Book List

<h2 style="text-align:center">အခန်း (၁၃၀၈)</h2> <h2 style="text-align:center">နက္ခတ်တာရာ ပင်လယ်ပြင် (၁၁၃)</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>စွမ်းအားရှင်</p> <p>မိမိရှေ့မှောက်၌ မြင်တွေ့လိုက်ရသော မြင်ကွင်းကြောင့် မုဟိုင်ထောင်းမှာ သရဲသပက်ကို မြင်လိုက်ရသကဲ့သို့ပင် မှင်တက်မိသွားလေတော့သည်။</p> <p>သူသည် ‘A-အဆင့် စစ်သည်တော်’ တစ်ဦးဖြစ်သည်နှင့်အညီ စွမ်းအားရှင်တို့နှင့် မစိမ်းလှပေ။ ထိုသို့သော ထူးခြားသည့် အစွမ်းသတ္တိ အမျိုးမျိုးကိုလည်း ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ မျက်ဝါးထင်ထင် မြင်ဖူးခဲ့လေသည်။</p> <p> သို့သော်လည်း မုဟိုင်ထောင်း၏ အမြင်၌မူ ယင်းအစွမ်းတို့မှာ အပျော်တမ်း သက်သက်မျှသာဖြစ်၍ တိုက်ပွဲဝင်ရာတွင်မူ သေနတ် တစ်လက်လောက်ပင် အသုံးမဝင်ဟု မှတ်ယူထားခဲ့မိသည်။</p> <p>ယခုမူ မိမိ၏ အသိဉာဏ်မှာ အဘယ်မျှတိမ်ကောခဲ့သည်ကို သူ ကောင်းကောင်းကြီး သိလိုက်ရလေပြီ။</p> <p>ဝမ်ချန် ထုတ်ဖော်ပြသလိုက်သော ထိုစွမ်းအားများမှာ မုဟိုင်ထောင်းတစ်ယောက် တစ်ခါမျှ မကြားဖူး၊ မမြင်ဖူးရုံမျှမက အဆမတန် စွမ်းအားကြီးမားလွန်းလှချေသည်။</p> <p>သို့သော်ငြားလည်း အင်ပါယာတပ်မတော်၏ ဗိုလ်မှူးတစ်ဦးဖြစ်သော မုဟိုင်ထောင်း မှာ တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားခြင်း မရှိပေ။ သူသည် ကျည်ဆန်ကုန်သွားသော သေနတ်ကို ဘေးသို့ ပစ်ချလိုက်ပြီးနောက် လေထဲသို့ ကိုယ်ကို ဝေ့ဝိုက်ကာ ဝမ်ချန်အား ဘယ်ခြေဖြင့် အားကုန်လွှဲကန်လိုက်ပြန်သည်။</p> <p>မုဟိုင်ထောင်း၏ ထိုလှုပ်ရှားမှုမှာ အတော်ပင် ကျွမ်းကျင်လှသည်ဟု ဆိုရပေမည်။</p> <p>သို့ပါသော်လည်း နောက်တစ်ခဏ၌ သူသည် ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ချာချာလည်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး မိမိ၏ ကိုယ်ခန္ဓာကို ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း ကင်းမဲ့သွားတော့သည်။</p> <p> ထို့နောက် သံမဏိကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ တဒုန်းဒုန်းနှင့် လဲကျသွားရာ ဆူညံသောအသံကြီး ထွက်ပေါ်လာချေသည်။</p> <p>“ဒုန်း... ဒုန်း... ဒုန်း...”</p> <p>ဝမ်ချန်သည် ရှစ်ဆယ်ကီလိုဂရမ်ခန့် လေးလံသော ထို ‘A-အဆင့် စစ်သည်တော်’ ၏ ညာဘက်ခြေကျင်းဝတ်ကို ဖမ်းဆွဲ၍ ကြမ်းပြင်နှင့် ရိုက်နှက်လိုက်လေတော့သည်။ တစ်ကြိမ်... နှစ်ကြိမ်... သုံးကြိမ်...။</p> <p>မုဟိုင်ထောင်း၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ အတော်ပင် တောင့်တင်းခိုင်မာလှသော်လည်း သုံးကြိမ်မျှ ရိုက်နှက်ခြင်း ခံလိုက်ရသောအခါ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ အရိုးအဆစ်တို့မှာ အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ကြေမွမတတ် ခံစားလိုက်ရပြီး ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါတို့မှာလည်း အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရရှိသွားသဖြင့် မူးဝေမိန်းမောကာ အားအင်ကုန်ခမ်းသွားတော့သည်။</p> <p>သူသည် ပြန်လည်ခုခံနိုင်စွမ်း အလျဉ်းကင်းမဲ့သွားခဲ့ချေပြီ။</p> <p>“တပ်မှူးကြီး...”