Book List

<h2 style="text-align:center">ငါက တာအိုဆရာမဟုတ်ဘူး (စာစဉ်-၃၈)</h2> <h2 style="text-align:center"> </h2> <h2 style="text-align:center">အခန်း (၃၇၁)</h2> <h2 style="text-align:center">ထိုက်ဆန်းဖူကျွင်းတံဆိပ်တော်၊ တရားသူကြီးကလောင် ၊ နဂါးစစ်နဂါးအကြေးခွံ</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>​"ငါကိုယ်တော်ဟာ ငရဲပြည်မှာတောင် မသေနိုင်တဲ့ ခန္ဓာကိုယ် ပိုင်ဆိုင်ထားတာ၊ မင်းရဲ့ ဒီဓားတစ်လက်တည်းနဲ့ ငါ့ကို သတ်နိုင်မယ် ထင်နေတာလား"</p> <p>​မြေအောက်ယင်သန္ဓေပေါ်တွင် အမည်းရောင် ရေပွက်များ တစီစီ ထွက်ပေါ်လာပြီး...</p> <p>အလင်းတန်းများ ပိုမိုတောက်ပလာတော့သည်</p> <p>​ဂူဂေဟာ တစ်ခုလုံးတွင် ရင်တုန်ပန်းတုန် ဖြစ်စေသည့် အေးစက်လှသော မိစ္ဆာအငွေ့အသက်များ ဖုံးလွှမ်းသွားသည်</p> <p>ကြည့်ရသည်မှာ ငရဲတံခါးကြီး ပွင့်သွားသလားပင် အောက်မေ့ရသည်။</p> <p>​"မသေနိုင်တဲ့ ခန္ဓာကိုယ် ဟုတ်လား"</p> <p>လီယန်ချူက လှောင်ပြုံးတစ်ချက် ပြုံးလိုက်ရင်း...</p> <p>"ငါတော့ မယုံဘူး "</p> <p>​သူသည် နက်နဲလှသော ကလောင်တံ တစ်ချောင်းကို ထုတ်ယူကာ ကိုယ်တွင်းမှ ကျင့်ကြံမှု စွမ်းအားများကို နှိုးဆော်လိုက်သည်။</p> <p>​သူသည် နှိမ်နင်းခြင်း ဟူသော စာလုံးတစ်လုံးကို တိုက်ရိုက်ပင် ရေးထိုး၍ ရိုက်နှက်လိုက်သည်</p> <p>မြေအောက်ယင်သန္ဓေ၏ လှုပ်ရှားမှုများ ချက်ချင်းပင် ရပ်တန့်သွားပြီး မိစ္ဆာအလင်းတန်းများမှာလည်း တစ်ခဏချင်းမှာပင် အနှိမ်ခံလိုက်ရသည်။</p> <p>​၎င်းထံမှ နာကျင်စွာ ညည်းတွားဟောက်သံများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်</p> <p>​"တရားသူကြီးကလောင် "</p> <p>​"တောက်... မင်းဆီမှာ ဒီလိုပစ္စည်းမျိုး ဘယ်လိုလုပ် ရှိနေတာလဲ "</p> <p>​လီယန်ချူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ မှေးစင်းသွားသည်။</p> <p>ဤပစ္စည်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် ငရဲပြည်မှ တရားသူကြီး ပိုင်ဆိုင်သည့် အရာလော</p> <p>သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ယခင်ကတည်းက သံသယရှိခဲ့သော်လည်း...</p> <p>ယခုအခါ ငရဲပြည်မှ လာသော မြေအောက်ယင်သန္ဓေ ကိုယ်တိုင်က အတည်ပြုပေးလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>​သာမန်ဟု ထင်ရသော နှိမ်နင်းခြင်း စာလုံးတစ်လုံးတည်းဖြင့်</p> <p>မြေအောက်ယင်သန္ဓေကို လုံးဝ မလှုပ်နိုင်အောင် ချုပ်နှောင်ထားလိုက်သည်။</p> <p>​ကြီးမားလှသော စွမ်းအားတစ်ခုက ၎င်းကို လွှမ်းခြုံထားပြီး တဖြည်းဖြည်း မာကျောလာစေသည်။</p> <p>"မင်းလို တာအိုဆရာလေးက တရားသူကြီးကလောင်ကို ပိုင်ထားတယ်ဆိုတော့... မင်း ငရဲပြည်ကို ရောက်ခဲ့ဖူးတာလား "</p> <p>​မြေအောက်ယင်သန္ဓေမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေသလို ဒေါသလည်း ထွက်နေရှာသည်။</p> <p>​မည်သူမျှ သတိမထားမိလိုက်သည့် အချိန်တွင်...