Book List

<h2 style="text-align:center">အခန်း (၃၇၂)</h2> <h2 style="text-align:center">ကုသိုလ် ခုနစ်သိန်းလေးသောင်း ၊ ပုထျန်းဆေးလုံး ၊ ယင်ယန်ကျင့်စဉ် ၊</h2> <h2 style="text-align:center">မြို့တွင်းမှ ထူးဆန်းသော လူသတ်မှု</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူသည် ယန်ချွမ်းမြို့တော်တွင် ကြာရှည်စွာ မနေထိုင်ဘဲ ဝေမြို့သို့ အမြန်ဆုံး ပြန်ရန်အတွက် ခရီးစတင်ခဲ့သည်။</p> <p>တည်ခိုးခန်းပိုင်ရှင်  ဆိုင်ရှင်မအတွက်မူ ဖန့်ချင်းလန်၏ အသက်ရှင်သေဆုံးမှုကို မသိရသေးဘဲ တည်းခိုးခန်း တွင် စိုးရိမ်တကြီး စောင့်မျှော်နေရှာမည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>​မြို့ပြင်သို့ ရောက်၍ လူသူကင်းဝေးသော နေရာသို့ ရောက်သည်နှင့်...</p> <p>လီယန်ချူသည် ရှေ့သို့တိုးကာ ဖန့်ချင်းလန်၏ ခါးလေးကို ဆွဲဖက်လိုက်သည်။</p> <p>​"ရှင်... ဘာလုပ်တာလဲ "</p> <p>ဖန့်ချင်းလန်၏ ပါးပြင်ပေါ်တွင် နီမြန်းသော အသွေးအရောင်များ ယှက်သန်းသွားပြီး မနေနိုင်ဘဲ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။</p> <p>​"မင်းကို ဝေမြို့ ပြန်ခေါ်သွားမလို့လေ"</p> <p>လီယန်ချူက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​ထို့နောက်...</p> <p>သူ့ခြေဖဝါးအောက်တွင် တိမ်တိုက်များ ပေါ်ထွက်လာပြီး ဖန့်ချင်းလန်၏ သွယ်လျ၍ ကျစ်လျစ်သော ခါးလေးကို ဖက်ကာ ကောင်းကင်ယံသို့ တစ်ဟုန်ထိုး ပျံတက်သွားတော့သည်</p> <p>ဖန့်ချင်းလန်မှာ အံ့ဩတုန်လှုပ်သော မျက်ဝန်းများဖြင့် လီယန်ချူကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။</p> <p>​"တိမ်စီးနှင်တာ "</p> <p>သူမ၏ ကျင့်ကြံမှု အဆင့်အတန်းနှင့်ပင် ထိုအခြင်းအရာကို မြင်တွေ့ရသောအခါ အံ့အားသင့်သွားရသည်။</p> <p>ဤသည်မှာ တတိယနယ်ပယ် ယန်ဝိညာဉ် အဆင့်ရှိ ပညာရှင်ကြီးများသာ တတ်စွမ်းနိုင်သည့် အမှတ်အသား ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။</p> <p>​လီယန်ချူက မျက်စိတစ်ချက် မှိတ်ပြလိုက်ရင်း...</p> <p>"တကယ်တော့... ငါ မင်းကို မပြောရသေးတဲ့ အချက်တစ်ချက် ရှိတယ်၊ ငါက အတားအဆီးတွေကို ချိုးဖျက်ပြီး ယန်ဝိညာဉ်အဆင့်ကို ရောက်နေတာ ကြာလှပြီ"</p> <p>​ဖန့်ချင်းလန်မှာ လှပသော မျက်ဝန်းအစုံကို ဝိုင်းစက်အောင် ပြူးကြည့်နေမိပြီး...