Book List

<h2 style="text-align:center">အခန်း (၃၇၅)</h2> <h2 style="text-align:center"> ချိကဲဘက်ဂိုဏ်း၏ အုပ်ချုပ်သူကြီး ၊ လူငယ်ပညာရှိနှင့် မုတ်ဆိတ်ဗလကြီး၊</h2> <h2 style="text-align:center">တားမြစ်ပိတ်ပင်ထားသောနယ်မြေ</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <h2 style="text-align:center"> </h2> <p> </p> <p>​ဝမ်အရာရှိ၏ ရင်ဘတ်အတွင်းရှိ အဆောင်သည် ပူလောင်လာကာ အပူချိန်မှာ တစ်ဟုန်ထိုး မြင့်တက်လာနေသည်။</p> <p>​ယင်လေကြမ်းများ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တိုက်ခတ်လာသည်</p> <p>​"ရှူး..."</p> <p>လူတိုင်းက မနေနိုင်ဘဲ အအေးမိသလို တုန်ရီကာ အသက်ရှူသံများ ပြင်းထန်သွားကြသည်။</p> <p>​"ဝမ်အရာရှိ... ဒီနေရာက တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီဗျ"</p> <p> ဓားကိုင်ရဲမက်တစ်ဦးက တုန်ရီနေသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​ဝမ်အရာရှိ၏ မျက်နှာတွင်လည်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများ ပေါ်ပေါက်လာပြီး မိမိကိုယ်ကိုယ် ကာမစိတ်ကြောင့် အမှားကျူးလွန်မိလေခြင်းဟု စိတ်ထဲမှ အကြီးအကျယ် ကျိန်ဆဲနေမိတော့သည်။</p> <p>​"အားလုံး သတိထားကြစမ်း သရဲဆိုတာ ဘာမှတ်လို့လဲ၊ လာသမျှအကောင် အားလုံးကို ငါကိုယ်တိုင် ပိုင်းပစ်မယ် "</p> <p>​ဝမ်အရာရှိက ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။</p> <p>သို့သော် သူ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ အကြီးအကျယ် ကြောက်လန့်နေပြီဖြစ်သည်</p> <p>စကားပြောပြီးနောက်တွင်...</p> <p>​မည်သူမျှ သူ့ကို ပြန်မထူးကြချေ။</p> <p>​ဝမ်အရာရှိ၏ စိတ်ထဲတွင် "ဒိတ်" ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး လည်ပင်းကြီးကို တောင့်တင်းစွာဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ...</p> <p>သူ့ဘေးနားရှိ ညီငယ်လေး လေးယောက်စလုံး ပျောက်ကွယ်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်</p> <p>​"လူတွေ ဘယ်ရောက်ကုန်တာလဲ "</p> <p>"မင်းတို့ကောင်တွေ ဘယ်ကို သွားကုန်ကြတာလဲ "</p> <p>​ဝမ်အရာရှိသည် ကျောရိုးထဲမှနေ၍ အေးစိမ့်သော အအေးဓာတ်တစ်ခု အပေါ်သို့ ဆက်ခနဲ တက်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>​"ဟီး... ဟီး... ဟီး..."</p> <p>နားထဲတွင် စူးရှသော ငိုကြွေးသံများ ကြားလာရသည်။</p> <p>ဝမ်အရာရှိသည် ချွင် ခနဲ အသံနှင့်အတူ ခါးကြားမှ ဓားရှည်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ကာ ကိုယ်တွင်းရှိ သွေးလေများကို လှုပ်ခတ်လိုက်သည်။</p> <p>​"ဟီး... ဟီး... ဟီး..."</p> <p>ပတ်ဝန်းကျင်မှ ငိုကြွေးသံများမှာ ပို၍ စူးရှလာပြီး ဝမ်အရာရှိမှာ သူ၏ သွေးများပင် ခဲမတတ် အေးစက်လာသည်ဟု ခံစားရတော့သည်။</p> <p>​ကျွီ...