Book List

<h2 style="text-align:center">အခန်း (၃၇၆)</h2> <h2 style="text-align:center"> ချင်းဟွမ်ဂိုဏ်းမှ ဆုန့်ယာ၊ ရုပ်ဖျက်အတတ်နှင့် မွေးရာပါညှို့ဓာတ် ၊</h2> <h2 style="text-align:center">လောကုတ္တရာအလှနတ်မိမယ်</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>​အမျိုးသမီးကြီးက ခေါင်းယမ်းလိုက်ကာ</p> <p> "သူက ဝေမြို့ဒေသခံ ချင်းယွန်းကျောင်းက တာအိုဆရာပါ၊ လုံဟူရှန်းက နတ်ဆရာကြီးကတော့ ဒီမှာ ခေတ္တခဏ လာတည်းခိုနေရုံသက်သက်ပဲ"</p> <p>​ထိုစကားကြောင့် လူငယ်ပညာရှိရော မုတ်ဆိတ်ဗလကြီးပါ သက်ပြင်းချနိုင်သွားကြသည်။</p> <p>​"လုံဟူရှန်း တပည့်မဟုတ်ဘူးဆိုရင်တော့ နယ်မြို့လေးက တာအိုဆရာပေါက်စတစ်ယောက်က ဘယ်လောက်များ စွမ်းနိုင်မှာမလို့လဲ"</p> <p>ဟု မုတ်ဆိတ်ဗလကြီးက နှာခေါင်းရှုံ့ကာ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။</p> <p>​"ကျမယောကျ်ားဟာ ဒုတိယအဆင့်နှောင်းပိုင်းအထိ ရောက်နေတာတောင် အဲဒီတာအိုဆရာလေးကို မယှဉ်နိုင်ခဲ့ဘူး၊ ဒီတစ်နှစ်အတွင်းမှာတင် အတော်များများက ဝေမြို့မှာ အသက်ပျောက်ခဲ့ကြရတာ"</p> <p> အမျိုးသမီးကြီးက သက်ပြင်းရှည်ကြီးကို ချလိုက်မိသည်။</p> <p>​သူမသည်ကား ကျင်းကွမ်းဘုရားကျောင်း  မှနေ၍ ကလဲ့စားချေရန် ရောက်ရှိလာသည့် ချင်းဟွမ်ဂိုဏ်း ဂိုဏ်းချုပ်၏ ဇနီးပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>​မုတ်ဆိတ်ဗလကြီးနှင့် လူငယ်ပညာရှိတို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကာ အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြသည်။</p> <p>​"တကယ်ပဲ အဲဒီကောင်လေးက ယန်ဖုန်းကို သတ်လိုက်တာလား၊ ယန်ဖုန်းက အုပ်ချုပ်သူကြီး အစစ်အမှန်ပဲလေ"</p> <p>မုတ်ဆိတ်ဗလကြီးက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p>​"ဒါက အကြောက်စရာအကောင်းဆုံး မဟုတ်သေးဘူး၊ ရှင်တို့ သတိမထားမိတာ တစ်ခုရှိတယ်၊ အဲဒီတာအိုဆရာလေးက မိစ္ဆာတွေ သုတ်သင်နေတာတောင် ချင်းယွန်းကျောင်းက လူသူကင်းမဲ့နေတုန်းပဲ၊ ဒီကောင်လေးကလည်း သိပ်မကျော်ကြားတဲ့အပြင် လူတွေရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကနေတောင် လွတ်နေတတ်တယ်"</p> <p>အမျိုးသမီးကြီးက အသံလေးလေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​"မင်း ဆိုလိုတာက..."