Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၃၀၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">နက္ခတ်တာရာ ပင်လယ်ပြင် (၁၁၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p>"သွားကြစို့"</p> <p>ဝမ်ချန်က ကျန်းကျိယီနှင့် အခြားသူများအား ပြောလိုက်၏။ "အရန်အခြေစိုက်စခန်းကို သွားမယ်"</p> <p>"အခုချက်ချင်းလား"</p> <p>ဝူရှောင်ထျန်မှာ ပထမဆုံးအံ့အားသင့်သွားရသူဖြစ်၏။</p> <p>ယင်းက ဟော့ပေါ့အိုးထဲတွင် ကျန်ရှိနေသေးသော ဟင်းရည်များအား မခွာနိုင်မခွာရက်ကြည့်ကာ "ဒါတွေကိုကော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ၊ ပြန်ယူသွားပြီး စားလို့မရဘူးလား" ဟု မေးရှာသည်။</p> <p>သုံးနှစ်တိတိ... လွန်ခဲ့သော သုံးနှစ်တာကာလပတ်လုံး သူ မည်သို့ရှင်သန်ခဲ့ရသည်ကို ဘယ်သူမှ မသိနိုင်ချေ။ ပူပူနွေးနွေး အစားအစာတစ်လုတ် စားရဖို့ဆိုသည်မှာ သူ့အတွက် အလွန်ပင် ခဲယဉ်းလှပေသည်။</p> <p>ကျန်းကျိယီမှာ ဝူရှောင်ထျန်၏ ဦးခေါင်းနောက်စေ့အား လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်ပုတ်လိုက်ကာ "စားဖို့ပဲ သိတယ်၊ မင်းကတော့ စားဖို့ပဲ စဉ်းစားနေတော့တာပဲ။ တန်ပါစ်ဂြိုဟ်ကနေ မင်း ထွက်သွားချင်သေးရဲ့လား။</p> <p>မသွားချင်ရင်လည်း ဒီမှာပဲ တစ်ယောက်တည်း ထိုင်စားနေခဲ့တော့" ဟု ငေါက်ငမ်းလေသည်။</p> <p>ဝူရှောင်ထျန်မှာ ချက်ချင်းပင် မျက်နှာငယ်လေးဖြင့် ငြိမ်ကျသွားတော့၏။</p> <p>B00785 အရန်အခြေစိုက်စခန်းမှာ ပင်မအခြေစိုက်စခန်းနှင့် ၁၀ ကီလိုမီတာခန့် ဝေးကွာပေသည်။</p> <p>အကွာအဝေးမှာ မဝေးလှဟု ထင်ရသော်ငြား အမှန်စင်စစ်တွင်မူ ရှုပ်ထွေးလှသော မြေအောက်ကွန်ရက်များကို ဖြတ်သန်းသွားရခြင်းဖြစ်ရာ လမ်းကြောင်းကို ကျွမ်းကျင်မှုမရှိပါက လမ်းပျောက်ရန်မှာ မြေကြီးလက်ခတ်မလွဲ ဖြစ်တန်ရာ၏။</p> <p>ကျန်းကျိယီမှာ ပင်မအခြေစိုက်စခန်းသို့ အကြိမ်ကြိမ်အခါခါ သွားလာဖူးသူဖြစ်သဖြင့် အပြန်ခရီးမှာ အနှောင့်အယှက်မရှိ ချောမွေ့နေခဲ့သည်။</p> <p> ယင်းအရန်အခြေစိုက်စခန်းမှာ လုံလောက်စွာ ဖုံးကွယ်ထားနိုင်သည့်အပြင် ကာကွယ်ရေးတံခါးများစွာလည်း ရှိသဖြင့် နက်သာမျိုးနွယ်စု၏ ရှာဖွေမှုမှ လွတ်မြောက်ခဲ့ကာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ ထောင်ပေါင်းများစွာအတွက် နောက်ဆုံးခိုလှုံရာ ဖြစ်လာခဲ့ပေသည်။</p> <p>"လျှို့ဝှက်နံပါတ်"</p> <p>"C569S34"</p> <p>သွားကြိတ်သံကဲ့သို့သော ပွတ်တိုက်သံနှင့်အတူ လေးလံလှသော ပေါက်ကွဲမှုဒဏ်ခံ ဒိုင်းကာတံခါးကြီးမှာ ဖြည်းညင်းစွာ ပွင့်ဟလာ၏။</p> <p>ကျန်းကျိယီနှင့် အခြားသူများမှာ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ဝင်သွားကြသည်။ ဒိုင်းကာတံခါးနောက်ကွယ်တွင် လက်နက်အပြည့်အစုံ တပ်ဆင်ထားသည့် စစ်သည်တော်တစ်စုမှာ ကင်းစောင့်နေကြပြီး ၎င်းတို့ထဲမှ တစ်ဦးက ကျန်းကျိယီအား မြင်သောအခါ "ဗိုလ်ကြီးကျန်း၊ ဒီတစ်ခေါက် အခြေအနေ ဘယ်လိုလဲ" ဟု ရယ်မောကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>ကျန်းကျိယီက ခေါင်းယမ်းလိုက်ကာ "မကောင်းပါဘူး" ဟု ပြန်ပြော၏။</p> <p>ထိုသူက လူတစ်ဦးအား စေ့စေ့စပ်စပ် ကြည့်လိုက်ပြီး "ဒါက ဘယ်သူလဲ" ဟု မေးမြန်းလေသည်။</p> <p>"ဒါက D01359 အခြေစိုက်စခန်းက ဝမ်ချန်ပါ..."</p> <p>ကျန်းကျိယီက ရှင်းပြလိုက်သည်။ "သူ့မှာ စစ်ဦးစီးဗိုလ်မှူး မုဟိုင်ထောင်းကို သတင်းပို့ရမယ့် အရေးကြီးတဲ့ အချက်အလက်တွေ ရှိနေလို့ပါ။ ဗိုလ်ကြီးလီ၊ ကျွန်တော်တို့ကို ဗိုလ်မှူးဆီ ခေါ်သွားပေးလို့ ရမလား"</p> <p>ဗိုလ်ကြီးလီမှာ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ဝမ်ချန်အား သံသယမျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေ၏။ သူ ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် "ကောင်းပြီ၊ မင်းတို့ နှစ်ယောက်ကို ခေါ်သွားပေးမယ်၊ ဒါပေမဲ့ တကယ် အရေးကြီးတဲ့ သတင်း ဖြစ်ဖို့တော့ လိုလိမ့်မယ်နော်" ဟု သတိပေးလိုက်လေသည်။</p> <p>ဗိုလ်ကြီးလီ၏ အကြည့်မှာ သိသာထင်ရှားလှသော သတိပေးချက်တစ်ခု ဖြစ်ချေသည်။ ဝမ်ချန်က ခပ်အေးအေးပင် ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်၏။</p> <p>အမှန်စင်စစ်တွင်မူ ဝမ်ချန်အနေဖြင့် ဤမြေအောက်စခန်းအတွင်း၌ 'စိတ်အာရုံစွမ်းအား' မုန်တိုင်းတစ်ခုကို တိုက်ရိုက်ဖန်တီးကာ အားလုံးကို တစ်ခဏချင်းအတွင်း နှိမ်နင်းနိုင်ပေသည်။</p> <p> သို့သော် ထိုသို့ပြုလုပ်ပါက အုတ်အော်သောင်းနင်း ဖြစ်သွားနိုင်သည့်အပြင် နောက်ဆက်တွဲကိစ္စများကို ရှင်းလင်းရသည်မှာလည်း လက်ဝင်လှပေသည်။</p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤအခြေစိုက်စခန်းတွင် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ လေးထောင်ကျော် ခိုလှုံနေကြသောကြောင့် ဖြစ်၏။</p> <p>ဗိုလ်ကြီးလီမှာ သတိကြီးစွာ ထားနေသော်လည်း ဝမ်ချန်မှာ လက်နက်မဲ့ဖြစ်နေသည့်အပြင် ကျန်းကျိယီနှင့်လည်း ပါလာသဖြင့် ၎င်းတို့နှစ်ဦးအား စခန်းကွပ်ကဲရေးရုံးဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားတော့သည်။</p> <p>လမ်းခရီးတွင် ကျန်းကျိယီက ဝမ်ချန်အား B00785 အရန်အခြေစိုက်စခန်း၏ အခြေအနေများကို အသေးစိတ် ရှင်းပြလေသည်။ ဤစခန်း၏ အခြေအနေမှာ ပင်မစခန်းနှင့် မနှိုင်းသာသော်ငြား လူအနည်းငယ်ကိုတော့ လက်ခံထားနိုင်ပေသည်။</p> <p> စစ်ဦးစီးဗိုလ်မှူး မုဟိုင်ထောင်း၏ အဖွဲ့က သိမ်းပိုက်ပြီးနောက်တွင် အရန်ပစ္စည်းများနှင့် စက်ကိရိယာများကို အသုံးပြုကာ ပြုပြင်မွမ်းမံမှုများ လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြသည်။</p> <p>လောလောဆယ်တွင် အရန်အခြေစိုက်စခန်းအား လူနေထိုင်ရာဇုန်၊ အပန်းဖြေဇုန်၊ စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဇုန်နှင့် အရန်ပစ္စည်းသိုလှောင်ရာဇုန်ဟူ၍ ကဏ္ဍအသီးသီး ခွဲခြားထားပြီး အင်ဂျင်နီယာများ၏ ကြိုးပမ်းမှုကြောင့် လေဝင်လေထွက်နှင့် အလင်းရောင်စနစ်များကိုလည်း တပ်ဆင်ထားနိုင်ခဲ့သည်။</p> <p>ဤအခြေအနေမှာ D01359 အခြေစိုက်စခန်းနှင့် အတော်ပင် တူညီလှပေသည်။</p> <p>ဝမ်ချန်၏ ပထမဆုံးအမြင်တွင် B00785 အရန်အခြေစိုက်စခန်းမှာ လူဦးရေ ထူထပ်ကာ ဆူညံလျက် ရှိနေ၏။</p> <p>လေထုမှာလည်း မသန့်ရှင်းလှပေ။ လူထောင်ပေါင်းများစွာ နေ့စဉ် စွန့်ပစ်ပစ္စည်းများ ထုတ်လုပ်နေကြသဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ကောင်းမွန်နေလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>သို့သော်ငြားလည်း စခန်းအတွင်း၌ စနစ်တကျ စီမံခန့်ခွဲထားပြီး အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများမှာလည်း စိတ်ဓာတ် တည်ငြိမ်မှု ရှိကြပေသည်။</p> <p>ဗိုလ်ကြီးလီက ဝမ်ချန်နှင့် ကျန်းကျိယီအား အတွင်းဘက်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားစဉ် လူအများအပြားမှာ ဝမ်ချန်အား စူးစမ်းသည့်အကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။</p> <p>"အို..."</p> <p>အသက် လေး၊ ငါးနှစ်အရွယ် ကလေးငယ်တစ်ဦးမှာ ရုတ်တရက် ပြေးထွက်လာပြီး ဝမ်ချန်၏ ခြေထောက်အား တိုက်မိကာ ဖင်ထိုင်လျက် လဲကျသွားရှာ၏။</p> <p> ကလေးငယ်မှာ ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် ဝမ်ချန်အား ငေးကြည့်နေပြီး နှာရည်များ ကျနေသည်ကိုပင် သတိမထားမိပေ။ ဝမ်ချန်က ပြုံးလျက် ထိုကလေးငယ်၏ ခေါင်းအား ပွတ်သပ်ပေးကာ သူ့အိတ်ကပ်ထဲမှ စွမ်းအင်ဘားတစ်ခုအား ထုတ်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>ကလေးငယ်မှာ ငေးငေးငိုင်ငိုင်ဖြင့် ယင်းကို ယူလိုက်၏။</p> <p>ကျန်းကျိယီက "သူ့နာမည်က ဟူး တဲ့၊ မိဘတွေလည်း မရှိတော့ဘူး၊ တခြားဆွေမျိုးလည်း တစ်ယောက်မှ မရှိတော့ဘူး" ဟု တိုးတိုးလေး ပြောပြသည်။</p> <p>ဝမ်ချန်မှာ ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ရှေ့သို့ ဆက်လက်လျှောက်လှမ်းသွား၏။</p> <p>ထိုအခိုက်တွင် တစ်စုံတစ်ဦးက သူ့အား