Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၆၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဒီလိုတပည့်မျိုးကို တစ်ကယ်ပဲ သင်ပေးလို့ ရနိုင်ရဲ့လား</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>နောက်တစ်နေ့ မွန်းတည့်ချိန်တွင် ဖြစ်၏။</p> <p>ထမင်းစားသောက်ပြီးနောက် ချူဖုန်းက ရွှီချိုက်ချန်၏ ပုခုံးကို ပုတ်ကာ ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> “ချိုက်ချန်... မင်းရဲ့ ဆရာက ဝိုင်စချက်တော့မယ်။ လာပြီး ကူညီဦး”</p> <p>ရွှီချိုက်ချန်မှာ အလိုအလျောက်ပင် ဗလုံးဗထွေး ရေရွတ်မိသွားသည် “ဆရာ... ဆရာက တကယ်ကြီး ပြောနေတာလား”</p> <p>“ဒီကောင်လေး... ငါက ဘယ်တုန်းက လိမ်ဖူးလို့လဲ။ ငါတို့ လို ကျောင်းတော်သားတွေအတွက် အရေးကြီးဆုံးက ကတိတည်ဖို့ပဲ။ သွားကြစို့။”</p> <p>ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ချူဖုန်းသည် ရွှီချိုက်ချန်ကို ကြက်ပေါက်လေးတစ်ကောင်အား မလိုက်သကဲ့သို့ မကာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။</p> <p>ထိုအခြင်းအရာကို မြင်သော် နျဲ့ရှို့ယွမ်သည်လည်း အလျင်အမြန် ထရပ်ကာ နောက်မှ လိုက်လာခဲ့သည်  “ဌာနမှူးချူ... ကျွန်တော့်ကိုလည်း လိုက်ခွင့်ပြုပါဦး”</p> <p>သူတို့ သုံးဦးသည် မကြာမီမှာပင် သောင်းပြောင်းပညာရပ်ဌာန အတွင်းရှိ ကြာမြင့်စွာ စွန့်ပစ်ထားခြင်းခံရသော ဝိုင်ချက်ရုံသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။</p> <p>ဟောင်းနွမ်းပျက်စီးနေသော ဝိုင်ချက်ရုံကို ကြည့်ရင်း နျဲ့ရှို့ယွမ်မှာ အာရုံများ ထုံထိုင်းသွားရ၏။ ဤကဲ့သို့သော နေရာမျိုးတွင် တကယ်ပဲ ဝိုင်ကောင်းကောင်း ချက်နိုင်ပါ့မလား။</p> <p>ရွှီချိုက်ချန်က ပြောလိုက်သည်။ “ဆရာ... ကျွန်တော့်ကို ဒီကို ခေါ်လာတာ ဝိုင်ချက်ရုံကို သန့်ရှင်းရေး လုပ်ခိုင်းဖို့တော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်”</p> <p>“တောက်...”</p> <p>ချူဖုန်းက စိတ်မရှည်စွာ ပြောလိုက်၏။ “မင်းမှာ ဒီထက်ပိုတဲ့ ရည်မှန်းချက် မရှိဘူးလား။ ငါတို့လို ကျင့်ကြံသူတွေက ကိုယ်တိုင် သန့်ရှင်းရေး လုပ်နေရမလားလုပ်နေရမလားကွ”</p> <p>စကားအဆုံးတွင် သူက “သန့်စင်စေ” ဟူသော စကားတစ်လုံးကို သာမန်ကာလျှံကာ ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>“သန့်စင်ခြင်း” ဟူသော စာလုံးကြီးတစ်လုံးသည် ဝိုင်ချက်ရုံအတွင်း ပေါ်လာသည်။ တစ်ခဏချင်းမှာပင် ဖုန်မှုန့်များ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး တစ်နေရာလုံးမှာ စနစ်တကျ သန့်ရှင်းထားသကဲ့သို့ ပြောင်လက်စင်ကြယ်သွားတော့သည်။</p> <p>“နှုတ်ထွက်စကား လက်တွေ့ဖြစ်စေခြင်း ပါလား”</p> <p>ရွှီချိုက်ချန်မှာ အံ့အားသင့်လွန်းသဖြင့် မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်ရင်းမေးလိုက်သည်။</p> <p> “ဆရာ... ကျွန်တော်ရော ဘယ်တော့မှ ဆရာ့လို လုပ်နိုင်မှာလဲ”</p> <p>ချူဖုန်းက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင်။  “စာများများဖတ်၊ ဝိုင်များများသောက်။ အဲဒါပါပဲ”</p> <p>ထိုစကားအဆုံးတွင် ကျန်နှစ်ဦး၏ မျက်နှာပေးမှာ ကွဲပြားသွားသည်။</p> <p>ရွှီခိုက်ချန်က ဇဝေဇဝါဖြင့် မေး၏။ “ဆရာ... ကျွန်တော်လည်း အစိုးရကျောင်းတော် တက်ခဲ့တာပဲ။ ကျွန်တော့်ကို လာမညာပါနဲ့။ စာဖတ်ရမယ်ဆိုတာကိုတော့ လက်ခံနိုင်ပေမဲ့ ဝိုင်သောက်တာနဲ့ ဒါနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ”</p> <p>နျဲ့ရှို့ယွမ်မှာမူ ဌာနမှူးချူက သူ့ကို ရည်ညွှန်းပြောဆိုနေသည်ဟု ခံစားရသော်လည်း သက်သေမရှိသဖြင့် မမေးရဲပေ။</p> <p>ချူဖုန်းက ရယ်မောလိုက်သည်။  “ငါလို သူတော်စင်တစ်ပိုင်း တစ်ယောက်က မင်းလို ကျောင်းတော်သားလေးတစ်ယောက်ကို ဘာလို့ လိမ်နေရမှာလဲ။ ဟိုးရှေးတုန်းက  အင်မော်တယ်ကဗျာဆရာ ဆိုတာ ဝိုင်သောက်ရင်း ကဗျာတွေ စပ်ဆိုခဲ့တာ။ ဝိုင်သောက်လေ ကဗျာတွေက ပိုကောင်းလေလေပဲ။ သူစပ်ဆိုခဲ့တဲ့ ‘ဓားသမားရဲ့တေးသံ’  တစ်ပုဒ်တည်းနဲ့တင် သာမန်လူတစ်ယောက်ကို တောတောင်တွေ ကျောက်တုံးတွေကို ဖြတ်တောက်နိုင်တဲ့ ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက် ဖြစ်သွားစေနိုင်တယ်”</p> <p>သူ့ဆရာ၏ စကားမှာ အတည်ကြီး ဖြစ်နေသဖြင့် ရွှီချိုက်ချန်မှာ စိတ်ဝင်စားသွား၏။</p> <p> “ဆရာ... အဲဒီ ‘ဓားသမားရဲ့တေးသံ’ ကို ကျွန်တော် နားထောင်လို့ ရမလား”</p> <p>“ဝိုင်မရှိဘဲနဲ့တော့ ငါ မရွတ်နိုင်ဘူး။”</p> <p>ချူဖုန်းက သူ့ပုခုံးကို ပုတ်ကာ ဆိုသည်။ “မင်း သွားပြီး ထင်းခုတ်ချေ။ မင်းရဲ့ ဆရာက ဝိုင်စချက်တော့မယ်”</p> <p>“ကောင်းပါပြီ။”</p> <p>ရွှီချိုက်ချန်လည်း ငြင်းမနေတော့ဘဲ အလျင်အမြန်ပင် ထင်းများကို သယ်ယူလာခဲ့သည်။</p> <p>ထိုအခြင်းအရာကို မြင်သော် နျဲ့ရှို့ယွမ်သည်လည်း ဒီအတိုင်း ရပ်ကြည့်မနေနိုင်တော့ဘဲ ရွှီချိုက်ချန်နှင့်အတူ ထင်းခုတ်ရာတွင် ပါဝင်ကူညီလေ၏။</p> <p>ချူဖုန်းသည် ဝိုင်ချက်ရန် လိုအပ်သော ဝိညာဉ်ပါဝင်ပစ္စည်းများနှင့် စမ်းရေများကို စတင်ပြင်ဆင်တော့သည်။</p> <p>တစ်နာရီခန့် ကြာပြီးနောက် အားလုံး အဆင်သင့် ဖြစ်သွား၏။ သူသည် အပြင်းဆုံး ဝိုင်ကို ချက်လိုသဖြင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ စိမ့်ဝင်နေသော ဝိညာဉ်ပြောင်းကို