</p> <p>စေးပျစ်လှသော အမည်းရောင် အရည်တစ်စက်မှာ...</p> <p>မြေပြင်ပေါ်မှတစ်ဆင့် အဘိုးကြီးသူတောင်းစား၏ နောက်ကျောသို့ တိတ်တဆိတ် ကပ်တွယ်သွားတော့သည်။</p> <p>​ဖျတ်</p> <p>​အဘိုးကြီးသူတောင်းစား၏ ကိုယ်မှာ တစ်ချက် တုန်ခါသွားပြီး...</p> <p>မျက်ဝန်းများမှာ ဝေဝါးသွားကာ ကိုယ်ပေါ်တွင် အဖြူရောင် အလင်းတန်းများ မှိန်ပြပြ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>​ဤရုတ်တရက် အပြောင်းအလဲကြောင့်...</p> <p>ဘေးရှိ လင်းစုံ့ကျန့်ရင်နှင့် ပန်ရှင်းကိုယ်တော်တို့မှာ အကြီးအကျယ် ထိတ်လန့်သွားကြပြီး...</p> <p>မသိမသာ နောက်သို့ ဆုတ်ခွာလိုက်ကြသည်။</p> <p>​မြေအောက်ယင်သန္ဓေမှာ အားရပါးရ အော်ဟစ်ရယ်မောလိုက်တော့သည်။</p> <p>"မင်း တကယ်ပဲ ငါ့ကို ချုပ်ထားနိုင်တယ် ထင်နေတာလား... မိုက်မဲလိုက်တာ "</p> <p>​"ငါကိုယ်တော်ဟာ ကိုယ်ပွားပေါင်း ကုဋေကုဋာ ခွဲထုတ်နိုင်တယ်၊ မင်းလို သာမန်လူသားတစ်ယောက် နားလည်နိုင်တဲ့ အရာမဟုတ်ဘူး "</p> <p>​ဤကဲ့သို့သော ထူးဆန်းလှသည့် နည်းလမ်းများကြောင့်...</p> <p>လူတိုင်း၏ စိတ်ထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ဝင်ရောက်လာပြီး...</p> <p>အားကိုးရာမဲ့သလို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>​ခုနကတင် မျှော်လင့်ချက် ပြန်ရလာသော လင်းစုံ့ကျန့်ရင်နှင့် ပန်ရှင်းကိုယ်တော်တို့မှာ တစ်ကိုယ်လုံး အေးစက်သွားကြရသည်။</p> <p>ထိုမျှ ယုတ်မာလှသော မိစ္ဆာမျိုးမှာ လူ့လောကတွင် အမှန်တကယ် မတည်ရှိသင့်သည့် အရာပင်</p> <p>​လီယန်ချူ၏ မျက်နှာမှာမူ အေးစက်တည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p>မည်သို့မျှ တုန်လှုပ်ခြင်း မရှိဘဲ...</p> <p>"ဘာတွေ လေကန်နေတာလဲ "</p> <p>​လီယန်ချူသည် တရားသူကြီးကလောင်ထဲသို့ စွမ်းအားများ ပို၍ ထည့်သွင်းလိုက်သည်</p> <p>ချုပ်နှောင်ခံထားရသော မြေအောက်ယင်သန္ဓေ အစုအပုံကြီးမှာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် အမည်းရောင် ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခုအဖြစ် မာကျောသွားတော့သည်။</p> <p>၎င်းထံမှ မိစ္ဆာအလင်းတန်းများမှာလည်း အားနည်းစွာ ထွက်ပေါ်နေသည်။</p> <p>​အဘိုးကြီးသူတောင်းစား၏ မျက်ဝန်းထဲတွင်လည်း ထိုမိစ္ဆာအလင်းတန်းမျိုး ရုတ်တရက် တောက်ပလာသည်။</p> <p>"ငါကိုယ်တော်ကို လွှတ်စမ်း၊ မဟုတ်ရင် ဒီအဖိုးကြီးရဲ့ ဝိညာဉ်ကို အပြီးတိုင် ဖျက်ဆီးပစ်မယ် "</p> <p>မြေအောက်ယင်သန္ဓေက ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။</p> <p>​"ငါက ဘယ်သူ့ရဲ့ ခြိမ်းခြောက်မှုကိုမှ အလျှော့ပေးလေ့မရှိဘူး "</p> <p>​လီယန်ချူသည် ရင်ဘတ်ထဲမှ ရှေးဟောင်းတံဆိပ်တော် တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်</p> <p>၎င်းထံမှ ရှေးကျ၍ ကျယ်ပြောလှသော အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်လာသည်</p> <p>​ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ယင်အငွေ့အသက်များမှာ ထိုတံဆိပ်တော်ဆီသို့ တစ်ခဏချင်းမှာပင် စုပြုံရောက်ရှိလာတော့သည်။</p> <p>​"အားးးး အားးးးး"</p> <p>"ဒါ... ဒါက ဘာကြီးလဲ"</p> <p>​မြေအောက်ယင်သန္ဓေထံမှ စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်သံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>စောစောကတည်းက လူ့လောကကို ဒုက္ခပေးနိုင်သည့် ထိုမိစ္ဆာဆိုးမှာ လီယန်ချူ၏ နှိမ်နင်းခြင်းကို တောက်လျှောက် ခံနေရခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>​ယခုအခါ လီယန်ချူက ထိုက်ဆန်းဖူကျွင်းတံဆိပ်တော် ကို ထုတ်သုံးလိုက်ချိန်တွင်မူ...</p> <p>၎င်းကို လုံးဝ ဥဿုံ ဖိနှိပ်လိုက်နိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>မဟုတ်သေး...</p> <p>ဤသည်မှာ မြေအောက်ယင်သန္ဓေကို အပြီးတိုင် အစဖျောက် ပျက်စီးစေနိုင်ခြင်းပင်</p> <p>​လီယန်ချူသည် စိတ်အာရုံကို စုစည်းကာ ထိုက်ဆန်းဖူကျွင်းတံဆိပ်တော်ကို နှိုးဆော်လိုက်သည်</p> <p>ကြီးကျယ်ခမ်းနားလှသော နတ်စွမ်းအားတစ်ခုမှာ တိုက်ရိုက်ပင် ပွင့်ထွက်သွားတော့သည်။</p> <p>​ဝုန်း</p> <p>​မြေအောက်ယင်သန္ဓေ ပြောင်းလဲသွားသည့် ကျောက်တုံးမှာ ချက်ချင်းပင် လေတိုက်ခံရသည့် မြေမှုန့်များအလား အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ကွဲအက်သွားတော့သည်။</p> <p>လေထုထဲတွင် လုံးဝ အစဖျောက် ပျောက်ကွယ်သွားရလေပြီ</p> <p>​တစ်ချိန်တည်းမှာပင်...</p> <p>ထိုက်ဆန်းဖူကျွင်းတံဆိပ်တော်အတွင်းမှ နတ်အလင်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး...</p> <p>အဘိုးကြီးသူတောင်းစားကို တိုက်ရိုက် လွှမ်းခြုံလိုက်သည်။</p> <p>​အဘိုးကြီးသူတောင်းစား၏ မျက်ဝန်းထဲမှ မိစ္ဆာအလင်းတန်းများမှာ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး...</p> <p>ခဏချင်းမှာပင်</p> <p>စေးပျစ်သော အမည်းရောင် အရည်တစ်စက်မှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ အတင်းအဓမ္မ ခွာထုတ်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။</p> <p>​လီယန်ချူ၏ အတွေးမှာ ရိုးရှင်းပါသည်။</p> <p>ဤအရာသည် ငရဲပြည်မှ လာသည်ဆိုပါက၊ ထိုက်ဆန်းဖူကျွင်းတံဆိပ်တော်၏ နှိမ်နင်းမှုမှာ ၎င်းအတွက် ပျက်သုဉ်းခြင်းပင် ဖြစ်ရပေမည်။</p> <p>​အမှန်တကယ်ပင်</p> <p>ရလဒ်မှာ ထူးခြားကောင်းမွန်လှပေသည်။</p> <p>​မြေအောက်ယင်သန္ဓေမှာ စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်နေသော်လည်း ယခုအခါ စကားပင် မပြောနိုင်တော့ချေ။</p> <p>အဘိုးကြီးသူတောင်းစား၏ ကိုယ်ပေါ်မှ အရည်တစ်စက်သာမက...