</p> <p>ခဏအကြာတွင်မူ... "ဖူး" ခနဲ မနေနိုင်ဘဲ ရယ်မောလိုက်တော့သည်။</p> <p>"ကြွားနေပြန်ပြီ "</p> <p>​ယခုအခါ လီယန်ချူမှာ ကျင့်ကြံမှု တိုးတက်လာသည်ဖြစ်ရာ တိမ်စီးခြင်းအတတ်ကို အသုံးပြုသောအခါ အရှိန်မှာလည်း အလွန်ပင် လျင်မြန်လှပေသည်။</p> <p>​ဝေမြို့သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ...</p> <p>ဆိုင်ရှင်မ မှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများ မပြေပျောက်သေးဘဲ ဖန့်ချင်းလန်၏ လက်ကိုဆွဲကာ ဟိုဟိုဒီဒီ မေးမြန်းနေတော့သည်။</p> <p>ညီမဖြစ်သူကို အပြစ်တင်စကား ပြောလိုက်၊ သနားသွားလိုက်နှင့်...</p> <p>လှပကျော့ရှင်းသော မျက်နှာလေးပေါ်တွင် မျက်ရည်များ ဝဲနေကာ ငိုယိုနေရှာသည်။</p> <p>​လီယန်ချူမှာမူ ထိုညီအစ်မနှစ်ဦး ပြန်လည်ဆုံစည်းသည့် ကြည်နူးစရာ မြင်ကွင်းကို အနှောင့်အယှက် မပေးလိုသဖြင့်...</p> <p>ချင်းယွန်းကျောင်း သို့ ပြန်၍ အနားယူလိုက်သည်။</p> <p>​ယခုတစ်ခေါက် ချူကျန်းမြစ်သို့ သွားခဲ့သည့် ခရီးတွင် ကုသိုလ်မှတ် ခုနစ်သောင်းသုံးထောင် ရရှိခဲ့သည်။</p> <p>ထို့ပြင် နဂါးပုတီးစေ့ တစ်လုံး</p> <p>နဂါးစစ်ရဲ့ အကြေးခွံ တစ်ခု</p> <p>ရေခွဲပုတီးစေ့ တစ်လုံး တို့ကိုလည်း ရရှိခဲ့သည်။</p> <p>ထိုအထဲမှ ရေခွဲပုတီးစေ့မှာ အဘိုးကြီးသူတောင်းစားက လီယန်ချူကို အတင်းအဓမ္မ လက်ဆောင်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>​ယခုဆိုလျှင် သူ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ ကုသိုလ်မှတ်များမှာ ခုနစ်သိန်း ငါးသောင်း လေးထောင် ဖြစ်သွားလေပြီ</p> <p>​ဆရာဦးလေး မှာမူ ကျောင်းတွင် မရှိတော့ဘဲ စာတစ်စောင် ချန်ထားကာ လုံဟုရှန်း သို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။</p> <p>နတ်သက်ကြွေထားသည့် အလား သန့်စင်သော အရှိန်အဝါများ ရှိလာသည့် ထိုတာအို ပညာရှင်ကြီးသည်...</p> <p>ဝေမြို့တွင် ရှိနေစဉ်အတွင်း တစ်စုံတစ်ခုကို သိမြင်နားလည်သွားပုံရပြီး ကျင့်ကြံမှု အဆင့်အတန်း လှုပ်ခတ်လာကာ ယန်ဝိညာဉ်အဆင့်ကို ပြန်လည် ရရှိရန် မျှော်လင့်ချက် ရှိနေပုံရသည်။</p> <p>​သူက လီယန်ချူကို ကျင့်ကြံမှုအား ကောင်းကောင်း လုပ်ဆောင်ရန်သာ မှာကြားခဲ့ပြီး အခြားအရာများကိုမူ များများစားစား မပြောခဲ့ချေ။</p> <p>​လောကီအငွေ့အသက်နှင့် တာအိုအငွေ့သက် နှစ်မျိုးစလုံး ပိုင်ဆိုင်သည့် ထိုအဘိုးကြီး ထွက်သွားပြီးနောက်...