Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၆၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဟော့ဒီစာလိပ်က မင်းကို တာအိုရဲ့သဘောတရားတွေကို အိမ်မက်ထဲမှာသင်ပေးလိမ့်မယ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>သီးသန့်အိမ်လေးအတွင်းတွင် ဖြစ်သည်။</p> <p>ချူဖုန်းသည် သူ၏မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ရင်း စဉ်းစားခန်းဖွင့်နေသည်။</p> <p>အတော်ကြာပြီးနောက်တွင်မှ သူ၏နှုတ်ခမ်းအစုံသည် အနည်းငယ်ကွေးညွတ်သွားပြီး ပြုံးယောင်သန်းလာ၏။</p> <p>“ဒါပေါ့... လုပ်လို့ရတာပေါ့။ နည်းနည်းတော့ လက်ဝင်တာပေမဲ့ စိန်ခေါ်မှုတစ်ခုလို့ သတ်မှတ်ရလောက်တဲ့အထိတော့ မခက်ခဲပါဘူး။”</p> <p>သူ စကားပြောလိုက်သည်နှင့် ထိုင်နေဆဲဖြစ်သော အမျိုးသမီးနှစ်ဦးမှာ စူးစမ်းလိုစိတ်ပြင်းပြနေသည့် မျက်နှာများ ဖြစ်သွားကြသည်။</p> <p>ချူဖုန်းက ပြုံးလျက် ပြောသည်။ “နောက်ရက်အနည်းငယ်နေရင် မင်းတို့ သိရမှာပါ”</p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အမျိုးသမီးနှစ်ဦး၏ မျက်နှာများမှာ မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် ဝင်းပသွားကြသည်။ ထို့နောက် အကြီးအကဲပင်းက စားပွဲပေါ်တွင် မှောက်နေသော လူနှစ်ယောက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ</p> <p>“ဒါဆို ဒီနှစ်ယောက်ကိုကော ဘယ်လိုလုပ်မှာလဲ”</p> <p>“ဒါက လွယ်ပါတယ်။”</p> <p>ချူဖုန်းက ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် သူ၏ခွက်ထဲမှ ဝိုင်စက်အချို့ကို လက်ဖြင့်တို့ယူကာ လေထဲတွင် ‘ကြွ’ နှင့် ‘ပြန်’ ဟူသော စာလုံးနှစ်လုံးကို ရေးထွင်းလိုက်သည်။</p> <p>ထိုစာလုံးများသည် ထိုလူနှစ်ဦးထံသို့ လွင့်ပျံသွား၏။ လူတိုင်းကို အံ့အားသင့်စေသည်မှာ ထိုသူနှစ်ဦးသည် လေထဲသို့ မြောက်တက်သွားပြီးနောက် ၎င်းတို့၏ ကိုယ်ပိုင်ဝင်းဆီသို့ အလိုအလျောက် လွင့်မျောသွားကြခြင်းပင်။</p> <p>ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး အမျိုးသမီးနှစ်ဦးမှာ လုံးဝကို မှင်သက်သွားကြတော့၏။</p> <p>ချင်းချင်းကစိတ်‌ထဲ‌တွင် တွေးနေမိသည်။ ‘ငါ နောက်တစ်ခါ ဘယ်တော့မှ အမူးမခံတော့ဘူး။ ဒီလိုမျိုး အပို့ခံရတာက တကယ်ကို ရှက်စရာကြီးပဲ’</p> <p>အကြီးအကဲပင်းက “နောင်မှာ ကျွန်မသာ မူးသွားရင် ရှင်က ကျွန်မကိုလည်း အဲဒီလိုပဲ ပြန်ပို့မှာလား”</p> <p>ချူဖုန်း : “...”