Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၃၁၄)</h2> <h2 style="text-align: center;">နက္ခတ်တာရာ ပင်လယ်ပြင် (၁၁၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p> ဝမ်ချန်၏ ရှေ့မှောက်တွင် မြင်တွေ့လိုက်ရသော မြင်ကွင်းကြောင့် စကားပင် ဆိုနိုင်စွမ်း မရှိတော့ချေ။</p> <p>သူ၏ မျက်ဝါးထင်ထင်တွင် ခမ်းနားထည်ဝါလှသော မြေအောက်နန်းတော်ကြီး တစ်ခုသည် ပေါ်ထွက်လာခဲ့၏။ ယင်းသည် နက္ခတ်တာရာ နည်းပညာလောက၏ အဆောက်အအုံ လက်ရာမျိုးနှင့် လုံးဝတူညီမှု မရှိဘဲ ဝမ်ချန် အကျွမ်းတဝင်ရှိလှသော အငွေ့အသက်များ လွှမ်းခြုံနေသည်သာ ဖြစ်ပေတော့သည်။</p> <p>ထိုမြေအောက်နန်းတော်ကြီး၏ ရှေ့မှောက်၌ ခံ့ညားသော နဂါးရုပ်ထု ကျောက်တိုင်ကြီး ဆယ့်နှစ်တိုင်သည် မြင့်မားလှသော အမိုးခုံးကြီးကို ထောက်မထားလေရာ နဂါးရုပ်များမှာ အသက်ဝင်လှုပ်ရှားနေသကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရပေသည်။</p> <p> နဂါးတို့၏ ခံတွင်းဝရှိ ပုလဲလုံးများမှ ထွက်ပေါ်လာသော နူးညံ့သည့် အလင်းတန်းတို့သည် တစ်ပြင်လုံးရှိ မြေအောက်ခန်းမကြီးကို လင်းထိန်စေလျက် ရှိချေသည်။</p> <p>နန်းတော်ဝင်ပေါက်အား ရွှေရောင်တံခါးကြီးများဖြင့် ပိတ်ဆို့ထားပြီး ရောင်စုံအလင်းတန်းများမှာ တဖိတ်ဖိတ် တောက်ပနေကာ မရေမတွက်နိုင်သော မသေမျိုး နိမိတ်ပုံစံ ကျမ်းစာတံဆိပ်များ  အဖြစ် ကူးပြောင်းဖြစ်တည်နေသည်ကို တွေ့ရ၏။</p> <p>ဤသည်မှာ မသေမျိုးမျိုးနွယ်စုဝင်  တို့၏ လက်ရာဖြစ်ကြောင်း ဧကန်မလွဲပင် ဖြစ်ပေရာ ဝမ်ချန်အနေဖြင့်လည်း ကျင့်ကြံသူတို့၏ ဂူဘုံနန်း ဖြစ်ကြောင်းကို ရာနှုန်းပြည့် အတည်ပြုနိုင်ခဲ့သည်။</p> <p>သို့သော်လည်း ထိုဂူဘုံနန်း၏ အဆင့်အတန်းမှာ မြင့်မားလွန်းလှသဖြင့် ဝမ်ချန်ပင် မှင်တက်မိသွားရသည်။</p> <p>ဤဂူဘုံနန်းကို အဆင့် ၅ သို့မဟုတ် အဆင့် ၆ ရှိနိုင်သော အစီအရင်  များဖြင့် ပိတ်ပင်ထားရာ ဝမ်ချန်မှာ အနီးကပ် သွားရောက်ကြည့်ရှုရန်ပင် မဝံ့မရဲ ဖြစ်နေရချေသည်။</p> <p>ဂူဘုံနန်းမှ ထွက်ပေါ်လာသော အရှိန်အဝါကြောင့်ပင် သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ မွေးညင်းများမှာ တဖြန်းဖြန်း ထကုန်ရလေသည်။</p> <p>ဝမ်ချန်သည် နဂါးရုပ်ထု ကျောက်တိုင်များအကြား မြေပြင်ပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေသော နက်သာ အမြူတေကျောက်တုံးများကိုလည်း သတိမပြုမိဘဲ မနေခဲ့ပေ။</p> <p>အလွှာလိုက် ထပ်နေသော နက်သာ အမြူတေများမှာ အရေအတွက် မည်မျှရှိမည်ကို မသိနိုင်လောက်အောင်ပင် များပြားလှသည်။</p> <p>တန်ပါစ်ဂြိုဟ်  ကို သိမ်းပိုက်ထားသော နက်သာ မျိုးနွယ်စုတို့သည် ဤမြေအောက်နန်းတော် ရှိနေသည်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ပြီး လျှို့ဝှက်ချက်များကို ဖော်ထုတ်ရန် ကြိုးစားခဲ့ကြဟန် တူပေရာ အဆုံးမဲ့ များပြားလှသော စတေးမှုများ ပြုလုပ်ခဲ့သော်လည်း အောင်မြင်မှု မရရှိခဲ့သည်မှာ ထင်ရှားလှပေသည်။</p> <p>အင်ပါယာ၏ တန်ပြန်တိုက်စစ်ကြောင့် နက်သာ စစ်တပ် တို့သည် ဤဂြိုဟ်ပေါ်မှ ဆုတ်ခွာသွားခဲ့ရသော်လည်း ခေါင်းမာလှသော ထိုမျိုးနွယ်စုဝင်တို့မှာ ဤလျှို့ဝှက်ချက်ကို ကာကွယ်ရန် သူတို့၏ အင်အားအချို့ကို ချန်ထားခဲ့ကြသေးသည်။</p> <p>အစောပိုင်းက သူတွေ့ကြုံခဲ့ရသော နက်သာ မျက်လုံး နှင့် နက်သာ နဂါးတို့မှာ ဤအကြောင်းကြောင့်ပင် ဖြစ်တန်ရာ၏။</p> <p>နက်သာမျိုးနွယ်စုတို့သည် ဂူဘုံနန်း၏ အစီအရင်ကို ဖြိုခွင်းရန် ကြိုးစားစဉ် ထူးခြားသော နည်းလမ်းအချို့ကို အသုံးပြုခဲ့သဖြင့် အစီအရင်၏ လုပ်ဆောင်မှုကို ထိခိုက်သွားစေကာ မသိနိုင်သော စွမ်းအင်များ ထွက်ပေါ်လာပြီး တန်ပါစ်ဂြိုဟ်ကြီးကို အဆင့်မြင့်နည်းပညာများ အသုံးမပြုနိုင်သော သင်္ချိုင်းမြေအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားစေခဲ့သည်ဟု ဝမ်ချန်က တွေးတောနေမိသည်။</p> <p>အစီအရင်မှ ယိုစိမ့်လာသော စွမ်းအင်များမှာ ဂြိုဟ်တစ်ခုလုံး၏ နိယာမတရားများကိုပင် လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်း ရှိပေရာ ထိုစွမ်းအားမှာ အမှန်တကယ်ပင် ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ ဖြစ်ပေတော့သည်။</p> <p>ဝမ်ချန် မဆိုထားနှင့်ဦး၊ ဟောက်ထျန်းနယ်မြေ မှ ဝိညာဉ်သန္ဓေသားအဆင့်  ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ရောက်လာလျှင်ပင် ဤအစီအရင်ကို လက်ဖျားနှင့်ပင် ထိဝံ့မည် မဟုတ်ချေ။</p> <p>ဤမြေအောက်နန်းတော်ကို ဖွင့်လှစ်နိုင်မည့် အမိန့်ပြား သာ မရှိပါက ရတနာတောင်ကြီးကို ရှေ့မှောက်တွင် တွေ့ရပါလျက် လက်ချည်းသက်သက် ပြန်ရသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ချေတော့မည်။</p> <p>ဝမ်ချန်သည် ရင်ထဲ၌ မချိတင်ကဲ သက်ပြင်းချမိသည်။</p> <p>ဤကဲ့သို့သော မသေမျိုး ဂူဘုံနန်းထဲတွင် သူတစ်ခါမျှ မကြားဖူးသော ရတနာများ မည်မျှပင် ရှိနေမည်ကို သူ စိတ်ကူးပင် မယဉ်နိုင်တော့ပေ။</p> <p>ဝမ်းနည်းဖွယ် ကောင်းသည်မှာ သူသည် ပြင်ပမှသာ ငေးကြည့်နေနိုင်ခြင်းပင်။</p> <p>သို့သော်လည်း ဤမျှနှင့် လက်လျှော့ပြန်သွားရန်မှာမူ ဝမ်ချန် အလိုမရှိလှပေ။</p> <p>တစ်ချက်မျှ ကြည့်ရရုံနှင့်ပင် အကျိုးကျေးဇူး များစွာ ရရှိနိုင်ပြီး အတွေ့အကြုံ ဗဟုသုတများ တိုးပွားစေနိုင်သည် မဟုတ်လော။</p> <p>ထို့ကြောင့် သူသည် နဂါးရုပ်ထု ကျောက်တိုင်များ၏ ရှေ့၌ပင် စခန်းချ နေထိုင်ခဲ့လေသည်။</p> <p>နောက်ရက်များတွင် ဝမ်ချန်သည် မိမိ၏ စိတ်အာရုံစွမ်းအား ကို အသုံးပြု၍ အစီအရင်ကို စစ်ဆေးလျက် ဟာကွက်များကို အမြဲမပြတ် ရှာဖွေနေခဲ့၏။</p> <p>နှမြောစရာ ကောင်းသည်မှာ ထိုဂူဘုံနန်း၏ အစီအရင်တွင် ချို့ယွင်းချက်များ ရှိနေလင့်ကစား ဝမ်ချန် အသုံးချနိုင်လောက်သော ဟာကွက်မျိုးမူ တစ်ခုမျှ မရှိခဲ့ချေ။</p> <p>ထိုအခါ ဝမ်ချန်သည် မြေအောက်နန်းတော်၏ ရွှေရောင်တံခါးကြီးမှ ထွက်ပေါ်လာကာ နိမိတ်ပုံစံ ကျမ်းစာတံဆိပ်များအဖြစ် ကူးပြောင်းနေသော အလင်းတန်းများကို လေ့လာရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p>ကြိုးစားမှုသည် အချည်းနှီး မဖြစ်ခဲ့ဘဲ သူသည် အမှန်တကယ်ပင် တိုးတက်မှု တစ်ခုကို ရရှိခဲ့လေသည်။</p> <p>ဝမ်ချန်သည် ထိုကျမ်းစာတံဆိပ်များကို မှတ်သားကာ မိမိ၏ အသိဉာဏ်ပင်လယ်ထဲတွင် ပုံစံများဖော်ထုတ်၍ စနစ်တကျ စီစဉ်ခဲ့ရာ နောက်ထပ် ရက်သတ္တပတ် နှစ်ပတ်ခန့်အကြာတွင် မသေမျိုး ပညာရပ် ကျင့်စဉ် တစ်ခုကို ထူးဆန်းစွာ သဘောပေါက် နားလည်သွားခဲ့ပေသည်။</p> <p>ယင်းမှာ ‘ဒြပ်ငါးပါး နတ်ဘုရား အလင်းတန်း’  ပင် ဖြစ်တော့၏။</p> <p>ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ဆိုရပါမူ ဤကျင့်စဉ်မှာ ပုံသဏ္ဌာန် ပေါ်လာသောအခါ ဝမ်ချန်ကိုယ်တိုင်ပင် မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ဖြစ်ရသည်။</p> <p>အကြောင်းမှာ သူလေ့လာခဲ့သော ကျမ်းစာတံဆိပ်များမှာ ရှုပ်ထွေးပွေလီလှသဖြင့် ပုံမှန်အားဖြင့် ဆိုပါက နှစ်ပေါင်း မရေမတွက်နိုင်အောင် လေ့လာလျှင်ပင် မှန်ကန်သော တရားကျင့်စဉ် တစ်ခုကို ရရှိရန် ခဲယဉ်းလှသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>သို့သော်လည်း ဝမ်ချန်မှာမူ အံ့ဖွယ်တန်ခိုးတစ်ခုကို ဖန်တီးနိုင်ခဲ့ချေပြီ။</p> <p>ဤသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်မှာ အမှန်ပင်။</p> <p>မည်သို့ပင် ဖြစ်စေ၊ ဝမ်ချန်၏ ယခုတစ်ခေါက် စွန့်စားမှုမှာ အချည်းနှီး မဖြစ်ခဲ့ပေ။</p> <p>သူသည် တန်ပါစ်ဂြိုဟ်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး လျှို့ဝှက်ချက်ကို ဖော်ထုတ်နိုင်ခဲ့ရုံသာမက အနှိုင်းမဲ့ ပညာရပ်တစ်ခုကိုလည်း ပိုင်ဆိုင်ခဲ့ရလေပြီ။</p> <p>ဤ ‘ဒြပ်ငါးပါး နတ်ဘုရား အလင်းတန်း’ ကျင့်စဉ်၏ နက်နဲလှသော လျှို့ဝှက်ချက်များသည် ဝမ်ချန် ယခင်က တတ်မြောက်ထားသမျှ ကျင့်စဉ်အားလုံးထက် သာလွန်နေသဖြင့် လောလောဆယ်တွင် သူ လေ့ကျင့်နိုင်ဦးမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>ဟောက်ထျန်းနယ်မြေသို့ ပြန်ရောက်မှသာ ဖြည်းဖြည်းချင်း လေ့လာရမည် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>ထို့အပြင် ဤနေရာရှိ အစီအရင်သည် တန်ပါစ်ဂြိုဟ်၏ မြေကမ္ဘာ သွေးကြောများနှင့် ဆက်နွှယ်နေကြောင်းကိုလည်း ဝမ်ချန် တွေ့ရှိခဲ့သေးသည်။</p> <p>အစီအရင်၏ စွမ်းအားများသည် ဤဂြိုဟ်မှပင် ဆင်းသက်လာခြင်း ဖြစ်ပေရာ တန်ပါစ်ဂြိုဟ်အပေါ် လွှမ်းမိုးမှု ရှိနေခြင်းမှာလည်း အကြောင်းပြချက် ခိုင်လုံလှပေသည်။</p> <p>ဤသည်မှာ ဝမ်ချန်အနေဖြင့် အစီအရင်ကို အဘယ်ကြောင့် ပြုပြင်နိုင်ခြင်း သို့မဟုတ် လွှမ်းမိုးနိုင်ခြင်း မရှိရသနည်း ဆိုသည့် အချက်ပင် ဖြစ်ချေသည်။</p> <p>သူ့အနေဖြင့် အစီအရင်ကို ၎င်း၏ ဘာသာ ဖြစ်ပေါ်တိုးတက်နေစေရန်သာ လွှတ်ထားခဲ့ရမည် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>ခန့်မှန်းချက်အရ နောက်ထပ် နှစ်ပေါင်း ရာချီ သို့မဟုတ် ထောင်ချီ အကြာတွင်မှ ဤအစောင့်အရှောက် အစီအရင်မှာ ပျက်ပြယ်သွားမည်ဖြစ်ပြီး ထိုအခါမှသာ ဂူဘုံနန်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။</p> <p>ဤအစီအရင်မှာ ဆက်လက် အလုပ်လုပ်နေသရွေ့ တန်ပါစ်ဂြိုဟ်သည် အဆင့်မြင့်နည်းပညာများ အသုံးမပြုနိုင်သော ကန့်သတ်နယ်မြေအဖြစ်သာ ရှိနေဦးမည် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>ထို့ကြောင့် ဂြိုဟ်ပျက်စေနိုင်သော