</p> <p>ချင်းယွးန်ကျောင်းမှာ ပြန်လည်၍ တိတ်ဆိတ်ခြောက်ကပ်သွားတော့သည်။</p> <p>​ကိစ္စကြီးကြီးမားမား ကြုံပြီးတိုင်း အိပ်စက်အနားယူခြင်းမှာ အကောင်းဆုံးပင်</p> <p>သူသည် စိတ်ကြည်လင်လန်းဆန်းစွာဖြင့် နိုးထလာခဲ့သည်။</p> <p>​နံနက်ခင်းတွင် လီယန်ချူသည် မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ ထိုက်ဖင်တည်းခိုးခန်းသို့ သွားကာ ဖြူဖွေးအိစက်၍ နူးညံ့လှသော အသားလုံးပေါင်း အလုံးနှစ်ဆယ်ကျော်ကို စားပွဲတော် တည်လိုက်သည်။</p> <p>ဆိုင်ရှင်မ၏ လက်ရာမှာ ပို၍ပင် ကောင်းမွန်လာပြီး ပေါက်စီအတွင်းမှ ဟင်းရည်များမှာလည်း ချိုမြိန်လှသည်။</p> <p>အနေတော် ကျိုထားသော ဆန်ပြုတ်နှင့် တွဲဖက်စားလိုက်ရသဖြင့် အလွန်ပင် လူကို အားရှိစေသည်။</p> <p>​"ချင်းလန် ဘာလို့ အပြင်ထွက်သွားတာလဲဆိုတာ မင်း သိလား "</p> <p> လီယန်ချူက မေးလိုက်သည်။</p> <p>​"သူမက သူမရဲ့ ဝိညာဉ်ကို တည်ငြိမ်အောင်လုပ်ဖို့ ပုထျန်းဆေးလုံး  တစ်လုံး လိုအပ်နေတာ၊ ဖုန်းတူး ကို သွားတာကလည်း အဲဒီဆေးလုံး ဖော်စပ်ဖို့ လိုအပ်တဲ့ အရေးကြီးတဲ့ ဆေးမြစ်တစ်မျိုးကို သွားရှာတာပဲ"</p> <p> ဟု မမကြီးက ပြောပြသည်။</p> <p>​"ဝိညာဉ်ကို တည်ငြိမ်အောင် လုပ်ဖို့ ဟုတ်လား"</p> <p>လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။</p> <p>​ဆိုင်ရှင်မက သက်ပြင်းချရင်း...</p> <p>"ငါလည်း မနေ့ညကမှ သူမနဲ့ စကားပြောကြည့်တော့မှ ဒီအကြောင်းစုံကို သိရတာ၊ ပုထျန်းဆေးလုံး ရှိရင်တောင်မှ အမြန်ဆုံး သုံးလေးနှစ်၊ နှေးရင် ရှစ်နှစ် ဆယ်နှစ်အတွင်း သူမရဲ့ ကျင့်ကြံမှုတွေ ပျက်စီးပြီး သေဆုံးသွားနိုင်တယ်တဲ့"</p> <p>​ဤမျှအထိ ပြင်းထန်လှပါသလော... လီယန်ချူ၏ မျက်မှောင်များ ပို၍ ကြုတ်သွားကာ..</p> <p> "ဝိညာဉ်ကို အားဖြည့်ပေးနိုင်တဲ့ ဆေးဆိုရင် ရပြီလား "</p> <p>ဝိညာဉ်ကို အားဖြည့်ပေးနိုင်သည့် နတ်ဆေးများမှာ ရှားပါးလှသော်လည်း သူ့လက်ထဲတွင် အမျိုးအမည် အနည်းငယ် ရှိနေပါသည်။</p> <p>​ဆိုင်ရှင်မ က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ရင်း...</p> <p>"တခြားဆေးတွေ သုံးလို့ရရင် သူလည်း ဖုန်းတူးလို ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ နေရာမျိုးကို သွားမှာမဟုတ်ဘူး"</p> <p>​အခန်းတွင်းရှိ လေထုမှာ အနည်းငယ် လေးလံသွားသည်။</p> <p>​"တကယ်တော့..."</p> <p>ဆိုင်ရှင်မ က  နှုတ်ခမ်းလေးကို ခပ်ဖွဖွ ကိုက်လိုက်ရင်း...