</p> <p>ဂူဂေဟာအတွင်း ပုန်းအောင်းနေသည့် ကျန်အရည်နှစ်စက်မှာလည်း ထိုက်ဆန်းဖူကျွင်းတံဆိပ်တော်၏ နတ်အလင်းကြောင့် တစ်နေရာတည်းသို့ စုစည်းသွားတော့သည်။</p> <p>​မြေအောက်ယင်သန္ဓေအတွက်မူ ထိုက်ဆန်းဖူကျွင်းကဲ့သို့သော တည်ရှိမှုမျိုးမှာ အဆင့်အတန်း မြင့်မားလွန်းလှသည်</p> <p>သူသည် ထိုအရာကို မသိသော်လည်း...</p> <p>သဘာဝအလျောက် ပေးစွမ်းသည့် စင်ကြယ်လှသော နှိမ်နင်းမှုကိုမူ အပြည့်အဝ ခံစားနေရသည်။</p> <p>​ဝုန်း</p> <p>ငရဲပြည်မှ လူ့လောကသို့ ရောက်ရှိလာပြီး ချူကျန်းမြစ်အောက်ခြေတွင် ချိပ်ပိတ်ခံထားရသော မြေအောက်ယင်သန္ဓေမှာ အပြီးတိုင် ပျောက်ကွယ်သွားလေပြီ</p> <p>လီယန်ချူ၏ လက်ချက်ဖြင့် အခြေခံမှစ၍ လုံးဝ ပျက်သုဉ်းသွားရခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>​အဘိုးကြီးသူတောင်းစား၏ မျက်ဝန်းများမှာ ကြည်လင်လာပြီး မျက်နှာမှာ ဖြူလျော့နေသည်။</p> <p>ခုနကတင် သူ သေပြီဟု ထင်ထားသော်လည်း မမျှော်လင့်ဘဲ ကယ်တင်ခြင်း ခံလိုက်ရခြင်းပင်</p> <p>​"လီတာအိုဆရာ ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ် "</p> <p>သူသည် လီယန်ချူကို လက်အုပ်ချီ၍ အရိုအသေ ပေးလိုက်သည်။</p> <p>​ယခုအခါ အဘိုးကြီးသူတောင်းစားမှာ မျက်နှာဖြူဖျော့ကာ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူနေရပြီး အားအင်များ ကုန်ခမ်းနေရှာသည်။</p> <p>​ယခုဆိုလျှင်...</p> <p>ချူကျန်းနဂါးနန်းတော် တစ်ခုလုံးမှာ အသတ်ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ဂူဂေဟာအတွင်း ချိပ်ပိတ်ထားသည့် မြေအောက်ယင်သန္ဓေကိုပင် လီယန်ချူက အဖိုးတန် ရတနာများဖြင့် အမြစ်ပြတ် သုတ်သင်လိုက်ပြီ မဟုတ်ပါလား။</p> <p>​အားလုံးမှာ နဂါးနန်းတော်၏ အပြင်ဘက်ရင်ပြင်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာကြသည်။</p> <p>တစ်ခုခုကို ရှာဖွေရန် ကြံရွယ်နေစဉ်မှာပင်...</p> <p>နဂါးနန်းတော်ကြီးမှာ ဝုန်းခနဲ ပြိုကျသွားတော့သည်</p> <p>​တဖြည်းဖြည်းနှင့် ဝေဝါးလာပြီး...</p> <p>ထိုရေအောက်နန်းတော်ကြီးမှာ နောက်ဆုံးတွင် ပျောက်ကွယ်သွားကာ အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် လီယန်ချူ၏ လက်ထဲသို့ ပျံဝင်လာတော့သည်။</p> <p>​၎င်းမှာ အခြားမဟုတ်... နဂါးအကြေးခွံတစ်ခုပင် ဖြစ်နေသည်။</p> <p>၎င်းထံမှ စစ်မှန်သော နဂါး တစ်ကောင်၏ အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်နေသည်။</p> <p>​"ဒီရေအောက်နန်းတော်က နဂါးစစ်နဂါးအကြေးခွံတစ်ခုကနေ ပြောင်းလဲထားတာလား "</p> <p>လီယန်ချူသည် ထိုကဲ့သို့သော လောကဓာတ်ကို ဖန်တီးနိုင်သည့် နည်းလမ်းကို မြင်တွေ့ရသဖြင့် အံ့အားသင့်သွားမိသည်။</p> <p>​သူသည် စိတ်အာရုံကို နဂါးအကြေးခွံအတွင်းသို့ ထည့်သွင်းကြည့်လိုက်သော်လည်း...