Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၆၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဝိုင်ကတော့ ကောင်းပါရဲ့၊ ဒါပေမဲ့ သိပ်မပြင်းသေးဘူး</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>“ရှို့ယွမ်၊ မင်း အဲဒီလောက် ယဉ်ကျေးနေဖို့ မလိုပါဘူး။ နောက်ဆိုရင် ဒီနေရာကို မင်းရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အိမ်လိုပဲ သဘောထား။ ခဏနေရင် လွတ်နေတဲ့ ခြံဝင်းတစ်ခုခုကို ရွေးပြီး နေလိုက်ပေါ့။ ဝိုင်ချက်ဖို့ နေရာအတွက်ဆိုရင်တော့ ငါတို့ရဲ့  သောင်းပြောင်းပညာရပ်ဌာနမှာ ဝိုင်ချက်စက်ရုံ ရှိပြီးသား။ ဒါပေမဲ့ အသုံးမပြုတာ ကြာပြီဆိုတော့ မင်းကိုယ်တိုင်ပဲ ပြန်သန့်ရှင်းရေး လုပ်ရလိမ့်မယ်။”</p> <p>ချူဖုန်းက ရောက်ရောက်ချင်းမှာပဲ သောင်းပြောင်းပညာရပ်ဌာန၏ လက်ရှိအခြေအနေကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p>မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ နျဲ့ရှို့ယွမ်က တခြားသူများနှင့် မတူပေ။ သူက ဝမ်တောက်ကျောင်းတော်၏ ဒု-ဌာနမှူး  တစ်ယောက်‌ပေ။ တပည့်အသစ်များကို လှည့်စားသည့် လှည့်ကွက်များသည် ဝါရင့်တစ်ယောက်ဖြစ်သည့် သူ့အပေါ်မှာ အသုံးဝင်မှာ မဟုတ်။</p> <p>ရိုးရိုးသားသား ပြောလိုက်သည်ကမှ ပိုကောင်းဦးမည်။ အဲဒါမှ မမျှော်လင့်ထားတဲ့ ရလဒ်ကောင်းတွေ ထွက်လာနိုင်သည်။</p> <p>“လက်ခံစောင့်ရှောက်ပေးတဲ့အတွက် ဌာနမှုးချူကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်” နျဲ့ရှို့ယွမ်က ချူဖုန်းကို ထပ်မံဦးညွှတ်ရင်း ပြန်ပြောသည်။ “ကျုပ်မှာ ထွေထွေထူးထူး အရည်အချင်း မရှိပေမဲ့ ဝိုင်ကောင်းကောင်းတော့ ချက်တတ်ပါတယ်။ ဌာနမှူးအနေနဲ့ စိတ်မရှိဘူးဆိုရင် အချိန်မရွေး ကျုပ်နဲ့အတူ လာသောက်နိုင်ပါတယ်။”</p> <p>“သိပ်ကောင်းတာပေါ့။ အခုတော့ ငါ့မှာ အဖော်ရပြီ”</p> <p>သူက စကားပြောဖော်ပေါ်မူတည်ပြီး လိုက်လျောညီထွေ ပြောဆိုတတ်သူ ဖြစ်ရာ၊ ထိုစကားကြောင့် နျဲ့ရှို့ယွမ်၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်း တောက်ပသွားသည်။</p> <p>သူက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြောသည်။“ဌာနမှူး... တကယ်ပြောတာလားဗျာ”</p> <p>ချူဖုန်းက ရယ်မောရင်းဆိုသည်။ “ဒါပေါ့။ ငါက အားတဲ့ရက်တွေဆိုရင် စာဖတ်တာကလွဲလို့ ဘာမှ သိပ်လုပ်တာ မဟုတ်ဘူး။ မင်းက ဝိုင်ကောင်းကောင်း ချက် ပေးနိုင်တယ်ဆိုရင်၊ ငါကလည်း ပုံပြင်တွေ အများကြီး ပြောပြနိုင်တာပေါ့”</p> <p>နျဲ့ရှို့ယွမ်၏ မျက်လုံးများက ပို၍ပင် တောက်ပလာပြီး ချူဖုန်းကို ကြည့်ရသည်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာကြာမှ ရင်ဘတ်ချင်းတူသည့် မိတ်ဆွေတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည့်နှယ်။</p> <p>ဘေးနားမှာ ရပ်နေသည့် အကြီးအကဲပိုင်ကတော့ ဒီမြင်ကွင်းထဲမှာ တစ်ခုခု လွဲနေသလို ခံစားနေရသော်လည်း ဘာလဲဆိုတာကိုတော့ အတိအကျ မပြောနိုင်ပေ။</p> <p>“ဌာနမှူးချူ... ရှို့ယွမ်ကို ဌာနမှူးချူလက်ထဲမှာပဲ အပ်ခဲ့ပါပြီနော်”</p> <p> အကြီးအကဲပိုင်က ဆိုသည်။</p> <p>ချူဖုန်းက စိတ်ချရန် အကြည့်ဖြင့် တုံ့ပြန်လိုက်၏။ “ပြဿနာမရှိပါဘူး။ အချိန်ကောင်းကို စောင့်မနေနဲ့တော့၊ ဒီနေ့ပဲ စီမံခန့်ခွဲရေးခန်းမကို သွားပြီး ရှို့ယွမ်ရဲ့ ဌာနကူးပြောင်းရေးကိစ္စကို အပြီးသတ်လိုက်ကြရအောင်”</p> <p>“ကောင်းပြီလေ” အကြီးအကဲပိုင်က ကိစ္စတွေ ဒီလောက်အထိ ချောချောမွေ့မွေ့ ဖြစ်သွားလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။</p> <p>အနည်းငယ် ထပ်မံစကားပြောပြီးနောက် သူတို့သုံးဦးလုံး ဓားပျံစီးကာ စီမံခန့်ခွဲရေးခန်းမသို့ အတူတူ ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။</p> <p>စီမံခန့်ခွဲရေးခန်းမမှ လူများသည် ချူဖုန်းက ပြင်ပရေးရာဌာနမှ လူနှစ်ယောက်ကို ခေါ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ မျက်နှာတွင် သံသယများ ရိပ်ပြေးသွားကြသည်။</p> <p>သို့သော် ချူဖုန်းသည် ယခင်ကလို ဌာနမှူးဆယ်ယောက် ထဲတွင် မထင်မရှား တစ်ယောက် မဟုတ်တော့ဘဲ၊ ယခုအခါ သူတို့ထဲတွင် ထိပ်ဆုံးက ဦးဆောင်သူ ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ခဏအတွင်းမှာပင် နျဲ့ရှို့ယွမ်၏ အပြောင်းအရွှေ့ကိစ္စ ပြီးစီးသွားခဲ့သည်။</p> <p>နျဲ့ရှို့ယွမ်သည် ဝမ်တောက်ကျောင်းတော်တွင် လူထူးလူဆန်းတစ်ယောက်အဖြစ် လူသိများပြီးသားဖြစ်ရာ၊ ယခု  သောင်းပြောင်းပညာရပ် ဌာနသို့ ဝင်ရောက်သွားခြင်းအပေါ် အားလုံး စိတ်ဝင်စားနေကြသည်။</p> <p>ဌာနမှူးချူ၏ လက်အောက်တွင် နျဲ့ရှို့ယွမ်သည် မည်ကဲ့သို့သောသူ ဖြစ်လာမည်နည်းဟု လူတိုင်းက သိချင်နေကြ၏။</p> <p>“ဦးလေးနျဲ့က စီနီယာရှောင်တို့လိုမျိုး အရှိန်အဟုန်နဲ့ တိုးတက်လာနိုင်မယ် ထင်လား”</p> <p>“မထင်ပါဘူးကွာ။ သူ့ရဲ့ တာအိုနှလုံးသား ပျက်စီးသွားပြီလို့ ငါကြားတယ်။ ဒီဘဝမှာ နီဗားနားရှင်သန်ခြင်းအဆင့်ထိ ရောက်ရင်တောင် အဲဒါက သူ့ရဲ့ အကန့်အသတ်ပဲ။”</p> <p>“ဘယ်ပြောလို့ရမလဲ။ အံ့ဖွယ်တွေဆိုတာ ဖြစ်တတ်တာပဲလေ။”</p> <p>“…”</p> <p>နျဲ့ရှို့ယွမ် သောင်းပြောင်းပညာရပ်ဌာနသို့ ဝင်ရောက်သွားသည့်သတင်းက ကျောင်းအုပ်ကြီးထံသို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိသွားသည်။</p> <p>စီမံခန့်ခွဲရေးခန်းမမှ မဟာအကြီးအကဲ၏ တင်ပြချက်ကို ကြားပြီးနောက် ကျောင်းအုပ်ကြီးက  ပြောလိုက်သည်။ “ရှို့ယွမ်က တစ်ချိန်က ပါရမီရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့တာပါ။ ရှောင်ဖုန်းရဲ့ လမ်းညွှန်မှုအောက်မှာ သူ နိုးထလာနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ငါ မျှော်လင့်ပါတယ်”</p> <p>မဟာအကြီးအကဲက ဆိုသည်။ “ပျက်စီးသွားတဲ့ တာအိုနှလုံးသားကို ပြန်ပြုပြင်ဖို့ဆိုတာ မယုံနိုင်လောက်အောင် ခက်ခဲပါတယ်။ တကယ်လို့ ဌာနမှူးချူက သူ့ကို ပြန်ကောင်းအောင် ကူညီပေးနိုင်မယ်ဆိုရင်တော့၊ နောက်နှစ်တစ်ထောင်ကြာတဲ့အခါ ကျုပ်တို့ ဝမ်တောက်ကျောင်းတော် မှာ နောက်ထပ် သူတော်စင်တစ်ပိုင်း တစ်ယောက် တိုးလာမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ သိပ်ကို ခက်ခဲလွန်းပါတယ်”</p> <p>ကျောင်းအုပ်ကြီးက ပြုံးလိုက်သည်။ “မခက်ခဲဘူးဆိုရင် ရှောင်ဖုန်းအတွက် စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းမှာမဟုတ်ဘူးလေ”</p> <p>သောင်းပြောင်းပညာရပ် ဌာန အတွင်း၌။</p> <p>နျဲ့ရှို့ယွမ်ကို ကြိုဆိုသည့်အနေဖြင့် ချူဖုန်းကိုယ်တိုင် ဟင်းချက်ပေးသည်။</p> <p>ဤလုပ်ရပ်ကြောင့် နျဲ့ရှို့ယွမ်မှာ အလွန်အမင်း အားနာသွားရသည်။ စားပွဲပေါ်ရှိ စားစရာများကို ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။  “ဌာနမှူးချူ... ဒါက အရမ်း အားနာစရာ ကောင်းလွန်းပါတယ်။ ကျွန်တော် ဒီလောက်အထိ လက်မခံရဲပါဘူး”</p> <p>ချူဖုန်းက သူ့ပုခုံးကို ပုတ်ရင်း ဆိုသည်။“ဒါဆို ဘာစောင့်နေတာလဲ။ မင်းရဲ့ ဝိုင်ကောင်းတွေကို ထုတ်မလာတော့ဘူးလား”</p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ နျဲ့ရှို့ယွမ်က သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ အရောင်အမျိုးမျိုးရှိသော ဝိုင်အိုး ဆယ်အိုးကို ချက်ချင်း ထုတ်လိုက်သည်။</p> <p>“ဌာနမှူး... ဒါတွေက ကျွန်တော် စုဆောင်းထားတဲ့ အကောင်းဆုံး ဝိုင်တွေပါ။ ဌာနမှူး စိတ်ကျေနပ်စေရမယ်လို့ ကျွန်တော် အာမခံပါတယ်”</p> <p>ဝိုင်အကြောင်း ပြောလာလျှင် နျဲ့ရှို့ယွမ်၏ မျက်လုံးများက ဂုဏ်ယူမှုဖြင့် အမြဲ တောက်ပနေတတ်သည်။ ဝိုင်ချက်ခြင်း ပညာရပ်တွင် သူက ဒုတိယဟု ဆိုလျှင် မည်သူကမျှ ပထမဟု မဆိုရဲကြပေ။</p> <p>“ကောင်းပြီလေ၊ ဒါဆို ဒီည မမူးမချင်း မပြန်ကြေးပဲ။”</p> <p>ချူဖုန်းက အကြီးအကဲပင်း၊ ချင်းချင်းနှင့် ရွှီချိုက်ချန်တို့ကိုပါ ဝိုင်းသို့ ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။</p> <p>ဝိုင်အိုးများ ကုန်သွားပြီးနောက် ဝိုင်းက စည်ကားလာ၏။</p> <p>ကျင့်စဉ်အဆင့် အနိမ့်ဆုံးဖြစ်သော ရွှီချိုက်ချန်မှာ မျက်လုံးများ နီမြန်းကာ မူးနေပြီဖြစ်သည်။</p> <p>သူက ထရပ်ပြီး ချူဖုန်းကို အနည်းငယ် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ “ဆရာ... ကျွန်တော် ဝိုင် သိပ်မသောက်နိုင်တော့လို့ပါ။ ခွင့်ပြုရင် သွားနားပါရစေ”</p> <p>ချူဖုန်းက ရယ်မောကာဆိုသည်။ “မင်းကတော့ကွာ... ခွေးတစ်ကောင်တောင် မင်းထက် ပိုသောက်နိုင်ဦးမယ်။ သွား... သွားနားတော့”</p> <p>“ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာ။”</p> <p>ရွှီချိုက်ချန်က ပြောပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားသည်။</p> <p>ချူဖုန်းက ဝိုင်မသောက်တော့ဘဲ ထိုင်နေသော ချင်းချင်းဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>“ချင်းအာ... ဝိုင်ကောင်းရှိရင် ဂီတသံကောင်းလည်း ရှိသင့်တယ်။ မင်း တီးခတ်တာ မကြားရတာ ကြာပြီ။ ငါတို့အတွက် တစ်ပုဒ်လောက် တီးပြပေးနိုင်မလား”</p> <p>ချင်းချင်းက ထရပ်ပြီး အရိုအသေပြုကာ ဆိုသည်။“ဆရာ့အတွက် ကျွန်မ တီးခတ်ပေးပါ့မယ်”</p> <p>ထို့နောက် သူမက ဘေးနားတွင် ထိုင်ကာ ဇီသာ ကို ထုတ်လိုက်၏။ မကြာမီမှာပင် သာယာနာပျော်ဖွယ်ကောင်းသော ဂီတသံစဉ်များ လေထုထဲတွင် ပျံ့လွင့်လာသည်။</p> <p>ချူဖုန်းက လှပသော တေးသံကို နားထောင်ရင်း ဝိုင်ခွက်ကို မြှောက်ကာ နျဲ့ရှို့ယွမ်နှင့် ဆက်လက် သောက်နေခဲ့သည်။</p> <p>သီချင်းဆုံးသွားချိန်တွင် ချူဖုန်းနှင့် နျဲ့ရှို့ယွမ်တို့သည် စားပွဲပေါ်ရှိ ဝိုင်အားလုံးကို မြည်းစမ်းပြီး ဖြစ်နေသည်။</p> <p>နျဲ့ရှို့ယွမ် မေးလိုက်၏။ “ဌာနမှူးချူ... ကျွန်တော့်ဝိုင်တွေ ဘယ်လိုနေလဲ”</p> <p>ချူဖုန်း၏ မျက်နှာတွင် စဉ်းစားနေသည့် အမူအရာ ပေါ်လာသည်။ “ဝိုင်ကတော့ ကောင်းပါရဲ့၊ ဒါပေမဲ့ သိပ်မပြင်းသေးဘူး၊ ပြီးတော့ အရမ်း ရိုးလွန်းတယ်”</p> <p>နျဲ့ရှို့ယွမ်၏ အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ “ဌာနမှူးချူ... ဌာနမှူးက ကျွန်တော်ချက်တာထက် ပိုပြင်းတဲ့ဝိုင်ကို သောက်ဖူးလို့လား”</p> <p>“မှန်တာပေါ့။”</p> <p>ချူဖုန်း ပြောလိုက်သည်နှင့် သူ၏ ယခင်ဘဝက သောက်ဖူးခဲ့သော ပြင်းထန်သည့် အရက်အမျိုးမျိုးကို အမှတ်ရသွားသည်။ ထိုအရက်များသည် ဝမ်တောက်ကျောင်းတော်၏ ဝိညာဉ်ဝိုင်များကဲ့သို့ မွှေးကြိုင်ချိုမြိန်ခြင်း မရှိသော်လည်း၊ တစ်ခုတော့ ရှိသည်... ၎င်းမှာ ‘ပြင်းအား’ ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>သူ စရောက်ခါစက အားသည့်အချိန်တွင် မိမိဘာသာ အနည်းငယ် ချက်သောက်ခဲ့သေးသည်။</p> <p>သို့သော် နောက်ပိုင်းတွင် ကုန်ကြမ်းများ ပြတ်လပ်သွားသောကြောင့် ချူဖုန်းက ဝိုင်ချက်ခြင်းကို လုံးဝ ရပ်နားထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p>“အဲဒီလိုဝိုင်မျိုးကို ဘယ်မှာ ရှာလို့ရမလဲဆိုတာ သိလား”</p> <p>ဝိုင်အရူးအမူးဖြစ်သူ နျဲ့ရှို့ယွမ်က ချက်ချင်း စိတ်လှုပ်ရှားလာသည်။ သူသည် လောကရှိ အကောင်းဆုံး ဝိုင်အားလုံးကို မြည်းစမ်းဖူးသည်ဟု မိမိကိုယ်ကိုယ် ဂုဏ်ယူထားသူဖြစ်ပြီး၊ ယနေ့ည သူထုတ်လာသော ဝိုင်ဆယ်မျိုးမှာလည်း ထိပ်တန်း ဝိညာဉ်ဝိုင်များကိုပင် ယှဉ်နိုင်သည့် ရှားပါးဝိုင်များ ဖြစ်သည်။</p> <p>ဒဏ္ဍာရီလာ ‘သူတော်စင်ဝိုင်’ ကလွဲလျှင် သူ၏ဝိုင်မှာ မည်သည့်ဝိုင်ကိုမျှ ရှုံးမည်မဟုတ်ဟု ယုံကြည်ထားသည်။</p> <p>ချူဖုန်းကပြောလိုက်သည်။ “ဒါပေါ့... ငါကိုယ်တိုင် ချက်တာလေ။ အခုတလော စာဖတ်ရတာ နည်းနည်း ငြီးငွေ့နေတာနဲ့ အတော်ပဲ၊ မင်း အထူးအဆန်းဖြစ်သွားအောင် ငါကိုယ်တိုင် အရက်ပြင်း