</p> <p>"ချင်းလန်ကို ကယ်နိုင်တဲ့ နောက်ထပ် နည်းလမ်းတစ်ခု ရှိသေးတယ်"</p> <p>​"ဘာနည်းလမ်းလဲ "</p> <p>​"ယင်ယန်ကျင့်စဉ်  ပဲ"</p> <p>​ဆိုင်ရှင်မသည် သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ဝါကြင့်ကြင့် စာအုပ်ငယ်လေး တစ်အုပ်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။</p> <p>မျက်နှာဖုံးတွင် ယင်ယန်ကျင့်စဉ်  ဟူသော စာလုံးကြီး သုံးလုံးကို ရေးသားထားသည်။</p> <p>​" ယင်ယန်ကျင့်စဉ် "</p> <p> လီယန်ချူမှာ အကြီးအကျယ် အံ့ဩသွားရသည်။</p> <p>​"ဟုတ်တယ်၊ အခု သူမကို ကူညီနိုင်တာ ရှင်တစ်ယောက်ပဲ ရှိတယ်"</p> <p>​"သူမရဲ့ ပြဿနာက... အရမ်းပြင်းထန်တယ်၊ ကုသိုလ်အရှိန်အဝါ  ရှိတဲ့သူနဲ့ ယင်ယန်ရောရှပ်မှသာ သူမ သေဆုံးမယ့်ဘေးက လွတ်မှာ၊ ရှင်က အဲဒီအချက်နဲ့ ကိုက်ညီနေတယ်"</p> <p>​ကုသိုလ်အရှိန်အဝါ ဟုတ်လား... လီယန်ချူသည် ဆိုင်ရှင်မ ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>​"ဒါမှမဟုတ်... ညကျရင် ကျွန်မပါ အတူတူ လာခဲ့ရမလား "</p> <p>ဆိုင်ရှင်မ က သူ့ကို ညှို့ဓာတ်ပြင်းသော မျက်ဝန်းများဖြင့် တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>​လီယန်ချူ : "..."</p> <p>​ထိုနှောင့်ယှက်တတ်သော မြေခွေးမလေး</p> <p>ငါ့ရဲ့ တာအိုစိတ်ဓာတ်ကို ဖျက်ဆီးဖို့ ကြံနေတာပဲ</p> <p>ဟင်း... ဟင်း</p> <p>​လီယန်ချူသည် ထိုစာအုပ်ငယ်လေးကို ယူကာ   ချင်းယွန်းကျောင်းသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။</p> <p>စိတ်ထဲတွင် အတွေးများစွာဖြင့် ရှုပ်ထွေးနေသည်။</p> <p>ဆိုင်ရှင်မ နှင့် ဖန့်ချင်းလန်တို့၏ နောက်ခံသမိုင်းကြောင်းကို သူ ပို၍ပင် စိတ်ဝင်စားလာမိသည်။</p> <p>​သို့သော်လည်း...</p> <p>ယခု လက်ရှိ အရေးအကြီးဆုံး ကိစ္စမှာ...</p> <p>လူကယ်ဖို့ မဟုတ်ပါလား</p> <p>​ညမှောင်လာသောအခါ...</p> <p>ထိုက်ဖင်ဟိုတယ်</p> <p>​ညလေပြေမှာ တဖြည်းဖြည်း တိုက်ခတ်နေပြီး အနည်းငယ် ပူအိုက်လှသည်။</p> <p>တိတ်ဆိတ်လှသော ခြံဝန်းအတွင်း၌ ဖန့်ချင်းလန်နှင့် လီယန်ချူတို့ မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်နေကြသည်။</p> <p>လေထုမှာ အနည်းငယ် အနေရခက်နေသည်။</p> <p>​"သူမက ရှင့်ကို ဘယ်လိုပြောလိုက်တာလဲ "</p> <p>ဖန့်ချင်းလန်သည် တည်ငြိမ်အောင် ကြိုးစား၍ မေးလိုက်သည်။</p> <p>​လီယန်ချူကလည်း အကုန်အစင်ကို ရိုးရိုးသားသားပင် ပြောပြလိုက်သည်။</p> <p>​"လူကယ်ဖို့ သက်သက်ပဲလား "</p> <p> ဖန့်ချင်းလန်က သူ့ကို တစ်ချက် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>ရုတ်တရက်ဆိုသလို အေးစက်လှသော အမျိုးသမီး သူရဲကောင်းလေးမှာ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အမူအရာများဖြင့် အသက်ဝင်လာသလိုပင်။</p> <p>​လီယန်ချူက အသက်ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူလိုက်ကာ...