စောင့်ကြည့်နေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ဝမ်ချန်က လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>မီတာရာပေါင်းများစွာ အကွာအဝေးရှိ ကွပ်ကဲရေးမျှော်စင်ပေါ်ရှိ ထူထဲလှသော မှန်နံရံနောက်ကွယ်တွင် အရပ်ရှည်ရှည် ဗလကောင်းကောင်းနှင့် လူတစ်ဦး ရပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။</p> <p>ဝမ်ချန်အား စိုက်ကြည့်နေသူမှာ ထိုလူပင် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>မုဟိုင်ထောင်း။</p> <p>ဤသူမှာ စခန်းတစ်ခုလုံးအား အမှန်တကယ် ထိန်းချုပ်ထားသည့် အင်ပါယာစစ်တပ်၏ စစ်ဦးစီးဗိုလ်မှူး မုဟိုင်ထောင်းပင် ဖြစ်ရမည်ဟု ဝမ်ချန်၏ အာရုံက သိလိုက်ပေသည်။</p> <p> သို့သော် ထိုခေါင်းဆောင်နှင့် တွေ့ဆုံရန်မှာ မလွယ်ကူလှပေ။</p> <p>စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဇုန်မှာ စခန်း၏ ဗဟိုချက်တွင် တည်ရှိပြီး လုံခြုံရေး အလွန်တင်းကျပ်လှပေသည်။ ဝမ်ချန်မှာ စစ်ဆေးရေးဂိတ် နှစ်ခုကို ဖြတ်ကျော်ခဲ့ရပြီး လက်နက်မပါရှိစေရန် စေ့စေ့စပ်စပ် ရှာဖွေခြင်း ခံခဲ့ရသည်။</p> <p>၁၀ မိနစ်ခန့် စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက်တွင်မူ ကွပ်ကဲရေးမျှော်စင်ထိပ်သို့ တက်ခွင့်ရရှိခဲ့ကာ အဓိကပုဂ္ဂိုလ်နှင့် တွေ့ဆုံခွင့် ရခဲ့ပေတော့သည်။</p> <p>မုဟိုင်ထောင်းမှာ အသက် ၄၀ ကျော်ခန့် ရှိပြီဖြစ်ပြီး တည်ကြည်လှသော မျက်နှာပေးနှင့် စူးရှလှသော သိန်းငှက်မျက်လုံးများကို ပိုင်ဆိုင်ထား၏။</p> <p>သူသည် ခိုင်မာပြတ်သားသည့် ဆုံးဖြတ်ချက်များ ချနိုင်သူတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သိသာလှပေသည်။</p> <p>"ငါက မုဟိုင်ထောင်းပဲ၊ မင်းမှာ ငါ့ကို သတင်းပို့ရမယ့် ဘယ်လို အရေးကြီးသတင်းမျိုး ရှိလို့လဲ"</p> <p>သူက ဝမ်ချန်အား မလိုအပ်သော စကားများကို ချန်လှပ်ကာ တိုက်ရိုက်ပင် မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p>"ဗိုလ်မှူးမု၊ ကျွန်တော် လူတစ်ယောက်အတွက် လာတာပါ"</p> <p>ဝမ်ချန်က အေးအေးဆေးဆေးပင် ပြောလိုက်၏။ "လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးလက  ဖမ်းဆီးထားတဲ့ အင်ပါယာ သတ္တမမြောက် လျင်မြန်တုံ့ပြန်ရေးတပ်ဖွဲ့က အဖွဲ့ဝင်တွေကို ပြန်ခေါ်သွားဖို့ လာတာပါ"</p> <p>မုဟိုင်ထောင်း၏ မျက်နှာထားမှာ ချက်ချင်းပင် ပြောင်းလဲသွားကာ "ငါတို့ အင်ပါယာတပ်ဖွဲ့ဝင်တွေကို ဖမ်းထားတယ်လို့ မင်းကို ဘယ်သူပြောလဲ" ဟု ခက်ထန်စွာ မေးလိုက်လေသည်။</p> <p>သူ၏ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသော အရှိန်အဝါမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသဖြင့် ဝမ်ချန်၏နောက်တွင် ရပ်နေသော