငါမသိပေမယ့်...” ဝမ်ချန်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်မှာ “မင်းကတော့ လူမာတစ်ယောက်ပဲ၊ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ အဖော် လေးယောက်လုံးကကော မင်းလိုပဲ မာပါ့မလား”</p> <p>သူသည် ဘေးတွင် ဒူးထောက်နေသော ကျန်လေးဦးကို လက်ညှိုးညွှန်ပြလိုက်ပြီး လေထဲသို့ လက်လှမ်းလိုက်ရာ မြေပြင်ပေါ်ရှိ သေနတ်တစ်လက်မှာ သူ၏ လက်ထဲသို့ အလိုအလျောက် ရောက်ရှိလာတော့သည်။</p> <p>ထိုအခြင်းအရာကို မြင်သူတိုင်းမှာ အံ့ဩမှင်သက်ကုန်ကြပေ၏။</p> <p>ဝမ်ချန်သည် လက်ထဲရှိ သေနတ်ကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>ယင်းမှာ ရှေးဟောင်းပုံစံ လက်နက်ဖြစ်ပြီး ယမ်းမှုန့်ဖြင့် ပစ်ခတ်ရသော အမျိုးအစား ဖြစ်ပေသည်။ ‘တန်ပါစ်ဂြိုဟ်’  သည် ကျဆုံးခဲ့သည်မှာ သုံးနှစ်သာ ရှိသေးသော်လည်း ဤမျှ ကာလတိုအတွင်း သင့်လျော်သော လက်နက်များကို ပြန်လည်ထုတ်လုပ်နိုင်ခြင်းမှာ သူတို့၏ နည်းပညာစွမ်းအားကို ချီးကျူးဖွယ်ရာပင်။</p> <p>ဝမ်ချန်သည် သေနတ်ကို အငယ်ဆုံးဟု ထင်ရသော လူငယ်ထံသို့ ချိန်ရွယ်လိုက်ရာ ထိုလူငယ်မှာ တုန်တုန်ရင်ရင်ဖြင့် “မလုပ်ပါနဲ့၊ ကျွန်တော့်ကို မသတ်ပါနဲ့၊ သိချင်တာမှန်သမျှ အကုန်ပြောပါ့မယ်” ဟု တောင်းပန်တိုးလျှိုးတော့သည်။</p> <p>ဝမ်ချန်သည် အသက်လတ်ပိုင်းအမျိုးသားအား အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ပြုံးပြလိုက်ရာ ထိုသူမှာ ဒေါသနှင့် အရှက်ရမှုတို့ကြောင့် “ဝူရှောင်ထျန်း မင်း ငါတို့အားလုံးကို သေတွင်းထဲ ပို့နေတာပဲ” ဟု ဟိန်းဟောက်လိုက်လေသည်။</p> <p>လူငယ်လေးမှာမူ မျက်ရည်များ ဝဲလျက် “ကျွန်တော်... ကျွန်တော် မသေချင်သေးဘူး” ဟု ရှိုက်ကြီးတငင် ဆိုရှာသည်။</p> <p>“မင်းတို့သာ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မယ်ဆိုရင် ဘယ်သူမှ သေစရာမလိုပါဘူး” ဝမ်ချန်က ဆက်လက်၍ “ငါ့ကိုယ်ငါ မိတ်ဆက်ပါရစေ၊ ငါ့နာမည်က ဝမ်ချန်၊ အင်ပါယာ စူပါပါဝါ စီမံခန့်ခွဲရေးဗျူရိုရဲ့ အကြံပေးအရာရှိချုပ်ပါ၊ အခု တန်ပါစ်ဂြိုဟ်ကို တာဝန်တစ်ခုနဲ့ လာခဲ့တာ” ဟု ပြောလိုက်၏။</p> <p>ထိုအခါ အသက်လတ်ပိုင်းအမျိုးသားမှာ တုန်လှုပ်သွားပြီး “မင်း... မင်းက အင်ပါယာက စေလွှတ်လိုက်တာလား” ဟု မေးရှာသည်။</p> <p>ဝမ်ချန်က ခေါင်းညိတ်ပြရင်း “ဟုတ်တယ်၊ ဒါကြောင့် မင်းကို နောက်ဆုံးတစ်ခေါက် ထပ်မေးမယ်၊ ဓာတ်ပုံထဲကလူတွေကို တွေ့ဖူးလား၊ သေချာစဉ်းစားပြီးမှ ဖြေပါ၊ ငါ တစ်ခါပဲ ထပ်မေးမှာ” ဟု ပြတ်သားစွာ ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>အသက်လတ်ပိုင်းအမျိုးသားသည် တုန်တုန်ရီရီဖြင့် “တွေ့ဖူးပါတယ်” ဟု အားလျှော့စွာ ဖြေကြားလိုက်ရတော့သည်။ သူသည် ဝမ်ချန်အား ယှဉ်နိုင်စွမ်း မရှိတော့ကြောင်း နားလည်သွားချေပြီ။</p> <p>“ဒါမှပေါ့” ဝမ်ချန်က ပြုံးလျက် “ငါ့မေးခွန်းတွေကို အမှန်အတိုင်း ဖြေမယ်ဆိုရင် မင်းတို့ကို ဘာမှ မလုပ်ဘူးလို့ ကတိပေးတယ်၊ အဲဒီအပြင်...”</p> <p>သူသည် ခေတ္တမျှ ရပ်နားလိုက်ပြီး မငြင်းဆန်နိုင်သော ကမ်းလှမ်းမှုတစ်ခုကို ပြုလုပ်လိုက်သည်မှာ - “မင်းတို့ကို ဒီ တန်ပါစ်ဂြိုဟ်ကနေ ငါ ခေါ်ထုတ်သွားပေးနိုင်တယ်”</p> <p>ဝမ်ချန်၏ ထိုစကားများသည် သူတို့၏ စိတ်ဓာတ်တံတိုင်းကြီးအား ရိုက်ချိုးလိုက်သကဲ့သို့ ပြင်းထန်လှပေတော့သတည်း။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save