</p> <p> "အဲဒါ မဟုတ်ရင် ဘာဖြစ်ရမှာလဲ "</p> <p>​ဖန့်ချင်းလန်၏ မျက်နှာမှာ တည်ငြိမ်အေးဆေးနေသော်လည်း အသက်ရှူသံမှာမူ အနည်းငယ် မြန်နေသည်။</p> <p> ၎င်းက သူမ၏ စိတ်နှလုံးသည်လည်း ပကတိအတိုင်း တည်ငြိမ်မနေကြောင်း ပြသနေသည်။</p> <p>​နှစ်ဦးသား ဆက်လက်၍ တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။</p> <p>​ဖန့်ချင်းလန်က ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်ကာ အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ကျွန်မ  ရေချိုးလိုက်ဦးမယ်"</p> <p>လောကအတွေ့အကြုံရှိသော အမျိုးသမီး တစ်ယောက်အနေဖြင့် ယခုအချိန်တွင် ရှက်ကြောက်နေသည့် မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးကဲ့သို့ အမူအရာမျိုး မပြသင့်ဟု သူမ တွေးမိပုံရသည်။</p> <p>​"ကောင်းပါပြီ"</p> <p>လီယန်ချူက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p>ထိုကဲ့သို့သော ကိစ္စမျိုးကို စိတ်မလှုပ်ရှားဘူးဟု ဆိုလျှင် လိမ်ရာကျပေလိမည်။</p> <p>မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် သံယောဇဉ် အခြေခံက ရှိနေပြီးသား မဟုတ်ပါလား။</p> <p>​ဖန့်ချင်းလန်မှာ မည်သည့်အမူအရာမျှ မပြဘဲ ထွက်သွားသည်။</p> <p>လီယန်ချူသည် လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ငုံ သောက်လိုက်ပြီး ခဏအကြာတွင် ထရပ်၍ အတွင်းသို့ ဝင်သွားတော့သည်။</p> <p>​အခန်းတွင်း၌ ရေနွေးငွေ့များ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။</p> <p>​ဖန့်ချင်းလန်၏ ခြေတံများမှာ ရှည်လျားလှပြီး ပေါ့ပါးသော ကိုယ်ခံပညာကို ကျင့်ကြံထားသဖြင့် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ သဘာဝအလျောက် အားသာချက်ရှိကာ အလွန်ပင် ပျော့ပျောင်းလှသည်။</p> <p>ဤသည်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ သိုင်းပညာ ကျင့်ကြံထားခြင်း၏ ရလဒ်ပင်။</p> <p>သာမန် အမျိုးသမီးများထက် နုနုရွရွဖြစ်မှု အနည်းငယ် လျော့နည်းသော်လည်း ခွန်အားရှိသော အလှတရားမှာ ပို၍ ထင်ရှားနေသည်။</p> <p>​အစပိုင်းတွင် အနည်းငယ် အနေရခက်ခဲ့သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင်မူ အရာအားလုံးမှာ ရေစီးသကဲ့သို့ပင် ချောမွေ့သွားတော့သည်။</p> <p>နှစ်ဦးသားမှာ ရင်းနှီးပြီးသားဖြစ်သလို