ကျန်းကျိယီမှာပင် ကြောက်လန့်သွားကာ နောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်း ဆုတ်မိသွား၏။</p> <p>"ဒါ မင်းပဲကိုး"</p> <p>မုဟိုင်ထောင်း၏ အကြည့်မှာ ကျန်းကျိယီထံသို့ ကျရောက်သွားကာ "သူ့ကို ဖမ်းလိုက်စမ်း" ဟု အမိန့်ပေးလိုက်လေသည်။</p> <p>အမိန့်သံအဆုံးတွင် တံခါးဝရှိ စစ်သည်နှစ်ဦးမှာ ကျန်းကျိယီထံသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်သွားကြသည်။ ယင်းမျှမက ဝမ်ချန်အား ခေါ်ဆောင်လာသည့် ဗိုလ်ကြီးလီကလည်း ဟိန်းဟောက်လျက် ဝမ်ချန်၏ လည်ပင်းအား အတင်းအကျပ် ဖမ်းဆုပ်ရန် ကြိုးပမ်းလေသည်။</p> <p>သို့သော် ၎င်းတို့၏ တိုက်ခိုက်မှု စတင်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် မမြင်ရသော စွမ်းအားတစ်ခုက ၎င်းတို့အား ရိုက်ခတ်သွားပြီး သတ္တုနံရံနှင့် အရှိန်ပြင်းစွာ ဆောင့်မိသွားစေကာ အားလုံးပင် သတိလစ်သွားကြပေတော့သည်။</p> <p>မုဟိုင်ထောင်းမှာ လျင်မြန်စွာပင် တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး ရှေ့သို့ တိုးကာ ဝမ်ချန်၏ ဦးခေါင်းအား လျှပ်စီးကဲ့သို့ မြန်ဆန်လှသော ခြေကန်ချက်ဖြင့် ကန်လိုက်၏။</p> <p>ထိုကန်ချက်မှာ အနည်းဆုံး တန်ချိန် သုံးတန်ခန့်ရှိသော စွမ်းအား ပါဝင်ပေသည်။</p> <p>သို့သော် နောက်တစ်ခဏတွင် ဝမ်ချန်က လက်ကိုမြှောက်ကာ သူ၏ ခြေကျင်းဝတ်အား ဖမ်းဆုပ်လိုက်လေသည်။</p> <p>မုဟိုင်ထောင်း၏ ပြင်းထန်လှသော တိုက်ခိုက်မှုမှာ ရုတ်ခြည်း ရပ်တန့်သွား၏။ A-အဆင့် စစ်သည်တော်တစ်ဦး၏ စွမ်းအားအပြည့်ဖြင့် တိုက်ခိုက်မှုမှာ ဝမ်ချန်အား အနည်းငယ်မျှပင် မလှုပ်ခတ်နိုင်ခဲ့ပေ။</p> <p>သူ၏ မျက်နှာထားမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပေတော့သည်။ အင်ပါယာ စစ်ဦးစီးဗိုလ်မှူးမှာ ဝမ်ချန်သည် တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးသေးသော ကြောက်မက်ဖွယ် ရန်သူတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်သွား၏။</p> <p>သူသည် ခါးကြားမှ ပစ္စတိုကို ချက်ချင်းဆွဲထုတ်ကာ ဝမ်ချန်အား အကြိမ်ကြိမ် ပစ်ခတ်တော့သည်။</p> <p>ဒိုင်း ဒိုင်း ဒိုင်း</p> <p>သေနတ်သံများမှာ ကွပ်ကဲရေးမျှော်စင်အတွင်း ဟိန်းထွက်သွား၏။</p> <p> သို့သော် မုဟိုင်ထောင်း အံ့အားသင့်သွားရသည်မှာ သူပစ်လိုက်သော ကျည်ဆန်များမှာ ဝမ်ချန်၏ ရှေ့မှောက်တွင် မမြင်ရသော အတားအဆီးတစ်ခုနှင့် တိုက်မိသကဲ့သို့ လေထဲတွင် ရပ်တန့်နေပြီး ရှေ့သို့ တစ်လက်မမျှပင် တိုးမရ ဖြစ်နေခြင်းပင် ဖြစ်ပေတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save