လက်နက်များဖြင့် တန်ပါစ်ဂြိုဟ်ကို တိုက်ရိုက် ဖျက်ဆီးလိုက်ခြင်းမျိုး မဟုတ်ပါက နက်သာမျိုးနွယ်စုဝင်များ အပါအဝင် မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ ဤအစီအရင်ကို ဖြိုခွင်းနိုင်ရန် အိပ်မက်ပင် မမက်နိုင်ကြချေ။</p> <p>ဂြိုဟ်ပေါ်သို့ လာရောက်ခေါ်ဆောင်မည့် ယာဉ်ဆိုက်ရောက်ရန် လေးရက်သာ လိုတော့သဖြင့် ဝမ်ချန်သည် သူ၏ သုတေသနများကို မချိမဆန့် ရပ်တန့်လိုက်ရကာ ဆိုက်ရောက်မည့် နေရာသို့ ပြန်ရန် ပြင်ဆင်လေတော့သည်။</p> <p>မပြန်မီတွင် မြေပြင်ပေါ်၌ ပြန့်ကျဲနေသော နက်သာ အမြူတေ ကျောက်တုံးများကိုလည်း သိမ်းဆည်းခဲ့သေး၏။</p> <p>“ခြင်ခြေထောက်ပင် ဖြစ်လင့်ကစား အသားပင် မဟုတ်လော” ဟု ဆိုရမည် ဖြစ်ပေရာ ယခုကဲ့သို့ များပြားလှသော နက်သာ အမြူတေများမှာ ဆင်ခြေထောက်နှင့်ပင် တူနေချေတော့သည်။</p> <p>သူ ဆင်းလာခဲ့သော လမ်းကြောင်းအတိုင်းပင် စိတ်အာရုံစွမ်းအားကို အသုံးပြု၍ အတောင်ပံများ ဖန်တီးကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြန်လည် ပျံတက်ခဲ့လေသည်။</p> <p>ထို့နောက် နက်သာ နဂါး ကိုယ်တိုင်ဖောက်ခွဲမှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သော မြေကျင်းကြီးကို ပြန်လည်ဖို့ရန် ကြိုးစားခဲ့ရ၏။</p> <p>မြေအောက်ဂူ ရှိနေသေးသဖြင့် ဝမ်ချန်သည် အဆောက်အအုံ ပျက်စီးမှုများအောက်တွင် ဂရုတစိုက်ပင် မြှုပ်နှံဖုံးကွယ်ခဲ့လေသည်။</p> <p>မည်သည့်အချိန်တွင် ပြန်လာမည်ကို သူကိုယ်တိုင်ပင် မသိနိုင်သဖြင့် ဤကဲ့သို့ ဖုံးကွယ်ထားရန်မှာ လိုအပ်လှပေသည်။</p> <p>ထို့နောက်တွင် ဝမ်ချန်သည် ပြန်လမ်းခရီးကို စတင်ခဲ့လေတော့သည်။</p> <p>တိုက်ပွဲအတွင်း ဆိုင်ကယ်မှာ ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ စိတ်အာရုံစွမ်းအားကိုသာ အားကိုး၍ ခရီးနှင်ခဲ့ရသည်။</p> <p>လျင်မြန်စွာ ခရီးနှင်ခဲ့သဖြင့် B00785 အရန်အခြေစိုက်စခန်းသို့ အဆင်ပြေချောမွေ့စွာပင် ဆိုက်ရောက်ခဲ့၏။</p> <p>မြေအောက်အခြေစိုက်စခန်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ စစ်ဦးစီးဗိုလ်မှူး မုဟိုင်ထောင်း နှင့် ပြန်လည်တွေ့ဆုံပြီး “အားလုံး အဆင်သင့် ဖြစ်ကြပြီလား” ဟု ဝမ်ချန်က တဲ့တိုးပင် မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p>သူ အစောပိုင်းက ထွက်ခွာသွားစဉ် တန်ပါစ်ဂြိုဟ်မှ ထွက်ခွာရန် နေရာ ဆယ့်ရှစ်ခုကို ခွင့်ပြုပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>မုဟိုင်ထောင်း၏ မျက်နှာမှာ တစ်မျိုး ဖြစ်နေကာ “အဆင်သင့် ဖြစ်နေကြပါပြီ၊ ဒါပေမဲ့…” ဟု ဆိုလာ၏။</p> <p>ရှုချန်ကျစ်  မှာ မထွက်ခွာချင် ဖြစ်နေသည်။</p> <p>ထိုဗိုလ်ချုပ်ဟောင်း၏ သားဖြစ်သူသည် ဝမ်ချန်၏ အမေးကို ကြားသောအခါ ခေါင်းမော့၍ “ကျွန်တော်ကတော့ ဒီမှာပဲနေပြီး နက်သာမျိုးနွယ်စုကို လူတိုင်းနဲ့အတူ တိုက်ထုတ်ချင်တယ်၊ ဒီနေရာကို တခြားတစ်ယောက်ကိုပဲ ပေးလိုက်ပါ” ဟု ပြောလာချေသည်။</p> <p>ပြောပြောဆိုဆိုနှင့်ပင် သူ၏ ဘေးနားရှိ မိန်းကလေးဖြစ်သူ မုဟိုင်ထောင်း၏ သမီး မုကျိန်းကျိန်း  ၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်လေသည်။</p> <p>မုကျိန်းကျိန်းမှာ မျက်နှာလေး နီမြန်းသွားကာ “သမီးကလည်း အဖေနဲ့ပဲ အတူနေချင်တယ်” ဟု ဆိုလေရာ ရှုချန်ကျစ်က သူမကို ကြည့်၍ ပြုံးနေမိသည်။</p> <p>ဝမ်ချန်မှာမူ စကားပင် မဆိုနိုင်တော့ပေ။</p> <p>အစောပိုင်းက တက်တက်ကြွကြွ သဘောတူခဲ့ပြီးကာမှ အရေးကြီးချိန် ရောက်သောအခါ အချစ်ရူးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ စကားအပြောင်းအလဲ လုပ်နေသည် မဟုတ်လော။</p> <p>ဝမ်ချန်သည် ဘာမှ မတွေးတော့ဘဲ သူ၏ လက်ဝါးကို ရမ်းလိုက်လေသည်။</p> <p>“ဖြန်း”</p> <p>ရှုချန်ကျစ်မှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဘုန်းဘုန်းလဲ ကျသွားတော့သည်။</p> <p>ဘေးနားရှိ လူတိုင်းမှာ မှင်တက်သွားကြရ၏။</p> <p>မုကျိန်းကျိန်းမှာ အော်ဟစ်ကာ ရှုချန်ကျစ်၏ အနားသို့ ပြေးသွားလေသည်။</p> <p>ဝမ်ချန်က အေးစက်စက် လေသံဖြင့် “မင်းတို့ ထွက်သွားချင်တယ်ဆိုရင် သူ့ကို အခုချက်ချင်း ခေါ်သွားကြ၊ မဟုတ်ရင် တစ်ယောက်မှ မသွားရဘူး” ဟု မိန့်လိုက်လေသည်။</p> <p>ထွက်ခွာခွင့်ရထားသော လူများမှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် မုကျိန်းကျိန်းနှင့် ရှုချန်ကျစ်ကို ခွဲထုတ်ကာ ရှုချန်ကျစ်ကို ဝိုင်းမ၍ ခေါ်ဆောင်သွားကြတော့သည်။</p> <p>“ကောင်းပြီ” ဟု ဝမ်ချန်က ခေါင်းညိတ်၍ ဆိုသည်။ “သွားကြစို့၊ အချိန်သိပ်မရှိတော့ဘူး”</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save