Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၆၄)</h2> <h2 style="text-align: center;">ကောင်းကင်ကပ်ဘေးကို ဖြတ်တောက်သွားတဲ့ဓားတစ်ချက်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ချူဖုန်းသည် သူ၏ဓားကို ဓားအိမ်ထဲသို့ ပြန်သိမ်းလိုက်ပြီး မှင်သက်နေဆဲဖြစ်သော အခြားသူများကို ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>သူသည် မိမိနေရာတွင် ပြန်ထိုင်ကာ ဝိုင်ကို အသာအယာ တစ်ငုံသောက်လိုက်၏။</p> <p>“ဟား... အားရလိုက်တာ...”</p> <p>သို့သော် ဝိုင်တစ်မျိုးတည်းကိုသာ သောက်နေရသည်မှာ မလုံလောက်သေးပေ။ ချန်အာနှင့် အခြားသူများ ယူဆောင်လာသည့် ရတနာများထဲတွင် ဝိုင်ချက်ရန် သင့်တော်မည့်အရာများ ရှိမရှိ စစ်ဆေးကြည့်ရန် သူစဉ်းစားလိုက်သည်။</p> <p>ရှူး</p> <p>အတော်ကြာပြီးနောက် လေညင်းတစ်ချက် ဝေ့ဝဲ တိုက်ခိုက်သွား၏။ ထိုအခါမှသာ အားလုံး သတိပြန်ဝင်လာကြသည်။</p> <p>သူတို့သည် စားပွဲတွင် တစ်ယောက်တည်း ဝိုင်သောက်နေသော ချူဖုန်းကို ကြည့်ကာ အားလုံး မတ်တတ်ရပ်၍ ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်လိုက်ကြ၏။</p> <p>“လမ်းညွှန်ပြသပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာ။”</p> <p>“အားနာမနေကြပါနဲ့။ မင်းတို့အတွက် အထောက်အကူဖြစ်တယ်ဆိုရင်ပဲ လုံလောက်ပါပြီ။”</p> <p>ချူဖုန်းက ပြောရင်းနှင့် စိတ်ထဲမှာလည်း တွေးနေ၏။</p> <p>‘ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါလည်း တော်တော်လေး ကျေနပ်သွားတာပဲ’</p> <p>နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက် အားလုံး သိမ်းဆည်းကာ အနားယူရန် ၎င်းတို့၏ အဆောင်များသို့ ပြန်သွားကြ၏။</p> <p>နောက်တစ်နေ့တွင် ချူဖုန်း အံ့အားသင့်သွားရသည်မှာ နျဲ့ရှို့ယွမ်သည် ထူးထူးခြားခြား သူ့ထံ လာရောက်နှုတ်ဆက်ခြင်း မပြုပေ။</p> <p>နေ့လယ်စာစားပြီးနောက် ရွှီခိုက်ချန်က ရိုသေစွာဖြင့် “ဆရာ... ကျွန်တော့်ကို ဝိုင်နည်းနည်းပေး ပါလား။ ကျွန်တော်လည်း ဆရာ့လိုပဲ သောက်ရင်းနဲ့ သင်ယူချင်လို့ပါ”</p> <p>“မင်းက သင်ပြရတာ တန်တဲ့သူပဲ။”</p> <p>ချူဖုန်းသည် သူ့ကို ပြင်းထန်သော အရက်များ မပေးဘဲ ဝိုင် အပျော့စားအချို့ကိုသာ ရွေးချယ်ပေးလိုက်၏။</p> <p>“မှတ်ထားနော်... ဝိုင်က ကောင်းပေမဲ့ အလွန်အကျွံတော့ မသောက်နဲ့။”</p> <p>“ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာ။”</p> <p>ပြန်လည်ဖြေကြားပြီးနောက် ရွှီခိုက်ချန်သည် ဝိုင်ကိုယူကာ ထွက်ခွာသွားသည်။</p> <p>“သောက်ရင်းနဲ့ စာဖတ်တာက... တကယ်ပဲ အလုပ်ဖြစ်ပါ့မလား”</p> <p>အကြီးအကဲပင်းက ဝေးရာသို့ ထွက်ခွာသွားသော ရွှီခိုက်ချန်၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p>ချူဖုန်းက ပြုံးလျက်ပင်။ “တစ်နှစ် နှစ်နှစ်လောက် စောင့်ကြည့်လိုက်ရင် သိရမှာပါ။ သူနဲ့ ရှို့ယွမ် ဘယ်သူက အရင်ဆုံး ခြေလှမ်းစနိုင်မလဲဆိုတာပဲ ငါ သိချင်နေတာ။ တကယ်လို့ နှစ်ယောက်လုံး မအောင်မြင်ရင်တော့ ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ချက်နည်းဖြစ်တဲ့ ဉာဏ်အလင်းပွင့်ဝိုင် ကိုပဲ ထုတ်သုံးရတော့မှာပေါ့”</p> <p>“ဉာဏ်အလင်းပွင့်ဝိုင်”</p> <p>အကြီးအကဲပင်းသည် ချူဖုန်းကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ “ဌာနမှူးချူ... အဲဒါက ဒဏ္ဍာရီလာ မြင့်မြတ်တဲ့ဝိုင်ပဲ။ ဝမ်တောက်ကျောင်းတော် မှာတောင် အနည်းငယ်ပဲ ရှိတာ။ ရှင် အဲဒါကို ချက်နိုင်တာလား။”</p> <p>“မနေ့ညက မူးသွားရာကနေ အကြံတစ်ခု ရလာတာပါ။ ချင်းအာ... နောက်ဆုံးတစ်ခေါက် မင်းတို့ယူလာတဲ့ ရတနာတွေထဲမှာ ဉာဏ်အလင်းသစ်သီး ပါလား။”</p> <p>ချူဖုန်းသည် ချင်းချင်းဘက်သို့ လှည့်မေးလိုက်သည်။သူမက သိုလှောင်ရုံစာရင်းကို အမြဲတမ်း စီမံခန့်ခွဲသူ ဖြစ်သည်လေ။</p> <p>ချင်းချင်းက မတ်တတ်ရပ်ကာ ဆိုသည်။“ဆရာ... စီနီယာအစ်ကိုက ဉာဏ်အလင်းသစ်သီး အနည်းငယ် ရှာတွေ့ခဲ့ပါတယ်။ အားလုံး သိုလှောင်ရုံထဲမှာ ရှိပါတယ်။ ဆရာ လိုချင်တယ်ဆိုရင် ကျွန်မ အခုသွားယူပေးပါ့မယ်”</p> <p>“အားလုံး ယူလာစရာမလိုဘူး။ တစ်လုံးဆိုရင် ရပြီ။ ငါ ဉာဏ်အလင်းပွင့်ဝိုင်ချက်ဖို့ လိုအပ်တဲ့ ပါဝင်ပစ္စည်းတွေကို ရေးပေးမယ်။ လိုတာရှိရင် ငါ့ရဲ့ တံဆိပ်ပြားကိုသုံးပြီး ဂုဏ်ပြုခန်းမ မှာ သွားလဲလိုက်။”</p> <p>ချူဖုန်းက ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် စုတ်တံနှင့် စက္ကူကိုထုတ်ကာ လိုအပ်သည့် ပါဝင်ပစ္စည်း တစ်ခုချင်းစီကို သေချာစွာ ရေးသားလိုက်ပြီး သူ၏ ကိုယ်ပိုင်တံဆိပ်ပြားကိုလည်း ချင်းချင်းအား ပေးအပ်လိုက်သည်။</p> <p>ချင်းချင်းသည် တံဆိပ်ပြားနှင့် စာရင်းကို လက်ခံရယူကာ ထွက်ခွာသွားသည်။</p> <p>ထိုနေ့မွန်းလွဲပိုင်းတွင် ချင်းချင်းသည် ပစ္စည်းများအားလုံးကို သိုလှောင်အိတ်ထဲတွင် အပြည့်ထည့်ကာ ပြန်ရောက်လာပြီး ချူဖုန်း၏ရှေ့တွင် တင်ထားလိုက်၏။</p> <p>ချူဖုန်းက အထဲကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်၏။ “ချင်းအာ... မင်း တော်တယ်။ ဉာဏ်အလင်းပွင့်ဝိုင် ချက်ပြီးသွားရင် မင်းကိုပဲ အရင်ဆုံး မြည်းစမ်းခွင့် ပေးမယ်”</p> <p>“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာ”</p> <p>နောက်တစ်နေ့တွင် ချူဖုန်း အလုပ်စတင်သည်။ ဉာဏ်အလင်းပွင့်ဝိုင်ကို ချက်လုပ်ခြင်းသည် ယခင်ဝိုင်များထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုခက်ခဲသဖြင့် သူသည် အစကတည်းက အလွန်အမင်း အလေးအနက်ထား ဆောင်ရွက်ခဲ့၏။ အမှားအယွင်း အဖြစ်မခံနိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် အကြီးအကဲပင်းကိုပင် ကူညီပေးရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။</p> <p>အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိပေ။ နျဲ့ရှို့ယွမ်နှင့် ရွှီခိုက်ချန်တို့ နှစ်ယောက်လုံး ကျင့်ကြံနေကြသဖြင့် အားနေသောသူကိုသာ ခေါ်ယူရခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ရက်ပေါင်းများစွာ ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။</p> <p>ရက်ပေါင်း တစ်ရာ ကြာပြီးနောက်။</p> <p>သောင်းပြောင်းပညာရပ်ဌာန ၏ ဝိုင်ချက်အလုပ်ရုံ အထက်တွင် ထူးဆန်းသော ဖြစ်စဉ်တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာသည်။</p> <p>မြောင်တောင် ပေါ်တွင် ကြီးမားသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ဝဲဂယက်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပြီး တဖြည်းဖြည်းနှင့် ရောင်စုံနတ်ဘုရားအလင်းတန်းအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ဝိုင်ချက်အလုပ်ရုံပေါ်သို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ကျဆင်းလာခဲ့သည်။</p> <p>အကြီးအကဲပင်းက ဤသည်ကို မြင်သောအခါ ဝမ်းသာအားရ ပြုံးလိုက်သည်။ “ဆရာချူ... ကောင်းကင်က နတ်ဘုရားအလင်းတန်းတွေ ကျလာပြီ။ ရှင်ချက်တဲ့ မြင့်မြတ်ဝိုင်က ပြီးတော့မယ်။ ဒါပေမဲ့ မိုးကြိုးကပ်ဘေးကိုတော့ သတိထားပါ။ မြင့်မြတ်တဲ့ပစ္စည်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာတိုင်း မိုးကြိုးကပ်ဘေးက အမြဲတမ်း ပါလာတတ်တယ်လေ။”</p> <p>ချူဖုန်းက ပြုံးလျက် “စိုးရိမ်စရာမရှိပါဘူး။ မိုးကြိုးကျလာရင် ဓားတစ်ချက်နဲ့ပဲ ခုတ်ပိုင်းပစ်လိုက်မယ်”</p> <p>သူတို့ စကားပြောနေစဉ်မှာပင် ရောင်စုံအလင်းတန်းများသည် ဝိုင်ချက်အိုးထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီဖြစ်သည်။</p> <p>ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာသော ထိုထူးခြားမှုသည် ဝမ်တောက်ကျောင်းတော်  တစ်ခုလုံးကို သဘာဝကျစွာပင် လှုပ်ခတ်သွားစေသည်။</p> <p>သားရဲထိန်းဌာန တွင် သားရဲများ၏ ဟိန်းသံများ ဆူညံသွားသည်။ အချို့သော ပျံသန်းနိုင်သည့် ဝိညာဉ်သားရဲများသည် မြောင်တောင်ဆီသို့ပင် ပျံသန်းသွားကြသည်။</p> <p>ဌာနအသီးသီးမှ အကြီးအကဲများသည်လည်း ထိုထူးခြားမှုကြောင့် ထိတ်လန့်သွားကြသည်။</p> <p>သူတို့သည် ထူးဆန်းသော ဖြစ်စဉ်ကို မြင်သည်နှင့် သောင်းပြောင်းပညာရပ်ဌာန ရှိရာ အရပ်သို့ ချက်ချင်း ပျံသန်းသွားကြတော့၏။</p> <p>ကျောင်းအုပ်ကြီး၏ နေအိမ်ဝင်းအတွင်း၌</p> <p>ကျောင်းအုပ်ကြီးနှင့် အတွင်းစည်းဌာန အကြီးအကဲချုပ်တို့သည် စစ်တုရင်ကစားနေရင်း လက်တန့်သွားကြသည်။</p> <p>အကြီးအကဲချုပ်က မေးလိုက်သည်။ “ကောင်းကင်က ခုနစ်ရောင်ခြည် နတ်ဘုရားအလင်းတန်းတွေ... ဒါ မြင့်မြတ်ပစ္စည်းတစ်ခု ပေါ်ထွန်းတော့မဲ့ နိမိတ်ပဲ။ အရပ်မျက်နှာအရ ကြည့်ရင် သောင်းပြောင်းဌာနကပဲ။ အဲဒီကောင်လေး ရှောင်ဖုန်း နောက်တစ်ခါ ဘာတွေလုပ်နေပြန်ပြီလဲ မသိဘူး”</p> <p>ကျောင်းအုပ်ကြီးက ပြုံးကာ ‌ပြောသည်။ “အဲဒီ ရှောင်ဖုန်းကတော့ ငါ့ကို အမြဲတမ်း အံ့အားသင့်အောင် လုပ်နိုင်တာပဲ။ စောင့်ကြည့်ကြတာပေါ့”</p> <p>အကြီးအကဲချုပ်မှာ စစ်တုရင်ပွဲကို စိတ်မပါတော့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သူသည် နယ်ရုပ်အားလုံးကို