</p> <p>သူသည် သူမကို အထက်အောက် သေချာကြည့်ရှုပြီးနောက် တည်ငြိမ်စွာဖြင့်ပင် “ဒါပေါ့... အဲဒီလို မပို့ပါဘူး။ ချင်းအာကိုပဲ မင်းကို တွဲပြီး ပြန်ပို့ခိုင်းလိုက်မှာပါ”</p> <p>အကြီးအကဲပင်းသည် ပထမပိုင်းစကားကို ကြားရစဉ်က ဝမ်းသာသွားသော်လည်း ဒုတိယပိုင်းကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ချက်ချင်းဆိုသလို ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားတော့သည်။</p> <p>“ဌာနမှူးချူ.. ကျွန်မ အရင်သွားခွင့်ပြုပါဦး။”</p> <p>သူမသည် ချူဖုန်း၏ အဖြေကိုပင် မစောင့်တော့ဘဲ လှည့်ထွက်သွားကာ သူမ၏ အခန်းဆီသို့ တစ်ယောက်တည်း လျှောက်သွားလေသည်။</p> <p>ချူဖုန်းမှာမူ ထူးခြားမှုကို သတိမထားမိဘဲ ချင်းချင်းကိုသာ ပြောလိုက်သည်။ “ချင်းအာ... မင်းလည်း စောစောပြန်နားတော့လေ”</p> <p>“ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာ။”</p> <p>ချင်းချင်းသည် သူမ၏ဆရာကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အကြီးအကဲပင်း၏ အခန်းဘက်သို့လည်း ကြည့်ကာ ခေါင်းကိုအနည်းငယ် ခါယမ်းရင်း ဘာမှမပြောတော့ဘဲ ထွက်သွားသည်။</p> <p>အခန်းထဲသို့ ပြန်ရောက်ပြီးနောက် ချူဖုန်းသည် မင်များကို စတင်သွေးလိုက်ပြီး စာလိပ်တစ်ခုပေါ်တွင် နန်ဟွာကျင့် ဟူသော စာလုံးကြီးသုံးလုံးကို ရေးထွင်းလိုက်သည်။</p> <p>နောက်ရက် မွန်းတည့်ချိန်။</p> <p>နျဲ့ရှို့ယွမ် နိုးလာသောအခါ မိမိကိုယ်ကိုယ် ခြံဝင်းထဲတွင် ရောက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည် ခေါင်းကိုကုတ်ရင်း တွေးနေမိလေ၏။</p> <p> ‘ငါ ဘယ်လိုလုပ် ဒီကို ပြန်ရောက်နေတာလဲ’</p> <p>မကြာမီမှာပင် သူ သတိလစ်မသွားခင်က မှတ်ဉာဏ်အပိုင်းအစအချို့သည် ဦးနှောက်ထဲတွင် ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p>‘တော်သေးတာပေါ့... မနေ့ညက ငါ အမှားအယွင်းတွေ မပြောမိလို့။ မဟုတ်ရင် ဆရာ့ရဲ့ အထူးဝိုင်ချက်နည်းကို သင်ယူခွင့်ရမှာ မဟုတ်ဘူး။’</p> <p>နျဲ့ရှို့ယွမ်သည် ကိုယ်လက်သန့်စင်ပြီးနောက် ပင်မခြံဝင်းဆီသို့ ဦးတည်သွားလိုက်သည်။ အဝင်ဝသို့ ရောက်သည်နှင့် မျက်နှာမကောင်းသော ရွှီချိုက်ချန်နှင့် တိုးတော့သည်။</p> <p>“စီနီယာအစ်ကို။”</p> <p>“စီနီယာဦးလေး။”</p> <p>သူတို့နှစ်ယောက် စကားပြောလိုက်သည်နှင့် ရွှီချိုက်ချန်မှာ ထိုနေရာတွင်တင် ကြောင်အသွားသည်။</p> <p> အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက်တွင်မှ သူက ပြောလိုက်သည်။ “စီနီယာဦးလေး... ခင်ဗျားပဲ မူးနေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ကျွန်တော်ပဲ မူးနေတာလား”</p> <p>နျဲ့ရှို့ယွမ်က ရယ်မောလျက်</p> <p>“ငါ မနေ့ကပဲ ဆရာ့ရဲ့ တရားဝင်တပည့် ဖြစ်သွားပြီလေ။ ဆရာက ပြောတယ်... ငါတို့က အစဉ်အလာအတိုင်း အဆင့်အတန်းခွဲခြားရမယ်တဲ့။ အဲဒီတော့ အခုကစပြီး မင်းက ငါ့ကို စီနီယာဦးလေးလို့ ခေါ်ရမယ်၊ ငါက မင်းကို စီနီယာအစ်ကိုလို့ ခေါ်မယ်”</p> <p>ရွှီခိုက်ချန် : “...”