Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၃၁၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">နက္ခတ်တာရာ ပင်လယ်ပြင် (၁၂၄)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ဖလူး...။</p> <p>လှိုင်းလေထန်လှသော မြစ်ပြင်ထက်၌ ရေဖွေးဖွေးတို့မှာ ဗြုန်းခနဲ ပွင့်ထွက်သွားချေသည်။ ထိုစဉ် ပြာနှောသော အရောင်အဆင်းရှိသည့် ငါးတစ်ကောင်သည် မြစ်ရေပြင်မှ ခုန်ထွက်လာခဲ့၏။</p> <p>ယင်းသည် မိမိ၏ ပါးစပ်၌ ငြိတွယ်နေသော သံချပ်ချိတ်မှ လွတ်မြောက်နိုင်ရန်အတွက် ပြေပြစ်သော ခန္ဓာကိုယ်ကို အစွမ်းကုန် လူးလွန့်ရုန်းကန်နေရှာသည်။</p> <p>ထိုငါးမှာ တစ်မီတာကျော်မျှ ရှည်လျားပြီး အင်အားကြီးမားလှသော်ငြားလည်း မြစ်ရေပြင်အတွင်းသို့ ပြန်လည်မကျဆင်းနိုင်မီမှာပင် သေးသွယ်သော ငါးမျှားကြိုး၏ ဆွဲငင်မှုကြောင့် ကမ်းစပ်သို့ ရောက်ရှိသွားပေတော့သည်။</p> <p>မိမိ၏ ကံကြမ္မာကို မကျေနပ်နိုင်သော ငါးကြီးမှာ သွားများအစီအရင်ရှိသော ပါးစပ်ကို ဟစိဟစိ လုပ်ရင်း မိမိအား ဆွဲတင်လိုက်သော ငါးဖမ်းသမားကို ကိုက်ဖြတ်ရန် ကြိုးပမ်းလေသည်။</p> <p> သို့သော်လည်း နောက်တစ်ခဏ၌ပင် လျှပ်ခနဲ ဝင်းလက်သွားသော ဓားအလင်းနှင့်အတူ ထိုငါး၏ ဦးခေါင်းမှာ လေထဲ၌ပင် ပြတ်တောက်သွားရချေပြီ။</p> <p>ငါးကြေးခွံများ လွင့်စင်သွားကာ အသားနှင့် အရိုးတို့မှာလည်း တဒင်္ဂအတွင်း တသီးတခြားစီ ဖြစ်သွားကြ၏။ ထို့နောက်တွင်မူ ထိုငါးအသားတို့မှာ ပန်းကန်ပြားထက်၌ ကြည်လင်တောက်ပနေသော ငါးအသားလွှာများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားလေတော့သည်။</p> <p>ဝမ်ချန်သည် ငါးမျှားတံကို ဘေးသို့ ချထားလိုက်ပြီးနောက် မိမိ၏ ထမင်းစားတံကို ကောက်ကိုင်လိုက်၏။ သူသည် လတ်ဆတ်သော ငါးအသားတစ်ဖတ်ကို ပဲငါးပိရည်၌ နှစ်ကာ ပါးစပ်အတွင်းသို့ ခပ်သွက်သွက်လေး ခွံ့လိုက်သည်။</p> <p>လတ်ဆတ်ချိုမြိန်သော အရသာမှာ သူ၏ လျှာဖျားထက်၌ ချက်ချင်းပင် ပေါက်ကွဲသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပေရာ "မဆိုးလှပေ" ဟု ဝမ်ချန်က ကျေနပ်စွာ ရေရွတ်ရင်း ခေါင်းတညိတ်ညိတ်ဖြင့် ထိုငါးအသားလွှာ ပန်းကန်ကို အကုန်အစင် သုံးဆောင်လိုက်လေသည်။</p> <p>ကြွင်းကျန်ရစ်သော ငါးအသားလွှာများကိုမူ သူသည် ဘေးနားရှိ အိုးပူထဲသို့ ထည့်ကာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ထိုင်စားနေတော့၏။</p> <p>ကောင်းကင်ယံသည် တဖြည်းဖြည်း