အသုံးပြုထားသည်။</p> <p>သူသည် ဝိုင်ချက်ခြင်းအတတ်ပညာတွင် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုအချို့မှာပင် နျဲ့ရှို့ယွမ်ကို မှင်တက်သွားစေသည်။</p> <p>‘ဌာနမှူးချူက တကယ့် ဝိုင်ချက်ဆရာကြီးပဲ... သူ့ရဲ့ အတတ်ပညာနဲ့ နည်းစနစ်တွေက ငါ့ထက်တောင် အများကြီး သာလွန်နေပါလား။’</p> <p>ဝိုင်ချက်နေစဉ်အတွင်းမှာပင် ချူဖုန်းသည် တစ်ခုခု လိုအပ်နေသေးသည်ဟု ခံစားရသည်။ ထိုအခါ သူ၏ ဆရာအိုကြီး ပြောဖူးသည့် စကားတစ်ခွန်းကို သတိရသွား၏။</p> <p>“ဝိုင်ရဲ့ တကယ့် ရည်ရွယ်ချက်က အခြားသူတွေကို ပျော်ရွှင်မှု ပေးဖို့ပဲ။ ဒါကြောင့် ဝိုင်ချက်တဲ့ ဖြစ်စဉ်မှာ မင်းရဲ့ နှလုံးသားကို ထည့်သွင်းရမယ်။”</p> <p>ချူဖုန်း ထိုစကားကို စကြားတုန်းက “အဖိုးကြီး... ခင်ဗျား ဒါကို ‘ ပညာရှင်သူခိုးငယ်လေးဇာတ်ကား’ ထဲက ခိုးပြောတာ မဟုတ်လား”</p> <p>‘နှလုံးသား... ဟုတ်လား။’</p> <p>ချူဖုန်း၏ နှုတ်ခမ်းတွင် အပြုံးစလေးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သူသည် ဝိုင်ချက်သည့် လုပ်ငန်းစဉ်အပေါ် အပြည့်အဝ အာရုံစိုက်လိုက်ပြီး သူ၏ စိတ်ဆန္ဒကို ဝိုင်ချက်ခြင်းထဲသို့ သွန်းလောင်းထည့်လိုက်သည်။</p> <p>မသိစိတ်အတွင်းမှာပင် သူသည် ဝိုင်ချက်ရခြင်း၏ ပျော်ရွှင်မှုထဲတွင် နစ်မြောသွားတော့၏။</p> <p>ဂလန်း</p> <p>ရွှီချိုက်ချန်၏ လက်ထဲမှ ပုဆိန်သည် လွတ်ကျသွားကာ လက်ကိုင်မှာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ကျသွားပြီး ပုဆိန်သွားမှာမူ မှင်တက်နေသော နျဲ့ရှို့ယွမ်၏ အနီးသို့ ကျသွားသည်။</p> <p>နျဲ့ရှို့ယွမ်မှာမူ လုံးဝ သတိမထားမိပေ။ သူသည် ထိုနေရာတွင်ပင် မတ်တတ်ရပ်လျက် ချူဖုန်းကို တိတ်ဆိတ်စွာ ငေးကြည့်နေမိလေ၏။</p> <p>ချူဖုန်း ဝိုင်ချက်ခြင်း ပြီးဆုံးသွားသည့်အခါမှ ထိုနှစ်ယောက် ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်နေသည်ကို သတိထားမိတော့သည်။</p> <p>“မင်းတို့ နှစ်ယောက် ဘာဖြစ်နေတာလဲ။”</p> <p>နျဲ့ရှို့ယွမ်က ဗလုံးဗထွေးဖြင့် ပြောသည်။ “စိတ်ဆန္ဒ... မဟုတ်ဘူး၊ တာအို အနှစ်သာရ... ဌာနမှူး... ခင်ဗျား ခုနက ဝိုင်နှပ်တဲ့နေရာမှာ တာအိုအနှစ်သာရ ကို အသုံးပြုသွားတာပဲ”</p> <p>“အော်။”</p> <p>ချူဖုန်းက ဘာမှမဟုတ်သလို ပုံစံဖြင့်ပေ။ “ငါ အာရုံစိုက်မိသွားလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မေ့သွားတာပါ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဝိုင်နှပ်ဖို့က တစ်ရက်ထက်မက ကြာဦးမှာ။ မင်းတို့ ထင်း ဆက်ခုတ်နေကြဦး။ ငါ ဝိုင်ဖတ်တွေကို နှပ်ထားလိုက်ဦးမယ်၊ အဆင်သင့်ဖြစ်မှပဲ အဆုံးသတ် အဆင့်ကို