</p> <p>ထိုသူနှစ်ဦး ဝင်းထဲသို့ ဝင်လာသော်လည်း ချူဖုန်းကို မတွေ့ရပေ။ ဆရာသည် နျဲ့ရှို့ယွမ်အတွက် သီးသန့်ကျင့်စဉ်တစ်ခု ရေးသားရန် အခန်းထဲတွင် အောင်းနေကြောင်း ချင်းချင်းထံမှ သိလိုက်ရသည်။</p> <p>နျဲ့ရှို့ယွမ်မှာ ဆရာဖြစ်သူက သူ့ကိစ္စကို ဤမျှအလေးထားလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားပေ။ သူသည် ချူဖုန်း၏ အခန်းဘက်သို့ အရိုအသေပြု ဦးညွှတ်လိုက်ပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားလိုက်သည်။</p> <p>ခုနစ်ရက်မြောက်သောနေ့ ဆည်းဆာချိန်။</p> <p>ချူဖုန်းသည် နန်ဟွာကျင့် အတွင်းအခန်း ခုနစ်ခန်းကို ကိုင်ဆောင်လျက် အခန်းထဲမှ ထွက်လာသည်။</p> <p>“ဆရာ့ကို ဂါရဝပြုပါတယ် ခင်ဗျာ။”</p> <p>ချင်းချင်းနှင့် ကျန်နှစ်ဦးမှာ ချူဖုန်းကို အနည်းငယ် ဦးညွှတ်နှုတ်ဆက်ကြသည်။</p> <p>“အားနာမနေကြပါနဲ့။”</p> <p>ချူဖုန်းသည် သမ်းဝေရင်း ဝင်းထဲရှိ ကျောက်စားပွဲဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။ လူတိုင်း၏ မျက်လုံးများမှာမူ သူ၏လက်ထဲမှ စာလိပ်ပေါ်တွင်သာ စွဲနေကြ၏။</p> <p>သူသည် စာလိပ်ကို စားပွဲပေါ်တွင် တင်လိုက်ပြီး နျဲ့ရှို့ယွမ်ကို ပြောလိုက်သည်။ “ရှို့ယွမ်... ဒီကျမ်းစာက မင်းကို အိပ်မက်ထဲမှာ တာအိုကို နားလည်သဘောပေါက်စေလိမ့်မယ်။ ဒါက မင်းရဲ့ စိတ်အာရုံနောက်စေမဲ့ အရာအားလုံးကို ဖယ်ရှားပေးပြီး ဝိုင်ချက်တဲ့ပညာအပေါ်မှာပဲ အပြည့်အဝ အာရုံစိုက်နိုင်အောင် ကူညီပေးလိမ့်မယ်။”</p> <p>အကြီးအကဲပင်း၏ မျက်နှာမှာ သံသယများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ‘ရှင်က ဒီလောက် အဖိုးတန်တဲ့ ကျမ်းစာကို တပည့်တစ်ယောက်ကို ပေးလိုက်တာ... ဝိုင်ချက်နည်း သင်ပေးဖို့ သက်သက်ပဲလား’</p> <p>သို့သော် နျဲ့ရှို့ယွမ်မှာမူ နန်ဟွာကျင့်ကို လက်ခံရရှိချိန်တွင် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်နေသည်။</p> <p>“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာ။ ကျွန်တော် အိပ်မက်ထဲမှာ ဆရာ့ရဲ့ ဝိုင်ချက်နည်းကို တတ်မြောက်အောင် ကျင့်ကြံပါ့မယ်။ ဒါပေမဲ့... ကျွန်တော် မူးနေတဲ့အချိန်မှာကော ဒီနန်ဟွာကျင့်ကို ဖတ်လို့ရလား။”</p> <p>ချင်းချင်း “...”</p> <p>‘ဒီစီနီယာဦးလေး နျဲ့ကတော့ အရက်အကြောင်း မပါရင်ကို မနေနိုင်ဘူးပဲ။ ဒီလိုလူမျိုးက ကျင့်ကြံခြင်းရဲ့ မြင့်မြတ်နယ်မြေဖြစ်တဲ့ ဝမ်တောက်ကျောင်းတော် မှာ ဘယ်လိုများ နေထိုင်ခဲ့ပါလိမ့်။’</p> <p>ချူဖုန်းက ရယ်မောလျက် “ပြဿနာမရှိပါဘူး။ မင်း မူးနေတဲ့အချိန်မှာ ဒါကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်ရဘူးဆိုရင် အဲဒါက မင်းသောက်တဲ့ဝိုင်က မပြင်းသေးလို့ပဲ၊ မင်း အဲဒီထဲက အနှစ်သာရတွေကိုလည်း နားလည်မှာ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒီလိုဆိုရင်တော့ မင်းရဲ့ အိပ်မက်တွေက