ကျောက်သင်ပုန်းပေါ်သို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြန်သိမ်းလိုက်သည်။</p> <p>ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် ၎င်းတို့၏ နတ်ဘုရားအာရုံ များကို မြောင်တောင် ဆီသို့ ချက်ချင်း ဖြန့်ကြက်လိုက်ကြသည်။</p> <p>ဝိုင်ချက်အလုပ်ရုံအတွင်း၌ ချူဖုန်းသည် ဝိုင်နံ့ကို စတင်ရရှိနေပြီဖြစ်သည်။ သူ့မျက်လုံးများထဲတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ဖျတ်ခနဲ ပေါ်လာပြီး သူ၏လက်သည် သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ ဓားကို အလိုအလျောက် ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။</p> <p>ယနေ့တွင် နတ်ဘုရားဘုရင်ကိုယ်တိုင် လာတားလျှင်တောင် ချူဖုန်းကို သူ၏ဝိုင် ချက်လုပ်ခြင်းမှ တားဆီးနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။</p> <p>နာရီအနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများ လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားပြီး ကောင်းကင်ရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ဝဲဂယက်လည်း ပျက်ပြယ်သွားသည်။</p> <p>မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းမှ ညနေခင်းနေရောင်ခြည်သည် မကြာမီမှာပင် မိုးကြိုးတိမ်တိုက်များ၏ ဖုံးလွှမ်းခြင်းကို ခံလိုက်ရ၏။</p> <p>ကျောင်းတော်အကြီးအကဲ အားလုံးသည် ကျရောက်တော့မည့် မိုးကြိုးကပ်ဘေးကို ကြည့်ကာ ရင်တထိတ်ထိတ် ဖြစ်နေကြလေ၏။</p> <p>မြင့်မြတ်ပစ္စည်းများ အလွန်ရှားပါးရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းမှာ ၎င်းတို့သည် မိုးကြိုးကပ်ဘေးကို ကြံ့ကြံ့မခံနိုင်သောကြောင့်ပင်။</p> <p>ရှားပါးရတနာ မြောက်မြားစွာတို့သည် ကောင်းကင်ကပ်ဘေးအောက်တွင် ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ ဘာမှမကျန်ဘဲ ပျောက်ကွယ်ခဲ့ရဖူးသည်။</p> <p>ရွှီချိုက်ချန်နှင့် နျဲ့ရှို့ယွမ်တို့သည်လည်း ထိုထူးခြားမှုကြောင့် ဆွဲဆောင်ခံရပြီး ဝိုင်ချက်အလုပ်ရုံ အပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိနေကြပြီဖြစ်သည်။</p> <p>ကောင်းကင်မှ မိုးကြိုးတိမ်တိုက်များကို စိုက်ကြည့်ရင်း နျဲ့ရှို့ယွမ်က တိုးတိုးလေးရေရွတ်လိုက်၏။</p> <p>“ဆ-ဆရာ... အောင်မြင်တော့မယ်”</p> <p>ဝုန်း</p> <p>လျှပ်စီးလက်သွားပြီးနောက် ကောင်းကင်ယံမှ မိုးကြိုးတစ်စင်းသည် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ကျဆင်းလာသည်။</p> <p>ချူဖုန်းသည် မိုးကြိုးကျလာသည်ကို အာရုံခံမိသည်နှင့် သူ၏ဓားကို ကောင်းကင်ယံသို့ ဝှေ့ယမ်းလိုက်လေ၏။</p> <p>ချလွမ်း</p> <p>အားလုံးသည် ကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်သန်းသွားသော ဓားအလင်းတန်းတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။ ကောင်းကင်တိုင်လုံးကဲ့သို့ ကြီးမားလှသော မိုးကြိုးကြီးသည် ချက်ချင်းပင် ထက်ဝက်ကျော် ပျက်ပြယ်သွားသည်။ ရေမြွေတစ်ကောင်ထက် မပိုသော လျှပ်စီးမျှင်လေးတစ်ခုသာ ဝိုင်ချက်အလုပ်ရုံပေါ်သို့ ကျရောက်သွားတော့သည်။</p> <p>ဘုန်း</p> <p>မိုးကြိုးသည် ဝိုင်အိုးထဲသို့ ကျရောက်သွားသော်လည်း ပေါက်ကွဲမှု မဖြစ်ပေါ်ခဲ့ပေ။ ယင်းအစား လျှပ်စစ်အစင်းကြောင်းများသည် အိုး၏ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် တဖျတ်ဖျတ်လက်သွားပြီးနောက် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။</p> <p>မိုးကြိုးကပ်ဘေး ပြီးဆုံးသွားပြီဖြစ်သည်။ ကောင်းကင်မှ မိုးကြိုးတိမ်တိုက်များလည်း လွင့်စင်သွားလေ၏။</p> <p>ပတ်ဝန်းကျင်မှ ဝိညာဉ်သားရဲများ ထွက်ခွာသွားကြသော်လည်း စုရုံးနေသော လူအုပ်ကြီးမှာမူ ထိုနေရာတွင်ပင် မှင်သက်ရပ်နေကြဆဲဖြစ်သည်။</p> <p>ထိုဓားတစ်ချက်တည်းက လူတိုင်းကို အံ့အားသင့်သွားစေသည်။</p> <p>ကျောင်းအုပ်ကြီး၏ ခြံဝင်းအတွင်း၌ အကြီးအကဲချုပ်က ဆွံ့အသွားသည်။ “အဲ-အဲဒီ ရှောင်ဖုန်း... သူက ရဲတင်းလွန်းတယ်။ မိုးကြိုးကပ်ဘေးကို ဓားနဲ့ ခုတ်ပိုင်းတယ်ဆိုတော့... ကောင်းကင်က သူ့ကို မှတ်သားထားမှာ မကြောက်ဘူးလား။ သူ နတ်ဘုရားဘုရင်အဆင့် ကို တက်လှမ်းဖို့ ကြိုးစားတဲ့အခါ အဆပေါင်းများစွာ ပြင်းထန်တဲ့ ဘေးဒဏ်နဲ့ ရင်ဆိုင်ရနိုင်တယ်”</p> <p>ကျောင်းအုပ်ကြီးက ရယ်မောလိုက်၏။ “ဒီဘက်ခေတ် လူငယ်တွေကတော့ တကယ်ကို မာန်အပြည့်ပဲ”</p> <p>“ဓားတစ်ချက်တည်းနဲ့ ကပ်ဘေးကို ဖြတ်တောက်လိုက်တာ... ဌာနမှူးချူ၊ ရှင် ဘယ်လိုလုပ်လိုက်တာလဲ။”</p> <p>အကြီးအကဲပင်းသည် သူမရှေ့မှ လူကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ စိတ်ထဲရှိသော မေးခွန်းကို မေးလိုက်မိ၏။</p> <p>ချူဖုန်းက သူ၏ဓားကို အေးအေးဆေးဆေး ပြန်သိမ်းလိုက်ပြီး ပြုံးကာဆိုသည်။ “သူ သတိမထားမိတဲ့အချိန်မှာ ခုတ်လိုက်တာပါ။ နည်းနည်းတော့ မသမာတဲ့နည်းကို သုံးလိုက်တယ်လို့ ပြောလို့ရတာပေါ့”</p> <p>အကြီးအကဲပင်း “...”</p> <p>ချင်းချင်း  “...”</p> <p>တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ရွှီချိုက်ချန်သည် အထဲမှ စကားသံများကို ကြားပြီးမှ သတိပြန်ဝင်လာသည်။ သူက လှည့်၍ မေးလိုက်သည်။ “စီနီယာဦးလေးနျဲ့... ခင်ဗျားက အသက်ပိုကြီးပြီး အတွေ့အကြုံလည်း များတာဆိုတော့... ဆရာ ခုနက ဘယ်လိုလုပ်လိုက်တာလဲဆိုတာ သိလား။”</p> <p>နျဲ့ရှို့ယွမ်က ပြန်ဖြေသည်။ “ငါမသိဘူး။ အဲဒါက ငါနားလည်နိုင်တဲ့ အဆင့်ထက် ကျော်လွန်နေပြီ”</p> <p>ချူဖုန်းသည် လူအုပ်ကြီးကို လျစ်လျူရှုထားလိုက်သည်။ သူသည် အဆင့်မြင့် ရတနာပစ္စည်းတစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် ချက်ထားသော မြင့်မြတ်ဝိုင်များကို အထဲတွင် သေချာစွာ သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် ကောင်းကင်ယံမှ ပုံရိပ်ပေါင်း တစ်ဒါဇင်ကျော် ဆင်းသက်လာကြပြီး ဝိုင်ချက်ရုံ၏ အပြင်ဘက်သို့ ကျဆင်းလာကြလေသည်။</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save