မှောင်ရီပျိုးလာခဲ့ပြီ။</p> <p>အေးမြသော လေညင်းမှာ လူသူကင်းမဲ့သည့် တောရိုင်းမြေပြင်ထက်သို့ ဖြတ်သန်းတိုက်ခတ်လာပြီး အဝေးတစ်နေရာမှ သားရဲတို့၏ ဟိန်းဟောင်သံများကိုလည်း သယ်ဆောင်လာခဲ့သည်။</p> <p>ညစာ စားသောက်ပြီးနောက် ဝမ်ချန်သည် လက်ဖက်ရည်တစ်အိုးကို ကိုယ်တိုင်နှပ်ကာ မိမိ၏ တဲနား၌ ထိုင်ရင်း မိုးကောင်းကင်ယံကို မော့ကြည့်နေခဲ့သည်။</p> <p> ကြယ်တာရာတို့ စီခြယ်ထားသော ညဖက်မိုးကောင်းကင်မှာ ဆီဆေးပန်းချီကားတစ်ချပ်ကဲ့သို့ ငြိမ်သက်အေးချမ်းလှပေသည်။</p> <p>လွန်ခဲ့သော လအနည်းငယ်ခန့်ကမူ ဤသို့သော မြင်ကွင်းမျိုးမှာ စိတ်ကူးကြည့်၍ပင် မရနိုင်ခဲ့ချေ။</p> <p>သို့သော်လည်း တန်ပါစ်ဂြိုဟ်ပေါ်ရှိ စွမ်းအင်ဖြာထွက်မှုများမှာ တဖြည်းဖြည်း တည်ငြိမ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ ဤဂြိုဟ်၏ ရာသီဥတုမှာလည်း ဟန်ချက်အသစ်တစ်ခုကို ရရှိခဲ့လေသည်။</p> <p>ပြာလွင်သော မိုးကောင်းကင်နှင့် တိမ်ဖြူဖြူတို့မှာ ပြန်လည်ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သကဲ့သို့ တောက်ပသော ကြယ်အလင်းတန်းတို့မှာလည်း မြေကမ္ဘာထက်သို့ တစ်ဖန် ပြန်လည်ထွန်းလင်းလာခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>သို့ရာတွင် တန်ပါစ်ဂြိုဟ်၏ နိယာမတရားတို့မှာမူ မျိုးရိုးဗီဇ ပြောင်းလဲသွားသော လူသားများကဲ့သို့ပင် လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ချေပြီ။</p> <p>ယင်းသည် အရင်းအမြစ် အကြောင်းတရားတို့ ကွယ်ပျောက်မသွားသရွေ့ ပြန်လည်ပြုပြင်၍ ရနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>ဝမ်ချန်သည် သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ချက်ကို ချလိုက်မိသည်။</p> <p>တန်ပါစ်ဂြိုဟ်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီးနောက် သူသည် ဤဂြိုဟ်အနှံ့ ကိုးလတိုင်တိုင် လှည့်လည်သွားလာခဲ့၏။ သူ သုတ်သင်ခဲ့သော နက်သာမျိုးနွယ်စု အရေအတွက်မှာလည်း ရေတွက်၍ပင် မရနိုင်တော့သကဲ့သို့ ဖျက်ဆီးခဲ့သော နက်သာမျိုးနွယ်စု အသိုက်အမြုံများမှာလည်း ဂဏန်းသုံးလုံးကျော်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> ထိုသို့ဖြင့် နက်သာအမြူတေ အမြောက်အမြားကိုလည်း ရရှိခဲ့ပေသည်။</p> <p>နက်သာမျက်လုံးများနှင့် ပတ်သက်၍လည်း