Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၈၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">ကိုယ်တိုင် ကိုယ်ကျ စတင်လှုပ်ရှားခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>​<strong>လင်းရှင်းဟိုင်</strong>သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်ပြီးနောက် <strong>ကျန်းယွဲ့</strong>ကို ကြည့်ကာ လေးနက်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "အခုချက်ချင်း စီစဉ်ပေးပါ၊ ၁၀၇ နံပါတ်နဲ့ ၁၀၉ နံပါတ် ကင်းစခန်းတွေကို အမြောက်တပ်ဖွဲ့ငယ် တစ်ဖွဲ့စီ၊ အမြန်တုံ့ပြန်ရေး တပ်ဖွဲ့ ၃ ဖွဲ့စီနဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးစက်ရုပ် ၃,၀၀၀ စီ အသီးသီး စစ်ကူလွှတ်ပေးလိုက်ပါ။"</p> <p>​"ဗျာ ဒီလောက်အင်အားအများကြီး ခွဲထုတ်ပေးလိုက်ရင် <strong>ငါတို့</strong> ဒီနေရာမှာ ဘယ်လိုခုခံမလဲ" <strong>ကျန်းယွဲ့</strong>သည် <strong>လင်းရှင်းဟိုင်</strong>၏ အမိန့်ကြောင့် ချက်ချင်းပင် ထိတ်လန့်သွားရသည်။</p> <p>​အကယ်၍ <strong>လင်းရှင်းဟိုင်</strong> ပြောသည့်အတိုင်းသာ လုပ်ဆောင်ပါက ထိုကင်းစခန်းနှစ်ခု၏ ဘေးအန္တရာယ်မှာ ပြေလည်သွားမည် ဖြစ်သည်။</p> <p>​သို့သော် <strong>သူတို့</strong>ဆီတွင်မူ အမြောက်တပ်ဖွဲ့ငယ် တစ်ဖွဲ့၊ အမြန်တုံ့ပြန်ရေး တပ်ဖွဲ့ ၄ ဖွဲ့နှင့် တိုက်ခိုက်ရေးစက်ရုပ် ၄,၀၀၀ သာ ကျန်ရှိတော့မည် ဖြစ်သည်။</p> <p>​ဤနေရာရှိ ခံစစ်အင်အားမှာ သုံးပုံနှစ်ပုံခန့် လျော့နည်းသွားခြင်းပင်။</p> <p>​သို့ရာတွင် <strong>သူတို့</strong> ရင်ဆိုင်ရမည်မှာမူ <strong>ရူးသွပ်ဇွန်ဘီ</strong> ၄,၀၀၀ နှင့် အရေအတွက် အတိအကျမသိရသော သွေးရောင်ပိုးကောင်ငယ်များ ဖြစ်နေသည်။ ဤမျှနည်းပါးသော အင်အားနှင့် မည်သို့ ခုခံနိုင်မည်နည်း။</p> <p>​"ဒါကလည်း တခြားနည်းလမ်းမရှိလို့ပဲ။ သာမန်ကင်းစခန်းတွေက <strong>ရူးသွပ်ဇွန်ဘီ</strong>တွေနဲ့ သွေးရောင်ပိုးကောင်တွေရှေ့မှာ လုံးဝ ခုခံနိုင်စွမ်းမရှိဘူး။ လုံလောက်တဲ့ အင်အားရှိမှသာ မလိုလားအပ်တဲ့ မတော်တဆမှုတွေကို ရှောင်ရှားနိုင်မှာ။"</p> <p>​"ဒီနေရာအတွက်ကတော့ <strong>ငါတို့</strong> ရှိနေတာပဲ မဟုတ်လား။ စိတ်မပူပါနဲ့၊ ပထမတစ်ကြိမ် တိုက်ခိုက်မှုကိုတော့ အနည်းငယ် ပေးဆပ်ရုံနဲ့ တောင့်ခံနိုင်ပါသေးတယ်။ ခဏနေရင် ပျက်စီးသွားမယ့် တိုက်ခိုက်ရေးစက်ရုပ် အရေအတွက်ကတော့ နည်းနည်းများလိမ့်မယ်၊ အဲဒါကိုတော့ ကြိုပြီး စိတ်ပြင်ဆင်ထားပါ" ဟု <strong>လင်းရှင်းဟိုင်</strong>က ပြောရင်း <strong>သူ့</strong>အတွက် သီးသန့်ဖြစ်သော ပစ်ခတ်မှု ပလက်ဖောင်းပေါ်သို့ ပြန်တက်လိုက်သည်။</p> <p>​ထို့ပြင် ကျည်ဆန်ဖြည့်တင်းရန်အတွက် သီးသန့် တာဝန်ပေးထားသော <strong>ကောင်းကင်ဖြိုခွင်း</strong> အဖွဲ့ဝင် နှစ်ဦးကိုလည်း ခေါ်ယူလိုက်သည်။</p> <p>​<strong>လင်းရှင်းဟိုင်</strong>၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် တစ်ဖက်လူ၏ လှုပ်ရှားမှုများကို ကြည့်ရင်း <strong>ကျန်းယွဲ့</strong>မှာ မသိမသာ စိတ်အေးသွားရသလို တစ်ဖက်မှလည်း စပ်စုချင်စိတ် ဖြစ်ပေါ်လာမိသည်။ "<strong>မင်း</strong> ကိုယ်တိုင် တိုက်ခိုက်တော့မလို့လား"</p> <p>​"အင်း" <strong>လင်းရှင်းဟိုင်</strong>က ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။ မိမိကိုယ်ပိုင် စွမ်းရည်သည်သာ <strong>သူ့</strong>အတွက် အကြီးမားဆုံးသော ယုံကြည်ချက်ပင်။ စစ်ကူများကို ဤမျှအထိ ခွဲထုတ်ပေးရဲခြင်းမှာလည်း လျော့နည်းသွားသော တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားကို <strong>သူ</strong>ကိုယ်တိုင် ပြန်လည်ဖြည့်တင်းနိုင်မည်ဟု ယုံကြည်ထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>​အတည်ပြုချက် ရရှိလိုက်သည့်အခါ <strong>ကျန်းယွဲ့</strong>၏ စိတ်ထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်များ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။</p> <p>​<strong>သူ</strong>သည် <strong>လင်းရှင်းဟိုင်</strong>နှင့် သိကျွမ်းခဲ့သည်မှာ အတန်ကြာပြီ ဖြစ်သော်လည်း တစ်ဖက်လူ အမှန်တကယ် လက်စွမ်းပြသည်ကိုမူ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။ ယနေ့တွင်မူ ထိုအခွင့်အရေးကို ရရှိတော့မည် ဖြစ်သည်။</p> <p>​<strong>ရူးသွပ်ဇွန်ဘီ</strong>များသည် လျင်မြန်စွာ ချဉ်းကပ်လာနေကြသည်။ စိပ်စိပ်ပိတ်နေသော ဇွန်ဘီအုပ်စုကြီးထဲတွင်ပင် <strong>၎င်း</strong>တို့၏ တစ်ကိုယ်လုံး နီရဲနေသော ပုံစံမှာ အလွန်ပင် သိသာထင်ရှားလှသည်။</p> <p>​၁၀၈ နံပါတ် ကင်းစခန်းတွင်လည်း အလုပ်ရှုပ်နေကြသည်။ တိုက်ပွဲအတွက် ပြင်ဆင်ထားသော တပ်ဖွဲ့များသည် ချက်ချင်းပင် လူစုခွဲကာ အခြားကင်းစခန်း နှစ်ခုသို့ စစ်ကူပေးရန်အတွက် ထွက်ခွာသွားကြသည်။</p> <p>​ကျန်ရှိနေသော အဖွဲ့ဝင်များသည်လည်း ထွက်ခွာသွားသူများ၏ နေရာလွတ်များကို ဖြည့်ဆည်းရန်အတွက် လျင်မြန်စွာ နေရာညှိနှိုင်းလိုက်ကြသည်။</p> <p>​ဝန်ခံရမည်မှာ တပ်၏ စည်းကမ်းစနစ်မှာ <strong>ကြေးစား</strong>များနှင့် နှိုင်းယှဉ်၍ မရနိုင်ပေ။ ယခုကဲ့သို့သော ရုတ်တရက် အပြောင်းအလဲများတွင်ပင် ရှုပ်ထွေးမှုမရှိဘဲ စနစ်တကျ လုပ်ဆောင်နိုင်ကြသည်။</p> <p>​ဤမျှ ထိရောက်သော လှုပ်ရှားမှုရှိသလို ဘေးချင်းကပ် ကင်းစခန်းများနှင့် အကွာအဝေးမှာလည်း မီတာရာဂဏန်းသာ ရှိသဖြင့် စစ်ကူတပ်ဖွဲ့များသည် <strong>ရူးသွပ်ဇွန်ဘီ</strong>များထက် အရင်ရောက်ရှိမည်မှာ သေချာလှသည်။</p> <p>​ထို့ကြောင့် <strong>လင်းရှင်းဟိုင်</strong>သည် ထိုဘက်ကို ခေတ္တမျှသာ အာရုံစိုက်ပြီးနောက် ၁၀၈ နံပါတ် ကင်းစခန်းဆီသို့ အာရုံပြန်လည် ပြောင်းလဲလိုက်သည်။</p> <p>​၁၀၈ နံပါတ် ကင်းစခန်းကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ရန်မှာသာ အဓိက သော့ချက်ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>​<strong>ရူးသွပ်ဇွန်ဘီ</strong>များသည် လျင်မြန်စွာ ချဉ်းကပ်လာနေကြသည်။ ၂,၅၀၀ မီတာ၊ ၂,၀၀၀ မီတာ၊ ၁,၅၀၀ မီတာ၊ ၁,၀၀၀ မီတာ၊ ၅၀၀ မီတာ။</p> <p>​<strong>ရူးသွပ်ဇွန်ဘီ</strong>များသည် ပထမခံစစ်စည်းနှင့် မီတာ ၅၀၀ အကွာအဝေးသို့ ရောက်ရှိလာသည့်အခါ <strong>လင်းရှင်းဟိုင်</strong>သည်လည်း စတင်လှုပ်ရှားတော့သည်။</p> <p>​<strong>သူ</strong>သည် ဘေးရှိ အဖွဲ့ဝင်နှစ်ဦးကို ကျည်ဆန်ဖြည့်တင်းခိုင်းထားရင်း သံချပ်ကာကားကို ပထမခံစစ်စည်းဆီသို့ ဦးတည်မောင်းနှင်ရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>​ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ <strong>ကျန်းယွဲ့</strong>က တားဆီးရန် ပါးစပ်ပြင်လိုက်မိသည်။ အကြောင်းမှာ <strong>လင်းရှင်းဟိုင်</strong>၏ အစီအစဉ်အရ လူအားလုံးကို ဒုတိယခံစစ်စည်းသို့ ဆုတ်ခွာခိုင်းထားပြီး ပထမခံစစ်စည်းတွင် တိုက်ခိုက်ရေးစက်ရုပ်များကိုသာ ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>​ယခုမူ <strong>လင်းရှင်းဟိုင်</strong> ကိုယ်တိုင် ရှေ့ထွက်သွားခြင်းမှာ အလွန်ပင် အန္တရာယ်များလှသည်။</p> <p>​သို့သော် <strong>ကျန်းယွဲ့</strong>သည် နောက်ဆုံးတွင် ဘာမှမပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။ အကြောင်းမှာ ဤအန္တရာယ်ကို <strong>လင်းရှင်းဟိုင်</strong>သည် <strong>သူ့</strong>ထက် ပို၍ နားလည်ထားမည်ဟု ယုံကြည်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>​ထို့ကြောင့် <strong>သူ</strong>သည် တစ်ဖက်လူ ဘာလုပ်မည်ကိုသာ တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်နေလိုက်သည်။</p> <p>​မကြာမီမှာပင် တစ်ဖက်လူ၏ ဘေးရှိ လက်ထောက်နှစ်ဦးမှာ ဖြတ်တောက်သူ ရိုင်ဖယ်များကို ထုတ်ယူကာ ပစ်ခတ်မှု ပလက်ဖောင်းပေါ်တွင် တင်လိုက်ကြသည်ကို <strong>သူ</strong> သတိပြုမိလိုက်သည်။</p> <p>​<strong>ကျန်းယွဲ့</strong> ရေတွက်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ "ဖြတ်တောက်သူ" ရိုင်ဖယ် စုစုပေါင်း ၁၀ လက်တောင် ရှိနေသည်။ <strong>လင်းရှင်းဟိုင်</strong>၏ ဘယ်ဘက်နှင့် ညာဘက်တွင် ၅ လက်စီ တင်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>​၎င်းသာမက ရိုင်ဖယ်များကို ထုတ်ပြီးနောက် ကျည်ဖြည့်တင်းပေးမည့် အဖွဲ့ဝင်နှစ်ဦးမှာ ကျည်အိမ် ၂၀ နှင့် အလိုအလျောက် ကျည်ဖြည့်သေတ္တာ ၁၀ ခုကိုပါ ထုတ်ယူလိုက်ကြပြန်သည်။</p> <p>​"ဒါကတော့ ချဲ့ကားလွန်းရာ ကျနေပြီ" <strong>ကျန်းယွဲ့</strong> စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။</p> <p>​အဖြစ်မှန်ကို သိနေသဖြင့်သာ ဤလူနှစ်ဦးမှာ <strong>လင်းရှင်းဟိုင်</strong>အတွက် ကျည်ဆန်ဖြည့်ပေးနေမှန်း သိခြင်း ဖြစ်သည်။ မသိသူသာဆိုလျှင် ဤလူနှစ်ဦးမှာ ပစ်ခတ်ရေးအဖွဲ့ တစ်ဖွဲ့လုံးကို အလုပ်အကျွေး ပြုနေသည်ဟုပင် ထင်မှတ်သွားနိုင်ပေသည်။</p> <p>​ပစ်ခတ်ရေးအဖွဲ့ တစ်ဖွဲ့လုံးဆိုလျှင်ပင် အလိုအလျောက် ကျည်ဖြည့်သေတ္တာ ၁၀ ခုအထိ လိုအပ်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>​သို့သော် ယခုအချိန်မှာ ထိုအကြောင်းကို အချိန်ပေး စဉ်းစားနေရမည့် အချိန်မဟုတ်တော့ပေ။ <strong>ရူးသွပ်ဇွန်ဘီ</strong>များသည် ပထမခံစစ်စည်းနှင့် မီတာ ၃၀၀ အကွာအဝေးသို့ ရောက်ရှိလာသည့်အခါ အမြောက်တပ်ဖွဲ့ငယ်က ဦးစွာ စတင်တိုက်ခိုက်လိုက်တော့သည်။</p> <p>​မီးလောင်ဗုံးများနှင့် အမြောက်ဆံများသည် <strong>ရူးသွပ်ဇွန်ဘီ</strong> စစ်ကြောင်းအတွင်းသို့ တစ်ဟုန်ထိုး ကျရောက်သွားခဲ့သည်။</p> <p>“​ဒိုင်း... ဒိုင်း... ဒိုင်း”</p> <p>​ပြင်းထန်သော အမြောက်သံများမှာ မရပ်မနား ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>​ဤကဲ့သို့သော ပြည့်စုံပြင်းထန်သော ဗုံးကြဲမှုမျိုးသည် စက္ကန့်တိုင်းတွင် ကုန်ကျစရိတ်မှာ ကြောက်ခမန်းလိမ္မော် ဖြစ်ပြီး <strong>ကြေးစား</strong>အဖွဲ့တစ်ခုကို အလွယ်တကူ ဒေဝါလီခံသွားစေနိုင်သည်။</p> <p>​သို့သော် ၎င်း၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုမှာလည်း အလွန်ပင် ထင်ရှားလှသည်။ ပထမခံစစ်စည်း အပြင်ဘက်ရှိ မီတာ ၃၀၀ အကွာအဝေးမှာ ချက်ချင်းပင် သေမင်းတမန် နယ်မြေတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။</p> <p>​ထိုခဏ၌ ဇွန်ဘီအုပ်စုကြီးထဲမှ သာမန်ဇွန်ဘီနှင့် အလယ်အလတ်အဆင့် ဇွန်ဘီများ မဆိုထားနှင့်၊ အဆင့်မြင့်ဇွန်ဘီများပင်လျှင် ဆက်တိုက် ဗုံးကြဲမှုအောက်တွင် သေတွင်းသို့ ဆင်းသွားကြရသည်။</p> <p>​ထို<strong>ရူးသွပ်ဇွန်ဘီ</strong>များသည် မည်မျှပင် မြန်ဆန်ပါစေ၊ မည်မျှပင် လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်နိုင်ပါစေ၊ ရှောင်တိမ်းရန် နေရာအလုံအလောက် မရှိသော အခြေအနေတွင် ဘာမှ မတတ်နိုင်ကြပေ။</p> <p>​<strong>၎င်း</strong>တို့အနေဖြင့် ပေါက်ကွဲမှု၏ အဓိက ဗဟိုချက်နှင့် ဝေးရာသို့သာ တတ်နိုင်သမျှ ရှောင်ရှားနိုင်ကြသော်လည်း နောက်ဆက်တွဲ ပေါ်ထွက်လာသော တုန်ခါမှုလှိုင်းများနှင့် ကျည်ဆန်စများကိုမူ မတတ်သာဘဲ မိမိတို့၏ သန်မာလှသော ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့်သာ အောင့်အည်း ခံကြရသည်။</p> <p>​သို့သော် မီးလောင်ဗုံးနှင့် အမြောက်ဆံများဖြင့်သာ ထို<strong>ရူးသွပ်ဇွန်ဘီ</strong>များကို အပြတ်အသတ် ရှင်းလင်းရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သည်မှာ အမှန်ပင်။</p> <p>​<strong>ရူးသွပ်</strong>အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားပြီးနောက် <strong>၎င်း</strong>တို့၏ ခန္ဓာကိုယ် ခုခံနိုင်စွမ်းမှာ နှစ်ဆခန့် မြင့်တက်လာခဲ့ရာ အမြောက်ဆံမှာ ခေါင်းပေါ်သို့ တည့်တည့်ကျရောက် ပေါက်ကွဲခြင်း မဟုတ်ပါက သေဆုံးရန် ခဲယဉ်းလှသည်။</p> <p>​၎င်းပြင် <strong>ရူးသွပ်ဇွန်ဘီ</strong>များသည် လှုပ်ရှားမှု မြန်ဆန်လှသဖြင့် ဗုံးကြဲနယ်မြေကို အချိန်တိုအတွင်း ကျော်ဖြတ်နိုင်ခြင်းကလည်း ဗုံးထိမှန်နိုင်ခြေကို လျော့နည်းစေသည်။</p> <p>​နောက်ဆုံးရလဒ်မှာမူ ကံဆိုးလွန်းသော <strong>ရူးသွပ်ဇွန်ဘီ</strong> အနည်းငယ်မှလွဲ၍ အများစုမှာ ပြင်းထန်သော ဗုံးမိုးများကြားမှ ထိုးဖောက်ထွက်လာနိုင်ကြသည်။</p> <p>​မှန်ပါသည်၊ ထိုထိုးဖောက်လာနိုင်သော <strong>ရူးသွပ်ဇွန်ဘီ</strong>များမှာလည်း ဒဏ်ရာအနာတရများစွာနှင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>​သို့သော် ထိုဇွန်ဘီများသည် အနည်းငယ်မျှ ကြောက်ရွံ့ခြင်းမရှိဘဲ ပို၍ပင် ရူးသွပ်ကြမ်းတမ်းလာကြသည်။</p> <p>​<strong>၎င်း</strong>တို့၏ မျက်လုံးထဲတွင် သွေးဆာနေသော တောင့်တမှုများဖြင့် လက်တစ်ကမ်းအကွာရှိ ပထမခံစစ်စည်းဆီသို့ တိုက်ရိုက် ပြေးဝင်လာကြတော့သည်။</p> <p>​သို့သော် ထိုဇွန်ဘီများ မသိလိုက်သည်မှာ ယခုအချိန်သည်သာ အန္တရာယ်အရှိဆုံး အချိန်ဖြစ်ကြောင်းပင်။ အကြောင်းမှာ အဆင်သင့် စောင့်ဆိုင်းနေသော <strong>လင်းရှင်းဟိုင်</strong>သည် ဖြတ်တောက်သူ ရိုင်ဖယ်ကို မြှောက်ကိုင်လိုက်ပြီ ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>​<strong>၎င်း</strong>တို့ ဗုံးမိုးများကြားမှ အောင်မြင်စွာ ထိုးဖောက်လာနိုင်သည့် ထိုခဏမှာပင် <strong>လင်းရှင်းဟိုင်</strong>သည် လက်ထဲမှ မောင်းတံကို ချက်ချင်းပင် ဆွဲညှစ်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save