Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၃၂၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">နက္ခတ်တာရာ ပင်လယ်ပြင် (၁၂၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p> ဝမ်ချန်သည် သာမန်လူသားတို့အား နိုင်ထက်စီးနင်းပြုမူခြင်း၌ အလျဉ်းစိတ်ဝင်စားမှုမရှိပေ။</p> <p>သို့ဖြစ်ပေရာ ခုနက အရက်ဘားအစေခံ၏ အမူအရာမှာ အတော်ပင် ရိုင်းစိုင်းလှသော်လည်း ၎င်းအပေါ် ဒေါသတကြီး တုံ့ပြန်ခြင်း သို့မဟုတ် လက်စားချေခြင်းတို့ကို မပြုခဲ့ချေ။</p> <p> သို့သော်လည်း အချို့သောသူတို့မှာကား ခေါင်းပေါ်တက်နင်းချင်ကြသူများဖြစ်ရာ ပါးရိုက်ခံရမှသာ နားလည်သဘောပေါက်ကြမည့်ပုံပင်။</p> <p>“စိတ်ပျက်စရာကောင်းလိုက်တာ”</p> <p>ထိုလူဆိုးအား ဝိုင်းဝန်းကူညီကြသည့် ဆောက်လုပ်ရေးအလုပ်သမားအချို့ကို တွန်းထုတ်ဖယ်ရှားလိုက်ပြီးနောက် ဝမ်ချန်သည် ခေါင်းကိုဖြည်းညှင်းစွာခါယမ်းလျက် အဆိုပါအရက်ဘားမှ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်လိုက်လေသည်။</p> <p>ယင်းသို့သော လူစားမျိုးများနှင့် ဆက်လက်ငြင်းခုံနေရန် သူ အလိုမရှိတော့ပေ။</p> <p>“ဒီမှာပဲ ရပ်နေစမ်း”</p> <p>သို့ရာတွင် ဝမ်ချန် မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် လူရိပ်တစ်ခုမှာ လေးညှို့မှရုန်းထွက်လာသော မြားတစ်စင်းအလား ပြေးဝင်လာပြီး ကျစ်ကျစ်ပါအောင်ဆုပ်ထားသော လက်သီးတစ်ဆုပ်မှာလည်း လေထုကို တိုးဝှေ့လျက် ဝှစ်ခနဲ အသံမြည်ကာ ဝမ်ချန်ထံသို့ ဦးတည်လာချေပြီ။</p> <p>ဝမ်ချန်၏ မျက်ဝန်းတို့မှာ စူးရှသွားပြီး လက်ကိုမြှောက်ကာ လက်ချောင်းများဖြန့်လျက် ထိုပြိုင်ဘက်၏လက်သီးကို ဖမ်းချုပ်လိုက်လေသည်။</p> <p> အဆိုပါလက်သီးချက်မှာ အနည်းဆုံး တစ်တန်ခန့်ရှိသော ရိုက်ခတ်မှုစွမ်းအားရှိပေလိမ့်မည်။ သို့သော်လည်း ဝမ်ချန်၏ရှေ့မှောက်၌မူ ယင်းလက်သီးချက်မှာ လှုပ်ရှားနိုင်စွမ်းမရှိဘဲ သူ၏လက်ဖဝါးအတွင်းသို့သာ ကျရောက်သွားတော့သည်။</p> <p>ဝမ်ချန်အား လက်သီးဖြင့်ထိုးနှက်သူမှာ ခန့်ညားထည်ဝါသော ရုပ်ရည်ရှိသည့် လူငယ်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး မိမိ၏ အားအင်အပြည့်သုံးထားသော တိုက်ကွက်ကို ဝမ်ချန်က အလွယ်တကူ တားဆီးနိုင်လိမ့်မည်ဟု လုံးဝမျှော်လင့်ထားပုံမရချေ။</p> <p>ထို့ပြင် သူ၏လက်သီးကိုလည်း ပြန်လည်ရုပ်သိမ်း၍မရနိုင်အောင် ဖြစ်နေလေပြီ။</p> <p>ထိုလူငယ်၏ မျက်နှာမှာ နီမြန်းလျက် ဝမ်ချန်၏ ထိန်းချုပ်မှုမှ ရုန်းထွက်နိုင်ရန် အပြင်းအထန် ကြိုးပမ်းနေရှာသည်။</p> <p> သို့သော် ဝမ်ချန် ဖမ်းဆုပ်ထားသော သူ၏လက်သီးမှာ အမြစ်တွယ်နေဘိသကဲ့သို့ မလှုပ်မယှက် ရှိနေပေရာ သူ၏ရုန်းကန်မှုတို့မှာ အချည်းနှီးသာ ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ လူငယ်၏ နဖူးပေါ်၌ အကြောများထောင်ထွက်လာပြီး