</p> <p>လူငယ်ပညာရှိက ဖြတ်မေးလိုက်သည်။</p> <p>​"တစ်စုံတစ်ယောက်က ကြီးမားတဲ့ အစွမ်းနဲ့ ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို ပိတ်ပင်ထားပြီး အဲဒီတာအိုကျောင်းနဲ့... အဲဒီကောင်လေးရဲ့ အရှိန်အဝါကို ဖုံးကွယ်ပေးထားတာပဲ"</p> <p> ဆုန့်ယာ၏ စကားကြောင့် လူတိုင်း ထိတ်လန့်သွားကြသည်။</p> <p>​"ဒီကောင်လေးရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ယန်ဝိညာဥ် ပညာရှင်ကြီး ရှိနေတာလား "</p> <p>လူငယ်ပညာရှိက အလန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။</p> <p>​"သူ့ဆရာကတော့ အခြေအနေမဟန်တဲ့ သာမန်တာအိုဆရာအိုကြီး တစ်ယောက်ပါ၊ ယန်ဝိညာဥ် ပညာရှင်တော့ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဒီကောင်လေးရဲ့ ကိုယ်ပေါ်မှာ လျှို့ဝှက်ချက်တွေ အများကြီး ရှိနေတယ်၊ တကယ်လို့  သူ့ကို အမြစ်မဖြတ်နိုင်ရင် ပဘိုင်သခင်မ ရဲ့ တားမြစ်ပိတ်ပင်မှုကို ဖြိုခွဲမယ့် အစီအစဉ်ကြီးကို သေချာပေါက် ထိခိုက်စေလိမ့်မယ် "</p> <p>အမျိုးသမီးကြီးက ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​ဂူအတွင်း၌ ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။</p> <p>​လူငယ်ပညာရှိနှင့် မုတ်ဆိတ်ဗလကြီးတို့မှာ စကားမဆိုနိုင်တော့ချေ။</p> <p>ရှေ့မှ အမျိုးသမီးမှာ အတွေးအမြင် အလွန်နက်နဲလှရာ သူတို့ပင် အကဲမခတ်နိုင်တော့ပေ။</p> <p>ဤအမျိုးသမီးက သူတို့နှင့် လာရောက်ပူးပေါင်းခြင်းမှာ အမှန်တကယ် မည်သည့်ရည်ရွယ်ချက် ရှိနေသနည်း။</p> <p>​အချိန်အတော်ကြာမှ...</p> <p>မုတ်ဆိတ်ဗလကြီးက မေးလိုက်သည်</p> <p>"မင်းက ငါတို့ကို ဘာလုပ်စေချင်တာလဲ"</p> <p>​အမျိုးသမီးကြီး၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ဝင်းလက်သွားကာ</p> <p>"ဒီလူက အလွန်ရက်စက်ပြီး စိတ်နှလုံးကလည်း အေးစက်တယ်၊ သာမန်တရားမျှတမှုကို အသုံးချပြီး ခြိမ်းခြောက်တဲ့နည်းလမ်းတွေက ထိရောက်မှာ မဟုတ်ဘူး..."</p> <p>​"ဒါပေမဲ့ ဝေမြို့ထဲမှာ သူ့ရဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ရှိနေတယ်၊ သူက မျက်နှာချင်းဆိုင်က ထိုင်ဖင် တည်းခိုးခန်း ပိုင်ရှင်ပဲ၊ ငါတို့ သူမကို ဖမ်းဆီးပြီး တားမြစ်နယ်မြေထဲကို မျှားခေါ်သွားမယ်၊ အဲဒီကျရင်တော့ သခင်မကိုယ်တိုင် သူ့ကို ကိုင်တွယ်လိမ့်မယ်"</p> <p>​"မင်းက ဘာလို့ အဲဒီပိုင်ရှင်အဖြစ် ရုပ်ဖျက်ပြီး သူ့ကို မလှည့်စားတာလဲ၊ အဲဒါက ပိုပြီး စိတ်ချရတာ မဟုတ်ဘူးလား "</p> <p>မုတ်ဆိတ်ဗလကြီးက မေးလိုက်သည်။</p> <p>​ဒီကောင်မှာလည်း ဉာဏ်တော့ နည်းနည်းရှိသားပဲ... အမျိုးသမီးကြီးက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ</p> <p>"အဲဒီတာအိုဆရာလေးမှာ ဆန်းကြယ်တဲ့ အတတ်ပညာတွေ ရှိနေတယ်၊ အမှားအယွင်း တစ်ခုခု ဖြစ်သွားရင် ရိပ်မိသွားလိမ့်မယ်၊ အဲဒီနည်းက မသေချာဘူး"</p> <p>​"မင်းက ဒီလောက်တောင် သတင်းတွေ အများကြီး သိနေရင် ဘာလို့ ကိုယ်တိုင်မလုပ်ဘဲ ငါတို့ကို လာရှာရတာလဲ "</p> <p>မုတ်ဆိတ်ဗလကြီးက အေးစက်စွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>​အပြင်ပန်းက