</p> <p>​အခန်းတံခါး ပွင့်သွားပြီး...</p> <p>အလှပြင်ထားခြင်းမရှိဘဲ အဝတ်အစားများ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးမှာ အလန့်တကြား ပြေးထွက်လာသည်။</p> <p>​"ကယ်ကြပါဦး အခန်းထဲမှာ သရဲရှိတယ် "</p> <p>​ရွှီသခင်မသည် အလှပျက်မတတ် ထိတ်လန့်နေကာ ဝမ်အရာရှိ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ အတင်းတိုးဝင်လာသည်။</p> <p>​"မကြောက်နဲ့... ကျုပ် ရှိတယ်..."</p> <p>​ဝမ်အရာရှိ၏ စကားပင် မဆုံးသေး...</p> <p>ရင်ဘတ်ထဲရှိ အဆောင်မှ ပြင်းထန်လှသော ပူလောင်မှုတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>​"အား..."</p> <p>သူ မနေနိုင်ဘဲ ရွှီသခင်မကို တွန်းထုတ်လိုက်ကာ ရင်ဘတ်ထဲမှ အဆောင်ကို ထုတ်ယူလိုက်ရသည်။</p> <p>ပူလောင်လွန်းလှသဖြင့် မျက်နှာကြီး ရှုံ့မဲ့နေတော့သည်။</p> <p>​"ကျုပ်ကို အသေပူအောင် လုပ်နေတာပဲ "</p> <p>​ဝမ်အရာရှိ အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။</p> <p>ထို့နောက်...</p> <p>သူ တစ်ခုခုကို သတိရသွားပြီး...</p> <p>မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် ရွှီသခင်မကို ကြည့်လိုက်မိသည်။</p> <p>​"ဝမ်အရာရှိ... ဘာလို့ ကျွန်မကို တွန်းထုတ်ရတာလဲ၊ ရှင် ကျွန်မကို ကာကွယ်ပေးမယ်ဆို"</p> <p>ရွှီသခင်မက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​ဝမ်အရာရှိသည် လက်ထဲရှိ အဆောင်၏ အပူချိန်ကို ခံစားမိကာ ဦးရေပြားများပင် ထုံကျဉ်သွားတော့သည်။</p> <p>​"မင်းက... သရဲလား "</p> <p>​ရွှီသခင်မ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရုတ်ချည်းပင် ထူးဆန်းသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။</p> <p>​"ရှင်က ဒီလို မုဆိုးမလေးတွေကို သဘောကျတာ မဟုတ်ဘူးလား၊ လာလေ..."</p> <p>​ဝမ်အရာရှိမှာ မနေနိုင်ဘဲ နောက်သို့ တစ်လှမ်းဆုတ်လိုက်မိကာ အကြီးအကျယ် ထိတ်လန့်သွားရသည်။</p> <p>​ရုတ်တရက်</p> <p>ရှေ့တွင်ရှိသော ရွှီသခင်မမှာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p>​သို့သော် နားထဲသို့ အေးစက်သော လေငွေ့တစ်ခု တိုးဝင်လာပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်က မိမိပခုံးပေါ်တွင် မှီတွယ်နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်</p> <p>ဝမ်အရာရှိမှာ ကြက်သီးမွေးညင်းများ ထသွားသော်လည်း ကံကောင်းထောက်မစွာပင် ကိုယ်ပေါ်ရှိ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းခြင်းအဆောင်မှာ အလင်းတန်းများ လင်းလက်လာသည်။</p> <p>​ထိုအလင်းကြောင့် နောက်ကျောရှိ အရိပ်မှာ ထိတ်လန့်ကာ ထွက်ပြေးသွားတော့သည်</p> <p>သူ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ခြံဝန်းအတွင်း၌ မုတ်ဆိတ်နှင့် လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦးသည် ရက်စက်သော အကြည့်များဖြင့် ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>​"မင်း... မင်းက ဘယ်သူလဲ"</p> <p>ဝမ်အရာရှိ အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>​ထိုအခါ လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားမှာ တစ်မျိုးပြောင်းလဲသွားပြန်ပြီး ဓားရှည်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် ရုံးတော်အရာရှိတစ်ဦး ဖြစ်သွားသည်။</p> <p>၎င်းမှာ သူကိုယ်တိုင်ပင် ဖြစ်နေတော့၏။</p> <p>​ဝမ်အရာရှိ၏ စိတ်ထဲတွင် အေးစက်သော အအေးဓာတ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။</p> <p>အကယ်၍ လက်ထဲရှိ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းခြင်းအဆောင်မှ နတ်အလင်းများ ထွက်ပေါ်မနေပါက သူ၏ သွေးများမှာ ထိုခြောက်ခြားဖွယ် မိစ္ဆာအငွေ့အသက်များကြောင့် ခဲသွားလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>​"ဂျီး... ဂျီး... ဂျီး..."</p> <p>​ထိုမုတ်ဆိတ်နှင့် လူလတ်ပိုင်းမှာ စူးရှသော မိစ္ဆာဟိန်းသံကြီး ပြုလိုက်ကာ ဝမ်အရာရှိဆီသို့ ပြေးဝင်လာတော့သည်။</p> <p>ဝမ်အရာရှိမှာ ရွှံ့နွံထဲသို့ ကျရောက်နေသကဲ့သို့ ခံစားရကာ လှုပ်ရှားရခက်ခဲနေသည်။</p> <p>​ပြင်းထန်လှသော လေတိုက်နှုန်းနှင့်အတူ ပုပ်စပ်ညှိဟောင်သော အနံ့ဆိုးကြီး ပါလာသည်</p> <p>မိမိနှင့် တစ်ပုံစံတည်းတူသော ခြောက်ခြားဖွယ် မျက်နှာကြီးမှာ မျက်စိရှေ့သို့ ရောက်လာတော့မည် ဖြစ်သည်။</p> <p>​ဝုန်း</p> <p>​ပေပေါင်းများစွာ အကွာအဝေးမှနေ၍ ကြီးမားလှသော လက်သီးချက် အရှိန်အဝါတစ်ခု ပြေးဝင်လာသည်</p> <p>သန့်စင်သော ယန်စွမ်းအင်များ ပါဝင်သည့် ထိုလက်သီးချက်မှာ...</p> <p>အတုအယောင် ဝမ်အရာရှိကို တိုက်ရိုက်ပင် ရိုက်ခွဲပစ်လိုက်တော့သည်။</p> <p>​ခရက်</p> <p>​အက်ကွဲသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်</p> <p>ပတ်ဝန်းကျင် မြင်ကွင်းများမှာ ပြောင်းလဲသွားပြီး တည်းခိုးခန်း ခြံဝန်းအတွင်းသို့ ပြန်ရောက်လာသည်။</p> <p>​သို့သော်လည်း...</p> <p>ဝမ်အရာရှိမှာ ခြံဝန်းအတွင်းရှိ ရှစ်မြှောင့်ရေတွင်းဘောင်ပေါ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီး နောက်တစ်လှမ်းဆုတ်လိုက်ပါက ရေတွင်းထဲသို့ ကျတော့မည် ဖြစ်သည်။</p> <p>မုတ်ဆိတ်နှင့် လူလတ်ပိုင်းမှာ သူ့ကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်နေဆဲပင်။</p> <p>​"ရှူး..."</p> <p>ဝမ်အရာရှိသည် လေကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်မိကာ လက်ခြေများ အေးစက်နေပြီး စိတ်ထဲတွင်လည်း ထိတ်လန့်နေမိသည်။</p> <p>​ရုတ်တရက်</p> <p>ချောမောခန့်ညားသော တာအိုဆရာလေးတစ်ဦးမှာ သူ၏ရှေ့တွင် ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p>​ဝမ်အရာရှိမှာ အလွန်ပင် ဝမ်းသာသွားတော့သည်</p> <p>လီယန်ချူ၏ မျက်နှာမှာ တည်တင်းနေပြီး သတ်ဖြတ်လိုသော အရှိန်အဝါများ အပြည့်ရှိနေသည်။</p> <p>​"မင်းလို တာအိုဆရာလေးက ကျုပ်ရှေ့က ဖယ်စမ်း"</p> <p>မုတ်ဆိတ်နှင့် လူလတ်ပိုင်းက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​"ရွှီသခင်မရဲ့ သမီးကို သတ်တာ မင်းပဲ၊ ရွှီအိမ်တော်က လူသတ်မှုကို လုပ်တာလည်း မင်းပဲ"</p> <p>လီယန်ချူက အသံလေးလေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​ထိုမုတ်ဆိတ်နှင့် လူလတ်ပိုင်းမှာ ခဏမျှ မှင်တက်သွားပြီးမှ လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်ကာ</p> <p>"မှန်တယ်၊ ငါက ချိကဲဘက်ဂိုဏ်း  ရဲ့ အုပ်ချုပ်သူကြီးပဲ၊ သာမန်လူ နည်းနည်းပါးပါးကို ကစားရတာ ဘာဆန်းလို့လဲ"</p> <p>​သူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် အေးစက်လှသော ယင်အငွေ့အသက်များ ပေါ်ထွက်လာပြီး သွေးဆာနေသည့် အငွေ့အသက်များက ဝန်းရံနေတော့သည်</p> <p>ဝမ်အရာရှိမှာ ချက်ချင်းပင် မျက်နှာဖြူလျော့သွားရသည်။</p> <p>ထိုသတ်ဖြတ်လိုသော အရှိန်အဝါမှာ လူကို စိတ်ဓာတ်ကျဆင်းစေလောက်သည်။</p> <p>​လီယန်ချူ၏ စိတ်ထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ တဟုန်ထိုး ပေါ်လာသည်။</p> <p>သူ့အား ဆရာဦးလေး ပြောပြဖူးသည်မှာ...</p> <p>ချိကဲဘက်ဂိုဏ်းသည် ဂိုဏ်းချုပ်၊ ကောင်းကင်ဘုရင်၊ အုပ်ချုပ်သူကြီး၊ လက်ထောက်အုပ်ချုပ်သူ စသဖြင့် အဆင့်ဆင့် ရှိကြသည်ဟူ၍ ဖြစ်သည်။</p> <p>​"ငါ့လက်ထဲကိုမှ လာတိုးမိမှတော့ ဒီနေ့ မင်းတို့ရဲ့ ဝိညာဉ်တွေအားလုံးကို ငါကပဲ သုတ်သင်ပေးလိုက်မယ်"</p> <p>မိမိကိုယ်ကိုယ် ချိကဲဘက်ဂိုဏ်း၏ အုပ်ချုပ်သူကြီးဟု ဆိုသူက ရက်စက်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​"မင်း တစ်ယောက်တည်းနဲ့လား "</p> <p>လီယန်ချူက လှောင်ရယ်လိုက်သည်။</p> <p>​သူ၏ သွေးချီ အရှိန်အဝါများမှာ တောက်လောင်နေသော မီးဖိုကြီးတစ်ခုအလား...</p> <p>သွေးလေများက ဟိန်းထွက်နေတော့သည်</p> <p>​ဝမ်အရာရှိမှာ အသက်ရှင်နေသော လူသားတစ်ဦးဖြစ်ပြီး...</p> <p>ကိုယ်ခံပညာရှင် တစ်ဦးလည်း ဖြစ်သည်။</p> <p>သို့သော်လည်း ထိုပြင်းထန်လှသော သွေးချီအရှိန်အဝါကို ခံစားမိကာ...</p> <p>မနေနိုင်ဘဲ နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်ရသည်</p> <p>​ထိုမုတ်ဆိတ်နှင့် လူလတ်ပိုင်း၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ ယင်အငွေ့အသက်များမှာ ခဏချင်းမှာတင် အငွေ့ပျံသွားသကဲ့သို့...</p> <p>"စီ... စီ..." မြည်ကာ အဖြူရောင်အငွေ့များ ထွက်လာတော့သည်</p> <p>သူ အလွန်အမင်း နာကျင်နေရချေပြီ</p> <p>​သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ အတိုင်းသား ပေါ်လာကာ...