ရုတ်တရက် ခြေထောက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်လျက် ဘေးတိုက်ကန်ချက်ဖြင့် တိုက်ခိုက်ရန် ကြံရွယ်လိုက်ပြန်သည်။</p> <p>သို့ရာတွင် သူ လှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ဝမ်ချန်က လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆတ်ခနဲ လိမ်ချလိုက်ရာ ထိုလူငယ်၏အမြင်၌ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ချာချာလည်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> ဝမ်ချန်၏ ရှေ့သို့တွန်းထုတ်လိုက်မှုကြောင့် စူပါစစ်သည်တော်ဖြစ်ပုံရသော ထိုလူငယ်သည် ကြိုးပြတ်သွားသော စွန်တစ်ကောင်အလား လွင့်စင်သွားပြီး အနီးနားရှိ လူအတော်များများကို ဝင်တိုက်မိလေတော့သည်။</p> <p>ဝမ်ချန်၏ ထိုလုပ်ရပ်က မငြိမ်မသက်ဖြစ်နေသော လူအုပ်ကြီးကို သိသိသာသာ ထိတ်လန့်သွားစေခဲ့သည်။</p> <p>“သေပေတော့”</p> <p>ထိုစဉ် မျက်နှာတွင် အမာရွတ်နှင့် ကြွက်သားအဖုအထစ်များရှိသည့် လူသန်ကြီးတစ်ဦးသည် ရုတ်တရက် ခြောက်လုံးပြူးသေနတ်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်မျက်နှာထားဖြင့် ဝမ်ချန်ကို ချိန်ရွယ်ကာ မောင်းဖြုတ်ရန် ပြင်လိုက်သည်။</p> <p>“ဒိုင်း”</p> <p>ကြည်လင်ပြတ်သားသော သေနတ်သံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာချေပြီ။</p> <p>အဆိုပါ အမာရွတ်နှင့်လူသန်ကြီးမှာ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ခါသွားပြီး သူ၏နဖူးအလယ်တွင် သွေးစက်လက်ဖြင့် အပေါက်တစ်ပေါက် ပေါ်လာကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ အသက်မဲ့စွာ လဲကျသွားလေတော့သည်။</p> <p>“လျိုကြီး”</p> <p>ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဆောက်လုပ်ရေးအလုပ်သမားများမှာ ဆူညံပွက်လောရိုက်သွားကြပြီး အချို့မှာမူ ကြောက်လန့်တကြား နောက်ဆုတ်သွားကြသည်။</p> <p>ယခုအခါ မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ ဝမ်ချန်အား ရန်မပြုရဲကြတော့ပေ။ ခုနက ရုန်းကန်ထရပ်ရန် ကြိုးစားနေသော စူပါစစ်သည်တော်လူငယ်လေးပင်လျှင် ငြိမ်သက်သွားရသည်။</p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မည်သည့်အချိန်က ထုတ်လိုက်သည်မသိရသော ဝင်းလက်တောက်ပသည့် ငွေရောင်ခြောက်လုံးပြူးသေနတ်တစ်လက်မှာ ဝမ်ချန်၏ လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>ယင်းသေနတ်၏ အရည်အသွေးမှာ သေဆုံးသွားသော လူသန်ကြီး၏သေနတ်ထက် များစွာသာလွန်လှပြီး ဝမ်ချန်၏ သေနတ်ပစ်စွမ်းရည်မှာမူ ပို၍ပင် အံ့မခန်း ဖြစ်နေတော့သည်။</p> <p>“နောက်ထပ် ဘယ်သူရှိသေးလဲ”</p> <p>ဝမ်ချန်က တည်ငြိမ်စွာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်ပြီး “မကျေနပ်တဲ့သူရှိရင် ရှေ့ထွက်ခဲ့” ဟု ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>အရက်ဘားအတွင်းရှိ လူအုပ်ကြီးမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လျက် ဒေါသနှင့် အားကိုးရာမဲ့မှုတို့ ရောပြွမ်းနေသော မျက်နှာထားများ ရှိနေကြသည်။</p> <p> သို့သော်လည်း မကြောက်မရွံ့သူအချို့ကမူ အံကြိတ်ကာ “မင်း စောင့်နေလိုက်၊ ငါတို့ရဲ့ အလုပ်သမားသမဂ္ဂက ဒီသေဆုံးမှုအတွက် ဒီအတိုင်း ကြည့်မနေဘူး” ဟု ဟိန်းဟောက်လိုက်ကြသည်။</p> <p>“ဒီနေရာမှာ အင်ပါယာရဲ့ ဥပဒေတွေက အသက်မဝင်ဘူးလား”</p> <p>ဝမ်ချန်က လှောင်ရယ်လျက် “ဒါမှမဟုတ် တန်ပါစ်ဂြိုဟ်က မင်းတို့သမဂ္ဂရဲ့ အုပ်ချုပ်မှုအောက်မှာ ရှိနေတာလား” ဟု ပြန်မေးလိုက်သည်။</p> <p>သူသည် ခြောက်လုံးပြူးသေနတ်ကို ဘားကောင်တာပေါ်သို့ တင်လိုက်ပြီး ပြန်လည်ထိုင်ချလိုက်ကာ “ဒါဆိုရင်လည်း မင်းတို့ပြောတဲ့ အလုပ်သမားသမဂ္ဂက ဘာပြောဦးမလဲဆိုတာ ငါ ဒီမှာပဲ ထိုင်စောင့်နေမယ်” ဟု ဆိုလိုက်လေသည်။</p> <p>ထိုစဉ် တံခါးအနီးတွင် ထိုင်နေသော လူတစ်ဦးသည် ဝမ်ချန် သတိမထားမိခိုက် တိတ်တဆိတ် ချောင်ခိုထွက်ခွာသွားလေသည်။ အမှန်စင်စစ် သူ၏ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် လှုပ်ရှားမှုမှာ ဝမ်ချန်၏ အာရုံခံနိုင်စွမ်းမှ လွတ်ကင်းခြင်းမရှိသော်လည်း ဝမ်ချန်ကမူ တားဆီးရန် စိတ်မကူးခဲ့ပေ။</p> <p>အရက်ဘားအတွင်းရှိ လေထုမှာ တိတ်ဆိတ်ခြောက်ကပ်လျက် ဖိအားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေပြီ။ လူပေါင်းတစ်ရာကျော်မှာ ဝမ်ချန် တစ်ဦးတည်းကိုသာ ရင်ဆိုင်နေရသော်လည်း သူတို့၏ ရင်ထဲမှ ဒေါသများကို ထိန်းချုပ်ထားကြရပြီး ပေါက်ကွဲထွက်ရန် မဝံ့မရဲ ဖြစ်နေကြသည်။</p> <p>အသွေးအသားဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော ခန္ဓာကိုယ်သည် ကျည်ဆန်များကို မည်သို့ ခုခံနိုင်ပါအံ့နည်း။</p> <p>“မင်းက တကယ်တော့ ဘယ်သူလဲ”</p> <p>စူပါစစ်သည်တော် လူငယ်လေးတစ်ဦးတည်းသာ စကားပြောရန် သတ္တိရှိနေသေးသည်။</p> <p> သူသည် သူ၏ ရောင်ကိုင်းနေသော လက်ကောက်ဝတ်ကို ဘယ်လက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ထားလျက် ဝမ်ချန်အား စိုက်ကြည့်ကာ မကျေမနပ်ဖြစ်နေသော လေသံဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p>ဝမ်ချန်၏ အကြည့်တို့မှာ လူငယ်လေးထံသို့ ကျရောက်သွားပြီး စိတ်ဝင်တစားဖြင့် “မင်းရဲ့ စူပါစွမ်းအားက မျိုးရိုးဗီဇနိုးထမှု လား၊ ဒါမှမဟုတ် သဘာဝအလျောက် နိုးထမှု  လား” ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p>ဤလူငယ်မှာ မည်သည့် တိုက်ခိုက်ရေးသင်တန်းမျှ တက်ရောက်ဖူးပုံမရဘဲ တိုက်ခိုက်ရာတွင် ကြွက်သားအင်အားသက်သက်ကိုသာ အသုံးပြုနေခြင်းဖြစ်ရာ ခန္ဓာကိုယ်စွမ်းအားမြှင့်တင်မှုအမျိုးအစား စူပါစွမ်းအားရှင်တစ်ဦးသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> အမှန်စင်စစ် သူသာ အားအင်အသုံးချပုံ နည်းစနစ်ကို ကျွမ်းကျင်ပါက သူ၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်မှာ ယခုထက် နှစ်ဆပိုမို မြင့်မားလာနိုင်ပေသည်။</p> <p>လူငယ်လေးမှာ အစပိုင်းတွင် ပြန်လည်ဖြေကြားရန် ဝန်လေးနေသော်လည်း ဝမ်ချန်၏ အကြည့်အောက်၌ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သားရဲတစ်ကောင်နှင့် ရင်ဆိုင်နေရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ မျိုးရိုးဗီဇအတွင်းမှ အလိုအလျောက် ဖြစ်ပေါ်လာသော ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် “သဘာဝ... သဘာဝအလျောက် နိုးထမှုပါ” ဟု ဖြေလိုက်ရသည်။</p> <p>စကားအဆုံးတွင် သူ၏နဖူးပေါ်၌ ချွေးစေးများ ပေါ်ထွက်လာချေပြီ။</p> <p>ဝမ်ချန်က ပြုံးလျက် “သဘာဝအလျောက် နိုးထမှုက ရှားပါးပြီး တိုးတက်မှု အလားအလာလည်း ကောင်းတယ်၊ မင်းရဲ့ ပါရမီကို တန်ဖိုးထားသင့်တယ်” ဟု ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>အင်ပါယာ၏ စူပါစွမ်းအားစနစ်ကို စတင်တည်ထောင်သူတစ်ဦးအနေဖြင့် ဝမ်ချန်သည် စူပါစွမ်းအားများနှင့် ပတ်သက်သော သုတေသနအချက်အလက်များစွာကို လေ့လာခဲ့ဖူးရာ ဤနယ်ပယ်၌ ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>လူငယ်လေးမှာ ထိုဖိအားကို မခံနိုင်တော့ဘဲ ခေါင်းကိုသာ ငုံ့ထားလိုက်တော့သည်။ ထိုစဉ် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများမှာကား အံ့ဩနေကြလေသည်။</p> <p>ကြမ်းပြင်ပေါ်၌ သွေးစက်လက်ဖြင့် အလောင်းတစ်လောင်း ရှိနေပါလျက် သတ်ဖြတ်သူ ဝမ်ချန်မှာကား ဘာမျှမဖြစ်ခဲ့သကဲ့သို့ တည်ငြိမ်စွာ စကားစမြည်ပြောနေခြင်းမှာ သူတို့အား ကျောချမ်းစေခဲ့သည်။</p> <p>မိနစ်အနည်းငယ် ကြာသောအခါ အရက်ဘား၏ တံခါးမှာ ဝုန်းခနဲ ပွင့်သွားပြီး လူတစ်စုမှာ ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြေးဝင်လာကြသည်။</p> <p>လူသစ်များကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ အလုပ်သမားများမှာ အားကိုးရာကို ပြန်လည်တွေ့ရှိလိုက်သကဲ့သို့ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားကြသည်။</p> <p>ထိုလူစု၏ ခေါင်းဆောင်မှာ တည်ကြည်သော မျက်နှာထားရှိသည့် သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူက “ဘာတွေဖြစ်ကုန်တာလဲ” ဟု ခပ်ပြတ်ပြတ် မေးလိုက်သည်။</p> <p>သို့သော်လည်း နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ဘားကောင်တာ၌ ထိုင်နေသော ဝမ်ချန်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ မျက်နှာမှာ ရုတ်ချည်း ပျက်ယွင်းသွားတော့သည်။</p> <p>ဝမ်ချန်က အနည်းငယ်ပြုံးပြလျက် “ဗိုလ်မှူးမု၊ မတွေ့တာ ကြာပြီနော်” ဟု နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။</p> <p>ထိုသူမှာ အခြားသူမဟုတ်၊ ယခင်က အရန်အခြေစိုက်စခန်း B00785 မှ လွတ်မြောက်လာသူများ၏ ခေါင်းဆောင်၊ အင်ပါယာစစ်တပ်မှ ဗိုလ်မှူးနှင့် A-အဆင့် စစ်သည်တော်တစ်ဦးဖြစ်သည့် မုဟိုင်ထောင်း ပင် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>မုဟိုင်ထောင်းက စိတ်ပျက်လက်ပျက် ပြုံးလျက် “အရာရှိချုပ်ဝမ်၊ မင်းဘယ်တုန်းက ပြန်ရောက်တာလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p>“ပြန်ရောက်တာ အတော်ကြာပြီ” ဟု ဝမ်ချန်က ပြန်ပြောလိုက်ပြီး “မင်းတို့ ဒီကနေ မထွက်ခွာကြသေးဘူးလား” ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p> မုဟိုင်ထောင်း၏ နောက်၌ ပါလာသူများထဲတွင် ဝမ်ချန် အရင်က မြင်ဖူးသည့် ရင်းနှီးသော မျက်နှာအချို့လည်း ပါဝင်နေသည်။</p> <p>မုဟိုင်ထောင်းက ခေါင်းခါလျက် “ဒါက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အိမ်ပဲလေ၊ ဘယ်ကို သွားရမှာလဲ” ဟု ဆိုလေသည်။</p> <p>သူတို့နှစ်ဦး၏ အပြန်အလှန် စကားပြောဆိုမှုမှာ အရက်ဘားအတွင်းရှိ လူများကို ဇဝေဇဝါ ဖြစ်စေခဲ့သည်။ ဝမ်ချန်နှင့် မုဟိုင်ထောင်းတို့မှာ ယခင်ကတည်းက ရင်းနှီးသူများ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မထင်မှတ်ထားကြပေ။</p> <p>ဝမ်ချန်က သူ၏ မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်လျက် “ဒီမှာ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ” ဟု မေးလိုက်ရာ မုဟိုင်ထောင်းက ခေတ္တမျှ ဝေခွဲမရဖြစ်နေပြီးမှ သက်ပြင်းချကာ “လျိုကြီးက သေနတ်မထုတ်သင့်ဘူး၊ ဒါက သူ့အမှားနဲ့သူ ဖြစ်တာပါ၊ အရာရှိချုပ်ဝမ်... ကျွန်တော်တို့ တခြားတစ်နေရာမှာ စကားပြောကြရအောင်” ဟု ဆိုလေသည်။</p> <p>အလုပ်သမားအတော်များများမှာ မကျေမနပ် ဖြစ်နေကြသော်လည်း မည်သူမျှ ကန့်ကွက်ခြင်းမပြုကြရာ မုဟိုင်ထောင်း၏ ဩဇာတိက္ကမမှာ မည်မျှကြီးမားကြောင်း သိသာလှသည်။</p> <p>ဝမ်ချန်ကလည်း “ကောင်းပြီ” ဟု ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး မုဟိုင်ထောင်း၏ နောက်သို့ လိုက်ပါသွားလေတော့သည်။</p> <p>သူတို့နှစ်ဦးသည် အနီးအနားရှိ အဆောက်အဦးတစ်ခုအတွင်း၌ ထိုင်လိုက်ကြပြီးနောက် မုဟိုင်ထောင်းက သက်ပြင်းချလျက် “ကျွန်တော် အခုတော့ အငြိမ်းစားယူလိုက်ပါပြီ၊ ဒဲလ်ရေးမြို့သစ်ရဲ့ အလုပ်သမားသမဂ္ဂ ဥက္ကဋ္ဌအဖြစ် တာဝန်ယူနေတာပါ၊ ခင်ဗျားကို အနှောင့်အယှက်ပေးမိတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်” ဟု နှိမ့်ချစွာ ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>ဤ A-အဆင့် စစ်သည်တော်ကြီးမှာ ဝမ်ချန်သည် မိမိနှင့် မိမိ၏လူများ ရန်မစသင့်သော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း ကောင်းစွာ နားလည်ထားသူ ဖြစ်ပေရာ မိုက်မဲခဲ့သော လျိုကြီးမှာကား သူ၏ ကံကြမ္မာကိုသာ အပြစ်တင်ရပေတော့မည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save