ကြမ်းတမ်းပုံရသော်လည်း မုတ်ဆိတ်ဗလကြီး၏ မေးခွန်းတိုင်းမှာ အချက်ကျလှသည်။</p> <p>​အမျိုးသမီးကြီးက ဖြည်းညင်းစွာ ပြန်ဖြေသည်</p> <p>"ကျမ... ကျမ သူ့ကို ကြောက်တယ်၊ ရှင်တို့ အဲဒီ   တာအိုဆရာလေးနဲ့ မတွေ့ဖူးသေးလို့ပါ၊ သခင်မလို ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးမှပဲ သူ့ကို ကိုင်တွယ်နိုင်လိမ့်မယ်"</p> <p>​မုတ်ဆိတ်ဗလကြီးနှင့် လူငယ်ပညာရှိတို့ အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြန်သည်။</p> <p>​"ဒီကိစ္စကို အရင်ဆုံး ဂိုဏ်းချုပ်ကို တင်ပြရမယ်၊ အခု တားမြစ်ပိတ်ပင်မှုက လျော့ရဲနေပြီဆိုတော့ ဂိုဏ်းချုပ်က ငါတို့ရဲ့ တင်ပြချက်ကို လက်ခံရရှိနိုင်တယ်"</p> <p>ဟု လူငယ်ပညာရှိက ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​အမျိုးသမီးကြီးမှာ ယန်ဖုန်းကို ရုတ်တရက် သတိရသွားမိသည်၊ ယန်ဖုန်းသာဆိုလျှင် သူနှင့် တစ်ညအိပ်ပေးလိုက်ရုံဖြင့် အရာရာ ပြီးမြောက်နိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>သူမသည် စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိ၏။</p> <p>​လူငယ်ပညာရှိသည် ရင်ဘတ်ထဲမှနေ၍ ထူးဆန်းသော အင်းစာသားများ ရေးဆွဲထားသည့် အဆောင်တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်၊ ၎င်းမှာ လမ်းမှန်မှ အဆောင်မဟုတ်သည်မှာ သိသာလှသည်။</p> <p>​ထိုအဆောင်သည် လေမတိုက်ဘဲ အလိုအလျောက် လောင်ကျွမ်းသွားပြီး...</p> <p>လူငယ်ပညာရှိမှာလည်း လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်ကာ ခေါင်းငုံ့၍ ဆုတောင်းနေတော့သည်။</p> <p>​တာအိုဂိုဏ်း၏ အဆောင်၊ ပညာရှိဝတ်စုံနှင့် မဟာယာနဗုဒ္ဓဘာသာ၏ လက်ဟန်... ဤအရာများမှာ ကျန်းကျန့် ဟုခေါ်သော လူငယ်ပညာရှိအား တစ်မျိုးတစ်ဖုံ ထူးဆန်းနေစေသည်။</p> <p>​သို့သော်ငြားလည်း...</p> <p>ထိုသူ၏ အရှိန်အဝါမှာ အလွန်ပင် ထူထပ်လေးလံလှပြီး အောက်ခြေမမြင်နိုင်လောက်အောင် နက်နဲလှသည်။</p> <p>အထူးသဖြင့် သူ၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ လူ၏ ဝိညာဉ်ကို ဖမ်းစားနိုင်သည့် မှော်စွမ်းအား ရှိနေသကဲ့သို့ပင်။</p> <p>​မကြာမီမှာပင်...</p> <p>လူငယ်ပညာရှိသည် မျက်လုံးကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လိုက်သည်။</p> <p>​"သခင်မက ခွင့်ပြုလိုက်ပြီ"</p> <p>​အမျိုးသမီးကြီးမှာ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကြီး ကျသွားသကဲ့သို့ သက်ပြင်းချလိုက်နိုင်သည်။</p> <p>​သို့သော် လူငယ်ပညာရှိ၏ အကြည့်မှာ စူးရှသွားကာ အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး</p> <p> "ဒါပေမဲ့... အဲဒီအမျိုးသမီးကိုတော့ မင်းကိုယ်တိုင် သွားဖမ်းရမယ်"</p> <p>​အမျိုးသမီးကြီး၏ စိတ်ထဲတွင် လေးလံသွားရသည်။</p> <p>​ထိုက်ဖင် တည်းခိုးခန်း</p> <p>​ဤနေရာသည်ကား လောကီလူသားတို့၏ အငွေ့အသက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော နေရာတစ်ခုဖြစ်သည်။</p> <p>ကုန်သည်များ၊ ခရီးသွားများ၊ သိုင်းသမားများနှင့် ပညာရှိများ... အားလုံးသည် ထိုတည်းခိုးခန်းအတွင်း၌ ဆုံတွေ့ကြရသည်။</p> <p>​အဆင့်အတန်းမျိုးစုံ စုဝေးရာ နေရာဟု ဆိုနိုင်သည်။</p> <p>​တည်းခိုးခန်း ဆိုင်ရှင်မမှာမူ အလွန်ပင် ဆွဲဆောင်မှုရှိလှပြီး သူမ၏ ရင့်ကျက်သော အလှတရားမှာ လူတို့၏ ဝိညာဉ်ကိုပင် ဖမ်းစားနိုင်လောက်သည်။</p> <p>တစ်ချက်ကြည့်လျှင် အသက်သုံးဆယ်ကျော်ဟု ထင်ရသော်လည်း သေသေချာချာ ကြည့်ပြန်လျှင်မူ ဆယ့်ခုနစ်၊ ဆယ့်ရှစ်နှစ် အရွယ်လေးအလားပင်။</p> <p>​ဖြူစင်မှုနှင့် ဆွဲဆောင်မှုရှိမှုတို့မှာ သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် အချိုးကျစွာ ပေါင်းစပ်နေသည်။</p> <p>ထွင်းထုထားသည့်အလား လှပသော မျက်နှာလေးမှာ အပြစ်ပြောစရာ မရှိချေ။</p> <p>ငုံ့ကြည့်လျှင်ပင် ခြေဖျားကို မမြင်ရလောက်အောင်ပင် ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်မှာလည်း လောကုတ္တရာ အလှနတ်မိမယ်အလားပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>​ရုံးတော်မှ ရဲမက်တစ်ဦးမှာ အမောတကော ပြေးဝင်လာပြီး...</p> <p>"ဆိုင်ရှင်မ... ဒုက္ခရောက်ကုန်ပြီ၊ လီယန်ချူနဲ့ ဝမ်အရာရှိတို့ အလုပ်သွားလုပ်ရင်း ပျောက်ကွယ်နေလို့၊ အခု ဝမ်အရာရှိ တစ်ယောက်ပဲ ဒဏ်ရာတွေနဲ့ ပြန်ရောက်လာတယ်၊ ရုံးတော်ကို အမြန်လိုက်ခဲ့ပါဦး"</p> <p>​"ဘာပြောတယ်"</p> <p> ဆိုင်ရှင်မမှာ အံ့အားသင့်သွားရသည်။</p> <p>​သူမသည် တည်းခိုးခန်း အလုပ်များကို ချက်ချင်းပစ်ထားခဲ့ကာ ရဲမက်နောက်သို့ အပူတပြင်း လိုက်သွားတော့သည်။</p> <p>​တည်းခိုးခန်းမှ အလုပ်သမားလေးမှာလည်း ထိုစကားကို ကြားပြီး ထိတ်လန့်သွားရ၏။</p> <p>တာအိုဆရာလေး လီယန်ချူ ပျောက်ဆုံးသွားပြီတဲ့လား</p> <p>​ခဏအကြာတွင်...</p> <p>ဝမ်အရာရှိနှင့်အတူ အပြင်၌ သောက်စားပြီး ပြန်လာသော လီယန်ချူအား...</p> <p>တည်းခိုးခန်း အလုပ်သမားလေးက အမှတ်မထင် တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>​"တာအိုဆရာလေး... ပြန်လာပြီပဲ၊ တော်သေးတာပေါ့"</p> <p>အလုပ်သမားလေးက ဝမ်းသာအားရ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​"ဟင်"</p> <p> လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ကာ</p> <p>"ဘာဖြစ်လို့လဲ"</p> <p>​အလုပ်သမားလေးမှာ မှင်တက်သွားပြီး</p> <p> "စောစောက ရုံးတော်က လူတွေလာပြီး ပြောသွားတယ်လေ၊ တာအိုဆရာလေးနဲ့ ဝမ်အရာရှိတို့ ပျောက်ဆုံးနေလို့ဆိုပြီး၊ အခု ဆိုင်ရှင်မက အခြေအနေသွားကြည့်ဖို့ ရုံးတော်ကို လိုက်သွားပြီလေ"</p> <p>​လီယန်ချူ ထိတ်လန့်သွားကာ ထပ်မံမေးမြန်းလိုက်သည်</p> <p> "သွားတာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ"</p> <p>​"တစ်နာရီလောက် ရှိတော့မယ်"</p> <p>ဟု အလုပ်သမားလေးက ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>​ထို့နောက်...</p> <p>သူ၏ မျက်စိရှေ့တွင်ရှိသော လီယန်ချူမှာ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>​ရှူး...</p> <p>လူတစ်ကိုယ်လုံး ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သည်</p> <p>​လီယန်ချူမှာ အလွန်ပင် စိုးရိမ်နေမိသည်။</p> <p>တည်းခိုးခန်းဆိုင်ရှင်မမှာ သာမန်လူ မဟုတ်ဘဲ ကျင့်ကြံမှု ရှိနေသော်လည်း ဤသည်မှာ သေချာပေါက် ထောင်ချောက်တစ်ခု ဖြစ်နေသည် မဟုတ်ပါလား</p> <p>​သူသည် မနေ့ညက ရွှီအိမ်တော်ကိစ္စကို ပြီးစီးအောင် လုပ်ပြီးနောက် ချင်းယွန်းကျောင်းသို့ တန်းပြန်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ဒီနေ့မနက်တွင် ဝမ်အရာရှိက လာခေါ်သဖြင့် ရွှီအိမ်တော်ရှိ နာကျည်းချက်အငွေ့အသက်များကို အတူတကွ သုတ်သင်ပြီးနောက် စားသောက်ဆိုင်တွင် သောက်စားကာ ယခုမှ ပြန်ရောက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>​ရုံးတော်ကလူများ လာရောက်အကြောင်းကြားသည်ဆိုသည်မှာ မည်သို့မျှ မဖြစ်နိုင်ချေ</p> <p>​သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အေးစက်သော ခံစားမှုတစ်ခု ပေါ်လာသည်၊ တစ်ဖက်လူမှာ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို စောင့်ကြည့်နေခြင်း ဖြစ်ရမည်။</p> <p>ထိုသို့မဟုတ်ပါက အချိန်မှာ ဤမျှအထိ ကွက်တိကျနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>​"မဖြစ်နိုင်တာ...ဒိုချန်ပုတီးကို ဆောင်ထားသလို၊ ကပ်ဘေးကင်းစေတဲ့ အတတ်ကိုလည်း သုံးထားတာပဲ၊ အမှောင်ဖုံးအတတ်လည်း ရှိနေတာကို... ဘာလို့ ဒုက္ခရောက်ရတာလဲ"</p> <p>​သူသည် စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။</p> <p>သူသည် ကိုယ်တွင်းရှိ စွမ်းအားများကို ဒိုချန်ပုတီး  ထဲသို့ ထည့်သွင်းလိုက်ကာ ကပ်ဘေးကင်းစေသည့် အတတ်ကို ထပ်မံ အသုံးပြုလိုက်သည်။</p> <p>​ဆိုင်ရှင်မအပေါ် ကျရောက်နေသည့် ဘေးဆိုးများကို ဖယ်ရှားပေးနိုင်ရန် သူ မျှော်လင့်နေမိသည်။</p> <p>​ဝေမြို့၊ ဝါးဖုန်းတောင်</p> <p>​ရဲမက်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်တစ်ဦးသည် ဓားကို ခါးတွင်ချိတ်ကာ တောင်တက်လမ်းအတိုင်း အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လျှောက်လှမ်းနေသည်။</p> <p>သူ၏ ဘေးတွင်မူ ရင့်ကျက်လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ပါလာ၏။</p> <p>​ရုပ်ဖျက်အတတ်နှင့် မှော်အတတ်များကို ကျွမ်းကျင်လှသော ချင်းဟွမ်ဂိုဏ်း ဂိုဏ်းချုပ်ကတော်အတွက်မူ...