</p> <p>နောက်သို့ ရူးရူးမူးမူး ဆုတ်ပြေးတော့သည်</p> <p>မယှဉ်နိုင်တော့ပေ</p> <p>သူ ကြောက်သွားလေပြီ</p> <p>​ထို့နောက်...</p> <p>သူ၏ မျက်လုံးထောင့်မှနေ၍ လီယန်ချူ ဓားဆွဲထုတ်လိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p>​ချွတ်</p> <p>ဓားအလင်းတန်း ဝင်းခနဲ ဖြစ်သွားသည်</p> <p>မုတ်ဆိတ်နှင့် လူလတ်ပိုင်းမှာ ခဏချင်းမှာတင် အမြစ်ပြတ် သုတ်သင်ခံလိုက်ရတော့သည်</p> <p>​ဝိညာဉ်မှာ လွင့်စင်ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>​လီယန်ချူ၏ မျက်နှာမှာ တည်ငြိမ်နေပြီး ဘာမှမဟုတ်သည့် အသေးအဖွဲကိစ္စလေးတစ်ခုကို လုပ်လိုက်သကဲ့သို့ပင်။</p> <p>​ချိကဲဘက်ဂိုဏ်း၏ ကောင်းကင်ဘုရင်ကိုပင် သူ သုံးယောက်အထိ သတ်ခဲ့ပြီးပြီဖြစ်သည်။</p> <p>အုပ်ချုပ်သူကြီး တစ်ယောက်လောက်ကတော့ ဘာပြောကောင်းတော့မည်နည်း။</p> <p>​လီယန်ချူ၏ အကြည့်များမှာ လျှပ်စီးတန်းများကဲ့သို့ စူးရှနေ၏။</p> <p>ချိကဲဘက်ဂိုဏ်းက အကြွင်းအကျန်တွေက...</p> <p>ဘာဖြစ်လို့ ဝေမြို့မှာ ပြန်လှုပ်ရှားနေကြတာလဲ</p> <p>​ဝေမြို့</p> <p>​နန်းတွင်းဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီးသည် မနေနိုင်ဘဲ မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်မိသည်။</p> <p>ပခုံးပေါ်တွင် ဇီးကွက်တစ်ကောင် ရပ်နေပြီး ၎င်း၏ မျက်လုံးအစုံမှာ အလင်းများ လင်းလက်နေသည်။</p> <p>​သူမသည် လက်ထဲတွင် ရှေးဟောင်း သံလိုက်အိမ်မြှောင်တစ်ခုကို ကိုင်ထားပြီး လက်တံမှာလည်း တဂျောက်ဂျောက် လည်ပတ်နေသည်။</p> <p>​"သေသွားပြီ... လုံဟူရှန်းက တာအိုဆရာအိုကြီး ဝေမြို့မှာ မရှိဘူး၊ အုပ်ချုပ်သူကြီး ယန်ဖုန်းကို ဘယ်သူက သတ်လိုက်တာလဲ"</p> <p>"စောစောက တာအိုဆရာလေးများလား "</p> <p>​သူမ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။</p> <p>ညအမှောင်ထဲသို့ တဖြည်းဖြည်း လမ်းလျှောက်ဝင်သွားရင်း သူမ၏ ကိုယ်ဟန်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p>​"ထားလိုက်ပါတော့၊ ယန်ဖုန်းတောင် ပေါ်လာပြီဆိုမှတော့ ဟိုကောင် နှစ်ယောက်လည်း ဝေမြို့မှာ ရှိနေမှာပဲ၊ သူတို့ကို သေချာပေါက် တားဆီးရမယ်"</p> <p>​နန်းတွင်းဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီးသည် ဖြောင့်မတ်တည်ကြည်သော အရှိန်အဝါများ ရှိနေပြီး အကြည့်များမှာလည်း ခိုင်မာနေသည်။</p> <p>လောကကြီးတွင် တရားမျှတမှုကို ဆောင်ရွက်နေသည့် တမန်တော်တစ်ဦးအလားပင်။</p> <p>​သို့သော် ပခုံးပေါ်ရှိ ဇီးကွက်မှာမူ သူမနှင့် အနည်းငယ် ကွဲပြားနေပြီး လူတစ်ကိုယ်လုံး၏ ပုံရိပ်ကို ထူးဆန်းခြောက်ခြားဖွယ် ဖြစ်စေသည်။</p> <p>​ဝေမြို့၊ ဝါးဖုန်းလင် တောင်ကုန်း</p> <p>​ဤသည်မှာ သတိမထားမိလောက်သော တောင်ကုန်းလေး တစ်ခုဖြစ်သည်။</p> <p>တောင်ပေါ်ရှိ ဂူတစ်ခုအတွင်း၌...