</p> <p>ထိုစဉ် စင်္ကြံလမ်း၌ စောင့်ကြပ်နေသော စစ်သည်တို့မှာ အခန်းထဲသို့ အလုအယက် ပြေးဝင်လာကြသည်။</p> <p> သို့သော် သူတို့သည် ဝမ်ချန်အား လက်နက်ဖြင့် မချိန်ရွယ်နိုင်မီမှာပင် မမြင်ရသော အင်အားတစ်ရပ်ကြောင့် သတိမေ့မြောကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားကြကုန်၏။</p> <p>“တော်ပါတော့... တော်ပါတော့...”</p> <p>ဝမ်ချန်၏ လက်ထဲမှ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ လွင့်စင်သွားသော မုဟိုင်ထောင်းမှာ အားယူ၍ လှုပ်ရှားလိုက်ရင်း “ကျွန်တော်... ကျွန်တော် အရှုံးပေးပါတယ်” ဟု အားနည်းသော အသံဖြင့် ဆိုလိုက်လေသည်။</p> <p>သူ့အတွက် အရှုံးပေးရန်မှတစ်ပါး အခြားနည်းလမ်း မရှိတော့ပေ။ ဝမ်ချန်၏ စွမ်းအားမှာ အံ့မခန်း ကြီးမားလွန်းလှသဖြင့် သူ၏ အသိဥာဏ်ဖြင့်ပင် မှန်းဆ၍ မရနိုင်တော့ချေ။</p> <p>ဆက်လက်၍ ခေါင်းမာနေမည်ဆိုပါက များစွာသော အသက်အိုးအိမ်တို့သာ ဆုံးရှုံးရပေလိမ့်မည်။</p> <p>အနည်းဆုံးတော့ ဝမ်ချန်သည် မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်ကိုမျှ အသက်မသေသေးပေ။</p> <p>ယင်းမှာ ဆွေးနွေးညှိနှိုင်းရန် အခွင့်အရေးရှိသေးသည်ဟု ဆိုလိုခြင်းပင် ဖြစ်တန်ရာ၏။</p> <p>မုဟိုင်ထောင်း အလျှော့ပေးလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ ဝမ်ချန်သည် သူ၏ စိတ်အာရုံစွမ်းအား များကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။</p> <p>ထို့နောက် ကုလားထိုင်တစ်လုံးကို ဆွဲ၍ ထိုင်လိုက်လေသည်။</p> <p>မုဟိုင်ထောင်းမှာ ခက်ခဲစွာဖြင့် ထလာရင်း ဝမ်ချန်အား ရှုပ်ထွေးသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ကာ “မင်း.. မင်းက တကယ်တော့ ဘယ်သူလဲ” ဟု မေးလိုက်၏။</p> <p>“ငါက ဝမ်ချန်... အင်ပါယာ စူပါစွမ်းအား စီမံခန့်ခွဲရေးဗျူရိုရဲ့ အတိုင်ပင်ခံအရာရှိချုပ်ပဲ”</p> <p>“စူပါစွမ်းအား စီမံခန့်ခွဲရေးဗျူရို ဟုတ်လား”</p> <p>မုဟိုင်ထောင်း၏ မျက်လုံးများမှာ ဝေဝါးသွားပြီး “အဲဒီလို ဌာနမျိုး ရှိလို့လား” ဟု ရေရွတ်မိသည်။</p> <p>ဝမ်ချန်သည် စီးကရက်တစ်လိပ်ကို ထုတ်၍ မီးညှိလိုက်ပြီး “အခုမှ စတင်ဖွဲ့စည်းလိုက်တာပါ” ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“အော်... ဒီလိုကိုး”</p> <p>မုဟိုင်ထောင်းသည် ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်ရင်း “ကျွန်တော့်ကို စီးကရက်တစ်လိပ်လောက် ပေးလို့ရမလား” ဟု မေးလေသည်။</p> <p>သူသည် ရှိသမျှအားအင်ကို စုစည်း၍ ဝမ်ချန်၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ ကုလားထိုင်၌ ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ သူ၏ နောက်ဆုံးကျန်ရှိနေသော သိက္ခာကို