ချက်ပေးမယ်”</p> <p>“ကောင်းပါပြီ၊ ဒါဆို ကတိနော်။”</p> <p>နျဲ့ရှို့ယွမ်သည် မိမိနှင့် ဝါသနာတူသူကို တွေ့ရခဲသဖြင့် ရင်ထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်အချို့ ဖြစ်ပေါ်လာရသည်။</p> <p>အရက်ဝိုင်းသည် ညဉ့်နက်မှသာ ပြီးဆုံးသွားသည်။</p> <p>နျဲ့ရှို့ယွမ် ထွက်သွားပြီးနောက် အကြီးအကဲပင်းက ချူဖုန်း၏ အခန်းထဲသို့ ခြေဆေးရန် ရေဇလုံတစ်ခု သယ်လာပေးသည်။</p> <p>သူမက ဇလုံကို ချူဖုန်းရှေ့တွင် ချထားပေး၏။ “ ဌာနမှူးချူ... စီနီယာနျဲ့ကို တပည့်အဖြစ် လက်ခံဖို့ အစီအစဉ် ရှိလား”</p> <p>ချူဖုန်း၏ မျက်နှာတွင် မူးသည့်အရိပ်အယောင် လုံးဝမရှိဘဲ ပြုံးလိုက်သည်။ “လောလောဆယ်တော့ မရှိသေးပါဘူး။ ငါက သူ့ကို သောက်ဖော်သောက်ဖက်အနေနဲ့ပဲ သဘောထားတာ။ ပြီးတော့ တပည့်အဖြစ် လက်ခံဖို့ဆိုတာ ငါတစ်ယောက်တည်း ဆုံးဖြတ်လို့ရတာ မဟုတ်ဘူး။ သူကိုယ်တိုင်ကလည်း ငါ့ကို ဆရာအဖြစ် လက်ခံချင်စိတ် ရှိရဦးမှာလေ”</p> <p>အကြီးအကဲပင်းက တီးတိုးလေးရေရွတ်သည်။</p> <p>“အဲဒါကတော့ ခက်လိမ့်မယ်။ စီနီယာနျဲ့ရဲ့ တာအိုနှလုံးသားက ပျက်စီးသွားတာ ကြာလှပြီ”</p> <p>“ဟင်”</p> <p>ချူဖုန်း စိတ်ဝင်စားသွား၏။ “အဲဒီအကြောင်း ငါ့ကို အသေးစိတ် ပြောပြလို့ ရမလား”</p> <p>အကြီးအကဲပင်း၏ မျက်နှာတွင် အတိတ်ကို ပြန်စဉ်းစားနေသည့် အမူအရာ ပေါ်လာသည်။ “ဟိုးအရင်က စီနီယာနျဲ့ကလည်း ကျွန်မတို့ ဝမ်တောက်ကျောင်းတော်ရဲ့ ပါရမီရှင်တစ်ယောက်ပါ။ ကျောင်းတော်ကို မဝင်ခင်က သူကသူတော်စင်တစ်ပိုင်းအဆင့်ရှိတဲ့ အင်အားစုတစ်ခုရဲ့ ဆက်ခံသူတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့ဖူးတယ် “</p> <p>“ ကံဆိုးချင်တော့ သူက လူမှားပြီး ယုံကြည်မိသွားခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့ မင်္ဂလာဦးညမှာပဲ သူ့ဇနီးနဲ့ ရန်သူတွေ ပူးပေါင်းပြီး နျဲ့မိသားစုကို တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြတယ် “</p> <p>“ အဲဒီညမှာ စီနီယာနျဲ့ သေလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရတယ်။ နျဲ့မိသားစု ခေါင်းဆောင်က ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့မှုတွေကို ဖောက်ထွက်ပြီး သူ့ကို မကယ်ထုတ်နိုင်ခဲ့ဘူးဆိုရင်၊ သူ ဒီ ကျောင်းတော်တံဆိပ် နဲ့ ဝမ်တောက်ကျောင်းတော် ကို ရောက်လာမှာ မဟုတ်ဘူး။”</p> <p>ချူဖုန်းက ပြောလိုက်သည်။ “ဒီလိုဆိုရင် ဘေးဒုက္ခကနေ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်တဲ့သူတွေက နောက်ပိုင်းမှာ ကံကောင်းတတ်ကြစမြဲပဲလေ။ နျဲ့ရှို့ယွမ်က လက်စားချေဖို့ မစဉ်းစားခဲ့ဘူးလား”</p> <p>အကြီးအကဲပင်းက ပြန်ဖြေ၏။ “စဉ်းစားတာပေါ့။ ကျွန်မ ဂိုဏ်းထဲကို စဝင်တုန်းက သူက အတွင်းစည်းတပည့်တွေထဲမှာ ထိပ်တန်း ပါရမီရှင် သုံးယောက်စာရင်းဝင် ဖြစ်နေပြီ။ ဒါပေမဲ့ အခြေအနေတွေ ကောင်းလာခါစမှာပဲ နောက်ထပ် အဖြစ်ဆိုးတစ်ခု ကြုံခဲ့ရပြန်တယ် “</p> <p>“မဟာဟင်းလင်းပြင် နယ်မြေ ကို သွားတဲ့ ခရီးစဉ်မှာ သူဟာ သူ့မိသားစုကို ဖျက်ဆီးခဲ့တဲ့ သူ့ဇနီးနဲ့ ရန်သူတွေကို တွေ့ခဲ့ရတယ်။ တိုက်ပွဲ ဖြစ်ပွားခဲ့ပြီး ကျင့်စဉ်အဆင့်ချင်း တူနေပါလျက်နဲ့ သူ့ဇနီးက သူ့ကို အနိုင်ယူခဲ့ရုံတင်မကဘဲ အဲဒီတိုက်ပွဲမှာပဲ သူ့ရဲ့ တာအိုနှလုံးသားကို အပြီးတိုင် ချိုးနှိမ်ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့တယ် “</p> <p>“ ဘာတွေ အတိအကျ ဖြစ်ခဲ့သလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိကြဘူး။ တခြားတပည့်တွေက မေးရင်တောင် စီနီယာနျဲ့က ဘာမှ မပြောခဲ့ဘူး “</p> <p>“ ဒါပေမဲ့ အဲဒီနယ်မြေကနေ ပြန်လာပြီးနောက်မှာတော့ သူ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားခဲ့တယ်။ ဝမ်တောက်ကျောင်းတော် ရဲ့ ပါရမီရှင်ဟာ လုံးဝ နိမ့်ပါးသွားပြီးကျောင်းတော်ရဲ့ နာမည်ကြီး အရက်သမား ဖြစ်လာခဲ့ရတယ်။ သူ့ရဲ့ ရန်သူနှစ်ယောက်ကတော့ အခုဆိုရင် နီဗားနားရှင်သန်ခြင်းအဆင့်ကို ရောက်ပြီး အရှင် တွေ ဖြစ်ကုန်ကြပြီ။”</p> <p>အကြီးအကဲပင်း ပြောတာကို နားထောင်ပြီးနောက် ချူဖုန်းက ခပ်ပါးပါးလေး ပြုံးလိုက်သည်။ “ဒါတွေအားလုံး ကြားပြီးမှတော့ ကျုပ် နျဲ့ရှို့ယွမ်ကို တကယ်ပဲ စိတ်ဝင်စားသွားပြီ။ သူ့ရဲ့ တာအိုနှလုံးသားကို ပြန်ပြုပြင်ပေးဖို့ဆိုတာ... ကျုပ်စိန်ခေါ်ကြည့်ချင်တဲ့ အလုပ်မျိုးပဲ”</p> <p>အကြီးအကဲပင်းကတော့ တွေးနေမိလေ၏။</p> <p> ‘စီနီယာနျဲ့ကို သူ့ဆီမှာ တပည့်အဖြစ် ကြည်ကြည်ဖြူဖြူ ခံယူလာအောင် ဌာနမှူးချူ ဘယ်လိုနည်းလမ်းမျိုး သုံးမှာပါလိမ့်’</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save