အရင်လိုပဲ ရှုပ်ထွေးနေဦးမှာဖြစ်သလို တစ်သက်လုံး အိပ်မက်ဆိုးတွေရဲ့ ခြောက်လှန့်မှုကို ခံရလိမ့်မယ်”</p> <p>ဤကဲ့သို့သော ထူးခြားသည့်ကျမ်းမျိုးကို နျဲ့ရှို့ယွမ် တစ်ခါမှ မကြားဖူးခဲ့ပေ။ အရင်က လူတွေက သူ့ကို အရက်မသောက်ရန်သာ တားမြစ်ခဲ့ကြသော်လည်း ယခု ဆရာဖြစ်သူကမူ အရက်လုံလုံလောက်လောက် မသောက်ခြင်းကသာ ပြဿနာဖြစ်သည်ဟု ဆိုနေ၏။</p> <p>ဘေးနားမှ ရွှီချိုက်ချန်က လက်ထောင်ကာ မေးလိုက်သည်။ “ဆရာ... အရက်အလွန်အကျွံ သောက်တာက လူကို ပိုပြီး စိတ်သောက ရောက်စေတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ပိုပြီး ကြည်လင်စေနိုင်မှာလဲ။”</p> <p>ချူဖုန်း၏ နှုတ်ခမ်းအစုံသည် အသာအယာ ကွေးညွတ်သွားသည်။ “တစ်ခါတလေကျရင် ကိုယ့်နှလုံးသားထဲက သောကတွေကို ရင်ဆိုင်နိုင်စွမ်းရှိတာကလည်း ကြည်လင်မှု တစ်မျိုးပါပဲ။ လူတစ်ယောက်ဟာ သူအကြောက်ဆုံးအရာကိုတောင် မရင်ဆိုင်နိုင်ဘူးဆိုရင် အသက်ရှင်နေတာဟာ မူးနေတာနဲ့ ဘာမှမထူးပါဘူး။”</p> <p>နျဲ့ရှို့ယွမ်သည် ထိုစကားများကို ကြားရသောအခါ အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။ သူ အမြဲတမ်း ရင်မဆိုင်ရဲသော အရာမှာ သူ၏ဇနီးသည် အခေါ်ခံရသည့် အချိန်ပင် ဖြစ်သည်။ သူ အရက်သောက်တိုင်း ထိုမြင်ကွင်းက စိတ်ထဲတွင် ပြန်ပေါ်လာတတ်သောကြောင့် သူ အရက်ဖြတ်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>“ဆရာ... ကျွန်တော် ဆရာတစ်ခါက ပြောဖူးတဲ့ ကဗျာကို နားထောင်ချင်ပါတယ်၊ ရမလား။”</p> <p>“ဒါပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ဒီနေရာက အဲဒီလိုကဗျာကို နားထောင်ဖို့ သင့်တော်တဲ့နေရာ မဟုတ်ဘူး။ ငါတို့ တခြားတစ်နေရာသွားကြရအောင်။”</p> <p>ချူဖုန်းက ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ စားပွဲတစ်ခုလုံးပါ ပါသွားပြီးနောက် မြောင်တောင် ၏ ကမ်းပါးယံတစ်ခုပေါ်ရှိ ကွင်းပြင်တစ်ခုဆီသို့ ဓားပျံစီးကာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။</p> <p>၎င်းကို မြင်သောအခါ လူတိုင်းသည်လည်း လေထဲမှတစ်ဆင့် အမြန်လိုက်ပါသွားကြသည်။ ရွှီချိုက်ချန်တစ်ယောက်သာ ထိုနေရာတွင် မှင်သက်ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး ကောင်းကင်သို့ လှမ်းအော်ပြောလိုက်ရသည်။</p> <p> “စီနီယာဦးလေး... ကျွန်တော် မပျံတတ်သေးဘူးဗျ”</p> <p>နျဲ့ရှို့ယွမ်သည် လေထဲတွင် ခေတ္တရပ်ကာ ရွှီချိုက်ချန်၏ ကော်လာကို ဆွဲမလိုက်ပြီး သူနှင့်အတူ ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားတော့လေ၏။</p> <p>ရွှီချိုက်ချန်မှာ လေထဲသို့ ရောက်သွားသည်နှင့် မျက်လုံးများကို အတင်းမှိတ်ထားလိုက်မိသည်။</p> <p>အတန်ကြာပြီးနောက် သူ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြန်ရောက်လာသည့်ပုံပင်။</p> <p>ချူဖုန်း