ထိန်းသိမ်းလိုသောကြောင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်၍ စကားပြောလိုခြင်းပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>ဝမ်ချန်က ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ စီးကရက်တစ်ဘူးလုံးနှင့် မီးခြစ်ကိုပါ ကမ်းပေးလိုက်သည်။</p> <p>တစ်ဖက်လူမှာ အကျိုးအကြောင်း သိတတ်သူဖြစ်၍ အသွေးအသားတို့ ရင်းနှီးရမည့် တိုက်ပွဲမျိုးကို သူလည်း မလိုလားပေ။</p> <p>မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူတို့အားလုံးမှာ အင်ပါယာ၏ လက်အောက်ခံများဖြစ်ကြပြီး ‘နက်သာမျိုးနွယ်စု’ ၏ အန္တရာယ်ကို အတူတကွ ရင်ဆိုင်နေရသူများ မဟုတ်လော။</p> <p>“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”</p> <p>မုဟိုင်ထောင်းသည် စီးကရက်နှင့် မီးခြစ်ကို ယူလိုက်ရာ အားအင်အနည်းငယ် ပြန်လည်ရရှိလာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>“ဗိုလ်မှူးကြီးမု”</p> <p>ထိုစဉ် လက်နက်အပြည့်အစုံ တပ်ဆင်ထားသော အခြားစစ်သည်တစ်စုမှာ ကွပ်ကဲရေးမျှော်စင်ပေါ်သို့ အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာကြပြန်သည်။</p> <p>“ငါ ဘာမှမဖြစ်ဘူး”</p> <p>မုဟိုင်ထောင်းသည် သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုများကို အမြန်တားဆီးလိုက်ပြီး “ဒါက နားလည်မှုလွဲတာပါ၊ သတိလစ်နေတဲ့သူတွေကို ကုသဖို့ ခေါ်သွားကြ၊ ကျန်တာကို ဘာမှ စိတ်မပူနဲ့” ဟု အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>အသစ်ရောက်ရှိလာသော စစ်သည်များမှာမူ ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေကြသည်။ ဤမြင်ကွင်းမှာ နားလည်မှုလွဲရုံမျှနှင့် ဖြစ်နိုင်သည်ဟု သူတို့ မထင်ကြပေ။</p> <p>မုဟိုင်ထောင်းသည် ခက်ထန်သောအသံဖြင့် “အမိန့်အတိုင်း လုပ်စမ်း” ဟု ဟောက်လိုက်လေတော့သည်။</p> <p>ဤမျှ စွမ်းအားကြီးမားသော စွမ်းအားရှင်တစ်ဦးကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် စစ်သည်အင်အား များပြားနေခြင်းမှာ အဓိပ္ပာယ်မရှိပေ။</p> <p>ဝမ်ချန်သာ အလိုရှိပါက မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း အားလုံးကို သတ်ပစ်နိုင်သည်မှာ မြေကြီးလက်ခတ်မလွဲပေ။</p> <p>ထို့ကြောင့် မုဟိုင်ထောင်း၏ တင်းကျပ်သော အမိန့်အောက်တွင် စစ်သည်တို့မှာ သတိလစ်နေသူများကိုသာ သယ်ဆောင်သွားကြပြီး မုဟိုင်ထောင်းနှင့် ဝမ်ချန် နှစ်ဦးတည်းသာ ကျန်ရစ်ခဲ့လေတော့သည်။</p> <p>မုဟိုင်ထောင်းသည် စီးကရက်ကို မီးညှိကာ နှစ်ချက်မျှ အားရပါးရ ဖွာလိုက်ပြီးနောက် လေကို ပြင်းပြင်းရှူထုတ်လိုက်ရင်း “ဒီအရသာကို မမြည်းစမ်းရတာ ကြာပြီ” ဟု ဆို၏။</p> <p>ဝမ်ချန်က ရယ်မောလိုက်ကာ “ဒီအခြေစိုက်စခန်းရဲ့ ခေါင်းဆောင် ဖြစ်နေပြီး စီးကရက်တစ်ဘူးတောင် မရှိဘူးလား” ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p>“စခန်းရဲ့ အရန်ရိက္ခာထဲမှာ စီးကရက် မရှိတော့ဘူးလေ”</p> <p>မုဟိုင်ထောင်းမှာ ခါးသီးစွာ ပြုံးလျက် “အပြင်ကနေ မနည်းရှာထားတာလေးတွေကိုလည်း တခြားသူတွေကိုပဲ ခွဲပေးလိုက်တယ်” ဟု ပြောပြရှာသည်။</p> <p>စခန်း၏ တည်ငြိမ်မှုကို ထိန်းသိမ်းရန်အတွက် သူသည် တရားမျှတမှုရှိအောင် မိမိကိုယ်တိုင် အနစ်နာခံကာ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့ရပေသည်။ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတို့အပေါ် အာဏာရှင်ဆန်ဆန် အုပ်ချုပ်ခဲ့ခြင်းမျိုးလည်း မဟုတ်ပေ။</p> <p>ဝမ်ချန်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး “သူတို့ရော အသက်ရှင်ကြသေးရဲ့လား” ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p>“ခုနစ်ယောက်စလုံး အသက်ရှင်ပါသေးတယ်”</p> <p>မုဟိုင်ထောင်းက တည်ကြည်စွာဖြင့် “သူတို့ကလည်း အင်ပါယာစစ်သည်တွေပဲ၊ ကျွန်တော်လည်း အင်ပါယာစစ်သည်တစ်ယောက်ပဲ၊ ဒါကြောင့် ကျွန်တော့်ရဲ့ ရဲဘော်ရဲဘက်တွေအပေါ် သေနတ်နဲ့ မချိန်ရက်ပါဘူး”</p> <p>“ဒါပေမဲ့ ဂြိုဟ်အပြင်ဘက်က အခြေအနေတွေကို ဘယ်သူမှ မသိစေချင်လို့ သူတို့ကို ခဏတဖြုတ် အကျဉ်းချထားရတာပါ”</p> <p>ဝမ်ချန်မှာ စိတ်ဝင်စားသွားကာ “ဘာဖြစ်လို့လဲ” ဟု မေးလိုက်ပြန်သည်။</p> <p>မုဟိုင်ထောင်းမှာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။</p> <p>ခေတ္တမျှ ကြာပြီးနောက်မှ သူက “ဒီမေးခွန်းကို မဖြေနိုင်သလို၊ လိမ်ဖို့အတွက်လည်း အကြောင်းပြချက်တွေ လုပ်ကြံမပြောချင်ဘူး။ ငါ့ကို သတ်ချင်ရင် သတ်နိုင်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ တခြားလူတွေကိုတော့ အပြစ်မပေးပါနဲ့”</p> <p>“ဖြစ်သမျှ အကြောင်းအရာအားလုံးအတွက် ငါပဲ တာဝန်ယူပါ့မယ်”</p> <p>ထို့နောက် အင်ပါယာတပ်မတော်မှ ဤဗိုလ်မှူးကြီးမှာ ဆက်လက်၍ “ရှုချန်ကျစ် တို့ရဲ့ အထူးအဖွဲ့ဟာ ဒီဂြိုဟ်ပေါ်ကို ဆင်းသက်ပြီး မကြာခင်မှာပဲ နက်သာမျိုးနွယ်စုရဲ့ တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရတာ။ သူတို့ရဲ့ လက်နက်ကိရိယာတွေအားလုံး ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ၊ ငါတို့သာ မကယ်ခဲ့ရင် တစ်ယောက်မှ အသက်ရှင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒီအတွက် ငါ့ရဲ့ ရဲဘော်ငါးယောက်တောင် အသက်ပေးလိုက်ရတယ်”</p> <p>“အရာရှိချုပ်ဝမ်...”</p> <p>မုဟိုင်ထောင်းသည် ဝမ်ချန်အား စိုက်ကြည့်ကာ “ငါဒါကို ပြောပြနေတာက ဂုဏ်လိုချင်လို့ မဟုတ်ပါဘူး၊ ငါတို့ သူတို့ကို ကယ်ခဲ့တာကို ထောက်ထားပြီး မင်းပြန်တဲ့အခါ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ အချို့ကိုပါ ဒီဂြိုဟ်ပေါ်ကနေ ခေါ်သွားပေးဖို့ မျှော်လင့်မိလို့ပါ ငါ့အတွက်ကတော့ စိတ်ကြိုက်သာ စီရင်ပါတော့”</p> <p>ဝမ်ချန်မှာ ရယ်မောလိုက်လေတော့သည်။</p> <p>အမှန်တကယ်ဆိုလျှင် မုဟိုင်ထောင်း၏ အပြစ်မှာ ရှုချန်ကျစ်နှင့် သူ၏အဖွဲ့ကို အကျဉ်းချထားရုံမျှသာ ဖြစ်သည်။ အကျိုးနှင့် အပြစ်ကို နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါက သူပြုခဲ့သော