အပြန်အလှန်လည်း မေတ္တာရှိကြသူများ မဟုတ်ပါလား။</p> <p>ဤကိစ္စမှာ ရုတ်တရက်ကြီး ဖြစ်လာသည်ဟုတော့ မဆိုနိုင်ချေ။</p> <p>နှစ်ဦးသဘောတူ ချစ်ကြိုက်သွားသည်ဟု ဆိုလျှင် ပိုမှန်ပေလိမည်။</p> <p>​နောက်တစ်နေ့</p> <p>ရာသီဥတုမှာ သာယာလှပနေသည်။</p> <p>​လီယန်ချူသည် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သောအခါ ဘေးတွင်ရှိနေသော ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ နူးညံ့ချောမွေ့သည့် အမျိုးသမီးလေးကို မြင်တွေ့ရသဖြင့် ပြုံးလိုက်မိသည်။</p> <p>နှစ်ဦးသားကြားမှ အမုန်းတရားနှင့် အဖုအထစ်များမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေပြီ။</p> <p>အမှန်ပင်... ထိုနည်းလမ်းမှာ ဆက်ဆံရေးကို ပြန်လည် နွေးထွေးစေရန် အကောင်းဆုံး နည်းလမ်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>​ဖန့်ချင်းလန်၏ ဝိညာဉ်အတွင်းမှ ပြဿနာအချို့မှာ  ယင်ယန်ကျင့်စဉ်ကြောင့် တည်ငြိမ်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ နောင်တွင် မကြာခဏ ကျင့်ကြံပေးရုံဖြင့် သူမ ဘေးကင်းနိုင်မည် ဖြစ်သည်။</p> <p> ကျင့်ကြံမှုမှာလည်း ပို၍ပင် တိုးတက်လာနိုင်သေးသည်။</p> <p>​ယနေ့တွင် သူမသည် အလွန်ပင် နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်နေ၏။</p> <p> နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးစလေး ယှက်သန်းနေပြီး ဆံပင်ရှည်များမှာ သူမ၏ ဖြူစင်လှသော နောက်ကျောပေါ်တွင် ပွင့်ချပ်များအလား ဖြန့်ကျက်နေသည်။</p> <p>သူထင်ထားသည်မှာ သူမသည် နှစ်ပေါင်းများစွာ သိုင်းပညာကျင့်ကြံပြီး လောကအနှံ့ လှည့်လည်ခဲ့သူဖြစ်ရာ အသားအရေမှာ အနည်းငယ် ကြမ်းတမ်းနေမည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း...</p> <p>မထင်မှတ်ဘဲ ဤမျှအထိ နုနယ်နေခြင်းပင်။</p> <p>​"ဒါဟာ ကျင့်ကြံခြင်းက ပေးတဲ့ ကောင်းကျိုးတွေပဲ ဖြစ်ရမယ် "</p> <p>လီယန်ချူသည် စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်မိသည်။</p> <p>​သူသည်  ကုတင်ဘေးတွင် ခန့်ညားစွာ ထိုင်လိုက်သည်။</p> <p>ထိုစဉ် တံခါးပြင်ပမှ ဆိုင်ရှင်မ၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>​"ရုံးတော်က ဝမ်အရာရှိ က ရှင့်ကို လာရှာနေတယ်၊ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတစ်ခု ရှိပုံရတယ်"</p> <p>​လီယန်ချူ မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်သွားပြီး