ထိုင်လိုက်သည်နှင့် ကျန်သူများကလည်း အသီးသီး လိုက်ထိုင်ကြသည်။ ရွှီချိုက်ချန် မေးထားသော ကဗျာအကြောင်းကို အားလုံးက စပ်စုလိုနေကြသော်လည်း ချူဖုန်း စားသောက်နေစဉ် မည်သူမှ နှောင့်ယှက်ခြင်း မပြုကြပေ။</p> <p>အချိန်သည် လေနှင့်အတူ ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။</p> <p>ညဦးယံသို့ ရောက်လာပြီး လရောင်သည် မြေပြင်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံထား၏။</p> <p>အားလုံးမှာ အနည်းငယ် ရီဝေနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ ချူဖုန်းသည် စားပွဲပေါ်မှ ဝိုင်ပုလင်းကို ဆွဲယူကာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ရွှီချိုက်ချန်ကို ရီဝေသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>“ချိုက်ချန်... ငါပြတာကို သေချာကြည့်ထား။ နောင်တစ်ချိန်မှာ မင်း ဒီလမ်းကို လျှောက်မလား၊ မလျှောက်ဘူးလားဆိုတာက မင်းအပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်။”</p> <p>သူ စကားပြောပြီးသည်နှင့် သူ၏ဘေးမှ အဖိုးတန်ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။</p> <p>လက်ထဲမှ ဓားကို စိုက်ကြည့်ရင်း ချူဖုန်းသည် ဝိုင်ကို နောက်တစ်ငုံ သောက်လိုက်ပြန်သည်။</p> <p>အရက်ရှိန် တက်လာသည်နှင့်အမျှ သူသည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ မှိတ်လိုက်ပြီး လွန်ခဲ့သော ဘဝက ဖတ်ခဲ့ဖူးသည့် ကဗျာပေါင်းများစွာကို ပြန်လည်အမှတ်ရနေမိသည်။</p> <p>ဂလု... ဂလု...</p> <p>သူသည် နောက်ထပ် တစ်ငုံကြီး သောက်လိုက်ပြီးနောက် ရှေ့သို့ တက်လှမ်းကာ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ “ကျောက်ပြည်သား ဧည့်သည် ရိုင်းစိုင်းသော ပန်းပွားများကို ဆင်ယင်၏၊ ဝူပြည်သားတို့၏ ချိတ်ဓားသည် ဆီးနှင်းနှင့် မြူနှင်းကဲ့သို့ တောက်ပနေပေစွ”</p> <p>သူ ပြောလိုက်သည်နှင့် လက်ထဲမှ ဓားသည် လေထဲတွင် အကြိမ်ကြိမ် ဝှေ့ယမ်းသွားသည်။</p> <p>ကျန်ရှိနေသော လူများသည် ချူဖုန်း မျက်နှာချင်းဆိုင်ကမ်းပါးယံပေါ်တွင် ကြီးမားထင်ရှားသော စာလုံးများ ထွင်းထုနေရသည်ကို ကြည့်နေမိကြသည်။</p> <p>ကဗျာတစ်ပိုဒ် ပြီးသွားသည်နှင့် ချူဖုန်းသည် ဝိုင်ကို အားရပါးရ သောက်လိုက်ပြီး ကျယ်လောင်သော အသံဖြင့် ဆက်လက်ရွတ်ဆိုသည်။</p> <p>“ငွေရောင်ကုန်းနှီးဖြင့် ဖြူဖွေးသော မြင်းဖြူ၊</p> <p>ကြွေကျလာသော ကြယ်ကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ ပြေးလွှား၏။</p> <p>ဆယ်လှမ်း လှမ်းတိုင်း တစ်ဦးကို သတ်ဖြတ်၊</p> <p>မိုင်ပေါင်းထောင်ချီ ခရီးနှင်သော်လည်း ခြေရာမကျန်ရစ်။</p> <p>ကိစ္စပြီးမြောက်သော် ဝတ်ရုံကို ခါယမ်းကာ ထွက်ခွာ၊</p> <p>မိမိ၏ အမည်နှင့် ကိုယ်ကို ဖုံးကွယ်ထားလေ၏။”</p> <p>ဝိုင်တစ်ငုံ သောက်တိုင်း၊ ကဗျာတစ်ကြောင်း ရွတ်တိုင်း၊ ကြည့်နေသူများမှာ အံ့အားသင့်နေကြရသည်။</p> <p>ဓားပညာရှင်တစ်ဦးဖြစ်သော အကြီးအကဲပင်းသည် ကမ်းပါးပေါ်တွင် ရေးထွင်းထားသော စာလုံးများကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ စာလုံးတိုင်းတွင် နက်ရှိုင်းသော ဓားဆန္ဒ များ ပါဝင်နေသဖြင့် သူမမှာ မိန်းမောသွားရသည်။</p> <p>သူမအတွက်မူ ကမ်းပါးပေါ်ရှိ စာလုံးတိုင်းသည် အစွမ်းထက်သော ဓားကွက်များကို ကိုယ်စားပြုနေသကဲ့သို့ပင်။ စာလုံးတိုင်းကို ကြည့်လိုက်တိုင်း ဓား၏ အနှစ်သာရလှိုင်းလုံးများသည် သူမထံသို့ ရိုက်ခတ်လာ၏။</p> <p>ချင်းချင်း၏ မျက်လုံးထဲတွင်မူ ချူဖုန်းသည် မိုးမြေနှင့် တစ်သားတည်း ဖြစ်သွားသကဲ့သို့ပင်။ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းသည် သဘာဝအတိုင်းပင် ဖြစ်နေသည်။ စာလုံးတိုင်းတွင် ပါဝင်သော စစ်မှန်သော အဓိပ္ပာယ်များသည် သူမအတွက် များစွာ အကျိုးရှိစေသည်။</p> <p>ဂလန်း</p> <p>နျဲ့ရှို့ယွမ်၏ လက်ထဲမှ ခွက်သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားပြီး သူ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ “မူးသည်လည်းမဟုတ်၊ သိသည်လည်းမဟုတ်၊ မိမိကိုယ်ကို မေ့လျော့ကာ နစ်မြောနေခြင်း... ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးအကြားတွင် လူတစ်ယောက်နှင့် ဓားတစ်လက်သာ ရှိတော့သည်။ ဆရာက ကျွန်တော့်ကို လမ်းပြနေတာပဲ။”</p> <p>“မဟုတ်ဘူး၊ ဆရာက ကျွန်တော့်ကို လမ်းပြနေတာ”</p> <p> ရွှီချိုက်ချန်က ချက်ချင်းဆိုလိုက်သည်။</p> <p>“ဆရာရေးတဲ့ စာလုံးတိုင်းမှာ စာပေတာအို ရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ အနှစ်သာရတွေ ပါနေတယ်။ ရှေးဟောင်းကျမ်းစာတွေထဲမှာ ဒီလိုအခြေအနေမျိုးအကြောင်း ကျွန်တော် ဖတ်ဖူးတယ်... ဒါဟာ ကွန်ဖြူးရှပ်ပညာရှိတစ်ဦးရဲ့ ကြီးမြတ်တဲ့ သွန်သင်မှု မြင်ကွင်းမျိုးပဲ။ ကျွန်တော်လည်း အရက်မဖြတ်နိုင်တော့ဘူး ထင်တယ်ဗျာ။”</p> <p>ချူဖုန်းမှာမူ သူ့ဘေးနားမှ ဆွေးနွေးမှုများကို မကြားပေ။ သူ၏လက်ထဲမှ  ဓားရှည်သည် လှုပ်ရှားကခုန်နေဆဲဖြစ်ပြီး သူ၏ ဟိန်းထွက်နေသော အသံသည် လူတိုင်း၏ နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။</p> <p>“အောက်မှာရှိတဲ့ ကျမ်းစာတွေကို ဘယ်သူက ကူးရေးနိုင်မှာလဲ။ ဆံဖြူပညာရှိရဲ့ လက်ထဲက မြင့်မြတ်တဲ့ ကျမ်းစာအုပ်ပဲ ဖြစ်လေတော့သတည်း။”</p> <p>ထိုနောက်ဆုံး စကားလုံးများအဆုံးတွင် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးမှာ တိတ်ဆိတ်ခြင်းများ လွှမ်းမိုးသွားတော့သည်။</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save