</p> <p>​လူငယ်ပညာရှိ တစ်ဦးနှင့် မုတ်ဆိတ်ဗလကြီး တစ်ဦးတို့သည် မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်နေကြသည်။</p> <p>​ခရက်</p> <p>​မိစ္ဆာမျက်နှာပုံ ပါရှိသည့် ကျောက်စိမ်းပြားလေးတစ်ခု အက်ကွဲသွားသည်။</p> <p>မှောင်မိုက်နေသော ဂူအတွင်း၌ ထိုအသံမှာ အလွန်ပင် နားဝင်မချိုလှချေ။</p> <p>​"ယန်ဖုန်း သေသွားပြီလား "</p> <p> မုတ်ဆိတ်ဗလကြီးက အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>​လူငယ်ပညာရှိက လှောင်ရယ်လိုက်ကာ</p> <p>"ကာမရာဂစိတ် ကြီးစိုးနေတဲ့ အဲဒီလူအူကြောင်ကြောင်ကတော့ တစ်နေ့နေ့ မိန်းမကြောင့် သေမှာပဲ"</p> <p>​မုတ်ဆိတ်ဗလကြီးက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ</p> <p>"ကျန်းကျန့်... မင်း ဘာစကား ပြောတာလဲ အားလုံးက ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ တားမြစ်ပိတ်ပင်မှုကို ဖြိုခွဲဖို့အတွက် ဝေမြို့မှာ စီစဉ်နေကြတာ၊ ယန်ဖုန်းက မြို့ထဲကို လမ်းသွားကြည့်တာကလည်း ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ ကြီးမားတဲ့ အစီအစဉ်အတွက်ပဲလေ "</p> <p>​လူငယ်ပညာရှိက နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်ပြီး</p> <p>"ကျုပ် အစောကြီးကတည်းက ပြောပြီးသား၊ ဝေမြို့မှာ တာအိုပညာရှင်ကြီး ရှိနေတယ်လို့၊ ယန်ဖုန်းလို လူအူကြောင်ကြောင်ကို မလွှတ်ပါနဲ့ဆိုတာကို၊ အခုတော့ ပြဿနာတွေ အများကြီး ဖြစ်လာပြီ၊ ပတ်ဝန်းကျင်က ရွာတွေမှာပဲ လူသတ်ပြီး ဝိညာဉ်သုတ်သင်ရင် ရနေတာကို၊ မင်းတို့က နားမထောင်ဘဲ အခု ပြဿနာဖြစ်မှ ကျုပ်ကို လာအပြစ်တင်နေတာလား "</p> <p>​လူငယ်ပညာရှိက နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်စဉ် ဂူအတွင်းမှ ခြေသံများ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>ကျော့ရှင်းလှပသော အမျိုးသမီးကြီးတစ်ဦးသည် ဖြည်းညင်းစွာ လမ်းလျှောက်ဝင်လာသည်။</p> <p>​"ရှင်တို့ နှစ်ယောက်လုံး ဒီကိစ္စနဲ့ ဘာတွေ ငြင်းခုံနေကြတာလဲ၊ ယန်ဖုန်းကို သတ်လိုက်တဲ့ တရားခံ ဘယ်သူလဲဆိုတာ ကျမ သိတယ်"</p> <p> ဟု ထိုအမျိုးသမီးက အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​"ဟင်"</p> <p>"ဘယ်သူလဲ "</p> <p>​မုတ်ဆိတ်ဗလကြီးနှင့် လူငယ်ပညာရှိတို့သည် ထိုအမျိုးသမီးကြီးဆီသို့ ပြိုင်တူ ကြည့်လိုက်ကြသည်။</p> <p>​"ဝေမြို့မှာ ချင်းယွန်းကျောင်း ဆိုတာ ရှိတယ်၊ အဲဒီကျောင်းမှာ လုံဟူရှန်းက နတ်ဆရာ ရှိနေရုံတင်မကဘူး၊ လူငယ်တာအိုဆရာ တစ်ယောက်လည်း ရှိနေသေးတယ်၊ ဒါဟာ သေချာပေါက် သူ့လက်ချက်ပဲ"</p> <p>ဟု အမျိုးသမီးကြီးက အသံလေးလေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​"သူက လုံဟူရှန်း က တပည့်လား "</p> <p>လူငယ်ပညာရှိက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:center">***</p>


Save