ဝမ်ချန်သည် များစွာကို ရှင်းလင်းနိုင်ခဲ့ပြီး ဖမ်းဆီးရမိသော သွေးအမြူတေများမှ စိတ်အာရုံစွမ်းအားများကို နတ်ဆိုးသတ်ကွန်ရက်အတွင်းသို့ ဖြည့်တင်းနိုင်ခဲ့သည်။</p> <p> ဤသို့ဖြင့် သူ၏ တန်ပါစ်ဂြိုဟ် ခရီးစဉ်မှာ အလွန်ပင် အောင်မြင်ခဲ့သည်ဟု ဆိုရပေမည်။</p> <p>ဝမ်ချန်၏ စွမ်းဆောင်မှုများကိုမူ မည်သူမျှ မသိရှိနိုင်ကြပေ။</p> <p>လွန်ခဲ့သော ကိုးလအတွင်း သူ၏ ခြေရာများမှာ တန်ပါစ်ဂြိုဟ်၏ ပင်မတိုက်ကြီးအနှံ့ ပျံ့နှံ့ခဲ့ပြီး အင်ပါယာ၏ အကြွင်းအကျန်များအတွက် အကြီးမားဆုံးသော ခြိမ်းခြောက်မှုများကို ရှင်းလင်းပေးခဲ့သည်။</p> <p>ဝမ်ချန်အနေဖြင့် နက်သာမျိုးနွယ်စု အားလုံးကို အမြစ်ပြတ်အောင် မချေမှုန်းနိုင်ခဲ့သော်လည်း ကြွင်းကျန်ရစ်သော သူများမှာမူ ကြီးမားသော ဘေးအန္တရာယ် မဖြစ်နိုင်တော့ချေ။</p> <p>တန်ပါစ်ဂြိုဟ်ပေါ်တွင် ပေါ်ပေါက်လာသော မျိုးရိုးဗီဇပြောင်း သတ္တဝါများမှာ ဘေးဥပဒ် ဖြစ်စေနိုင်သော်ငြားလည်း ကာဗွန်အခြေခံ သက်ရှိများသာ ဖြစ်ကြပေရာ အင်ပါယာမှ လေထီးဖြင့် ချပေးလိုက်သော ရှေးဦးလက်နက်များမှာပင် ယင်းတို့ကို အမဲလိုက်ခံ သတ္တဝါများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲရန် လုံလောက်လှပေသည်။</p> <p>ထိုတောရိုင်းမြေပြင်၌ တစ်ညတာ ကုန်လွန်ပြီးနောက် နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင်မူ ဝမ်ချန်သည် အပြန်ခရီးကို စတင်ခဲ့လေတော့သည်။</p> <p>ခုနစ်ရက်ခန့် ကြာသောအခါ သူသည် B00785 အရန်အခြေစိုက်စခန်း တည်ရှိရာ ဒဲလ်ရေးမြို့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့၏။</p> <p>တစ်နှစ်ခန့် ကြာပြီးနောက်တွင်မူ ပျက်စီးနေသော ဤမြို့ကြီးမှာ သက်ဝင်လှုပ်ရှားမှုသစ်များကို လက်ခံရရှိနေခဲ့ပြီး မြို့ဟောင်း၏ ဘေးနားတွင်လည်း မြို့သစ်တစ်မြို့မှာ ဝင့်ထည်စွာ ပေါ်ထွက်လာခဲ့ချေပြီ။</p> <p>ဝမ်ချန်သည် အဝေးတစ်နေရာမှပင် မီးခိုးခေါင်းတိုင်များဆီမှ ထွက်ပေါ်နေသော မီးခိုးလုံးကြီးများကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>သူသည် ဟိုလီလိုက်ဂြိုဟ်မှ မိမိစိတ်ကြိုက် မှာယူထားသော ဆိုင်ကယ်ကို စီးနင်းရင်း တည်ဆောက်ဆဲ ဖြစ်သည့် ဒဲလ်ရေးမြို့သစ်အတွင်းသို့ လျင်မြန်စွာ ဝင်ရောက်ခဲ့၏။</p> <p> ဓာတ်ဆီအင်ဂျင်၏ ဟိန်းသံမှာ လမ်းသွားလမ်းလာ အများအပြား၏ အာရုံကို