ကုသိုလ်က ပို၍ များပြားလှသဖြင့် ချီးမွမ်းထိုက်သူပင် ဖြစ်ချေသည်။</p> <p>သို့ပါလျက် သူသည် ယခုကဲ့သို့ မိမိကိုယ်ကို စတေးလိုသော စိတ်ထားမျိုး ရှိနေခြင်းမှာ အတော်ပင် စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းလှပေသည်။</p> <p>အမှန်စင်စစ် ဝမ်ချန်အနေဖြင့် အကြောင်းရင်းအချို့ကို ရိပ်မိထားပြီးသား ဖြစ်သည်။</p> <p>ဤအင်ပါယာ ဗိုလ်မှူးကြီးမှာ ဆယ်ပုံကိုးပုံခန့် ပုန်ကန်သူများအဖွဲ့ နှင့် ပတ်သက်နေနိုင်ပြီး အပြင်လောကမှ သတင်းအချက်အလက်များကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ဖုံးကွယ်ထားကာ အသတ်ခံရမည်ကိုပင် မမှုဘဲ နှုတ်ဆိတ်နေခြင်းမှာ ကြီးမားသော အကြံအစည် တစ်ခုခုရှိနေ၍သာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>သူ၏ အကြံအစည်ကို ခန့်မှန်းရန် မခက်ခဲလှပေ။</p> <p>သို့သော်လည်း ဝမ်ချန်က တိုက်ရိုက်ထုတ်ဖော်မပြောဘဲ မတ်တပ်ထရပ်လိုက်ကာ “သူတို့ဆီ ငါ့ကို ခေါ်သွားပေးပါ” ဟု ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>“ကောင်းပြီ”</p> <p>မုဟိုင်ထောင်းသည်လည်း စီးကရက်ကို ငြှိမ်းသတ်၍ ထလိုက်လေသည်။</p> <p>ယခုအခါ သူသည် အားအင်များ ပြန်လည်ပြည့်ဖြိုးလာပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ရှုချန်ကျစ်တို့အား ဖမ်းဆီးထားသော အခန်းမှာ ကွပ်ကဲရေးမျှော်စင်၏ အောက်ထပ်၌သာ ရှိပြီး ဓာတ်လှေကားဖြင့် ဆင်းသွားနိုင်သည်။</p> <p>အကွေ့အကောက်များစွာကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက် ဝမ်ချန်သည် သူရှာဖွေနေသော လူများကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။</p> <p>အမှန်အတိုင်း ဆိုရလျှင် ရှုချန်ကျစ်နှင့် စတင်တွေ့ဆုံချိန်၌ သူသည် တစ်စုံတစ်ယောက်နှင့် စစ်တုရင် ကစားနေလိမ့်မည်ဟု ဝမ်ချန် တစ်ခါမျှ မတွေးတောခဲ့မိပေ။</p> <p>ထို့အပြင် ထိုတစ်စုံတစ်ယောက်မှာ နုပျိုချောမောသော မိန်းမပျိုလေးတစ်ဦး ဖြစ်နေပြန်သည်။</p> <p>“သူမက ကျွန်တော့်သမီး ‘မုကျိန်းကျိန်း’ ပါ”</p> <p>မုဟိုင်ထောင်းက တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားဖြင့် “ဒီနှစ်မှာ ဆယ့်ကိုးနှစ် ရှိပါပြီ” ဟု မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>ဝမ်ချန်မှာ မုဟိုင်ထောင်းအား မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။</p> <p>ဒါက အလှပြကွက်ဖြင့် ဖမ်းစားသည့် အကွက်များလား။</p> <p>အကျဉ်းချခံထားရသော ရှုချန်ကျစ်မှာလည်း အကျဉ်းသားတစ်ဦးနှင့် အလားသဏ္ဌာန်ပင် မတူတော့ဘဲ မုကျိန်းကျိန်းနှင့် စစ်တုရင် ကစားရင်း စကားလက်ဆုံကျနေရာ အခန်းတစ်ခုလုံး၌ အချစ်ရနံ့များပင် လွှမ်းထုံနေလေတော့သည်။</p> <p>ယင်းမှာ မုဟိုင်ထောင်း တစ်ယောက် အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် နှစ်ချက်မျှ ချောင်းဟန့်လိုက်သည့်တိုင်အောင်ပင် ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:center">***</p>


Save