</p> <p>တည်းခိုးခန်း ဆိုင်ရှင်မတစ်ဦးကို ဖမ်းဆီးရန်မှာ လက်ဖျားခါလောက်အောင် လွယ်ကူလှသည်။</p> <p>​ရဲမက်အသွင်ယူထားသော လူငယ်မှာ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး...</p> <p>ဆိုင်ရှင်မကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>ထို့နောက် သူ၏ မူလရုပ်သွင်သို့ ပြန်လည်ပြောင်းလဲလိုက်ရာ...</p> <p>ညှို့ဓာတ်အပြည့်ရှိသော အမျိုးသမီးကြီးတစ်ဦးအဖြစ် ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။</p> <p>​သူမသည်ကား ချင်းဟွမ်ဂိုဏ်းမှ ဆုန့်ယာ ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>​သို့သော်လည်း...</p> <p>ဆိုင်ရှင်မ၏ အလှတရားနှင့် ယှဉ်လိုက်လျှင်မူ ဆုန့်ယာမှာ သာမန်ကာလျှံကာမျှသာ ဖြစ်သွားတော့သည်။</p> <p>​"တကယ်ကို လောကုတ္တရာ အလှနတ်မိမယ်ပါလား၊ ကြည့်လေလေ ပိုပြီး ရင်ခုန်ဖို့ ကောင်းလေလေပဲ"</p> <p>ဆုန့်ယာမှာ အံ့အားသင့်စွာ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။</p> <p>​ထိုအမျိုးသမီး၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် မွေးရာပါ ညှို့ဓာတ်တစ်ခု ကိန်းအောင်းနေသည်၊</p> <p>အမျိုးသမီးချင်းဖြစ်သည့် သူမပင်လျှင် ရင်ခုန်သွားရသည်မှာ...</p> <p>အမှန်တကယ်ပင် အံ့သြဖွယ် ကောင်းလှချေသည်။</p> <p>​"ဒီလို တည်းခိုးခန်းလေး တစ်ခုထဲမှာ ဒီလောက်လှတဲ့ အမျိုးသမီး ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး"</p> <p>ဆုန့်ယာသည် ဆိုင်ရှင်မကို အနီးကပ် မမြင်ဖူးခဲ့ချေ။</p> <p>​ယခု ရုပ်ဖျက်အတတ်နှင့် စိတ်ညှို့အတတ်ကို အသုံးပြုကာ ဆိုင်ရှင်မကို တောင်ပေါ်သို့ ဖမ်းခေါ်လာနိုင်မှသာ ထိုကဲ့သို့ အနီးကပ် မြင်တွေ့ခွင့် ရခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>​ဆုန့်ယာ၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် အလွန်လှပစွာ ထွင်းထုထားသည့် ကျောက်စိမ်းပိပါ  တစ်ခု ရှိနေပြီး ၎င်းမှာ တစ်ပေခန့် ရှည်လျားသည်။</p> <p>ဤသည်မှာ ချင်းဟွမ်ဂိုဏ်း၏ ဘိုးဘေးများ ချန်ထားရစ်ခဲ့သည့် ရတနာနှစ်ပါးအနက် တစ်ခုဖြစ်သည်။</p> <p>​သူမသည် ထိုဝိညာဉ်ရတနာကို အားကိုးခြင်းဖြင့် လီယန်ချူ၏ ဘေးဥပဒ်ဖယ်ရှားခြင်းနှင့် အမှောင်ဖုံးခြင်း အတတ်များ၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုကို လွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:center">***</p>


Save