ဖမ်းစားနိုင်ခဲ့ပေသည်။</p> <p>ဝမ်ချန်သည် အရက်ဆိုင် ဆိုင်းဘုတ်ရှိသော ဆိုင်တစ်ဆိုင်၏ ရှေ့၌ သူ၏ ဆိုင်ကယ်ကို ရပ်နားလိုက်စဉ် အဝေးတစ်နေရာမှ မြည်ဟည်းသံကြီး တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။</p> <p>ထိုအရပ်မျက်နှာမှ သင်္ဘောပေါင်းများစွာမှာ ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်သွားကြသည်ကိုလည်း တွေ့မြင်လိုက်ရလေသည်။</p> <p>စစ်ပွဲမတိုင်မီက ဒဲလ်ရေးမြို့မှာ တန်ပါစ်ဂြိုဟ်၏ အဓိကမြို့ကြီးတစ်မြို့ ဖြစ်ခဲ့ပေရာ ၎င်း၏ ပထဝီဝင် အနေအထားမှာ အလွန်ပင် ကောင်းမွန်လှသည်။</p> <p>ထို့ကြောင့်လည်း အင်ပါယာ၏ ပြန်လည်တည်ဆောက်ရေး လုပ်ငန်းစဉ်များ၌ ဦးစားပေးမြို့ ဖြစ်နေရခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p>ဤနေရာ၏ တည်ဆောက်ရေး လုပ်ငန်းစဉ်များမှာ မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ပင် သိသာလှအောင် လျင်မြန်လှပေသည်။</p> <p>နောက်ထပ် တစ်နှစ် သို့မဟုတ် နှစ်နှစ်ခန့် ကြာလျှင် ဒဲလ်ရေးမြို့သစ်မှာ အပြည့်အဝ ပြီးစီးသွားမည် ဖြစ်ပြီး လူပေါင်း သိန်းနှင့်ချီ၍ နေထိုင်နိုင်မည် ဖြစ်ကြောင်း ဝမ်ချန် ခန့်မှန်းမိသည်။</p> <p>စစ်ပွဲမတိုင်မီက ဒဲလ်ရေးမြို့၌ လူဦးရေ သန်းနှင့်ချီ၍ ရှိခဲ့သော်လည်း နည်းပညာမြင့် ပစ္စည်းများ အသုံးမပြုနိုင်တော့သော ဂြိုဟ်တစ်လုံးသို့ မည်သူက ပြန်လာလိုပါမည်နည်း။ ပြန်လာသူ အရေအတွက်မှာ တစ်ရာခိုင်နှုန်းမျှ ရှိလျှင်ပင် များလှပြီဟု ဆိုရပေမည်။</p> <p>ဝမ်ချန်သည် ဤနေရာမှတစ်ဆင့် အာကာသထဲသို့ ပြန်ရန် အစီအစဉ် ရှိသော်လည်း သူသည် အလောတကြီး မလုပ်ဆောင်ခဲ့ပေ။</p> <p>ကောင်းကင်မှာ မှောင်စပျိုးနေပြီ ဖြစ်ရာ နောက်တစ်နေ့ညမှသာ လွှတ်တင်ရေးစခန်းသို့ သွားလျှင်လည်း နောက်ကျမည် မဟုတ်ချေ။</p> <p>သူသည် အရက်ဆိုင်တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ အတွင်းသို့ ဝင်လိုက်သောအခါ မြင်တွေ့လိုက်ရသော မြင်ကွင်းကြောင့် အနည်းငယ်မျှ အံ့အားသင့်သွားရသည်။</p> <p>ဆိုင်အတွင်း၌ ဖောက်သည် အများအပြား ရှိနေပြီး အများစုမှာ တောင့်တင်းခိုင်မာသော ကိုယ်ခန္ဓာနှင့် ကြမ်းတမ်းသော အရှိန်အဝါရှိသူများ ဖြစ်ကြ၏။ အများစုမှာ အစွန်းအထင်းများ ပေကျံနေသော အလုပ်သမား ဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်ထားကြရာ တည်ဆောက်ရေး အလုပ်သမားများ ဖြစ်တန်ရာသည်။</p> <p>ဝမ်ချန် ဝင်လာသောအခါ ထိုသူအားလုံးမှာ သူ့ထံသို့ လှည့်ကြည့်လာကြပြီး သူတို့၏ အကြည့်များမှာ စူးစမ်းမှုနှင့် သံသယစိတ်တို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ ယင်းက အရက်ဆိုင်အတွင်းရှိ လေထုကို တစ်မျိုးတစ်ဖုံ ထူးဆန်းသွားစေခဲ့၏။</p> <p>သာမန်လူတစ်ယောက်သာ ဆိုလျှင် ဤသို့သော အခြေအနေမျိုး၌ ချက်ချင်းပင် လှည့်ထွက်သွားမည် ဖြစ်သော်လည်း ဝမ်ချန်ကမူ ဂရုမစိုက်ဘဲ အရက်ကောင်တာ၌ တိုက်ရိုက် ထိုင်လိုက်ရင်း ဆိုင်ရှင်အား လှမ်းမေးလိုက်သည်။</p> <p>"ဆိုင်ရှင်... ဘီယာ ရှိလား"</p> <p>တောင့်တင်းသော ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ဆိုင်ရှင်မှာ သူ့အား တစ်ချက်ကြည့်ကာ "အိမ်လုပ် ဘီယာပဲ ရှိတယ်၊ တစ်အိုးကို ကြယ်တာရာသုံးငွေ သုံးရာ ကျမယ်" ဟု ခပ်ပြတ်ပြတ် ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p>"သုံးရာတောင်လား"</p> <p>ဝမ်ချန်သည် သူ၏ ဓားကိုပင် ဆွဲထုတ်လိုက်ချင်စိတ် ပေါက်သွားရသည်။ သာမန် အရက်ဆိုင်များ၌ ဘီယာတစ်အိုးလျှင် ငွေနှစ်ဆယ်၊ သုံးဆယ်ခန့်သာ ကျသင့်တတ်ပေသည်။</p> <p>တန်ပါစ်ဂြိုဟ်၏ အခြေအနေမှာ ထူးခြားလှပြီး အင်ပါယာ၏ အပြည့်အဝ ထောက်ပံ့မှုကို ရရှိနေသော်လည်း ကုန်ဈေးနှုန်းမှာ ဤမျှအထိ မတရား မကြီးမြင့်သင့်ပေ။</p> <p>သို့သော်လည်း ဝမ်ချန်မှာ စကားများ မနေတော့ဘဲ ငွေစက္ကူ သုံးရွက်ကို ထုတ်ပေးလိုက်ရင်း "တစ်အိုး ပေးပါ" ဟု ပြောလိုက်၏။</p> <p>ဆိုင်ရှင်မှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီး ငွေစက္ကူများကို သေချာစွာ စစ်ဆေးကြည့်နေလေသည်။</p> <p>ဝမ်ချန်မှာ သူ၏ လုပ်ရပ်ကို ကြည့်ရင်း ရယ်ချင်စိတ်ကို အောင့်ထားရ၏။ ဤနေရာ၌ ငွေတုများပင် သုံးနေကြသလောဟု သူ တွေးမိသည်။</p> <p>ငွေစက္ကူများကို အတည်ပြုပြီးနောက်တွင်မူ ဆိုင်ရှင်မှာ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်မသွားဘဲ မျက်နှာသေဖြင့်ပင် ဝမ်ချန်ထံသို့ ဘီယာတစ်အိုးကို ချပေးလိုက်သည်။</p> <p>ဝမ်ချန်သည် ထိုဘီယာကို တစ်ငုံ သောက်ကြည့်လိုက်သောအခါ အလွန်ပင် ခါးသက်ပြီး ကြမ်းတမ်းလှပေရာ "ဒါကို လူသောက်လို့ ရရဲ့လား" ဟု တွေးရင်း ခေါင်းခါကာ ပါးစပ်ထဲမှ ဘီယာများကို ခွက်ထဲသို့ ပြန်ထွေးထုတ်လိုက်လေသည်။</p> <p>သူ ဆက်မသောက်ချင်တော့ပေ။</p> <p>"ဒါက ဘာသဘောလဲ"</p> <p>မမျှော်လင့်ဘဲ ဝမ်ချန်၏ လုပ်ရပ်ကြောင့် ဆိုင်ရှင်မှာ ဒေါသထွက်သွားပြီး မျက်လုံးများ ပြူးကာ "မင်း ပြဿနာ လာရှာနေတာလား" ဟု ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။</p> <p>ဝမ်ချန်က မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း "ဒါကို ဘီယာလို့ ခေါ်တာလား၊ ငါ မသောက်ချင်လို့ မသောက်တာလေ၊ မရဘူးလား"</p> <p>"မသောက်ချင်ရင် မဝယ်နဲ့လေ"</p> <p>ဆိုင်ရှင်က အော်ဟစ်ကာ "ဝယ်ပြီးရင် သောက်ရမယ်၊ မင်းတို့လို အပြင်လူတွေက အားလုံး အတူတူပဲ၊ ဘာမှ အသုံးမကျဘူး" ဟု ဆက်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>သူ၏ အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ တောင့်တင်းသော တည်ဆောက်ရေး အလုပ်သမား အနည်းငယ်မှာ ဝမ်ချန်၏ နောက်၌ ဝိုင်းအုံလာကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာပေးများမှာလည်း မကောင်းလှချေ။</p> <p>ဝမ်ချန်မှာမူ ယင်းကို သတိမထားမိဟန်ဖြင့် ပြုံးလျက် "ဆိုင်ရှင်... မင်းက အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ လုပ်တော့မှာလား" ဟု မေးလိုက်၏။</p> <p>ဤဆိုင်ရှင်၏ ရန်လိုမှုမှာ မည်သည့်နေရာမှ ရောက်ရှိလာသည်ကို ဝမ်ချန် နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေရသည်။</p> <p>သို့မဟုတ်လျှင် ဤဆိုင်မှာ မသမာသော ဆိုင်တစ်ဆိုင် ဖြစ်နေသလော။</p> <p>ဆိုင်ရှင်သည် သူ၏ အမွေးအမှင် ထူထပ်သော လက်ဖြင့် ဝမ်ချန်၏ လည်ပင်းကို ကြမ်းတမ်းစွာ လှမ်းဖမ်းလိုက်ရင်း "ငါ့စကားကသာ အဓိပ္ပာယ်ပဲ" ဟု ဟစ်အော်လိုက်လေသည်။</p> <p>"အား..."</p> <p>နောက်တစ်ခဏ၌ပင် သူသည် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ရချေပြီ။ သူ၏ ညာဘက်လက်မှာ ကိုးဆယ်ဒီဂရီမျှ တိုက်ရိုက် ကွေးညွတ်သွားရသောကြောင့် ဖြစ်၏။</p> <p>"သူ့ကို ဝိုင်းလုပ်ကြစမ်း"</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်၏ နောက်ရှိ အလုပ်သမားများမှာ ဒေါသတကြီးဖြင့် သူ့ထံသို့ အုပ်စုလိုက် ပြေးဝင်လာကြသည်။</p> <p>သို့သော်လည်း ဝမ်ချန်ကို မထိရသေးမီမှာပင် မမြင်ရသော အားတစ်ခုကြောင့် သူတို့မှာ နောက်သို့ လွင့်စင်သွားကြပြီး စားပွဲပေါင်းများစွာကို ဝင်တိုက်မိကုန်ကြတော့သည်။</p> <p>အရက်ဆိုင်အတွင်း၌မူ ပရမ်းပတာ ဖြစ်ရပ်များဖြင့် ပြည့်နှက်သွားလေတော့သတည်း။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save