</p> <p>အတွင်း၌ ထူးခြားသော ဟင်းလင်းပြင် မျိုး မရှိသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>​ရှင်းနေသည်မှာ...</p> <p>ဤသည်မှာ မိမိနှင့်အတူ ယူဆောင်သွားနိုင်သည့် ဂူဂေဟာမျိုး မဟုတ်ဘဲ...</p> <p>နဂါးစစ်နဂါးအကြေးခွံကို သုံး၍ ဤနေရာတွင် ထူးခြားသော နယ်မြေတစ်ခုကို တည်ဆောက်ထားခြင်းသာ ဖြစ်သည်။</p> <p>​မြစ်ရေများမှာ ပြင်းထန်စွာ စီးဆင်းနေသည်</p> <p>သို့သော် လူတိုင်းမှာ ကြီးမားလှသော အလင်းအကာအကွယ်ကြီး တစ်ခုအတွင်း ရောက်ရှိနေကြသည်။</p> <p>၎င်းမှာ အဘိုးကြီးသူတောင်းစား၏ ရတနာဖြစ်သော...</p> <p>ရေခွဲပုတီးစေ့ ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>ထိုပစ္စည်းမှာ ရေအောက်တွင် တိုက်ခိုက်ရန် အလွန် သင့်တော်လှပေသည်။</p> <p>​ယခုအခါ ချူကျန်းမြစ်အတွင်းရှိ မိစ္ဆာသားရဲများ၏ အလောင်းများမှာ မြစ်ပြင်ပေါ်သို့ ပေါ်ထွက်လာကြသည်။</p> <p>ထိုအထဲတွင် ချူကျန်းနဂါးမင်းကြီး</p> <p>နဂါးမင်းသားနှင့် နဂါးသမီးတော်တို့၏ ရုပ်အလောင်းများလည်း ပါဝင်နေသည်။</p> <p>သွေးများကြောင့် မြစ်ပြင်တစ်ခုလုံးမှာ တစ်ခဏချင်းမှာပင် နီရဲသွားတော့သည်။</p> <p>​မူလက ဤကဲ့သို့သော နဂါး  ခန္ဓာကိုယ်များမှာ ဆေးဝါးဖော်စပ်ရန်အတွက် အလွန်ကောင်းမွန်သော ပစ္စည်းများ ဖြစ်ကြသည်။</p> <p>သို့သော်လည်း မြစ်တစ်ခုလုံးရှိ အလောင်းများမှာ ရုတ်တရက် သွေးရောင်အလင်းတန်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ...</p> <p>လီယန်ချူ၏ လက်ထဲရှိ နဂါးအကြေးခွံအတွင်းသို့ အကုန်အစင် စုပ်ယူခြင်း ခံလိုက်ရသည်</p> <p>​ထို့နောက်တွင်မူ လေထုထဲ၌ ပျောက်ကွယ်သွားကြပြီး...</p> <p>တစ်ခါမှ မတည်ရှိခဲ့ဖူးသကဲ့သို့ပင်</p> <p>​ထိုမြင်ကွင်းမှာ လူတိုင်းကို အံ့အားသင့်သွားစေသည်။</p> <p>လောကတွင် နဂါးစစ်နဂါးများ မရှိတော့ချေ။</p> <p>သို့ဆိုလျှင် ထိုနဂါးအကြေးခွံကို အသုံးချပြီး နဂါးစစ်နဂါး၏ သွေးမျိုးဆက်ကို ပြန်လည်မွေးဖွားနိုင်သလော</p> <p>​လီယန်ချူ၏ လက်ထဲတွင် နဂါးပုတီးစေ့ တစ်လုံးလည်း ရှိနေသည် မဟုတ်ပါလား</p> <p>​"ရတနာဆိုတာ ကံထူးသူနဲ့ပဲ ဆိုင်တာပါပဲ၊ လီတာအိုဆရာ ကတော့ တကယ်ပဲ ကံတရားရဲ့ မျက်နှာသာပေးမှုကို ခံရသူပါပဲ"</p> <p>ပန်ရှင်းကိုယ်တော်က လက်အုပ်ချီ၍ ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>​လင်းစုံ့ကျန့်ရင်နှင့် အခြားသူများလည်း ဝမ်းမြောက်စကား ဆိုကြသည်။</p> <p>​သို့သော်လည်း...</p> <p>မျက်နှာကြည့် အတတ်ပညာ တွင် ကျွမ်းကျင်သော လင်းစုံ့ကျန့်ရင်မှာမူ မျက်မှောင်ကြုတ်နေမိသည်။</p> <p>​လီယန်ချူ၏ ကံတရားမှာ မည်မျှ ကြီးမားသနည်းဆိုသည်ကို သူ မမြင်နိုင်ချေ</p> <p>နက်နဲလှသော စွမ်းအားတစ်ခုက ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက်  ကို ဖုံးကွယ်ထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>​သို့သော်လည်း...</p> <p>လီယန်ချူ၏ မျက်နှာသွင်ပြင်အရ ဆိုလျှင်မူ သူသည် ကံကောင်းတတ်သူ မဟုတ်ဘဲ ဇာတာအလွန်မာသူ  မျိုး ဖြစ်နေသည်။</p> <p>​တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရလျှင်...</p> <p>သူ အသက်ရှင်နေရခြင်းမှာ သူ၏ ဇာတာက လုံးဝ အရှုံးမပေးဘဲ မာကျောနေခြင်းကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။</p> <p>​"ဝူလျန့်တောက်ပု ... ဒါကတော့ မှားစရာမရှိဘူး၊ ဒီတာအိုမျိုးဆက်သစ်လေးဟာ မြေအောက်ကမ္ဘာလို အလွန်ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ နေရာမျိုးကို ဝင်သွားပြီးတော့တောင် ဘာမှမဖြစ်ဘဲ ပြန်ထွက်လာနိုင်တယ် "</p> <p>​"တကယ့်ကို ဇာတာမာတာပဲ "</p> <p>​လူတိုင်းမှာ ရေပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်လာကြပြီး မကြာမီမှာပင် ကမ်းစပ်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်</p> <p>ထို့နောက် ယန်ချွမ်းနယ်မြေ၏ မြို့တော်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိခဲ့ကြသည်။</p> <p>​ဤသည်မှာ နဂါးကို သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည့် ကြီးကျယ်သော အောင်မြင်မှုကြီးပင်</p> <p>နယ်စားမင်းကြီးမှာ အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး မျက်ရည်များပင် ဝဲလာတော့သည်။</p> <p>​"အရမ်းကောင်းတာပဲ "</p> <p>"ပညာရှင်ကြီးတို့ရဲ့ အကူအညီအတွက် တကယ့်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ကျုပ်အနေနဲ့ ဒီသတင်းကို နန်းတော်ကို တင်ပြပြီး အားလုံးရဲ့ ဂုဏ်သတင်းကို ကျော်ကြားအောင် လုပ်ပေးပါ့မယ် "</p> <p>​လင်းစုံ့ကျန့်ရင်နှင့် အခြားသူများမှာ ပြုံးရွှင်နေကြသည်။</p> <p>​မိစ္ဆာများကို နှိမ်နင်းခြင်းမှာ လောကတရားကို စောင့်ရှောက်ရန် ဖြစ်သော်လည်း...</p> <p>မိမိတို့ ဂိုဏ်း၏ အမည်နာမ ကျော်ကြားလာပြီး ဘုရားကျောင်းများတွင် လူစည်ကားလာခြင်းမှာလည်း မကောင်းသည့်အရာ မဟုတ်ပါလား</p> <p>​လီယန်ချူကမူ နယ်စားမင်းကြီးကို တိတ်တဆိတ် သွားရောက်တွေ့ဆုံကာ မိမိ၏ အမည်ကို မဖော်ပြရန် ပြောဆိုလိုက်သည်။</p> <p>တစ်လောကလုံးကိုလည်း မကြေညာရန် တားမြစ်လိုက်သည်</p> <p>​သူသည် အရှုပ်အရှင်းများကို မလိုလားခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>နယ်စားမင်းကြီးမှာ ဦးစွာ အံ့ဩသွားသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်မူ လီယန်ချူ၏ တောင်းဆိုချက်ကို သဘောတူလိုက်သည်။</p> <p>​နာမည်ကျော်ကြားလိုသည်ဖြစ်စေ၊ ဘုရားကျောင်း စည်ကားလိုသည်ဖြစ်စေ၊</p> <p>သို့မဟုတ် လီယန်ချူကဲ့သို့ နာမည်မကြီးလိုသည်ဖြစ်စေ...</p> <p>မိစ္ဆာများကို နှိမ်နင်းနိုင်သရွေ့ နယ်စားမင်းကြီးအတွက်မူ အားလုံးမှာ အတူတူပင် ဖြစ်တော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:center">***</p>


Save