လုပ်တော့မယ်”</p> <p>ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် အလုပ်ကို ဆက်လုပ်သည်။ ခုနစ်ရက် ကြာပြီးနောက်တွင်မူ ချူဖုန်းသည် နောက်ဆုံးအဆင့်ကို စတင်တော့သည်။</p> <p>ယနေ့တွင် သောင်းပြောင်းပညာရပ်ဌာနမှ လူတိုင်းသည် ချူဖုန်း၏ ဝိုင်ကို ကိုယ်တိုင်မြင်တွေ့လိုသဖြင့် ဝိုင်ချက်ရုံသို့ စုရုံးရောက်ရှိနေကြသည်။</p> <p>နာရီအနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်တွင် ဝိုင်၏ မွှေးပျံ့သော ရနံ့သည် လေထဲတွင် လွင့်ပျံ့လာပြီး ရောက်ရှိနေသူအားလုံးကို မူးယစ်သလို ခံစားရစေသည်။</p> <p>ဝိုင်အရူးဖြစ်သော နျဲ့ရှို့ယွမ်မှာမူ သွားရည်များပင် ကျနေပြီဖြစ်ကာ ဤဝိုင်ကို မြည်းစမ်းကြည့်ရန် မအောင့်နိုင်တော့ပေ။</p> <p>ကံကောင်းစွာဖြင့် သူတို့ အကြာကြီး မစောင့်လိုက်ရပေ။ ချူဖုန်းသည် ဘူးသီးပုံသဏ္ဌာန် ဝိုင်အိုးကို ကိုင်လျက် ထွက်လာပြီး လူအုပ်ကို ကြေညာလိုက်သည်။</p> <p>“ဒီညတော့... မင်းတို့ကို ပူလောင်ခြင်းဓားသွား နဲ့ ဧည့်ခံမယ်”</p> <p>အားလုံးက မျှော်လင့်တကြီးဖြင့် ခေါင်းညိတ်ကြပြီး ညနေခင်း ရောက်လာမည့်အချိန်ကို စောင့်စားနေကြတော့၏။</p> <p>ဟား...</p> <p>ဘေးဘက်ဝင်းအတွင်း၌ လူတိုင်းသည် ဝိုင်ကို တစ်ငုံမြည်းလိုက်သည်နှင့် ပူလောင်သော အရသာကြောင့် အသက်ရှူပင် မှားသွားကြသည်။</p> <p>နျဲ့ရှို့ယွမ် တစ်ယောက်သာလျှင် အော်ဟစ်နေ၏။</p> <p> “တကယ့် ဝိုင်ကောင်းပဲ အပြင်းစားကြီးပဲဟေ့ ကျုပ်ဘဝမှာ ဒီလောက် ပြင်းတဲ့ ဝိုင်မျိုး တစ်ခါမှ မသောက်ဖူးဘူး”</p> <p>ချူဖုန်းက ပြုံးလျက်ပင်။ “ကြိုက်ရင် များများသောက်ကြ”</p> <p>“ဒါဆိုရင်တော့ အားနာမနေတော့ဘူးနော်။”</p> <p>နျဲ့ရှို့ယွမ်သည် အားနာမနေတော့ဘဲ ဝိုင်ကို ရေကဲ့သို့ပင် တစ်ခွက်ပြီးတစ်ခွက် မော့ချနေသဖြင့် ကျန်ရှိသူများမှာ အံ့အားသင့်ကာ ကြည့်နေမိကြသည်။</p> <p>အကြီးအကဲပင်း သည် သူမ၏ ဝိုင်ခွက်ကို သောက်ပြီးနောက် တစ်ကိုယ်လုံး ပူလောင်သွားကာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း လှည့်ပတ်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမသည် အတိုင်းအထက်အလွန် ခွန်အားများ ရှိနေသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး သူမ၏ သွေးကြောများပင် အနည်းငယ် ကျယ်လာသည်ဟု ထင်ရသည်။</p> <p>သူမသည် စွမ်းအင်ကို လုံးဝ မလှည့်ပတ်ရသေးသော်လည်း သူမ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်မှာ ရုတ်တရက် အမြင့်ဆုံးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွား၏။</p> <p>မဟုတ်သေး ဤသည်မှာ ဝိညာဉ်ဝိုင်၏ အာနိသင် ဖြစ်ရမည်။</p> <p>သူမက ပြောလိုက်၏။ “ ဌာနမှူးချူ... ဆရာချက်တဲ့ ဝိညာဉ်ဝိုင်က တကယ်ကို ထူးခြားပါတယ်။ နီဗားနားရှငိသန်ခြင်းအဆင့်မှာ ရှိတဲ့သူတစ်ယောက်ကိုတောင် သူ့ရဲ့ အစွမ်းကုန် ခွန်အားကို ချက်ချင်း ထုတ်ဖော်နိုင်စေတာပဲ။ အဆင့်မြင့်ဆုံး ဝိညာဉ်ဝိုင်တွေမှာပဲ ဒီလို အာနိသင် ရှိတာ”</p> <p>ချူဖုန်းက အကြီးအကဲပင်းကို လက်မထောင်ပြလိုက်သည်။ “အကြီးအကဲပင်း ဆိုတဲ့ ဂုဏ်ပုဒ်နဲ့ ထိုက်တန်ပါပေတယ်။ တစ်ငုံသောက်ရုံနဲ့တင် အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ဝိုင်ဆိုတာကို သိတာပဲ။”</p> <p>အကြီးအကဲပင်း: “...”</p> <p>ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သူမက ပြောသည်။ “ဒါပေမဲ့ ဌာနမှူးချူက သာမန် ဝိညာဉ်ပြောင်းတွေကိုပဲ သုံးခဲ့တာ ရှင်းနေတာပဲ။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ဝိုင် ဖြစ်လာရတာလဲ”</p> <p>ဝိုင်ကို တစ်ခွက်ပြီးတစ်ခွက် မော့နေသော နျဲ့ရှို့ယွမ်သည်လည်း လက်တန့်သွားပြီး ချူဖုန်းကို အံ့အားသင့်စွာ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ သူ စဉ်းစားမိသွား၏။ ‘ဟုတ်သားပဲ ဌာနမှူးချူက သာမန် ဝိညာဉ်နှံစားပြောင်းကိုပဲ သုံးခဲ့တာ... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလို ဝိုင်မျိုး ဖြစ်လာတာလဲ။ ဒါက တကယ်ကို မယုံနိုင်စရာပဲ။’</p> <p>ချူဖုန်းက ရယ်မောလိုက်သည်။ “အကြီးအကဲပင်း... ခင်ဗျား ကျုပ်အကြောင်းကို ကောင်းကောင်း မသိသေးပါဘူး။ ကျုပ်က သောင်းပြောင်းပညာရပ် ဌာနရဲ့ ဌာနမှူးပဲလေ။ ဝိုင်ချက်တဲ့ အတတ်ပညာကို ကျွမ်းကျင်နေတာက သဘာဝပဲ မဟုတ်ဘူးလား။”</p> <p>အားလုံး: “...”</p> <p>ခဏမျှ လူတိုင်း မည်သို့ ပြန်ပြောရမှန်း မသိ ဖြစ်သွားကြသည်။</p> <p>ခဏအကြာတွင် နျဲ့ရှို့ယွမ်သည် ရုတ်တရက် ထရပ်ကာ နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်ပြီး ချူဖုန်း၏ ရှေ့တွင် ဒူးထောက်လိုက်သည်။</p> <p>“ဆရာ... ကျွန်တော့်ကို တပည့်အဖြစ် လက်ခံပေးပါ”</p> <p>အံ့အားသင့်နေရာမှ လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် နိုးထလာသော အကြီးအကဲပင်းမှာ တစ်ဖန် မှင်တက်သွားရပြန်သည်။ အစွမ်းလေး အနည်းငယ် ပြလိုက်ရုံနဲ့တင် စီနီယာအစ်ကိုနျဲ့က တပည့်အဖြစ် ခံယူဖို့ ကိုယ်တိုင် တောင်းဆိုတယ်လား။</p> <p>‘ ဒါဟာ သူမသိတဲ့ အစားအသောက်နဲ့ ဝိုင်ကလွဲလို့ ဘာကိုမှ ဂရုမစိုက်တဲ့ စီနီယာအစ်ကိုနျဲ့ တကယ်ပဲ ဟုတ်ရဲ့လား ‘</p> <p>ချူဖုန်း ထရပ်လိုက်ပြီး နျဲ့ရှို့ယွမ်ထံ လျှောက်သွားသည်။ “ကောင်းပြီ။ ဒီနေ့ကစပြီး မင်းကို ငါ့တပည့်အဖြစ် လက်ခံလိုက်မယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ အခြေအနေက ထူးခြားနေတော့ နောက်ဆိုရင် ရှောင်ယန်တို့နဲ့ မတူတဲ့ ဆက်ဆံမှုမျိုး မင်း ရလိမ့်မယ်”</p> <p>“ဟုတ်ကဲ့ပါ။”</p> <p>ထို့နောက် နျဲ့ရှို့ယွမ်သည် လက်ဖက်ရည်အစား ဝိုင်ကို အသုံးပြုကာ ချူဖုန်းကို ဂါရဝပြု ဆက်သလိုက်သည်။</p> <p>ချူဖုန်းက ထိုဝိုင်ကို ကုန်အောင်သောက်လိုက်ပြီး ခွက်ကို ချလိုက်သည်။</p> <p>နျဲ့ရှို့ယွမ်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် မေးသည်။ “ဆရာ... ကျွန်တော့်ကို ဝိုင်ချက်နည်း ဘယ်တော့ သင်ပေးမှာလဲ”</p> <p>ချူဖုန်းက ပြုံးလိုက်သည်။ “ဘယ်အချိန်မဆို ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ အခုရှိနေတဲ့ အခြေအနေနဲ့ဆိုရင် ငါ့ဆီက ဝိုင်ချက်ခြင်းရဲ့ တကယ့် အနှစ်သာရကို မင်း သဘောပေါက်မှာ မဟုတ်သေးဘူး”</p> <p>“ညွှန်ကြားပေးပါ ဆရာ။”</p> <p>နျဲ့ရှို့ယွမ်က မသိစိတ်မှပင် လွှတ်ခနဲ ပြောမိသွားသည်။</p> <p>ချူဖုန်းက ပြောလိုက်သည်။ “မင်း ငါ့အဆင့်ကို ရောက်ချင်တယ်ဆိုရင် စိတ်အာရုံနောက်စရာတွေကို အကုန်ဖယ်ထုတ်ပြီး ဝိုင်အပေါ်မှာပဲ အပြည့်အဝ အာရုံစိုက်ရမယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ စိတ်က အရမ်း ပျံ့လွင့်နေတယ်။ အဲဒီ အခြေအနေကို ရောက်ဖို့ဆိုတာ ကောင်းကင်ဘုံကို တက်လှမ်းရသလို ခက်ခဲလိမ့်မယ်”</p> <p>နျဲ့ရှို့ယွမ်သည် တစ်စုံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် နားလည်သွားသည့်ပုံစံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ဒါဆို ဆရာ... ကျွန်တော့်ရဲ့ ပျံ့လွင့်နေတဲ့ စိတ်တွေကို ဘယ်လို ဖယ်ထုတ်ရမလဲ”</p> <p>ချူးဖုန်းက တိုက်ရိုက် မဖြေဘဲ တည်ငြိမ်စွာပင်။ “မင်းရဲ့ စိတ်က ဘယ်အချိန်မှာ အကြည်လင်ဆုံးလဲ”</p> <p>နျဲ့ရှို့ယွမ် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ သူသည် ထိုနေရာတွင်ပင် ထိုင်နေရင်း ဝိုင်အမျိုးမျိုးကို ရောနှောကာ တစ်ခွက်ပြီးတစ်ခွက် ကိုယ်တိုင် ငှဲ့သောက်နေမိသည်။</p> <p>မကြာမီမှာပင် သူ၏ အကြည့်များမှာ ဝေဝါးလာသော်လည်း သူ လဲကျခါနီးအချိန်တွင် မျက်ဝန်းထဲ၌ ကြည်လင်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု လက်ခနဲ ပေါ်လာ၏။</p> <p>“ဆရာ... ကျွန်တော်... ကျွန်တော်က အိမ်မက်ထဲမှာပဲ ကြည်လင်တာပါ...”</p> <p>ထိုသို့ ပြောပြီးသည်နှင့် သူသည် စားပွဲပေါ်သို့ မှောက်ကျသွားရာ အားလုံး စကားမထွက်နိုင် ဖြစ်သွားကြတော့သည်။</p> <p>အကြီးအကဲပင်းက ဝေခွဲမရစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။” ဌာနမှူးချူ... ဒီလို တပည့်မျိုးကို တကယ်ပဲ သင်ပေးလို့ ရပါ့မလား”</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save