ဖန့်ချင်းလန်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူမကို မနှိုးတော့ဘဲ စောင်ကို သေသေချာချာ ခြုံပေးလိုက်သည်။</p> <p>ထို့နောက် တံခါးကိုဖွင့်၍ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p>​ပုံမှန်အားဖြင့် အဘိုးကြီးဝမ်က သူ့ကို လာရှာသည်ဆိုပါက ဖြေရှင်း၍မရသော နာနာဘာဝ သရဲတစ္ဆေ ကိစ္စများ ကြုံတွေ့နေရခြင်းကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။</p> <p>​"လူက ဘယ်မှာလဲ"</p> <p>လီယန်ချူက မေးလိုက်သည်။</p> <p>​"ရှေ့ဆောင်ခန်းမမှာ"</p> <p>​လီယန်ချူက ခေါင်းညိတ်ပြကာ အပြင်သို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးဖြင့် ထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p>​ဝမ်အရာရှိသည် ခါးတွင် ဓားကို ချိတ်ဆွဲထားပြီး ဓားကိုင်ရဲမက် နှစ်ဦးနှင့်အတူ ဟိုတယ်ခန်းမအတွင်း၌ ဟိုဟိုဒီဒီ လမ်းလျှောက်နေသည်။</p> <p>လီယန်ချူကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ချက်ချင်းပင် တောက်ပသွားတော့သည်။</p> <p>​ဝမ်အရာရှိက လက်အုပ်ချီ၍ ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> "လီတာအိုဆရာ  မတွေ့ရတာ ကြာပြီနော်"</p> <p>​လီယန်ချူက မေးလိုက်သည်။</p> <p> "ဝမ်အရာရှိ ကျွန်တော့်ကို ဒီလောက် အသည်းအသန် လာရှာတယ်ဆိုတော့ ခက်ခဲတဲ့ အမှုတစ်ခုခု ကြုံနေရလို့လား "</p> <p>​ဝမ်အရာရှိက အသံကို နှိမ့်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ဟုတ်တယ်၊ ဝေမြို့မှာ အေးအေးချမ်းချမ်း ရှိနေတာ ကြာပြီ၊ ဒါပေမဲ့ မနေ့ညကမှ ထူးဆန်းတဲ့ လူသတ်မှုတစ်ခု ဖြစ်သွားတယ် "</p> <p>​လီယန်ချူက ခေါင်းညိတ်၍...</p> <p> "ဆက်ပြောပါဦး"</p> <p>​ဝမ်အရာရှိကလည်း အချိန်မဆွဲဘဲ တိုက်ရိုက်ပင် ပြောတော့သည်။</p> <p>"ဆန်စပါးအရောင်းအဝယ်လုပ်တဲ့ သူဌေးရွှီ ရဲ့ အိမ်မှာ လူသတ်မှု ဖြစ်သွားတာ၊ သူနဲ့အတူ အိမ်စေ အတော်များများ အသတ်ခံလိုက်ရတယ်၊ သေဆုံးပုံကလည်း အရမ်းကို ရွံစရာကောင်းပြီး ရက်စက်လွန်းတယ်"</p> <p>​"ဒါပေမဲ့ အိမ်က အမျိုးသမီးတွေအားလုံးကတော့ ဘာဒဏ်ရာမှမရဘဲ ဘေးကင်းနေကြတယ်၊ အသတ်ခံရတဲ့ညက သူဌေးရွှီရဲ့ ဇနီးငယ်လေးတောင်မှ သူနဲ့အတူ တစ်ကုတင်တည်း အတူတူ အိပ်နေခဲ့တာပဲ "</p> <p>​"ဟင်"</p> <p>​လီယန်ချူ အနည်းငယ် ထူးဆန်းသွားသည်။ ယောက်ျားတွေကိုပဲ ရွေးသတ်တာလား။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:center"> </p> <p style="text-align:center">***</p>


Save